Logboek 2018

Kakkerlakken

reisdocumenten
reisdocumenten

 

Zaterdag, 20 oktober 2018

 

Guatemala Ciudad – Rio Dulce

 

In een Kingsize bed wakker worden en geniet van een uitgebreid ontbijt, gebakken eieren, brood met jam en wat fruit. Tijd voor de taxi en ook nu staat de taxi keurig op tijd voor de deur. Het is niet druk in de stad en het schiet flink op, om bij het busstation te komen. Jammer dat de bus net 5 minuten geleden is vertrokken en moet nu 2 uur op het plastic stoeltje de tijd kapot slaan door het kijken naar de bonte mensen om me heen. De schoonmakers zwieren hun dweilen in de ronde zonder enig systeem en denk dat de actie alleen bedoeld is om het vuil te verplaatsen. Ik moet wel mijn voeten omhoog brengen want onder mijn schoenen blijkt het ook vuil te zijn. Ik doe het graag want de lach van de interieurverzorgster is meer dan hartelijk.

 

Tassen inleveren bij de grote bus en zelf instappen in een chickenbus. Thuis wordt je altijd gewaarschuwd om zicht te houden op je spullen maar dat is in Guatemala dus helemaal niet mogelijk. Mijn bagage reist apart met een overvolle bus met reizigers. De kleine bus is bedoeld om ons uit de drukke stad te brengen om over te kunnen stappen op het station Noord, een zogenaamde shuttle.

 

Op station Noord in de grote bus waar ook deze keer een prima plek scoor met een Guatemalteekse jongen naast me die wel erg meeleeft met de film die getoond wordt. Alles gaat met veel geluid gepaard en als de telefoon rinkelt dan weet de hele bus dat hij het net uitmaakt met zijn vriendin. Tja, op weg naar een ander stadje is een ander schatje.

 

In het donker aankomen in Rio Dulce en besluit om naar de haven te lopen. De hoge brug over met de bagage op mijn nek en meldt me bij de ingang van de jachthaven. Het is niet simpel om door te lopen want er wordt me het hemd van het lijf gevraagd. Uiteindelijk groen licht en zie de Queen B nu tussen de schepen op dezelfde plek staan. Twee grote catamarans versperren nu de weg voor terug naar het water.

 

Bij het openschuiven van het luik schieten de kakkerlakken terug naar hun hol. Ben blijkbaar niet de enige die schrikt van het openen van het luik en het aanknippen van het licht. De spinnenwebben hangen aan het raam en concludeer dat Oscar maar weinig hier is geweest om de Queen B te luchten of op toe te zien. Gelukkig is het niet nodig geweest want alles ligt er prima bij, op de kakkerlakken na. 

 

Bij het restaurant een hamburger en ga in de gekoelde gemeenschappelijke ruimte zitten om even bij te komen. In de bank ligt een Amerikaan languit te telefoneren en zucht en huilt bij het telefoon gesprek wat hij voert. Hij blijkt, zo begrijp ik uit zijn woorden, het eerst uitgemaakt te hebben en heeft er nu spijt van. Het is gênant om hiervan getuige te moeten zijn maar het geeft geen pas dat hij dit gesprek in de gemeenschappelijke ruimte voert. Het zal de airco zijn die de gemoederen weten te bedaren of op zijn plaats te zetten. Heimwee?

 

Ik ga maar lekker op tijd naar mijn huisgenoten, de kakkerlakken.