Logboek 2019

Altijd beet in de ochtend.

Manatee biotoop
Manatee biotoop

 

Vrijdag, 18-01-2019

 

 

Burnt Key - Rio Dulce

 

Het regent eens niet. Wel bewolkt maar het nodigt direct uit om het ontbijt in de kuip te gebruiken. Er is niet veel beleg zodat het een toast jam met kop koffie is geworden maar vind het prima. Ik heb het hier een beetje gezien en spreken af dat we vandaag maar ergens anders moeten gaan liggen.

 

Ineens staat een lachende visser met twee vissen in een schaal op de steiger naast de boot. Een dag te laat maar dit is beter dan nooit. Het “Vliegend Net” is vandaag vervangen voor Mister “Altijd Beet in de Ochtend”. Uitgesproken op zijn Indiaans klinkt het heel wat simpeler. Glanzend verse ogen, twee verschillende soorten en dat voor 10 Q ofwel 1,10 €. Op de steiger ontschub ik de vissen en maak ze schoon zodat ze nog een tijdje in de vriezer kunnen overwinteren.

 

De generator start ik voor wat extra koude maar na een drie kwartier geeft deze weer de geest met hetzelfde euvel als een tijdje terug, het "beest" loopt warm. Ik neem me voor om niet te foeteren, maar mijn stressmeter op de polshorloge slaat een piek door het glas heen.

 

Een lekkere duik en nog even tijd voor een gastcollege varen met de gemotoriseerde rubberboot. Jacqueline moet de slag onder de knie krijgen om snel door de compressie heen te komen maar na een poosje aan het koord trekken, slaat de motor aan. Enige manoeuvreer kunsten en ruim de motor op en maken de Queen B klaar voor vertrek. Afrekenen bij de eigenaar en varen kalm de haven uit.

 

Met een omweg langs het eiland wil ik eens kijken naar het Manatee Biotoop Centrum maar zie weinig activiteiten en vaar direct door richting Rio Dulce. Na een half uur komt er een beetje wind en rol de Genua uit en zet de motor stil. Eindelijk rust en op het meer valt het internet op mijn telefoon binnen zodat er enkele WhatsApp berichtjes de ruimte in gezonden kunnen worden.

 

Heerlijk zeilen, alles in rust maar dan ineens een lucht van verbrandend of schroeiend plastic. De radar waar ik een beetje mee aan het oefenen en spelen was heeft ergens kortsluiting opgelopen en begeeft het. Weinig gebruikt en toch al 6 jaar oud, nu dat weer. Radar loopt achter voor wat scheepsbewegingen op de AIS maar bij het binnenlopen van een tonnenlijn of andere vaarwegen is radar toch wel handig. Toch nog maar eens bedenken of ik vervang ja dan nee.

 

Voorbij Rio Dulce in de baai vlak voor het kasteel van de Felipe leggen we de Queen B in de ruststand door het anker in het water te laten vallen. Even rusten en dan met de motor de ankerketting strak trekken om te zien of het de boel houdt.

Met het avondeten bak ik de visjes in de olie en eten een smakelijke maaltijd op een heerlijk stekje met uitzicht op de verlichte kasteelmuren.