https://queenb99.nl/ queenb99.nl Fri, 10 Apr 2026 19:21:27 GMT +0200 https://queenb99.nl/article-3533   Donderdag, 3 april 2026   Heusden - Kerkdriel   De oorlog tussen Iran en de Verenigde Staten krijgt steeds nadrukkelijker een plek in het dagelijks leven. Brandstofprijzen lopen verder op en we worden er voorzichtig op voorbereid dat dit geen kortstondige opleving is, maar iets dat wel eens langer kan aanhouden dan we hopen.De Straat van Hormuz zou geblokkeerd zijn en honderden schepen liggen te wachten op een veilige doorvaart. Genoeg aanleiding voor een klein onderzoekje, gewoon van huis uit, via MarineTraffic.   Op het eerste gezicht lijkt het beeld te kloppen: de smalle doorgang oogt leeg en voor en achter de passage zijn clusters van schepen zichtbaar. Maar wie verder leest, stuit al snel op berichten over verstoringen van GPS-signalen in het gebied. Schepen verschijnen plots midden in de woestijn of duizenden kilometers van hun werkelijke positie.Ergens, ver buiten ons blikveld, wordt aan knoppen gedraaid die de werkelijkheid vervormen.   Het maakt het lastig om feit van interpretatie te onderscheiden. Onderdelen van een propagandamachine, van welke kant dan ook, kleuren het beeld dat wij voorgeschoteld krijgen.Wat mij daarbij opvalt, is dat de discussie in het Westen zich vooral richt op de vraag óf en hoe bondgenoten zich moeten mengen in het conflict. Tegelijkertijd hoor je opvallend weinig over de positie van landen die economisch direct geraakt worden, zoals China, Japan, Maleisië en de Filipijnen. Is dat een bewuste stilte, of simpelweg een gevolg van waar onze media hun focus leggen? Ondertussen gaat het leven hier gewoon door. We plannen een tochtje naar Kerkdriel, als opmaat naar de familiebezoeken rond Pasen.Op de Maas staat een stevige bries die het fris doet aanvoelen, maar het blijft prachtig vaarwater. Jammer genoeg missen we de Independent, een Valkkotter op weg naar de verkoophaven. Via de telefoon nog even uitgebreid contact, maar de afstand tussen de schepen wordt er alleen maar groter op.In de jachthaven van Kerkdriel vinden we een mooie plek aan de kopsteiger. Het uitzicht over de zandplas is wijds en rustig — een scherp contrast met de onrust elders in de wereld. Logboek 2026 Fri, 10 Apr 2026 19:21:27 GMT +0200 https://queenb99.nl/article-3532     Woensdag, 1 april 2026   Dintelmond   Na het onnodig vrezen voor hak en sloopwerk bij de tandarts, heb ik tijd over om door te rijden naar de AlbinO om deze verder vaarklaar te maken. De handrails op het dek zijn de laatste keer niet in de kit gezet zodat ik deze los maak en nu wel netjes, zoals het hoort, in de kit terug op het dak plaats. Motor warm draaien en de stroomverbinding repareren.   De stekker van de steiger heeft waterschade geleden want deze heeft de tekenen van een tijdje onderwater vertoeven en maak deze los om na het schoonmaken van de stekker, de kabel terug te plaatsen in het stopcontact. Tijdens het klussen lekker mijmeren of er binnenkort nog tochten gemaakt kunnen worden maar dat zal wel eens tegen kunnen vallen want het beloofd een leuke drukke periode te worden met de voorjaar in het verschiet.   Het is fris maar het gevoel van het zijn op je eigen bootje is weer terug. Vreemd dat het water in combinatie met boot de cocktail geeft van mentale rust en prettige gelatenheid. Wanneer je op je eigen boot bent, gebeurt er op meerdere niveaus tegelijk iets met lichaam en geest. Het water speelt daarin een hoofdrol. De zachte, ritmische beweging van de boot werkt bijna als een wiegende ademhaling: je lichaam synchroniseert zich onbewust met dat tempo. Dat verlaagt je hartslag en brengt je zenuwstelsel van “aan staan” naar een meer ontspannen stand. Vergelijk het met het effect van in slaap gewiegd worden. Daarnaast is er de ruimte. Op het water verdwijnen veel visuele prikkels die je op land constant hebt: verkeer, gebouwen, mensen, verplichtingen. Wat overblijft is horizon, lucht, water. Die leegte is geen gemis, maar juist een opluchting. Even minder filteren, minder te reageren, minder te presteren. Dat geeft die aangename gelatenheid.   Dan is er nog iets persoonlijks: het “eigen bootje”. Dat is jouw domein, jouw kleine wereld. Het gevoel van autonomie en controle, zelfs al is het maar over een paar vierkante meter dek en dat geeft rust. Geen ruis van buitenaf.   En misschien wel het belangrijkste: water heeft iets tijdloos. Het stroomt, het beweegt, maar het heeft geen haast. Zodra je daar deel van uitmaakt, moet het eigen tempo zich aanpassen. De scherpe randjes van de dag vervagen, gedachten worden minder dwingend, en wat overblijft is een stille aanwezigheid in het moment.   Die combinatie van ritme, eenvoud, autonomie en tijdloosheid maakt dat het varen niet alleen een fysieke activiteit is, maar bijna een mentale reset. Daarom voelt het niet alleen prettig, maar ook vertrouwd, alsof je ergens terugkomt waar je eigenlijk altijd al thuishoort.   Logboek 2026 Fri, 10 Apr 2026 19:20:57 GMT +0200 https://queenb99.nl/article-3531     Maandag, 29 maart 2026   Heusden.   Gisteren werd ik gebeld door een zoon met een vraag die elke watersporter meteen begrijpt: “Wil je me helpen met de waterlating van mijn zeilboot?” Natuurlijk wil ik dat. De boot draagt de naam Cesium en dat blijkt al snel meer dan zomaar een naam. De naam Cesium is niet toevallig gekozen. Zijn vrouw heet Ceci, een subtiele, persoonlijke knipoog maar er zit ook een diepere laag onder. De lichtblauwe romp van de boot verwijst naar de bijzondere blauwachtige gloed van het element zelf.   Het woord caesius betekent letterlijk “hemelsblauw”, en hoe langer ik erover nadenk, hoe meer de naam gaat leven. Cesium is een fascinerend element. Het wordt gebruikt in elektronica, sensoren en misschien wel het meest indrukwekkend in de atoomklokken.   Sinds 1967 is de seconde wereldwijd gedefinieerd op basis van cesium. De officiële definitie luidt: de tijd die nodig is voor precies 9.192.631.770 trillingen van een cesiumatoom. Dat maakt cesium tot het hart van onze tijdmeting. Het element trilt namelijk extreem constant. Die precisie is cruciaal voor systemen zoals GPS. Satellieten sturen signalen naar je apparaat, dat meet hoe lang die signalen onderweg zijn. Met de formule afstand = snelheid × tijd wordt vervolgens je positie berekend. Zonder cesium zouden we letterlijk de weg kwijt raken.   Maar cesium heeft ook een andere, bijna poëtische kant. Het is prachtig met zijn zachte blauwe glans maar tegelijkertijd gevaarlijk. Sommige vormen zijn radioactief en kunnen dodelijk zijn. Die tegenstelling, schoonheid en risico, maakt de naam alleen maar intrigerender. Eigenlijk net als het water en zijn vrouw.   Om negen uur ’s ochtends koppelt Dirk de boot achter de auto en rijden we richting Maasbommel. Daar staat de kraanmeester al klaar. Vakkundig wordt de Cesium langzaam te water gelaten, altijd weer een mooi moment, alsof een schip voor het eerst ademhaalt.   De accu’s blijken nog vol, en al snel varen we over de koude plas naar de ligplaats. Daarna begint het echte werk: de mast omhoog met de sprenkel, lijnen vastzetten, de boot verder optuigen. De regen maakt het er niet comfortabeler op, maar dat hoort er soms gewoon bij. Het zijn juist die momenten die een dag karakter geven.   Terwijl we bezig zijn, realiseer ik me dat er iets veranderd is. Vroeger was ik degene die de leiding had bij dit soort klussen. Ik gaf aanwijzingen, bepaalde het tempo, nam de beslissingen. Nu is het zijn boot en ben ik degene die de aanwijzingen krijgt.   Het is een subtiele, maar mooie verschuiving. Zoals cesium de tijd definieert, zo markeert deze dag een moment in een andere tijd, een nieuwe fase. Niet minder waardevol, maar rijker.   Een boot met een naam als Cesium blijkt dus meer dan alleen een vaartuig. Het is een verhaal. Over techniek, over schoonheid en gevaar, over tijd en over hoe die tijd ons langzaam van rol laat veranderen.   Logboek 2026 Thu, 02 Apr 2026 19:51:13 GMT +0200 https://queenb99.nl/article-3530     Zondag, 29 maart 2026   Dintelmond   Albino   Voor mijn gevoel veel te lang weggeweest van de AlbinO. Met een schrobber over het dek, het grootzeil op de giek gerold, de motor gestart is de liefde opgebloeid om lekker te kunnen toeren met de Vega. Het is koud maar het voorjaar dient zich terdege aan door de extra aktiviteit van de vogels en het zachte groen van de struiken en bomen. De steigers zijn schoon gemaakt maar heeft waarschijnlijk een kortsluiting veroorzaakt in de aansluiting walstroom.   De oorlog is waarschijnlijk in de beginfase tussen Iran en Israël met de Verenigde Staten en vraag me af wat voor een effect het zal hebben op het gedrag van de watersporter. Waarschijnlijk minder vaaruren bij motorboten of kortere dagtrips, meer gebruik van ankeren of gewoon blijven liggen aan de steiger maar een opleving voor de zeilers en de elektrische aandrijving. Dit zal geen hype zijn maar een structurele verschuiving.   De tweedehands markt zal de brandstofslurpers direkt afstraffen dus moeilijker verkoopbaar, oudere boten met de minder efficiënte motoren zullen in waarde dalen. De jachthavens zullen minder passanten krijgen.   ⁠Onzekerheid over wanneer tanken en varen, de vraag stellen wat er gebeurd als de prijzen nog meer stijgen, men raakt meer bezorgd en het gevoel van vrijheid en avontuur wordt geraakt terwijl dat een paradox zal zijn want omdat veel mensen aan de steiger blijven zal het voor de watersporters die wel weg gaan rustiger worden en daardoor ook avontuurlijker.   De spanning in de wereld is voor thuis en de ontspanning van het zeilen zal de afleiding worden.   Logboek 2026 Tue, 31 Mar 2026 14:31:49 GMT +0200 https://queenb99.nl/article-3529     Zondag, 22 maart 2026     Lucca – La Spezia     Een lint van jachthavens rijdt met ons mee, langs de toeristische route naar Portovenere (de Haven van Venus). Volgens de overlevering stond hier in de Romeinse tijd een tempel voor de godin Venus, beschermster van liefde én zeevaarders. Deze plek voelt direkt goed aan met deze uitgangspunten. Het is ook een strategische plek aan de ingang van de Golf van La Spezia met het Castello Doria op de hoge rots en een sfeervolle oude kerk in romaanse stijl. Het is dus niet alleen een vissersdorp maar ook een strategisch bolwerk. Onvoorbereid wandelen we door en langs het mooie stadje en raken verbaasd over de vele mooie kleurtjes van de huizen. Bij het terugrijden komen we langs Cinque Terre een verzameling van 5 dorpen uit de 11e eeuw. De gemeenschappen van Cinque Terre waren meer gericht op landbouw en visserij omdat deze kwetsbaar waren vanwege het gebrek aan natuurlijke havens.   Cinque Terre (Vijf Gebieden), vormden samen een los verband van nederzettingen met eigen identiteit maar met gedeelde belangen zoals handel, verdediging en landbouw. De kust was kwetsbaar voor piratenaanvallen en probeerden met wachttorens en compacte bouw tegen de rots en soort van bescherming te zoeken. Sinds 1997, Unesco erfgoed vanwege de spectaculaire terrassen, kleurrijke huizen en de wandelpaden. Cinque Terre is eigenlijk een voorbeeld van hoe mensen zich aanpassen aan een onmogelijke grillige kust.   De lunch tijdens de zondag-drukte en een wandeling naar een parkeerplek die erg ver ligt van het dorp op een eenzame hoogte. In La Spezia valt het niet mee om een hotel te boeken en vinden uiteindelijk een B&B in Santo Stefano di Magra.   In een lokale pizzeria treffen we een zeer jolige uitbaatster, die met veel plezier de klanten te woord staat, ze straalt met haar lach energie naar iedereen uit want ik zie alleen maar lachende en glimlachende mensen in de gelegenheid.   Logboek 2026 Sun, 22 Mar 2026 19:19:15 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3528     Zaterdag, 21 maart 2026     Lucca – Pisa- Lucca   Op het eerste gezicht lijkt Lucca een stad die niets met de zee te maken heeft. Geen haven, geen schepen, geen zeelucht. Maar schijn bedriegt, ook Lucca had een subtiele, maar belangrijke maritieme connectie. Lucca lag niet direct aan zee, maar was via de rivier de Serchio verbonden met de kust. De Serchio stroomt richting de Tyrreense Zee, bij het huidige Viareggio. In de middeleeuwen vormde deze rivier een levensader voor transport en handel. Goederen uit het binnenland vonden hun weg via Lucca en werden in kleinere schepen over de Serchio naar zee gebracht. Lucca was beroemd om haar zijdeproductie en textiel en beschikte over een uitgebreid handelsnetwerk door heel Europa, gedragen door bankiers en kooplieden.   Bij grotere vrachten en belangrijke transacties bleef men echter afhankelijk van de haven van Pisa. Zo profiteerde Lucca van de zeehandel, zonder zelf een vloot te hoeven onderhouden. Dat maakt het verschil tussen beide steden bijna voelbaar: Pisa naar buiten gericht: zee, macht, avontuur. Lucca naar binnen gericht: handel, geld en ambacht.   Wat ons in Lucca opvalt is de sfeer. De vele kerken, de doorkijkjes van smalle straatjes die telkens weer een nieuw perspectief openen, het intieme karakter van de stad. Kleine winkeltjes, uitnodigende restaurants, een stad om in te dwalen.   Aan de kerken en gebouwen van Pisa kun je nog steeds zien dat hier ooit de slagaders liepen van een wereldmacht. Maar in 1284 veranderde alles door de slag bij Meloria tegen Genua, Pisa haar vloot en daarmee haar toekomst als zeemacht, het einde van een tijdperk.   Voor Lucca betekende het ruimte, minder afhankelijk van Pisa, meer vrijheid in handel en politiek, een verschuiving van macht binnen Toscane. Waar Pisa haar horizon verloor, vond Lucca haar zelfstandigheid.   De kennismaking is bijna onwerkelijk: de scheve toren die tegen de verwachting in blijft staan, de stralend witte kathedraal en het ronde baptisterium. Monumenten van een tijd waarin Pisa niet alleen bouwde voor de stad, maar voor de eeuwigheid.   Logboek 2026 Sat, 21 Mar 2026 17:00:50 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3527     Vrijdag, 20-03-2026   Florence – Lucca     Met enig leedvermaak lees ik dat het Amerikaanse vliegdekschip de USS Gerald R. Ford problemen heeft met het toilet. Niet dat ik een vergelijking wil maken met de Queen B maar moet toch even terugdenken aan de problemen die ik heb gehad met het toilet aan boord en dat blijkt dus bij het vliegdekschip evenzo te zijn. Het is en blijft een boot bedenk ik me, maar 4000 man met ongeveer 7 kilogram “Shit met spoelwater” betekent 28 ton zwart water per dag dat verstopt raakt. Het schip is uitgeweken naar Griekenland en ik denk dat ze daar niet blij worden van dit probleem.   Het artikel dat ik las van Schuttevaer luidt dan ook ongeveer: De structurele technische problemen spelen het schip parten. Zo kampt de USS Gerald R. Ford al langere tijd met storingen in het sanitairsysteem. Dat leidt regelmatig tot verstoppingen en uitval van toiletten, met directe gevolgen voor het dagelijks functioneren aan boord. Navy Times meldde eerder dat deze problemen zo hardnekkig zijn dat regelmatig ingrepen nodig zijn om systemen operationeel te houden. De combinatie van technische mankementen en een langdurige inzet zorgt voor toenemende druk op de bemanning. Amerikaanse media spreken van groeiende vermoeidheid onder het personeel. De USS Gerald R. Ford is het nieuwste en grootste vliegdekschip van de Amerikaanse marine en geldt als technologisch vlaggenschip. Juist daardoor vallen de problemen extra op. Voor herstel en inspectie wordt het schip naar verwachting naar Kreta gestuurd. Er is ook brand ontstaan in de wasserij waar nogal wat mensen ademproblemen hebben opgelopen.   Zo zie je maar dat je weliswaar mensen naar de maan kunt sturen maar een drol niet onder controle krijgt.   Logboek 2026 Fri, 20 Mar 2026 19:13:05 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3526     Woensdag, 18-03-2026   Punta Ala – Siena     Sommige ontmoetingen plan je, andere ontstaan gewoon tussen wind, water en een gedeelde koers. Met de Blue Spirit was het zo’n ontmoeting. Vanaf het eerste moment voelde het alsof we elkaar al langer kenden. Alsof twee werelden, die van hem en die van ons op de Queen B, moeiteloos in elkaar schoven. Dagen van samen optrekken kregen hun eigen ritme. Een praatje over de marifoon, een blik die genoeg zegt bij het ankeren, een borrel aan boord waarbij plannen steeds groter worden naarmate het glas leger raakt. Jacqueline die geniet, verhalen die over en weer gaan, en altijd die ene terugkerende gedachte: dit is waarom we dit doen. Er wordt gelachen om kleine dingen. Om techniek die het nét wel of nét niet doet. Om plannen die ’s ochtends nog strak waren en ’s middags alweer zijn losgelaten.   En ergens weet je: dit is tijdelijk. Zoals alles op zee tijdelijk is.   De dag van vertrek dient zich aan zonder aankondiging. Niet omdat het moet, maar omdat het zo loopt. Koersen gaan uit elkaar, bestemmingen verschillen, en de zee roept ieder weer op zijn eigen manier. Nog even bij elkaar. Een hand omhoog. Een korte stoot op de claxon, meer is er niet nodig. Goede vaart. Pas goed op jezelf. De Blue Spirit ingeruild voor de Blue Bubbles met Rene en Susie als bemanning gaan hun eigen weg. De Queen B gaat voor haar eigen lijn.   “We komen ze nog wel tegen,” zeg je dan, en dat geloof ik ook Je neemt geen afscheid, we varen alleen even een andere richting op.   En ergens, op een plek, bij een andere ankerplek of haven, kruisen de lijnen zich misschien weer. Met een glimlach, een verhaal extra, en het gevoel dat de tijd ertussen er eigenlijk niet toe deed.   Zo gaat het ook vandaag, de laatste hand aan de dinghy is de te waterlating. Met een handje extra van Jacqueline plonst de tender in het water en zit de klus er voor mij op. Met een warme glimlach, een klop op de schouder stappen we in de auto en laten Rene achter bij zijn nieuwe droom.   Via chatGpt rijden we een route langs de graven van de Etrusken en het is veel van hetzelfde maar de belangstelling voor deze oude beschaving is wel gewekt. Jammer dat ze het geweld tegen de Romeinen en de andere invloeden niet hebben kunnen bolwerken want ze hadden toen heel moderne ideeën.   Van Baratti door het overweldigende landschap naar Vetulonia. Hoog op een heuvel in de Maremma ligt dit kleine dorp, met uitzicht over een landschap dat zich eindeloos uitstrekt richting zee. Smalle straatjes, oude stenen huizen en een stilte die hoorbaar is. Geen toeristen, het gevoel dat je even uit de tijd stapt. En toch was dit ooit een machtige stad. In de tijd van de Etrusken, zo’n 2500 jaar geleden, was Vetulonia een centrum van rijkdom en vakmanschap. Er werd gewerkt met ijzer en brons, hier ontstonden ideeën en symbolen die later door de Romeinen werden overgenomen.   Buiten het dorp liggen de grafheuvels, ronde, bescheiden vormen in het landschap. Maar als je dichterbij komt, besef je dat hier generaties eeuwen liggen begraven. Families, verhalen, een wereld die verdwenen is maar nog steeds voelbaar aanwezig. Een beetje beduusd van het moois eten we een hapje tussen de Italiaanse werkers in een overvolle eetzaal waar de obers dravend tussen de tafels iedereen tevreden weten te houden. Een uitstekende pasta en een kop koffie zijn we weer open voor nieuwe indrukken. In Siena treffen we een leuk hotel en maken een wandeling als voorproefje op morgen door de eens zo rijke stad.   Logboek 2026 Thu, 19 Mar 2026 18:54:46 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3525       Dinsdag, 17-03-2026   Punta Ala   De bijboot ligt ineens voor de winkel op het haventerrein. Geen papier, geen handtekening, niets. Gewoon neergelegd. René kijkt er wat verwonderd naar, maar is toch vooral blij dát hij er is. Zo gaat dat hier blijkbaar. Voor mij komt het eigenlijk perfect uit: ik kan meteen meehelpen met het opbouwen van de dinghy.   Eerst de luchtkamers op spanning brengen, daarna puzzelen hoe de zitbank met het stuurtje gemonteerd moet worden. René, met zijn feilloze gevoel voor meten en uitlijnen, bepaalt waar de gaten in de vloer moeten zitten. Met een Stanleymes snijdt hij de toplaag open en legt zo de schroefpunten bloot. De bank erop, stuur gemonteerd: het begint ergens op te lijken.   Maar dan, zoals zo vaak: het verhaal is nog niet compleet. De buitenboordmotor blijkt niet volledig geleverd. De morse ontbreekt en ook de beugel om de duw- en trekkabel vast te zetten zit er niet bij. Zo’n typisch moment waarop alles nét lekker loopt en je toch weer stilvalt. Een kleine tegenvaller.   Dan nog een laatste klus: een weerbarstig gat boren in het schot voor de kabels van de zonnepanelen. Met een botte boor natuurlijk en dat gaat niet vanzelf. Maar goed, uiteindelijk zit het erin. Mijn werk zit erop. De motor kunnen we niet plaatsen; die moet terug naar de leverancier.   En juist dat oponthoud geeft ruimte. Tijd om weer op pad te gaan. We rijden naar Roselle, een oud Etruskisch stadje net buiten Grosseto. Een plek waar de tijd niet zozeer heeft stilgestaan, maar gewoon is weggelopen. Je loopt er tussen stenen die er al lagen toen Rome nog moest beginnen. Massieve muren, opgebouwd uit enorme blokken, zonder cement, maar nog altijd fier overeind. Alsof ze gisteren zijn neergelegd.   Tussen die Etruskische resten liggen de sporen van de Romeinen: een amfitheater, de contouren van een forum, resten van badhuizen. Alles open, alles zichtbaar. Geen hekken, geen drukte. Alleen wind, gras en geschiedenis. Wat mij treft is de rust. Geen stad, geen geluid, alleen het besef dat hier ooit een levendige gemeenschap was. Mensen die handelden, bouwden, leefden en uiteindelijk weer verdwenen. In de dertiende eeuw liep het hier leeg, waarschijnlijk door malaria uit de omliggende moerassen. De natuur nam het langzaam terug.   Je loopt er rond en denkt: wij zijn bezig met kabels, motoren en ontbrekende onderdelen, en hier stonden ze duizenden jaren geleden al steden te bouwen die nog steeds overeind staan.   Misschien is dat wel het verschil. Of misschien ook niet. Want uiteindelijk zijn we allemaal bezig om iets werkend te krijgen de één dinghy, de ander een stad. De avond staat in het teken van afscheid. Rekening houdend met elkaar lange tijd niet meer te zien maar door de media van Whatsapp of Facebook blijven we elkaar volgen.   Logboek 2026 Wed, 18 Mar 2026 21:05:35 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3524     Maandag, 16-03-2026   Punta Ala     De tijd van vertrek nadert en ik wil graag de belangrijkste zaken afgerond hebben. Het komt dus goed uit dat ik nog even kan meehelpen met de afwerking van de Blue Bubbles. Tijdens het boodschappen doen druk ik door om meteen te gaan kijken waar de dinghy gebleven is. We horen dat deze bij een pakketcentrale van Bertolini in Grosseto ligt. Zonder duidelijk plan stappen we naar binnen.   Daar blijkt het pakket inderdaad aanwezig, maar volgens de medewerkers veel te groot en te zwaar om te verplaatsen. Er zijn niet genoeg mensen en de heftruck is ook nog eens stuk. Zo’n herkenbare situatie waarbij iedereen het probleem ziet, maar niemand het oplost. Gelukkig zit er op kantoor een planner met een wat pragmatischer instelling. Ik zeg tegen René dat de verantwoordelijkheid gewoon bij de verkoper ligt en niet bij hem.   Susie belt vanuit Engeland naar Rome en zet de leverancier onder druk om in actie te komen. Tijdens de lunchpauze is er contact tussen beide partijen en met een opgestoken duim wordt beterschap beloofd: morgen levering in de marina. Wij opgelucht, dus tijd voor iets leukers. We rijden naar Castiglione della Pescaia en belanden in een kleine, gezellige trattoria. Een echt familierestaurant, een beetje antiek van sfeer, maar precies zoals je het wilt. Ondertussen heeft Jacqueline uitgecheckt uit het appartement en hebben we nog geen slaapplek voor de nacht. Verschillende opties passeren, maar veel valt af het is tenslotte nog buiten het seizoen.   Ik breng René terug naar de boot en ga daarna samen met Jacqueline de omgeving verkennen. Later op de middag vinden we een slaapplek met de toepasselijke naam La Bussola (het kompas). Een hotel met een prachtig uitzicht over zee en een borrelbad op het terras. Heerlijk warm water, frisse lucht en een eindeloze horizon. Hoofd leeg, blik op zee.   Dan een ping op WhatsApp: de dinghy is geleverd. Wonderlijk hoe dingen soms ineens in beweging komen, juist op het moment dat je er geen rekening meer mee houdt. We waren al ingesteld op “morgen misschien”, maar het kan dus ook gewoon vandaag.   ’In de avond gaan we eten in Follonica en stuiten op een winkel waar wijn letterlijk uit een ketel wordt getapt. Twee keuzes: €1,80 of €1,90 per liter. Flessen zelf meenemen of ter plekke kopen, eenvoud op z’n Italiaans. In de trattoria eten we uitstekend. Alleen die houten banken… die zitten aan het begin prima, maar worden naarmate de avond vordert steeds harder. Misschien hoort dat er ook gewoon bij.   Logboek 2026 Wed, 18 Mar 2026 20:53:42 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3523   Zondag, 15-03-2026     Punta Ala   Met mijn interesse voor het ijzererts van Elba en dat de grondstof naar de kust getransporteerd moest worden, stel ik me de galeischepen van de Romeinen voor. Overigens, is een Roeischip niet de uitvinding van de Romeinen maar bestond dit schip al 1000 jaar eerder bij de Egyptenaren, vervolgens gebruikten de Feniciërs deze schepen maar ook de Grieken. De Romeinen ongeveer 300 v.Chr. tot 400 n.Chr. Dus 700 jaar door de Romeinen.   Welk beeld moet ik daarbij hebben over de mens achter de riemen. Het waren vaak loonroeiers of gevangenen en in mindere mate de tot slaaf gemaakte. De loonroeiers ware de beste optie vanwege de discipline, zodat het synchroon roeien voor hoge snelheden kon zorgen. Vaak was het overdag roeien en tegen de avond ankeren in een baai. Oorlogsschepen moesten uiteraard wel dag en nacht roeien. Als er gunstige wind was dan konden de roeiers uitrusten door het gebruik van het zeil. Voor de ertsschepen waren er alleen roeiers noodzakelijk om de haven in en uit te varen, de rest werd gezeild. Bij het uitzicht, op de heuvel met zicht op Elba, probeer ik me te verplaatsen in die tijd. Wat kregen de roeiers te eten, hoe werden ze afgewisseld, waar konden ze slapen, wat gebeurde er met de tot slaaf gemaakte roeiers als ze te oud werden en niet meer mee konden komen met het tempo? Leuk om na te zoeken te veel om op te noemen in dit blog. Gelukkig vielen de omstandigheden voor de roeiers in die tijd wel mee, maar het bleef heel zwaar werk.   Minder zwaar werk is het aan boord van de Blue Bubbles want we houden ons bezig met de lattenbodem onder de bedden. Een mooi systeem maar het vergt wel 40 latten zagen en dus 80 keer de trap op en af. Een simpel en ingenieus systeem om wat vering onder het matras te krijgen. Na deze klus voel ik me vrij om met Jacqueline naar Scarlino te rijden. Een schitterend dertiende-eeuws stadje met veel nauwe straatjes en natuurlijk een fort boven op de top van de berg, Wat hebben die mensen stenen moeten sjouwen om het allemaal te bouwen, want zonder de last van enige bagage voel ik mijn kuiten al verharden van het klimmen op deze steile heuvel.   In de avond bij een super-kleine pizzeria met 1 tafel prima gegeten, knus gezellig en gastvrij. Het voelt echt als het Italiaanse platteland. Logboek 2026 Sun, 15 Mar 2026 19:19:12 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3522   Zaterdag, 14-03-2026     Punta Ala   Hoe krijgen we een draad door de staande steunpalen van het overhangende dak? Er is prima laswerk geleverd maar het pijpje wat in het midden van de buis is gelast is ook het optakel, als je een draad van beneden naar boven drukt of van boven naar beneden. Morrelen, porren, trekken, duwen en je hoort het geklingel van de draad op de laatste centimeter, waar deze vastloopt tussen de kleine buis en de grote pijp. Problemen zijn puzzels die opgelost moeten worden. Met het strippen van een elektriciteitsdraad maken we een haakje zodat deze in de buis geschoven kan worden om het draadje dat aan het uiteinde van de kabel is gemaakt, binnen te hengelen. Als je de slag te pakken hebt gaat het moeiteloos zodat de tweede buis een fluitje van een cent is om de draad door te halen. De draden aan de bakboord kant zekeren en een pilotenlijn aan stuurboord als de zonnepanelen geplaatst worden is het gemakkelijk aansluiten.   De aktielijst voor de verdere uitrusting van de Blue Bubbles droogt op voor wat betreft mijn bijdrage. Nog Een gat boren in het schot van de motorruimte, overdruk tankje verplaatsen en merk dat deze bij de slangklem lekt, dieseltank vastzetten. Allemaal kleine klusjes maar moeten wel gedaan worden. Rene zucht en kreunt maar heeft het allemaal feilloos uitgedacht en gaat ver in zijn perfectie. Het is prettig werken met elkaar, zonder veel woorden elkaar begrijpen.   Het is wachten op de bijboot waar een stuurstand opgebouwd moet worden hetgeen ook weer een uitdaging zal worden. Bovenstaande werkzaamheden zijn een onderdeel van het varen met een boot. Met een zorgvuldige opbouw kunnen een hoop problemen in de toekomst voorkomen worden.   Vlak voor de middagsluiting en het weekend halen we een aantal gereedschappen, boodschappen en verkennen verder Follonica. De wind wakkert aan en het is guur op de boulevard. De wind speelt met de vlagringen die tegen de masten klingelen, de mensen lopen met hoog opgetrokken schouders weggedoken in de capuchons en de honden trekken aan de band om zo snel mogelijk naar de beschutte auto te lopen.   Aan boord van de Blue Bubbles maken we samen een uitgebreid diner en mopperen over de stormachtige wind die de loopplank op de kade laat janken. De losse spullen op het dek zoeken ook beschutting door om te vallen. Logboek 2026 Sun, 15 Mar 2026 15:40:06 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3521     Vrijdag, 13-03-2026   Punta Ala   De omgeving wordt steeds leuker nadat we ook het gietijzermuseum in Follonica bezocht hebben. IJzerindustrie blijkt ontstaan in de 16e eeuw waar Cosimo I de Medici de smelterijen liet bouwen. Het ijzererts kwam van Elba, uit de bossen van Maremma het houtskool en vanuit de haven was het ijzer gemakkelijk te exporteren. Groothertog Leopold II moderniseerde de industrie met nieuwe hoogovens, efficiënte giettechnieken. Zodat er kanonnen, ankers, bruggen en vooral bekend de gietijzeren kunstwerken. Het zal de lezer niet verwonderen dat met mijn achtergrond als metaalrecycler, mijn interesse extra wordt opgewekt. Het Magma museum is een “must see” en wordt gewaardeerd door Unesco als industrieel erfgoed.   Eindelijk is het vandaag mooi weer en na wat klussen aan boord is het tijd om samen een bal te slaan op de golfbaan van Punta Ala. Een prachtige omgeving met mooie uitzichten omdat de baan tegen een heuvel ligt. De kuiten worden op de proef gesteld en met 18000 stappen op de teller kom ik met een mager puntenresultaat van de baan terwijl ik het idee heb dat er goed gespeeld is. Genieten van de diverse bomen en het uitzicht op de Tyrreense zee.   Deze zee dankt zijn naam aan een oud volk, de Tyrrhenoi of Tyrrheniërs, de Griekse naam voor de Etrusken, een beschaving voor de Romeinen. Er zijn nog veel Etruskische archeologische vindplaatsen. Populonia was een belangrijke ijzerertshaven.   Op de Blue Bubbles komt er meer schot in de zaak en er worden zelfs enkele onderdelen geleverd weliswaar leveringen die niet compleet zijn, maar er gebeurt iets.   In de avond een culinaire hap in een gezellig mooi ingericht restaurant waar ik een heerlijke vissoep krijg. Blijf ik ondanks alle walperikelen toch een beetje bij de zee. Logboek 2026 Fri, 13 Mar 2026 20:35:15 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3520     Donderdag, 12-03-2026     Punta Ala   Het is bijna niet voor te stellen dat het gebied in de Maremma waar we nu zijn, zulk een gevaarlijke omgeving was. Soldaten en arbeiders die wegen aanlegden stierven massaal. “In de Maremma ga je werken om te sterven” werd er gezegd. Misdadigers (Briganti) hadden een mooie vrijhaven vanwege de malariamuggen die in de moerassen huisden. Veel landeigenaren ontvluchten de regio zodat de piraten een veilig heenkomen kregen. De moerassen werden in de 19e en de 20ste eeuw drooggelegd zodat de malariamug uitgeroeid kon worden. Een stuk veiliger voor de bewoners en de handhavers zodat ook de vrijhaven voor de misdaad verdween. Zo zie je maar dat zoiets simpels als een mug, grote gevolgen kan hebben. Een plek die ooit gevaarlijk en ruig was, is nu juist geliefd omdat de natuur zo puur is gebleven. Zo waren er in de streek ook half-wilde veehouders: de Butteri, een bijzondere groep ruiters als een soort Toscaanse Cowboys met lange speren die half wilde paarden gebruikten en dagenlang door de moerassen trokken met enorme kuddes op de verlaten landgoederen. In 1890 gebeurde er iets bijzonders namelijk dat de Amerikaanse Cowboys van Buffalo Bill naar Italie kwamen voor een show wedstrijd die door de Butteri gewonnen werd. De Toscaanse trots zwol op tot ongekende hoogte. In de loop van de tijd veranderde het in wijngebieden, natuurparken, rustige stranden en charmante dorpen zoals Massa Marettima waar we een leuke wandeling maken. Jammer van de regen maar we krijgen toch een mooie indruk van de omgeving en het mooie stadje. Een bijzonder merkwaardig middeleeuws fresco (1265) van Italië is de “Boom van de vruchtbaarheid”. De muurschildering toont een boom waarvan de takken vol hangen met fallussen terwijl er een aantal vrouwen zich onder de boom verzamelen. Opmerkelijk is dat het lange tijd verborgen was onder pleisterwerk en in 1999 werd het opnieuw ontdekt tijdens restauratiewerk, sindsdien een van de beroemdste curiositeiten van Toscane. Sommige historici denken dat het een politieke satire was.   Vanochtend hebben we de watermaker succesvol op zijn plaats kunnen krijgen in het vooronder en worden gestoord door een regenbui zodat we tijd kregen voor een cultureel uitstapje zoals hierboven beschreven. Logboek 2026 Thu, 12 Mar 2026 19:35:31 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3519     Woensdag, 11-03-2026   Punta Ala   Wanneer de regen valt verandert de haven plotseling van karakter. De steigers worden donker en glanzend, het water krijgt een loodgrijze kleur. Het vrolijke geroezemoes maakt plaats voor het zachte tikken van regendruppels op dekzeilen en bimini’s. De masten bewegen iets nadrukkelijker en de geur van zout en nathout hangt in de lucht. Waar de haven eerst een levendige indruk gaf, wordt zij nu bijna een natte warboel van masten en lijnen. Mensen verdwijnen naar binnen in hun kajuiten. En juist in dat contrast zit de charme van een jachthaven, op zonnige dagen wordt er buiten geleefd en geklust, en op regenachtige dagen gaat men op de bank zitten om naar buiten te kijken wanneer het stopt met regenen. Een contrast in sfeer en beleving.   Zo ook bij ons want begonnen aan het pasmaken van het schot om de watermaker op te hangen worden we verdreven door de regen die van het schone dek een glibberige indruk geeft en alles wat je vastneemt vochtig is. Het houtstof smeert een roodachtig waas tussen de ribbels op dek. De werkzaamheden verplaatsen zich naar binnen en René gaat op zoek naar een aansluiting voor spoelwater voor de watermaker. Uiteindelijk na veel luikjes openen, half verborgen ruimtes onderzoeken wordt een mooie mogelijkheid gevonden. Er zijn opnieuw weer onderdelen nodig en besluiten om ieder zijn ding te gaan doen. René zijn onderdelen en wij gaan de omgeving bezoeken. Castiglione della Pescaia is een van de mooiste kustplaatsen van Toscane en ligt ongeveer 25 km ten noorden van Punta Ala, aan de rand van de streek Maremma. Het dorp combineert drie werelden: een oude middeleeuwse vestingstad, een levendige vissershaven en brede zandstranden aan de Tyrreense Zee. Een flinke klim naar het oude stadsgedeelte boven op een heuvel, omringd door stadsmuren. Smalle straatjes slingeren omhoog naar de Rocca Aragonese, het middeleeuwse kasteel dat over de zee uitkijkt. Het dorp heeft nog echt iets authentieks: kleine pleinen, stenen trappen, wijnbars en huizen met bloemen op de balkons. De regen begint weer flink door te vallen en kruipen knus in de auto om door het landschap terug te rijden via Tirli, een klein bergdorpje boven Castiglione met mooie uitzichten over de dalen tussen de diverse begroeiing van cypressen, olijven, kastanjes, citroenen en nog veel andere soorten bomen. In de avond eten we aan boord van de Blue Bubbles of London. Logboek 2026 Wed, 11 Mar 2026 20:01:35 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3518     Dinsdag, 10-03-2026   Punta Ala   Wachten op een levering die natuurlijk afgebeld wordt, wachten op de prijs voor het frame dat ook uitgesteld wordt, geen gehoor bij de firma die de bijboot moet leveren, de man voor de wasmachine komt niet opdagen. De typische italiaanse manier van werken is voorspelbaar en toch zullen wij daar nooit aan wennen. René laat het nog gelaten over zich heen komen maar langzaam aan gaat hij zich bewust worden dat het wel eens langer kan gaan duren dan gepland. De levering van de buizen is pas eind maart mogelijk en dan moeten de werkzaamheden nog beginnen. In Italië begint een afspraak niet wanneer de klok het zegt, maar wanneer men er zin in heeft. In het vooronder boor ik nog eens drie gaten en maak ruimte voor een extra schot waar uiteindelijk de zware watermaker moet komen te hangen. Na de lunch besluiten we met een lijstje de winkels leeg te maken. En natuurlijk kan ik het niet laten om enkele onderdelen voor de Queen B en de Vaporetto te scoren. Een bezoek aan de gastvrije golfbaan voelt als een warm bad. De receptioniste spreekt Engels met een zwaar Italiaans accent maar bijzonder vriendelijk. Morgen reserveren voor een flexibele starttijd is een plaatselijk No-problema. Bij het restaurant op de golfbaan word ik hartelijk welkom geheten door de kok, die met aanrakingen en armen over mijn schouder, me weet over te halen om vanavond te eten in zijn restaurant bij het strand. Een Italiaanse warmte en een gevoel opgenomen te worden in de Italiaanse familie want ik word voorgesteld aan zijn broer, schoonmoeder, neefje en tante. Met handen en voeten Italiaans/Engels spreken en elkaar begrijpen. Daarom niet verwonderlijk dat we hartelijk ontvangen worden in het stijlvolle restaurant aan het strand, de tafel staat gereserveerd klaar op de beste plek in het restaurant met uitzicht op zee. Leuke gesprekken met de heren die de avond voorbij laten vliegen met een heerlijke Italiaanse maaltijd. De wijn blijkt erg lekker te zijn want Jacqueline en René hebben niet genoeg aan 1 fles. Het afscheid is voor mij een handdruk met een warme knuffel van de kok. René verslikt zich van wat er voor hem gebeurt en probeert onder de knuffel uit te komen. Logboek 2026 Wed, 11 Mar 2026 19:27:25 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3517     Maandag, 09-03-2026   Punta Ala Alle onderdelen worden uit de auto geladen. Pakketjes, brieven en cadeautjes rollen over de tafel en zie René blij worden van de verrassingen. Al snel terug in de waan van de dag gaan we aan de slag na een werkoverleg. Als eerste de installatie van de watermaker en beginnen bij het begin waar het zoute water binnen komt. “Passen en meten wordt de meeste tijd mee versleten” is een spreuk die toepasselijk is op deze klus. Gaandeweg de werkzaamheden blijkt dat we enkele gereedschappen en materialen nodig hebben en rijden met de auto naar de stad Follonica een 9 kilometer verder. Het is overal ter wereld hetzelfde met technisch winkelen, je komt op de meest onvoorspelbare plaatsen en telkens leerzaam. Kabels, houten platen, schroeven en moeren en zoals zo vaak blijkt dat je natuurlijk weer de helft bent vergeten mee te nemen. Een goede reden om morgen weer te gaan. Voor we het weten staan we voor een bijzonder goed uitgeruste watersport winkel. Net op het moment van binnenlopen meldt de man achter de balie dat de winkel gesloten is wegens lunchtijd maar hij vindt het goed dat we enkele snel grijpbare spullen meenemen en afrekenen om morgen terug te komen. Na de lunch duik ik in het vooronder, en het is één van die voorspelbare verrassingen van het werken aan een boot, dat je met een gatenboor gaten boort. De boor is al snel behoorlijk bot door de glasvezels maar met geduld en doorduwen komen de doorgangen voor de slangen tot stand. Aan het einde van de middag genieten van het uitzicht in de haven met een drankje, de zon die zacht in zee wegzakt en een tevreden gevoel over de voortgang. Vreemd dat je na een dag van gestaag werken altijd het gevoel krijgt dat je weinig gedaan hebt en waarschijnlijk komt dit omdat het resultaat niet zichtbaar is. Gezellig met elkaar aan tafel in de kuip met een prima diner praten we over alle klussen die nog gedaan moeten worden. Logboek 2026 Tue, 10 Mar 2026 20:26:55 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3516     Zondag, 08-03-2026   Dijon - Punta Ala   Na een lange dag rijden langs de besneeuwde toppen van de Alpen, de vlaktes van Turijn en de mooie bergwegen langs de Middellandse zee komen we aan bij de Marina van Punta Ala. René staat ons op te wachten en hij kan niet wachten om vol trots het mooie schip de “Blue Bubbles of London”, een waar dromen-paleis te laten zien. De Blue Bubbles of London is groot genoeg om comfortabel lange reizen te maken, sterk genoeg om de oceaan over te steken en tegelijk warm en uitnodigend om er echt in te leven. Geen haastig weekendbootje, maar een schip dat uitnodigt tot ontdekken. Voor René en Susie is het daarom meer dan een boot. Het is een belofte van vrijheid, van nieuwe horizonten en van tijd die anders gaat lopen zodra de lijnen losgaan. En terwijl hij er met zichtbaar plezier over vertelt, wordt duidelijk dat dit schip niet alleen van polyester, hout en techniek is gemaakt, maar van plannen, verwachtingen en avontuur. De catamaran lijkt een moderne uitvinding, maar het concept is eigenlijk duizenden jaren oud. Het idee van twee rompen die met elkaar verbonden zijn ontstond onafhankelijk op verschillende plaatsen in de wereld. De oorsprong Polynesië 2000-3000 jaar geleden. Men gebruikte dubbelromp-kano’s om enorme afstanden over de Stille Oceaan te varen. De dubbele romp gaf grote voordelen zoals meer stabiliteit, grotere laadcapaciteit en minder diepgang wat gemakkelijk was in de buurt van de atollen. Het woord catamaran komt uit zuid India: “Kattumaram” betekent samengebonden hout”. Dat waren eenvoudige vlotten van vissers die uit meerdere boomstammen bestonden. In Europa en Amerika werden de eerste moderne catamarans gebouwd rond 1870–1900.  Nathanael Herreshoff ontwierp in 1876 een catamaran. Deze boten waren veel sneller dan de monohull’s en werden verboden in wedstrijden omdat ze te dominant waren. Hierdoor verdween het concept tijdelijk uit de jachtenwereld. De doorbraak ontstond door de strandcatamarans in 1950-1970. In 1980 begonnen ontwerpers te zien dat catamarans ideaal waren voor lange reizen en comfort. Het voelt als een drijvend appartement en daardoor geliefd voor vakantieverhuur. De veiligheid en stabiliteit met de nieuwe materialen zoals carbon, composieten en betere ontwerpen zorgen voor een explosieve groei. Tegenwoordig is bij oceaanzeilers ongeveer de helft van de nieuwe cruising jachten een catamaran. Een monohull is een zeilersboot en een catamaran is vooral een reizigersboot.   Logboek 2026 Mon, 09 Mar 2026 19:27:39 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3515     Zaterdag, 07-03-2026   Heusden – Dijon   De vrienden van René ontvangen ons met open armen, de dakdragers om de zonnepanelen te vervoeren liggen al klaar. Ik ben direct overstag om de panelen op het dak van de auto mee te nemen hetgeen natuurlijk veel gemakkelijker is dan deze 3000 kilometer achter de auto te trekken. De oorlog in het Midden-Oosten doen me de wenkbrauwen fronsen want met elke kilometer in Nederland lijkt de benzineprijs te stijgen. België heeft een wat milder fiscaal klimaat en daarom is de brandstof goedkoper. Alles is relatief, want 1.75 Euro is nog fors en wordt door ons als Nederlanders als goedkoop ervaren. Tanken voorbij Luik en het voelt als een koopje. Relativiteit is een vreemd fenomeen, voor iemand langs de rails rijdt de trein met 100 km per uur snel maar voor de persoon in de trein voelt het alsof deze stil staat. Als je dit vertaalt naar de Queen B dan beweegt deze nauwelijks op het water maar met de rotatie van de aarde beweegt ze 1667 kilometer per uur. De spanbanden op het dak die de panelen op hun plaats moeten houden resoneren met een hels kabaal. Enkele keren stoppen onderweg om de riemen anders vast te zetten werkt maar matig en zet het gehoorapparaat maar uit. In relatieve stilte rijden we door, want een gesprek tussen elkaar is niet meer mogelijk. Door Luxemburg richting zuid naar Metz en Nancy reserveert Jacqueline het Novotel omdat het zo gunstig langs de snelweg ligt om morgen vroeg te vertrekken. Een slechte keuze want de keuken van het hotel valt zwaar tegen. De Franse keuken schept hoge verwachtingen. Juist daarom is de teleurstelling groot als die verwachting niet wordt waargemaakt. Het bed is prima en dat maakt veel goed. Logboek 2026 Mon, 09 Mar 2026 18:46:57 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3514     Vrijdag, 06-03-2026   Heusden   Omdat de panelen niet in de auto passen en een andere oplossing gevonden moet worden stel ik de reis 1 dag uit om te zorgen voor de kentekenplaat en uit te vinden waar de trekhaak van de auto zit. Dat bleek heel wat simpeler dan gedacht want met een schakelaar in de achterklep valt de trekhaak slapjes uit zijn slot. Zoon Koen duwt me nog snel een verloopstekker in de hand want die zal ik wel nodig hebben. Door het uitstel van de reis ziet de dag er anders uit en houd me bezig met het schrobben van het dak op de Vaporetto, gezellig op stap met Koen die vandaag terug gekomen is van vakantie. Met trots laat hij zijn nieuwe bootje zien en varen een proefvaart op de Maas. De naam Fika is een bijzondere naam en het verwijst naar een culturele traditie in Zweden om even tijd te nemen voor elkaar met meestal koffie. De bedrijven hebben dan ook Fika-momenten. Na de vaartocht een bezoek aan de jongste kleindochter en het ophalen van een laatste pakketje welke onverwacht net op tijd is. Een rommelige dag. Logboek 2026 Sat, 07 Mar 2026 19:25:11 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3513     Donderdag, 05-03-2026   Heusden   Met enige teleurstelling kom ik erachter dat de zonnepanelen niet in de auto passen. De panelen zijn of te groot of de auto is te klein. In ieder geval zijn de glazen platen met de fijne silicium draadjes te groot en moet even schakelen tussen de verschillende opties: een transportbedrijf, op het dak van de auto of met aanhanger. De vriend van René denkt geweldig mee en ik zie het niet zitten om de grote oppervlaktes op het dak van de auto te leggen met een imperiaal en kies voor de reis naar Italië met een aanhanger. Er vanuit gaande dat ik met de aanhanger ga haal ik een witte kentekenplaat. Aanhangers onder de 750 kg zijn geen aparte voertuigen en worden gekenmerkt met de witte plaat en zwarte letters terwijl de zwaardere aanhangers een eigen kenteken hebben. Nog snel een bezoek aan mijn vader en de laatste pakketjes verzamelen. Onderzoek doen naar de eindbestemming en dat ziet er veel belovend uit. Punta Ala, een grote Marina, relatief luxe maar rustige jachthaven met 900 ligplaatsen aan de Tyrreense zee met uitzicht op het eiland Elba. Goed beschut door lange pieren, restaurants en bars, supermarkt en veel scheepsservice en technische bedrijven. De zee staat bekend door de thermische wind wat het populair maakt bij wedstrijdzeilers. Logboek 2026 Sat, 07 Mar 2026 18:53:09 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3512     Dinsdag, 03-03-2026   Heusden     Een paar maanden geleden had ik René beloofd hem te helpen bij het outfitten van hun nieuwe catamaran in Italië. Een schip voorbereiden op lange reizen is een bijzondere bezigheid. Je kunt het puur technisch benaderen zoals systemen installeren, energievoorziening opbouwen, reserveonderdelen verzamelen, maar in werkelijkheid is het ook een proces waarin een schip langzaam van een fabrieksexemplaar verandert in een persoonlijk varend huis. De lijst groeit snel: een watermaker, zonnepanelen, lithiumbatterijen, generator, reserveonderdelen, voedselvoorraden, ankerconfiguratie, koelkast, vriezer, keukeninventaris, ventilatie, sanitair, brandblussers en een reddingsvlot. Wanneer je het zo opschrijft, slaat de schrik je bijna om het hart. Een oceaanoversteek begint immers lang voordat de lijnen losgemaakt worden. Na overleg met René ontstaat er steeds meer structuur in de te nemen stappen. Eén van de eerste klussen is het laten maken van een stevige constructie voor de zonnepanelen. Via een Nederlands-Italiaanse tussenpersoon komen we in contact met een Italiaanse constructeur. En daar verschijnt een interessant cultureel verschil. De Nederlandse manier van werken is tamelijk rechtlijnig. Je vraagt een paar offertes op, vergelijkt prijs, planning en aanpak, en kiest vervolgens degene die het beste past. Zakelijk, efficiënt en zonder veel omhaal. In Italië ligt dat subtiel anders, daar speelt relatie vaak een grotere rol dan procedure. Als een vakman denkt dat hij is benaderd voor een klus, gaat hij er al snel vanuit dat hij ook de aangewezen persoon is om die klus uit te voeren. Het idee dat er ondertussen nog andere opties worden onderzocht, voelt minder vanzelfsprekend. Onze eerste constructeur reageert dan ook wat gereserveerd en afwachtend. Misschien denkt hij wel dat hij de enige optie is. Uiteindelijk weet René een andere constructeur te vinden die beter past bij de plannen. Zodra dat bekend wordt, ontstaat er bij de eerste man ineens spijt dat hij zich zo terughoudend had opgesteld. Het zijn van die kleine culturele verschillen die je onderweg tegenkomt. Niet technisch, niet nautisch, maar menselijk. En juist dat maakt het voorbereiden van een schip in een ander land soms net zo interessant als het varen zelf. Ondertussen gaat het echte werk gewoon door: onderdelen verzamelen, ruimte maken in de auto, lijstjes afwerken en langzaam maar zeker een schip veranderen in een drijvend vertrekpunt naar verre landen. Logboek 2026 Fri, 06 Mar 2026 19:40:32 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3511     Zondag, 01-03-2026   Kerkdriel -  Heusden     Meteorologisch voorjaar en het weer geeft zich over aan de weervoorspellers door uitbundig te gaan schijnen. Een fris windje maar de verandering van kleur in de kale bomen en struiken is al voorzichtig merkbaar. Een eenzame zeiler met een gestreken mast manoeuvreert de haven uit op weg naar de lente in zijn jachthaven. De Nederlandse driekleur wappert, de boeggolf duwt de rimpelingen in het water voor zich uit. Jacqueline is roeien en krijg de tijd om de voorbereidingen voor vertrek te doen. Bij het terugbrengen van de sleutel in het havenkantoor tref ik de havenmeester en gezelschap met sterke verhalen achter de kachel. Na de lunch is het eindelijk zover voor vertrek en start de motoren maar helaas werken een aantal apparaten op het bedieningspaneel niet. Geen aansturing boeg en hekschroef. Een zucht ontsnapt me en met een gevoel van “Wat nou weer” open ik de zekering kastjes voor controle. Geen enkele stuk en besluit nu maar om te beginnen vanaf de accu. De twee hoofdschakelaars hebben aan de voorkant en de achterkant van de hoofdzekering een prima spanning maar plots valt het oog op nog een schakelaar verborgen achter een holte van de kast boven de tweede schakelaar. Met een simpele activatie is het leed geleden en prijs me nu gelukkig met drie schakelaars. Flink wind tegen en 2 knoop stroom mee, 1400 toeren vliegt de Vaporetto over het water tussen alle vogels, bruggen met draaikolken achter de peilers, tonnen die in bedwang worden gehouden en waar de stroom zo graag mee zou willen spelen, een 4000 ton zandschip ploegt zich voort tegen de stroom en ik geniet van de varende woning op mijn lievelings-rivier. In de haven is het lastig manoeuvreren tussen de palen vanwege de flinke dwarswind maar de hek- en boegschroef houden de boot mooi op de plek en moet er niet aan denken om de Vaporetto aan te leggen zonder het gemak van de boegschroef. De lijnen vast zetten om de Vaporetto te fixeren, een nieuwe stekker aan de kabel en we hebben weer een huis. Logboek 2026 Tue, 03 Mar 2026 17:44:31 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3510     Zaterdag, 28-02-2026   Kerkdriel   De laatste dag van de meteorologische winter en dat is te merken. Een gevoelswaarde van rond het vriespunt terwijl de temperatuur rond de 7 graden schommelt. Zekerheden van vroeger, zoals voorjaar en af en toe regen, staan onder druk door allerlei technische termen van de meteorologen die voor de leek een rookgordijn opwerpen. Rillend van de kou en te horen krijgen dat de aarde tot onaanvaardbare hoogtes opwarmt. Termen zoals meteorologische winter etc, astronomische seizoenen, klimatologisch normaal, hitte-index, dauwpunt, neerslagsom en gevoelswaarde laten mij terugverlangen naar Jan Pelleboer. De warmte in de kajuit wordt geruild voor een jas om de meubelboulevard af te struinen voor een lamp. Ik ga mee voor getoonde belangstelling maar was zo blij dat ik geen huis meer had, waar een styliste, tuinlui, energieconsulenten en beveiligingsadviseurs tegenwoordig de dienst uitmaken. Nee, ik wil een roer in de hand, knetterende marifoon, piepende AIS, brommende motoren en flikkerende waarschuwingslampjes maar geen design wandlampje. Mopperend laat ik me meenemen en realiseer me onderweg dat we ook in een huis wonen. Winkelen, golfen en in de stoel zakken met de continue berichtgevingen van de oorlog in Iran die vanochtend is losgebarsten door de aanvallen van Israël en de USA. Wat voor een gevolgen zal dit weer hebben voor de komende tijd. Zal het op nieuw een keerpunt in de moderne geschiedenis worden zoals de val van de Sjah, sovjet invasie Afghanistan, einde Koude Oorlog, 9/11, bankencrisis, Brexit, Covid, oorlog in Ukraine, internet en ChatGpt. En dan wordt er vaak geroepen dat de geschiedenis zich herhaalt maar het zal telkens net even weer wat anders zijn en hoop dat de hitte-index snel naar een dauwpunt afkoelt.   Logboek 2026 Sun, 01 Mar 2026 07:18:59 GMT +0100 https://queenb99.nl/article-3509     Vrijdag, 27-02-2026   Kerkdriel.   Opeens zijn er allerlei vervelende gebeurtenissen om me heen die gelukkig niet mij overkomen maar je krijgt het wel mee. Een stroef lopende communicatie met mijn Vader, een geblokkeerde parkeergarage door een dodelijk ongeval in de bouwput, mijn zoon naar spoedeisende hulp en het contact met vrienden die met een gebroken been in Spanje zit. En dan een berichtje op de telefoon die me bericht dat er water is gedetecteerd op de Vaporetto. Ik voel direct aan wat er aan de hand is, omdat de tule niet pas is voor de duimse slang, zal deze losgeschoten zijn. Van een afstand weet ik Jacqueline aan te sturen om de pomp te laten stoppen. Bij Engering haal ik de passende tules en rijd terug naar Kerkdriel waar bijna alle problemen langzaam opgelost worden behalve het dodelijke ongeval ten gevolge elektrocutie tijdens de wegwerkzaamheden voor de parkeergarage. Door alle technische problemen vergeet ik te schrijven over de mooie ligplaats aan de kopsteiger van de Marina Kerkdriel. Zandschepen varen af en aan, watervogels die de lente vieren op een spiegelend wateroppervlak bij een zonnige blauwe lucht. Kerkdriel ligt direct aan de Maas en is van oudsher verbonden met scheepvaart, dijken en rivierleven. De rivier bepaalt hier nog steeds het ritme: hoogwater, uiterwaarden, kribben met het typische riviersysteem. Het negatieve imago van Kerkdriel wordt vooral bepaald door anekdotische verhalen, media en verslaggevingen over enkele zeldzame gebeurtenissen terwijl de criminaliteitscijfers aangeven dat het een relatief rustige gemeente is. Al met al ik vind Kerkdriel een prettige plek om te zijn.   Logboek 2026 Fri, 27 Feb 2026 19:30:37 GMT +0100