Logboek 2019

Is that true?

Finco Paraiso
Finco Paraiso

 

 

Dinsdag 22 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Een dagje excursie naar de warmwaterbronnen van Paraiso. Inlezen op het internet. Het blijkt een ondergewaardeerd toeristische attractie te zijn, bekend bij Guatemalteken en minder voor buitenlandse toeristen.

 

Via het landgoed van het resort naarde stad en genieten van de omgeving. In de straat van Rio Dulce steek ik snel over want ik wil graag de voortgang van de kerk zien. Het gaat gestaag, je kunt de vorderingen zien. De toren is klaar qua ruwbouw en hoogte, drie mannen staan blokken te stapelen aan de zijkant van de kerk. Ik maak complimenten voor het vele werk wat er verzet is, de mannen lachen en spreken me toe. Met een zwaai lopen we verder en wensen ze veel geluk.

 

In de zijstraat treffen we een busje aan waar we in de bus kunnen wachten terwijl het dak gebruikt wordt voor een lading barbecue bakplaten. Een heel gewicht wordt doorgeven van de grond naar het dak en stel me vraagtekens of het busje niet topzwaar wordt. Het gaat altijd goed en zo ook nu.

 

Met volle bus rijdt de chauffeur erg rustig om zoveel mogelijk klanten te kunnen oppikken en komen veilig bij de afslag naar de Finca Paraiso. Bedelende kinderen, schooiende kokosnoot verkoopsters, kinderen die om de kokosnoot schooien lopen we door het bos over het pad langs een rivier waar Indiaanse vrouwen met ontbloot bovenlijf de was aan het beuken zijn of aan het spoelen. 10 Minuten wandelen over komen we bij een waterval waar een lading  chickenbus, Amerikaanse toeristen, in het water liggen. De dames hebben het erg naar hun zin en laten zich verwennen door het hete water wat van de berg valt. In het water stoten de visjes tegen de voeten die de loszittende velletjes afknagen. Even schrikken maar het is een plezierig gevoel er blijkt veel loszittend vel aanwezig, gezien de vele visjes die mijn voeten vertroetelen of zien als voederbak. Eén van de Amerikaanse dames roept ineens verschrikt “Not There” en kijkt met groot ongeloof naar beneden. Iedereen schiet in de lach en een andere dame komt aangesneld en vraagt “Is that true?”. Weer gelach.

 

Een Amerikaan rond de 70 met baard kruipt in de holte van de waterval en het is alsof Neptunus de wereld in kijkt, jammer dat er geen fototoestel is. Later stelt Michael zich voor en zegt er meteen bij dat zijn beroep kerstman is. Ik wist niet dat het een beroep is want kerstman ben je, of je bent het niet. De man denkt van zichzelf sympathiek te zijn maar is het niet zodat we na een paar beleefdheden weglopen. Hohoho

 

Bij het teruglopen koopt Jacqueline een kokosnoot en wordt meteen bestormd door een aantal kinderen die graag de kokosnoot willen hebben. Jacqueline geeft de halfvolle noot en de kinderen groepen zich en de noot wordt snel gekraakt om de scherven met kokos als snoepjes uit te delen. Bij de uitgang worden we door twee kleine meisjes begeleid naar de “collectivo” voor het busje en kunnen meteen instappen. Een heerlijke ervaring en inderdaad een ondergewaardeerde uitstap. Heerlijk warm tot heet zwavelhoudend water, visjes voor de verzorging, aanrader voor iedereen.

 

In de stad, wandelen naar de Lancia haven voor de lunch. Uitkijken over het water en genieten van de plaatselijke keuken. Boodschappen doen en teruglopen zodat we een flink aantal kilometers op de stappenteller verzamelen. Bruschetta tomaat en avocado met ei lijkt me een gezonde afsluiting van de dag.