Logboek 2018

Natte sokken

In het warme vulkanische bad
In het warme vulkanische bad

 

Woensdag 5 september 2018

 

 

De aankondiging Maya thermen lijken me niet veel maar laat me uitdagen om alles te zien wat er maar te zien is. Het valt me uiteindelijk niet tegen.

Het busje rijdt ons terug naar Zunil en bij de bebouwde kom rijden we de berg op om via een wirwar van haarspeldbochten boven te komen met geweldige uitzichten. De lucht wordt ijl en flarden wolken schuiven de bus voorbij.

 

Op een verlaten parkeerterrein uitstappen en nog steeds niets bijzonders maar na de ingang begint het park dat tegen de helling van de heuvel is aangelegd. Via een verhard pad met bordjes bij de verschillende bomen en planten en het geëigende stukje ijzeren band om de bezoeker uit de tuin te houden. Op het eind van het park ligt de betonnen Poel met warmwater. Het water was 10 jaar geleden veel warmer zodat de poel uit drie baden bestaat om langzaam van onder af aan te beginnen, om zo aan de warmte te kunnen wennen. Wij laten ons in het warmste water zakken wat uit de berg komt stroomt. Heerlijk om met je rug tegen de uitstroom aan te gaan liggen zodat de herinnering uit mijn kindertijd weer even terug komt. Met de billen gekeerd naar de warme kachel verwend en verslaafd aan de warmte moet je zelf los wrikken van die warmte, en zo is het ook hier.

 

Verschillende Guatemalteken zien het als een zakelijk uitje en ik zie enkele mannen zakelijk met elkaar overleggen. Wij zijn wat minder zakelijk maar genieten wel. De omgeving is oud en versleten en om het een toeristische bijzonderheid te maken mogen ze best de wasgelegenheden en de kleedkamers aanpassen aan de normale standaard van de tijd en de hygiëne. Alles is nat, alles is vies en je moet als een ooievaar je sokken aantrekken en hopen dat je geen steun moet zoeken want dan is je kous zeker nat.

 

In de kantine drinken we nog een koffie met uitkijk op de gerimpelde mensen die te lang in het water hebben gezeten. Het duurt lang voordat mijn handen weer een normale strakke vorm hebben. Op de terugweg uitstappen om foto’s te maken van de vallei met de mooie uitzichten, jammer dat ik wat blasé en verwend wordt. Mag niet vergeten hoe mooi dit land is. 

 

In de middag de stad in voor een wandeling en raken langzamerhand helemaal thuis in het stratenpatroon van de stad.