Logboek 2018

Mijn ongeloof

Simon?
Simon?

 

Maandag 3 september 2018

 

 

De regen valt nu als een gordijn omlaag. Jammer want het is nu sprinten van gebouw naar gebouw en er is geen ontkomen aan om door en door nat te worden.

De kerk in Zunil is bijzonder, de beelden en andere parafnalien zijn uit de verwoeste kerken van Antigua(1762) gehaald om deze hier een tweede leven te geven. Prachtige beelden, mooie schilderijen en veel doodskisten met de rustende Jezus.

 

Zunil heeft een grote coöperatie van vrouwen die handweefwerk maken met heel veel kleurtjes. De mannen waren op oorlogspad tijdens de burgeroorlog en de vrouwen sloegen de handen ineen om een bron van inkomsten te ontwikkelen. Jacqueline koopt een band voor op het haar en laat deze door een Maya op het hoofd plaatsen. Ze houdt deze kleurrijke hoofdtooi op en heeft veel bekijks. Zelfs een klein meisje komt naar haar toe om te zeggen dat ze heel mooi is. Jacqueline’s dag kan niet meer stuk. Vrouwen zitten vreemd in elkaar.

 

Door de straten die meer het karakter hebben van een kolkende rivier lopen we naar een overdekte markt en kijken de ogen uit. Vis, vlees, pluimvee en heel veel klederdrachtspullen. Dit verveelt me nooit en de rest van het gezelschap ook niet want ondertussen raken we Martin bijna kwijt. De lengte van hem verraadt hem al snel tussen de kleine mensen.

 

Naast de markt is een soort kapel waar een vreemd soort plaatselijk geloof beleden wordt. Een man heft een toegangsprijs en voor het nemen van foto’s en giften met een boodschap zijn aan de "kunst" Sjamaan te schenken. Betaal graag voor het fotograferen en kijk me de ogen uit, wat een wondere andere wereld voor het beleven van je geloof. De tafel met kaarsjes, het altaar waar een grote pop in de huiskamer zit. Het huis is ondertussen gewoon bewoond. Zij mogen een jaar lang de godheid van een woning voorzien en worden natuurlijk de hele dag bezocht.

 

De pop heeft een sigaar, de sjamaan zit ernaast en een koppel. met heel wat vragen, maakt er een gezellig feestje van want er wordt behoorlijk gedronken, gehuild, gelachen en regelmatig bankbiljetten onder de jas van de godheid gestoken. Mijn ongeloof en vooral als er uitgelegd wordt dat de pop morgen het uniform van een generaal krijgt aangemeten. Het uniform ligt al klaar, uitgespreid op de bank. Het verhaal krijgt niet helemaal vat op me, maar de pop wordt nu verplaatst in de functie van de hoofdbewoner van het huis en gaat terug in de tijd van de oorlog. De oorlog zit hier nog vers in de botten en zal niet licht vergeten worden.

 

We lopen dit rovershol, pardon…. deze kerk uit. Kan het niet laten om van een afstand de hele entourage nog eens aan te zien en het heeft een andere kijk op de dingen. Verschillende gezichten, uitdagingen, onnozelheid, sinister, mystiek, simpel en implementatie in het leven van alle dag..