Logboek 2018

Kletsende Engelsen

Opschieten
Opschieten

 

Zondag, 18 november 2018

 

Guatemala City, Houston en Amsterdam

 

Met de sleutel in de hand maak ik een slapende hotelwacht wakker en zie iemand anders uit een verstopte hoek springen. Degene die ik wakker heb gemaakt blijkt niet de dienstdoende wacht te zijn, en kijkt me een beetje sacherijnig aan en wijst naar de man die me wel te woord kan staan. Een beetje verwarring en ze proberen me duidelijk te maken dat ze geen taxi hebben besteld. Toevallig was ik bij het telefoontje voor de bestelling zodat ik hen vertel dat het allemaal geregeld moet zijn. De slaperige dienstdoende wachtmeester opent de stalen deur en de taxi staat keurig iets verderop in de straat te wachten. Een ritje van 10 minuten naar het vliegveld en onderga alle procedures van een vliegveld en ondanks het vroege tijdstip is de douane nu wel open en ben meer dan vroeg bij de vervelende koffiebar voor een vers bakkie “Wakker worden”.

 

Een lange dag met de vlieger en op Houston is er nog even tijd om zo’n onbehoorlijke megaburger met friet naar binnen te kappen. Wat een tevreden gevoel moet geven na een goede maaltijd overvalt me nu de overdadigheid en voel me zelfs schuldig. De reis van Houston naar Amsterdam is van hetzelfde laken een pak maar bij de landing wordt het vliegtuig in een hoekje geparkeerd en moeten we met een aangeschoven trap de grond zien te bereiken waar bussen klaar staan om ons naar de vertrekhal te brengen. Het lijkt wel of we in een derde wereldland zijn aangekomen. Nu snel zijn om bij de trein komen maar er staan honderden mensen te wachten en te zuchten voor de scanner. Een Engelse familie staat hinderlijk te kletsen en houdt drie rijen in de onduidelijkheid waar ze bijhoren en laten grote gaten in de rij vallen. Als ik er een opmerking over maak krijg ik de volle laag van de familie maar negeer dat gezeik en loop met een boog om ze heen om het ontstane gat op te vullen. Ze zoeken het maar uit en laat ze maar griepen en gallen, zal nog wat worden als ze zo meteen de Wallen op moeten in de smalle steegjes aan te schuiven.

 

De trein naar Venlo, de intercity voor ‘s-Hertogenbosch, is uitgevallen en neem een tussenoplossing om eerste de trein naar Utrecht te nemen en in Utrecht overstappen naar Den Bosch. Twee uur later als gepland sta ik op het station waar Jacqueline me ophaalt om me naar huis te brengen. Mijn botten zijn oud en ben er helemaal gaar van.