Logboek 2018

Als een paling door een emmer met snot.

Binnenkomst Tijax.
Binnenkomst Tijax.

 

Dinsdag 23 oktober 2018

 

 

De regen komt weer met bakken uit de hemel en dat komt me nu heel slecht uit. Rond 07.00 uur staan we samen naar de hemel te kijken of er nog veel uitkomt. Toch maar beginnen en gelukkig houdt het regenen eens op en kunnen we volop aan de slag. William zet met roller de anti-fouling erop. Eerst denk ik dat hij het veel te dik opzet maar als ik het even overneem realiseer ik me, dat het niet anders kan. De twee busjes verf zullen niet genoeg zijn en ga naar de winkel om de laatste twee bussen te halen. Weliswaar zwart maar dat geeft niet voor onderwater en het is een mooie variatie voor de vissen om een roodzwart monster voorbij te zien schuiven.

 

Al snel blijkt dat de vierde pot verf ook niet voor de gehele dekking kan zorgen en moet nu met de tuktuk naar de Dismar voor een extra pot anti-fouling. Het regent nu niet meer maar het stortgiet. Met paraplu van het kantoor stap ik in de driewieler en de tuktuk beging aan de klim van de hoge brug. Het gaat de tuktuk-chauffeur allemaal niet snel genoeg en met de driewieler wordt er een inhaalmanoeuvre uitgevoerd. Er is volgens hem ruimte genoeg tussen twee elkaar passerende vrachtauto’s en niemand van de overige weggebruikers die zich maar ergens druk over maken. In Nederland zouden knipperende lichten, gebalde vuisten, opgestoken vingers naar je verwezen worden maar hier is dit gevaarlijke gedrag allemaal heel normaal. Ben blij dat ik achterin de tuktuk zit zodat er toch nog enige kreukelzone voor me is van een plastic schermpje en een tentzeil dak.

 

Bij de Dismar scoor ik de laatste verf en hobbel met dezelfde tuktuk terug naar de Queen B waar William met campingstoel en tafel onder de romp zit te schuilen, geheel geïnstalleerd bij zijn vakwerk. De laatste pot erop, plakband eraf en wat een mooi gezicht. Schoon polyester, nieuwe groene bies en een fris tricolor anti-fouling aan de onderzijde. Ik betaal William voor zijn diensten en geef hem wat extra zodat hij de komende dagen voort kan met zijn jacht op het vrouwelijk schoon in Rio Dulce. Met een dikke knuffel in de nek, een box en een ferme hand neemt hij afscheid van me en zie hem al snel naar de douches lopen om zich verder op te maken. William gaat op stap!

 

Bij Karen, chef de bureau, uitchecken. Het jammerende piepen van de kraanwagen geeft aan dat de hijsoperatie in volle gang is en zie de boot van William de hoogte ingaan om verplaatst te worden. De kraandrijver vraagt waar William is maar ik zeg dat ik het niet weet. De machinist lacht veelzeggend en schudt licht knikkend met zijn hoofd.

 

Nu de Queen B vakkundig en met voorzichtigheid het water ingezet wordt, is het even de sleutel omzetten en de motor loopt direct. De Queen B glijdt met de nieuwe verf als een paling in een emmer met snot door het water. Zo dit was een goede actie, veel werk. Ik ben erg moe en dit komt door het zware werk en natuurlijk nog niet hersteld van de jetlag die nog in mijn lijf moet zitten.

 

In de haven word ik enthousiast ontvangen door een heel comité van bewoners en natuurlijk Oscar. De Canadees aan het begin van de steiger nodigt me uit voor een barbecue maar dat sla ik toch maar even af. De voorraad lege aluminium bierblikjes is groter dan de partij die we op voorraad hebben in Nederland. Geen zin in dubbele tong. Wel is het heerlijk om de vermoeide botten in het zachte water van het zwembad te laten glijden. Deze actie is klaar.