Logboek 2019

De duiker kan niet zwemmen.

Sigrid met haar boek
Sigrid met haar boek

 

Zaterdag, 12-01- 2019

 

 

Rio Dulce

 

Even in de achteruit en de Queen B maakt een zwierige boog door het water, nu in de vooruit en het roer naar de andere kant en de Queen B huppelt naar de Polikliniek voor een dag opname. Een vervangende schroef, en het is net zoals bij de tandarts, de kiespijn is over als je daar de drempel overstapt. Je vraagt je meteen af of het wel noodzakelijk is om de kies te laten trekken zo nu ook met de schroef. Geen enkel trillinkje en de Queen B laat zich dartel voortstuwen. Het is alsof de klapschroef praat, alsof ze me smekend op andere gedachtes wil brengen. Het zijn allemaal hersenspinsels maar het is wel waar dat er geen trillingen zijn. Toch doorzetten want de speling is al eerder geconstateerd, kwestie van tijd dat ze er echt vanaf moet, kan ik het beter hier laten doen dan bij een werf met boomstammen in de jungle waar dan ook.

 

Negen uur wordt natuurlijk 10 uur en schuiven achteruit naar de kraan waar we met de gekende professionaliteit, niet te vergeten de duiker voor het zekeren van de singles, worden getakeld. Hoe achteloos om gegaan wordt ,met de veiligheid van de duiker, is om kippenvel te krijgen. Hijsen gaat gewoon door ondanks dat de duiker continue onderwater is. Leuk en bizar om te weten dat de jongen helemaal niet kan zwemmen, hij houdt zich overal aan vast en is een geheel met het water. De Queen B komt keurig statig uit het zachte Rio Dulce water en wordt naar een vrije box getransporteerd, meteen opgekegd en gezekerd alsof deze een jaar moeten blijven staan. Meteen sprokkel ik wat gereedschap bij elkaar en de klapschroef schuift na het verwijderen van de zes schroeven soepel van de as alsof deze nooit vast heeft gezeten. Dat is een meevaller en bij het passen van de originele IP 380-schroef blijkt er nog genoeg schroefdraad over om het allemaal prima af te monteren. In plaats van twee moeren kan er maar 1 moer op. Dat kan me verder geen moer schelen als ik in de moer naar een gaatje boor om een splitpen als borging te gebruiken.

 

Nu pas meldt Dylan zich de monteur, beetje laat en het meeste werk is al gedaan maar het komt goed uit want de RVS moer is keihard en met mijn amateur gereedschap krijg ik geen gaatje in de moer geboord. Dylan neemt de moer mee en boort een gaatje in de werkplaats. Dylan is een bijzonder aardige vent maar praat als een professional. Met iedereen een uitgebreide babbel terwijl ik maar wacht en me afvraag of hij de klus wel serieus neemt.

 

Na een uur komt hij terug met een doorboorde moer en zet de moer op het schroefdraad en trek de boel goed aan. Nu het gaatje in de as en dat valt nu ook niet mee. Met grote zweetdruppels van Dylan en mij komt het gaatje erin en steek triomfantelijk de splitpen door de moer en de as. Nu zorgen voor de terugkeer naar het water. Karen deelt me in om 15.00 uur en heb tijd voor een broodje. Kijk naar de hartslag van de afgelopen 4 uur op mijn horloge en zie behoorlijke pieken, kalmte wordt gewaardeerd door de rikketik en neem me voor om wat rustiger te gedragen en niet zo met houtpakketten te sjouwen of met de stalen steunen dragen en net doen dat ze niets wegen om indruk te maken op de jonge gasten.

 

Dylan is een zoon van een donkere Amerikaan die in Duitsland is gelegerd geweest en daar is Dylan in Frankfurt geboren. Een Duitser met donkere gelaatstrekken en rastahaar, mooie combinatie. Het Duits uit zijn mond heeft wel iets bijzonders, je verwacht dit helemaal niet. Dylan heeft 3 jaar geleden via internet een zeilschip gekocht in Guatemala en is begonnen met het klaarmaken voor vertrek. Uiteindelijk gebleven omdat hij een Amerikaanse vriendin hier heeft gevonden en zijn zich aan het settelen. Hij de hoofd mecanicien van de Ram marine en zij is een massage praktijk begonnen. In de hele wereld wordt er brood gebakken zodat er overal kansen genoeg zijn als je maar aanpakt.

 

In de gemeenschappelijke ruimte treffen we Sigrid, de Belgische schipperse en auteur is van een heel aardig boek: “Solo, Mijn Droom Achterna”. Een prima boek voor de schippers die een lange reis willen maken en hier alles vinden over de voorbereidingen in de vorm van todo-lijstjes met leuke verhalen die doorgeklikt kunnen worden. Typisch lees of leerboek van de huidige tijd om tijdens het lezen door te klikken naar extra uitleg of extra verhaal. Leuk, een aanrader voor elke vertrekker!

Sigrid staat op de kant voor reparatie aan de romp. Zestien plekken die onderhanden genomen moeten worden en in de tussentijd is ze Kapiteinse op een groot 16 meter schip dat naar Florida gebracht moet worden met een weerbarstige eigenwijze eigenaresse. Het enige positieve is dat ze goed van betalen is, lacht Sigrid.

 

Terug bij de boot horen we dat 15.00 uur 16.00 uur wordt en we plakken er maar wat extra tijd aan. Om kwart voor vier staan de heren klaar en wordt de Queen B van zijn voetsteunen gehaald en comfortabel in het water gelegd. De dag opname is beëindigd en bij de proefvaart houdt de Queen B zich prima. De effectiviteit van deze schroef is veel groter dan bij de klapschroef en bij 2100 toeren loopt de dame gracieus 6 knoop door het water. Een keer achteruit slaan en ook dat gaat uitstekend, nu terug naar de haven en leg bij de kopsteiger weer aan. We willen maandag toch weer een tocht maken.

 

In het zwembad wordt al het luizweet en de waterbestendige vetten van de handen en de onderarmen afgewreven. Tegen niemand zeggen!