Logboek 2019

Hart slaat paar slagen over

zwemmen
zwemmen

 

Zondag, 17 februari 2019

 

Colson – Belize City: Cucumber Beach Marina

 

 

Voel me behoorlijk belazerd door de kaart en de almanak als ik de ingang binnenloop van de jachthaven Cucumber Beach Marina. Op de kaart ziet het er erg gelikt uit, groot zwembad met veel speeltoestellen. De wind blaast de Queen B met grote snelheid richting aanloop punt en vaar exact de kompaskoers om in een rechte lijn het havenhoofd en het kanaal door te varen. 8 Voet of omgerekend 2,5 meter diepgang blijkt op de dieptemeter maar 1,4 meter te zijn. De dieptemeter valt tussen de haveningang naar nul en er is geen weg meer terug. Ik moet door want de golven drukken me naar binnen. Mijn hart slaat een paar slagen over maar het gaat gelukkig goed. We zijn binnen maar voel me een beetje bedonderd door de mevrouw aan de marifoon want die doet geen enkele moeite om te vragen naar de diepgang van het verzandde haventje. Later blijkt dat ze er absoluut geen weet heeft wat een boot is en geeft aan dat ze he allemaal betreuren dat het zo achteruit gaat. Het grote zwembad wat vroeger ook bij de haven hoorde is nu los van de jachthaven.

 

Vanochtend nemen we rustig de tijd om met het Kwienbietje wat rond te toeren en varen langs de mangroves een riant binnenmeer op welk geheel omzoomd is met de lopende bossen. Takken staan kriskras door elkaar en over elkaar heen terwijl de kleine beestjes het als en geweldig protectoraat beschouwen. Een kraamkamer of couveuse voor al het beginnend leven. De grote vogels kunnen alleen jagen boven het open water, de reigers staan aan de rand maar hebben door de complexe structuur en de hoogte van de wortels geen mogelijkheid om bij de lekkere hapjes te komen.

 

Het water is kristalhelder en we zien de grassen op de stroom mee staan wuiven, opletten dat de schroef van het motortje niet vastslaat. Terug aan boord zien we de buurman anker opgaan. Een jong stel aan boord met twee grote honden die blaffend en springend het kajuit dak en het dek onveilig maken. Met klapperende zeilen het anker omhoog en zonder te starten zeilen ze weg. Even later zie ik over de landtong dat ze vastgelopen zijn op de ondiepte. Bij het wegvaren roep ik de Seawolf op of ze hulp nodig hebben maar deze wordt vriendelijk bedankt en geweigerd want ze wachten wel op hoogwater om verder te kunnen varen.

 

De mevrouw van de marifoon met de onvermelde ondiepte blijkt een aardige dame en komt al snel naar ons toelopen voor de administratie het inboeken van de Marina. In het gesprek blijkt dat ze nog nooit op een boot is geweest en voelt ze behoorlijk onwennig maar geeft wel haar misnoegen weer van de directie dat ze het zo laten achteruitgaan.

 

In de middag lopen we naar het zwembad en treffen er een waar waterparadijs aan waar de lokale bevolking zich op de vrije zondag weet uit te leven. Mooie donkere jonge mensen die het flirten naar elkaar niet kunnen laten, er worden grappen gemaakt en veel gelachen. Ze hebben veel schik en voel me erg op mijn gemak tussen hen.

 

In de haven lopen we nog wat over het terrein en tref heel wat boten die wel gestald zijn voor onderhoud maar toch zijn vergeten. Het veranderd er is een waar kerkhof.