Logboek 2019

Omlopen voor drie kwispelende honden

 

Zondag 13 januari 2019

 

 

Rio Dulce

 

 

In het kader van de broodnodige beweging zet ik mijn botten aan de gang voor een stevige wandeling naar het kasteel San Felipe. Nieuwe wandelstappers, fototoestel in de aanslag loop ik eerst over de Finca en zie tientallen verschillende vogels van tak tot tak voor mij wegspringen. Ik spot zelfs een prachtige geheel rood vogeltje zo groot als een merel. Ik krijg hem niet te pakken in mijn lens en geef het op. Bij de uitgang wordt de poort voor me opengerold en krijg de indruk dat ik over de weg met camera’s in de gaten ben gehouden. Wel zo veilig.

 

Door de stad-straat linksaf de weg met bossen in. De weg gaat omhoog en omlaag en bij de keuze afslag linksom of rechtdoor naar het kasteel staan er drie grote kwispelende en spelende honden aan de rand van de weg. Ik heb geen enkele bescherming en kies daarom maar de veilige weg door linksaf te slaan en een paar honderd meter om te lopen, in plaats in een strijdgewoel met een paar uitgelaten kwispelende honden te geraken die het wel leuk vinden om die rare vogel eens te testen.

 

In een restaurant vlak voor de ingang neem ik een water en kijk naar een feelgood film op de televisie. Drie jonge kinderen vergapen zich en ondanks dat ze zich kunnen concentreren blijven ze bewegen en hangen in allerlei standen.

 

Terug naar het dorp en haal enkele noodzakelijke boodschappen en drink en eet wat bij een plaatselijk restaurant voor Sundog. 6 Euro eten met drankje geeft me het gevoel dat we in een heel goedkoop land zijn en dat de armoede groot is. Hoe kun je als restauranthouder met dit geld rondkomen.

 

Deze keer geen watertaxi naar de overkant maar gewoon de benewagen. De deur rolt als vanzelf open en de wacht van de Finca vraagt nergens meer naar. Onderdeel van het meubilair geworden. In het zwembad poets ik nu het wandelzilt van de huid. Heerlijk uitstapje en 13 kilometer op de teller.