Logboek 2019

Wat ben ik toch slim.

united airlines in de bocht
united airlines in de bocht

 

Vrijdag/zaterdag 25/26 januari 2019

 

Guatemala Ciudad – Houston – Frankfurt -Amsterdam – ‘s-Hertogenbosch.

 

Het is koel in de hal en de nachtwacht springt vanachter zijn bureau op om de sleutel met afstandsbediening van de tv aan te nemen. Hij opent de stalen deur naar de straat waar de taxi staat te wachten. Tijdens de rit zegt de taxichauffeur todo niente nada en het maakt de korte rit en beetje sinister. In de hal gaat het inchecken vlekkeloos en weet een rij van een dertig personen te omzeilen door een apparaat te gebruiken dat vlakbij de incheckbalie staat waar niemand gebruik van maakt.

Wat ben ik toch slim, maar besef dat ik langer in een stoel moet hangen want het vliegtuig zal niet eerder vertrekken.

 

De gate gaat open en word braaf ondervraagd of iemand aan mijn bagage is geweest en of ik een pakketje van iemand anders meeneem. Ik ontken natuurlijk alles want bij positief antwoord, staat je wat te wachten. Geen geintjes bij deze controle.

 

In het vliegtuig installeer ik me comfortabel, boeken op zijn plek, portemonnee uit de broekzak, telefoon op vliegstand, et cetera. Vliegtuig wordt door een kar van zijn plek geduwd en de motoren worden verder opgestart. Dan denk je dat alles op tijd is en dat we vertrekken maar nu even niet. De purser meldt een klein probleempje maar dat slechts 5 minuten zal duren. Na een kwartier meldt de gezagvoerder zich persoonlijk met een bericht dat er een klein probleem is maar dat het met 5 minuten opgelost is. Dan denk ik nog waarom zeg je dit, als het een klein probleem is dan niets zeggen en gewoon vertrekken. De Spaanssprekende mensen worden nu op de hoogte gehouden door een Spaans mitrailleur gesprek waar geen enkel touw aan vast te knopen valt, ook niet voor mijn buurman die al meer dan dertig jaar getrainde Spaans spreekt. Zelfs zijn moeder kon aan de borst nog verstaanbaar toetoetoe zeggen maar van deze mevrouw is aan te nemen dat ze een 78 toeren plaat heeft ingeslikt.

 

Het wordt een wachtkamer van twee en halfuur en het vliegtuig wordt teruggesleept naar de terminal. Iedereen eruit en voor iedereen een omboeken naar een andere vlucht. De meeste passagiers moeten naar de aankomsthal om hun koffer op te halen welke uit het vliegtuig geladen wordt, door de douane het land in. Passeren van alle taxichauffeurs die hun ritten aanbieden, deze gewoon negeren door de straat over te steken naar de lift in de garage. Op de tweede verdieping ben je weer in de vertrekhal en bij de counter kun je de vluchten omboeken. Gelukkig mag ik om half 2 meen naar Houston en dan van Houston naar Frankfurt. Frankfurt naar Amsterdam. Dat wordt geen gemakkelijke. Het vertrek van half twee wordt half drie en de vlucht naar Frankfurt komt ook in gevaar. Wat een knulligheid, wat een desinteresse om de passagiers op de hoogte te houden zonder enige empathie worden de veranderingen veel te laat afgeroepen. In Houston moet ik flink opschieten om de gate te halen en ook deze vlucht loopt in de vertraging. Lang leve United Airlines, en maar opscheppen in de verschillende brochures dat het de meest betrouwbare vliegmaatschappij is van de Verenigde Staten. Dat wordt de VS-betrouwbaarheid, voor mij een standaard die niet hoog geacht wordt.

 

In Frankfurt kom ik bijtijds aan en kan gerust de procedures afwikkelen tussen de vluchten in. Moe en geradbraakt kom ik om 1900 uur aan op Schiphol. Nu de trein in die netjes op tijd rijdt. Koen haalt me van het station en ben mijn vermoeidheid voorbij zodat de slaap maar niet komt. Lang leve de zondag die nu voor de deur staat. Suf en geradbraakt