Logboek 2019

honeymooners
honeymooners

 

 

Zaterdag 16 februari 2019

 

South Water Cay - Colson Cay

 

Rubberbootje in het water en op verkenning op het eiland South Water Cay. Het staat op de Unesco lijst en begrijp deze beslissing niet. Het is inderdaad een mooi en leuk eiland met een drietal afgescheiden resorts. Jammer dat er hekwerken geplaatst staan om ieder zijn bezit te markeren. We landen bij een bar met een vulstation voor luchtflessen en lopen over het eiland. Verkeersbord: Pas op voor vallende kokosnoten, lijkt me een beetje laat en onontkoombaar als je hier tussen de bomen moet lopen. Verkeerde plaats, verkeerd moment denk ik bij mezelf en loop gewoon door. Het hele eiland wordt door personeelsleden geveegd zodat het meer dan schoon is. De lodges met tweepersoonsbedden en een klamboe, staan alle ramen en deuren open om de frisse zeewind de onstuimige geuren te beteugelen. Veel gasten zijn met een boot rond het rif aan het duiken en snorkelen. De lodges staan aan het strand en kan nu wel invullen dat dit soort toeristische resorts zo in trek zijn bij de honeymooners en andere romantici.

 

Ik zou het leuk vinden voor een nachtje maar om hier drie weken of langer te blijven trekt me totaal niet. Bij een hek is de toegang met dikke sloten vergrendeld en op het moment dat ik wil omdraaien komt een wacht op ons aflopen dat we buiten het hek via de stenen langs het water zo het terrein op kunnen. Dit is vreemd, maar een licht schouderophalen geven we gevolg aan de simpele oplossing van de wacht. De wacht is hier om iedereen te instrueren hoe je illegaal een terrein op kunt lopen.

 

Ook hier een luchtflessen station, boten met gidsen voor het rif, de mannen die het terrein staan aan te harken en de al beschreven hutten op palen met uitzicht over het water. We lopen terug en gaan nu zelf op onderzoek om te snorkelen maar dat valt tegen. Je moet de weg weten, niet overal zijn de aquariumvissen ruim voorhanden en moet je echt naar het rif aan de buitenkant zijn om een mooi zicht op deze beschermde dieren te krijgen. Bij een klein eilandje ter grote van een uit de kluiten gewassen molshoop stappen we uit de dinghy en kom er al snel achter dat de ondergrond vlijmscherp is, we proberen het bij het grote eiland nog een keer. De enige oogst is dat ik tussen de grote dode hoop met Conch-schelpen een kleine levende schelp vindt met bewoner en een prachtige zachte roze kleur aan de binnenkant.

Ik laat hem al snel weer los en laat het zijn leven maar leven. Zit toch al opgesloten genoeg in zijn eigen keurslijf. We varen met het rubberbootje terug naar de Queen B en stel de “officier van dienst” voor om wat verder op naar een volgende eiland te gaan.

 

Ankerop, zeiltje omhoog en zeilen tussen de verschillende mangrove eilanden door, angstvallig de dieptemeter in de gaten houdend. Het gaat gelukkig allemaal goed en ben blij met de geringe diepgang van de Queen b want de jachten met meer diepgang hebben hier geen kans om zonder brokken te varen. Bij Colson Cay ankeren tussen de mangroves

 

In een prachtige baai vinden we een mooi plekje en ankeren er met een viertal buurschepen. De catamarans liggen natuurlijk vooraan vanwege de geringe diepte. De mangroves houden de golfslag tegen en de wind die over het eiland komt is valt neer op masthoogte. We liggen comfortabel achter het anker en toch kleppert en zingt de mast.