Logboek 2019

Opgelicht door de mooie donkere dame

Golfkarren door de straat
Golfkarren door de straat

 

Maandag, 25 februari 2019

 

 

Cay Caulker – San Pedro

 

 

Met de geïmproviseerde schakelaar in de hand laat ik de lier het anker uit het water takelen. Dit is comfortabel, om het werk door de machines te laten uitvoeren. De laatste dagen is er weinig beweging voor wat betreft ingaande of uitgaande boten zodat ik aanneem dat er genoeg volgers zullen zijn, die ook op het weergaatje gewacht hebben. Vooralsnog zijn we de enige en al snel rolt het zeil uit en zeilen we naar de aangegeven geul. De waterdiepte op de meter tikt al snel naar de nul en vind het onprettig om zo op de rand van wel of niet te moeten varen. Met deze wind in het zeil, een dikke knik in de schoot maakt het losgevoel in me weer wakker. Twee uur later varen we het ankergebied van San Pedro binnen en zien het zusje van de Queen B op anker liggen. Bottom Leaf wacht ook op beter weer en voor vertrek naar Mexico. Voordat ik anker, vaar ik langs voor een praatje en stemmen met elkaar af om samen op te varen naar Punta Allen, een anker mogelijkheid halfweg Cozumel. Zij hebben al uitgeklaard zodat de beurt aan ons om de ambtelijke molen te bestormen.

 

Anker uit en liggen meteen vast. De bijboot in het water en varen al snel met de dinghy naar de wal met de papieren in een waterdichte tas voor het geval dat.

 

San Pedro is een leuk stadje en het vervoermiddel is de golfkar. Niet de elektrische versie maar de stationaire dieselmotor als voortbeweging zodat het al snel het gevoel opkomt van een verzameling grasmaaiers op zaterdagmorgen thuis, die op hol zijn geslagen. Golfkarren die de straten verstoppen, bemenst door de vele toeristen en Amerikanen die hier een huis bezitten volgens de beschrijving van de stad.

 

Op ontdekking naar de immigratie en komen natuurlijk op lunchtijd van de dienst aan en kunnen om half twee weer terecht. Het is nu kwart voor twaalf en besluiten een strandtent op te zoeken voor een salade.

 

Om kwart voor twee staan we voor een balie met een aantal mensen te wachten maar zijn al snel aan de beurt. De man vraagt of we de bemanningslijst vier keer hebben gekopieerd en kan alleen maar ontkennend antwoorden. Een bemanningslijst laat ik zien van de vorige haven en de beambte zegt dat het voldoende als deze vier keer is gekopieerd. Dat wordt op jacht voor een kopieerapparaat. Het naastliggende hotel wil de service niet verlenen en verwijst naar de stad. Met vier kopieën rijker staan weer voor de balie en daar worden de kopieën afgekeurd want er staat een stempel van Belize op. Ja ..maar… U vertelde me net dat deze goed genoeg was. Een heel verhaal dat dit zo maar niet gaat en dat je een lijst nodig hebt zoals deze. Hij overhandigt me "deze" en ik vul in. En nu vier kopieën! Met een beetje gemekker en gezeur loopt hij naar de kopieermachine en kopieert de papieren. Waar zijn uw bootpapieren twee keer gekopieerd? Meneer, bij de eerste vraag van de vier kopieën was dit alles wat er nodig is en nu vraagt u kopieën van de bootpapieren. Hij staat op en sloft naar de kopieermachine. De man wordt steeds sacherijniger maar ik ook. Na een lange invultijd, formulieren printen, stempelen, handtekening zetten, enkele vragen zoals de bestemming en wanneer. Ik besluit Cozumel op te geven en besluit mijn mond dicht te houden over Punta Allen, om nog meer vragen te voorkomen. Een uurtje later heb ik de formulieren en word door verwezen naar de deur ernaast, na eerst Belize$ 100 (40,00) betaald te hebben. De deur ernaast is gesloten en niemand thuis. Ik loop terug en zeg dat er niemand is. De man vraagt of ik telefoon heb en zeg dat ik er geen heb, wat ook klopt want in heel Belize heb ik geen contact kunnen maken. Als antwoord krijg ik een briefje met telefoonnummer. Dankuwel maar wat moet ik ermee?

 

Weer buiten ont moet ik een Mexicaanse man die wel wil bellen voor ons. Het blijkt een afgesloten nummer te zijn zodat ik maar weer eens terugga. Nu wordt de man boos op mij maar ik op hem! Het wordt een woordenwisseling maar de beambte pakt toch zelf zijn mobiel en krijgt iemand aan de lijn die meteen komt. Dankuwel!

 

Een prachtige donkere slanke dame komt binnen en doet net alsof ze het erg druk heeft en belt met de telefoon op haar schouder en wijst me een stoel aan. Legt de telefoon op het bureau en begint mijn papieren klaar te maken terwijl ze gewoon met haar vriendje doorspreekt. Nu moet ik weer $100 betalen voor een Zarpe. Ik weet dat ik opgelicht word maar wat moet je. Rond 1600 uur sta je dan buiten met de benodigde papieren, een bak vol stress en wetende dat het allemaal geen zin heeft. De gegevens en formulieren worden toch weggegooid.

 

Nog snel wat boodschappen en slaan zo weinig mogelijk niet-houdbare spullen in om de komende dagen naar Cozumel te overbruggen. Een Chinese thermosfles gescoord en deze blijkt echt Chinees want wat je ook doet hij lekt altijd en er komt overal koffie uit bij het inschenken. Zelfs de vormgeving is herkenbaar en het plastic heeft geen enkele bewerking gehad zodat de scherpe kantjes en randjes van de mal er nog aan zitten

 

We varen terug naar de boot en de wind neemt behoorlijk toe. De golven stromen over het rif en achter het rif is de ruzie van de deining op zee nog lang niet voorbij. We zullen morgen wel zien. Via de marifoon hebben we nog even contact met de collega en stemmen af rond 09.00 te vertrekken.