Logboek 2018

Waarom doe ik dit?

Koud en winderig.
Koud en winderig.

 

Zondag 2 september 2018

 

 

Door een gesprek tussen Richard en Kevin schiet ik wakker en realiseer me dat ik me een kwartier verslapen heb. Kwart over vier. Een prima nacht ondanks de omstandigheden. Alles is klam van de regen en de kou. Tegen de vorstgrens en kleed me snel aan, eet een paar sneden brood. Het is pikkedonker en vertrekken zonder Richard want hij is nog moe van de slechte nacht en de vermoeienis van de vorige dag.

 

Ik loop wat achter en volg de zwaaiende lampen over de grond. Bij de voet van de berg gaat het steil omhoog en is het meer klauteren van steen naar steen dan lopen. Ik hijs me omhoog en met elke stap hoger is er minder lucht. Het tempo wordt aangepast en kan het op deze manier prima bijhouden. Langzaam kruipt Janice naar achter en zie dat ze het moeilijk heeft maar houdt dapper stand. De top ziet er donker en hoog uit en frons de wenkbrauwen. Bang voor de hoogte en de afstand maar uiteindelijk valt het mee. Als je denkt dat het niet meer gaat ben je ineens boven op de top van de krater en lopen over een brede rand.

 

Het vriest hier boven en de handen koelen door de wind behoorlijk af. Ben blij met de handschoenen en ondanks deze handwarmers koelen de handen meer dan comfortabel af. De wind giert over de top en er vallen spetters regen. Rillend kijk ik naar de verte en ben getuige van prachtige wolkenformaties en zie op afstand een soort van tornado of onweersbui ontstaan. Waarachtig en verdorie de honden zijn er ook. Zijn die met ons mee geklommen? De zon begint te gloren en kruipt over een berg en zet ons in de vlammen van oranje en rood tot geel zonlicht. In de verte de Pacific, in het Noorden Mexico en in het zuiden Quezaltenango met uitzicht op de een na de hoogste vulkaan van het Amerikaanse continent. Op de hoogste sta ik nu en kijk van 4200 meter hoog de krater van de vulkaan in. Het is er gelukkig rustig en een grasmatje bedekt de toegang tot Hades, de god van de onderwereld. Wat een geweld en een spookachtige vuurzee verbergt de aardkorst en soms gaat het helemaal fout net zoals de Fuente die een paar weken geleden ontploft is met waarschijnlijk meer dan 2000 slachtoffers.

 

Tot op het bot vernikkeld en de zon al flink hoogte weet te maken, gaan we terug naar beneden. Het gaat heel wat makkelijker en glibber en glij met een redelijk tempo naar beneden waar ik met Maarten op de anderen moeten wachten. Janice en Tim babbelen zich omlaag en zie een beginnende sympathie voor elkaar. Ik krijg van Kevin de complimenten en adviseert me om van hiken een hobby te maken omdat ik op de één of andere manier het plezier uitstraal ondanks de ontberingen en lichamelijke inspanning. Het is leuk en zou inderdaad nog wel wat meer tochtjes willen doen.

 

Naar beneden gaat snel en vinden al snel het kamp terug waar ik de anderen attent maak op een grote vliegenzwam die dan ook uitgebreid door iedereen gefotografeerd wordt. Richard is net wakker en heeft nu met dubbele matrasjes, de Prins op de erwt, eindelijk een paar uur kunnen slapen.

 

Een laatste paar happen, de tent opvouwen en de restanten opruimen en het kamp netjes achterlaten. Ik heb iets teveel gewicht bij me maar laat niets merken, de rugzak zit anders als gisteren zodat de banden in mijn schouder knellen. Wat vaker water drinken om op deze wijze gewicht te lozen. Heerlijk om naar de zuurstof te lopen, de berghelling af, de groene vlaktes van de andere kant te zien, aankomen bij de bosrand waar we gisteren even gerust hebben. De uitzichten beleef je anders, je ziet zonder de extra inspanning veel meer.

 

In het laatste dorpje worden we weer opgewacht door het ontvangstcommité, de bedelende jonge kinderen. Dit is gênant en zou de ouders willen adviseren om vooral school te laten prevaleren zonder Calimero gedrag van het "authentieke" Maya-leven.

 

Het busje staat te wachten en voelt als een warm bad om de roldeur van de bus te sluiten. Tocht volbracht en hoe! Heerlijk en vooral voor herhaling vatbaar ondanks dat soms mezelf wel eens afgevraagd heb: "Waarom doe ik dit?".

 

Rond twee uur komen we terug bij het instituut en zwaaien iedereen een goede dag. Voor mij een ontspannen wandeling door de stad om nog een bakkie te doen in ons geijkte café en eten een hapje bij een aangeprezen Mexicaans restaurant.

 

De stroom is uitgevallen en hierdoor is er geen geld, geen licht. De mensen vatten het allemaal gelaten op en een paar aggregaten zorgen voor de noodverlichting met een paar kaarsen op tafel. De pizza kan vanavond niet gebakken worden en houden het bij een burrito.