Logboek 2019

Gokhol

Kristal helder water
Kristal helder water

Woensdag, 13 februari 2019

 

 

Placencia

 

 

Wakker worden na een nacht met een ankeralarm. Het maakt je onrustig maar we liggen net aan het einde van de veilige cirkel te draaien. Te veel ketting gestoken want de naaste boten liggen gewoon naast de Queen B. Niks aan de hand maar een alarmpiepje zet de stress-factor gewoon in werking.

 

Vanuit de kuip zie ik de Canadese buurman met de honden worstelen om deze naar de wal te brengen. Ik spreek hem aan maar heeft even geen tijd want de grootste hond staat op springen en hij wil dat eerst voorrang geven. Ik wacht gewoon af en bij terugkomst met een wat meer ontspannen mensen vriend vraag ik hem waar je het beste kunt afmeren met de dinghy en waar de befaamde hoky-poky taxi is. De vrouw blijkt een Nederlandse en als ze de kans krijgt is het een Nederlandse stortvloed van verhalen, adviezen en weetjes. Ze is veel te blij om eens eindelijk na dertig jaar Nederlands te praten. Ik ben blij met de informatie en gaan op weg naar de heren ambtenaren. Het dinghy dok is geen probleem en is de eerste hindernis snel genomen. Aardige barlui die het helemaal geen probleem vinden stappen we vanuit de kroeg een totaal andere wereld binnen. Placencia heeft overwegend zandwegen en een stukje verharde weg in het midden van het dorp. Bekend staat het verharde wandelpad van een mijl lang. Niet bekend of het een landmijl is of een zeemijl, scheelt al snel 200 meter. Aan het wandelpad liggen verschillende drinkgelegenheden, strandtenten, souvenirwinkels en vrouwen die op de grond hun snuisterijen te koop aanbieden.

 

Naast de MnM-Hardware store is de Hoky Poky taxiboot service. We stappen in en stuiven met een tiental mensen in een glijdende vaart over het water en verdwijnen tussen de mangrovebossen naar het eindstation. We zitten nu in het havengebied van Placencia en hebben de industrie gescheiden van de bewoning. In het watertaxi-eindstation staan taxichauffeurs die de zeiltoeristen naar de verschillende diensten weten te brengen, een prima service met onderling een afgesproken prijs zodat onderhandelen niet nodig is ook niet kan.

 

Departement nummer 1: Immigratie. Een schijnbare lange rij met wachtende mensen die half in de ingang en op de trap staan. We sluiten ons aan en de rij verandert in een kwartier met geen enkele aanschuivende voetstap. Ineens stappen enkele mensen naar buiten en lost de zogenaamde lange rij ineens heel snel op. Mensen voor een verlenging, uitklaren, paspoort schouwen en nog enkele zeer belangrijke handtekeningen en stempels die geplaatst moeten worden. De dienstdoende ambtenaar is bijzonder vriendelijk en maakt grapjes en is meer dan gewoon behulpzaam. Departement 2: naar de douane voor de stempel en datum in het paspoort. De dame swingt achter haar bureau en vraagt of er gevaarlijke zaken aan boord zijn. Ik knipoog naar haar en wijs naar achter, Jacqueline. Met een schaterlach streept ze de lijst met gevaarlijke zaken door. Ook hier weer een som dollars. Departement gezondheid, het loket naast de douane maar dan stropt de rij want de ambtenaren hebben het erg druk met een containerschip en de Cruiseboot die gisteren is aangekomen. We wachten een halfuur en dan komt een licht geïrriteerde mevrouw aanlopen die geen irritatie naar ons doet blijken maar meer naar het vele huidige werk van nu. Ze biedt iedereen een stoel aan en begint aan haar zware taak. Stempelen van dubbel ingevulde formulieren en de rekening van 50 Belize dollar. Nu de laatste horde: de havenautoriteiten en moet ook hier weer een documenten fee betalen. Uiteindelijk een 150 US$ verder mogen we hier een maand blijven. De taxi brengt ons terug naar de watertaxi die zojuist blijkt te zijn vertrokken. We eten een stukje kip met rijst en we blijken met genoeg mensen te wachten om een extra boot in te zetten om ons terug te brengen. Inklaar-procedure volbracht.

 

Terug in de stad lopen we over de zand Highway, naar het voetbalveld midden in het centrum zonder tribunes, en scoren een voetbalvlaggetje van Belize waar we een prima gastenvlaggetje voor in de mast kunnen maken.

 

In het café waar de dinghy aangemeerd ligt blijkt een waar ontmoetingspunt te zijn voor Amerikaanse schippers. De vrouwen keuvelen wat af, en aan enkele tafels wordt Eenendertigen gespeeld, de munten worden in stapels op en neer geschoven. Dit is een waar gokpaleis.

 

We hebben nog steeds geen telefoonverbinding en ook geen internet. Aan boord ontvangen we een satelliet boodschap van de familie die ons kwijt zijn. We worden blijkbaar gemist.

 

Na het drankje het bootje in en voelen ons helemaal opgenomen in het Belizaanse milieu. Vlaggetje in de mast, stempels op de papieren en een frisse duik in het water.