Logboek 2018

Gringo

Mar marine
Mar marine

 

Zondag, 21 oktober 2018

 

Rio Dulce

 

Ben vanwege de jetlag vroeg op en loop al om half zes door de kajuit te scharrelen. Het regent buiten en is eigenlijk een streep door de rekening van mijn plan om aan het poetsen van de zijkant te beginnen. Dan maar binnen reorganiseren en de spullen die buiten in de kuip horen terug te plaatsen. Rond negen uur is het droog en meld me aan de romp om met ontweringswater het eerste vuil van de romp te weken. Poetsen en poetsen en krap de losse stukken van de groene bies aan de waterlijn los.

 

De achterbuurman, met een catamaran ongeveer 50 voet, is William. Zo donker als een kop koffie en ook de gezelligheid die hij uitstraalt. We zijn al gauw dikke maten maar begrijp ook dat hij dringend geld nodig heeft. Graag een karwei om iets te verdienen. Daar gaan we weer, je beste Amigo’s, brothers of friends hebben iets van je nodig. Ik vraag hem wat het kost om de onderkant te schuren en in de anti-fouling te zetten. Q 2500 is zijn antwoord en als ik de verf erbij wil hebben dan komt er maar een beetje bij en dan wordt het Q4500. Het is dat ik zijn vriend ben anders had hij het niet gedaan.

 

Ik zeg tegen hem dat ik er even over moet nadenken want de geschiedenis heeft me geleerd als je meteen nee zegt dat je dan moet gaan handelen over iets wat je niet wil. Hij vraagt elke tien minuten van de dag of ik het al weet. Tegen de avond begint hij er voor de zoveelste keer over, dat ik tegen hem zeg dat ik geen Gringo ben en dat hij te maken heeft met iemand die het zelf moet doen omdat er geen geld is. Hij begint me nu helemaal onbedaarlijk op de schouder te kloppen en stijg in zijn achting omdat ik geen Amerikaan ben.

Voor niet Amerikanen vraagt hij maar Q 500 voor schuren en verven van de onderkant. Dit lijkt me redelijk en zeg hem toe dat hij het mag doen als ik klaar ben met de romp.

 

Vanaf nu begint hij telkens te vragen of hij “Nu” kan beginnen met het schuren. Tjonge, als je van praten en discussiëren houdt zonder echt te luisteren is de William wel een bijzonder heerschap. Het is zijn lach die hem ontwapend maar je zou hem nu al achter het behang plakken.

 

Tegen de avond heb ik de romp schoon en de groene bies geschuurd, het is dankbaar werk want de Queen B knapt nu al op.

Avondeten is tonijnsalade uit een blikje maar smaakt me prima. In de gemeenschappelijke ruimte is het met de jammerende Amerikaan een stuk beter en voert nu een stuk gezelligere conversatie met zijn meisje uit het Wilde Westen.