Woensdag, 21-01-2026

Moon Rock Bay

Als een klein kind kan ik slapen en het is vaak de heerlijkste droomloze slaap na een reis. Rond half acht uit het raam kijken met uitzicht op de naakte Moon Rock. Een grote bult graniet met groen omgeven en de naam maakt het bijzonder. Rustig bijkomend en de afspraak om het resort te bezoeken. EcoSymbiose Resort wordt beheerd door een vrouw die vooral duurzaamheid op haar eiland wil vervolmaken. Duurzame tuinbouw van groenten en kruiden, gebruikmakend van duurzame materialen met een eco gebruik van water. Nu vraag ik me af of dat spaarzame gedoe van water wel zin heeft want het regent hier zo vaak dat het een grotere kunst is om van het water af te komen.

In de middag gaat Susie snorkelen en proberen rene en ik aan de wal te komen om de Moon Rock te beklimmen wat niet lukt want we zien geen kans om te landen door het lage water en de aanwezigeheid van de koraal punten die vervaarlijk boven water uitkomen. Bij een prachtig zilverwit strand maken we een wandeling en kan het niet laten om te strandjutten. Het ziet er schoon uit maar aan de rand van de springvloed is het een grote verzameling troep van wrakhout, plastic netten, plastic en glazen flessen.

Het resort zorgt voor een maaltijd en krijgen twee mooie tonintjes geserveerd, jammer dat deze zo lang gegrild zijn. De vork is malser dan het vlees maar toch heeft het wat. Verhalen aan tafel en de gastheer Oggi is een aardige vent die biologie gestudeerd heeft en werk gevonden in het resort. In het donker tussen de drie boeitjes door het rif glippen en terug aan boord krijg ik via de telefoon verbinding contact met het thuisfront.

De Anambas-eilanden hebben een rijke maritieme geschiedenis, beïnvloed door handel en koloniale machten. Tijdens de Nederlandse koloniale periode was Tarempa een belangrijk administratief centrum (kewedanaan). De eilanden maakten deel uit van bredere regio's zoals de Riau-archipel.

Branding op het rif

Dinsdag, 20-01-2026

N 003° 31’ 674 E 108° 08’ 643  -  Anambas Islands, Indonesië, Moon Rock Bay.

Bij het eiland Ranai, waar enkele bergen zijn valt de wind weg. De snelheid en de fut is eruit en de vaart valt terug naar 1.5 en 2 knoop. Zeiler in hart en nieren is dit geen reden om de motor aan te gooien zodat ik te lang blijf doordobberen terwijl de Blue Spirit de startknop wel heeft weten te vinden. De afstand is al behoorlijk en om bij elkaar te blijven moet ik de motor starten om de vaart erin te houden. Vier uur pruttelen en om half acht als er enkele kleine witte krullen op de golfjes komen gaat voor mij de kar uit. De wind langzaam toe en krijgen nu echt snelheid en lig op één oor met 6 kopen snelheid over de grond.

Twaalf knopen bakstag wind, vlakke zee en de Queen B ruikt de stal en tikt regelmatig 6 knoop aan. Opnieuw een poging om de windmeter te repareren met een watje brandspiritus de contacten schoonmaken en deze werkt weer. De combinatie van data en de werkelijkheid geeft een extra dimensie. De bewolking neemt toe zonder dat deze een zweem van kwaadheid geeft. Opvallend is de daling van temperatuur en kan een lange broek en trui in de nacht en ochtend goed hebben, het is prettig dat het wat kouder is voor deze noorderling.

Rond vier uur in de middag weten de schepen elkaar weer te vinden en maken ons op om Anambas aan te lopen. De Anambas is een archipel van eilanden met als hoofdstad Terempa, onder Indonesisch bestuur, waar ingeklaard moet worden. Toch varen we eerst naar Moon Rock Bay waar het leuk, mooi snorkelen en een gastvrij Eco-resort is. Inklaren later doen onder het mom dat we vanwege mankementen de dichtstbijzijnde haven hebben op moeten zoeken.

De maan vertikt het vanavond, de bewolking sluit de hemel af zodat het een pikdonkere avond is. De dreigende zwarte contouren van de kust onderscheiden zich alsnog zwarter dan het water en kan op het zicht de ingang tussen de twee eilanden niet zien en moet volledig op de navigatie-app vertrouwen. Blind vertrouwend op de techniek met flinke vaart naar de aanloop van de Moon Rock Bay, zeilen omlaag, motor starten en de Blue Spirit gaat als eerste het donkere gat in waar we weten dat er nogal wat stenen koraalbommen liggen. In de blinde het anker van het dek trappen en hopen dat deze direkt houdt want manoeuvreren in dit beperkte gat lijkt me geen lolletje. Het loopt allemaal prima, anker houdt direkt met een flinke snok op de ketting, snubber plaatsen, navigatielichten wisselen voor het ankerlicht, motor uit. Wat blijft is de tevredenheid, het goede gevoel van de reis, de oproep dat alles oke is naar de familie, de persoonlijke triomfantelijkheid en het is een vraag wil ik dit meer of niet? Zoals ik me nu voel: Deze reis is een voorbeeld geweest van alle dromen over reizen en zeilen. Omgaan met jezelf, leermomenten over mijn ik, zien en beleven van de mooie dingen. Het maakt bij mij de liefde voor de mensen om me heen los, door deze vorm van meditatie kun je anders naar de dingen kijken.

Voor het naar bed gaan loop ik nog even naar het voordek om naar het ruisen van de brekende zee te luisteren op het rif. Het geluid geeft rust en voel me veilig bij het gevaar.

Vis op de gril

Dinsdag, 20-01-2026

N 003° 31’ 674 E 108° 08’ 643  -  Anambas Islands, Indonesië, Moon Rock Bay.

Bij het eiland Ranai, waar enkele bergen zijn valt de wind weg. De snelheid en de fut is eruit en de vaart valt terug naar 1.5 en 2 knoop. Zeiler in hart en nieren is dit geen reden om de motor aan te gooien zodat ik te lang blijf doordobberen terwijl de Blue Spirit de startknop wel heeft weten te vinden. De afstand is al behoorlijk en om bij elkaar te blijven moet ik de motor starten om de vaart erin te houden. Vier uur pruttelen en om half acht als er enkele kleine witte krullen op de golfjes komen gaat voor mij de kar uit. De wind langzaam toe en krijgen nu echt snelheid en lig op één oor met 6 kopen snelheid over de grond.

Twaalf knopen bakstag wind, vlakke zee en de Queen B ruikt de stal en tikt regelmatig 6 knoop aan. Opnieuw een poging om de windmeter te repareren met een watje brandspiritus de contacten schoonmaken en deze werkt weer. De combinatie van data en de werkelijkheid geeft een extra dimensie. De bewolking neemt toe zonder dat deze een zweem van kwaadheid geeft. Opvallend is de daling van temperatuur en kan een lange broek en trui in de nacht en ochtend goed hebben, het is prettig dat het wat kouder is voor deze noorderling.

Rond vier uur in de middag weten de schepen elkaar weer te vinden en maken ons op om Anambas aan te lopen. De Anambas is een archipel van eilanden met als hoofdstad Terempa, onder Indonesisch bestuur, waar ingeklaard moet worden. Toch varen we eerst naar Moon Rock Bay waar het leuk, mooi snorkelen en een gastvrij Eco-resort is. Inklaren later doen onder het mom dat we vanwege mankementen de dichtstbijzijnde haven hebben op moeten zoeken.

De maan vertikt het vanavond, de bewolking sluit de hemel af zodat het een pikdonkere avond is. De dreigende zwarte contouren van de kust onderscheiden zich alsnog zwarter dan het water en kan op het zicht de ingang tussen de twee eilanden niet zien en moet volledig op de navigatie-app vertrouwen. Blind vertrouwend op de techniek met flinke vaart naar de aanloop van de Moon Rock Bay, zeilen omlaag, motor starten en de Blue Spirit gaat als eerste het donkere gat in waar we weten dat er nogal wat stenen koraalbommen liggen. In de blinde het anker van het dek trappen en hopen dat deze direkt houdt want manoeuvreren in dit beperkte gat lijkt me geen lolletje. Het loopt allemaal prima, anker houdt direkt met een flinke snok op de ketting, snubber plaatsen, navigatielichten wisselen voor het ankerlicht, motor uit. Wat blijft is de tevredenheid, het goede gevoel van de reis, de oproep dat alles oke is naar de familie, de persoonlijke triomfantelijkheid en het is een vraag wil ik dit meer of niet? Zoals ik me nu voel: Deze reis is een voorbeeld geweest van alle dromen over reizen en zeilen. Omgaan met jezelf, leermomenten over mijn ik, zien en beleven van de mooie dingen. Het maakt bij mij de liefde voor de mensen om me heen los, door deze vorm van meditatie kun je anders naar de dingen kijken.

Voor het naar bed gaan loop ik nog even naar het voordek om naar het ruisen van de brekende zee te luisteren op het rif. Het geluid geeft rust en voel me veilig bij het gevaar.

Moon Rock en het pad naar boven

Maandag, 19-01-2026

N 004° 06’ 221 E 112° 07 025. -  N 003° 31’ 674 E 108° 08’ 643

Het begint op te schieten en vooral met deze mooie voortdurende wind. Steeds uit dezelfde hoek en variërend tussen de 10 en 12 knopen. Het is dan ook een perfecte zeilnacht. Heldere sterren. Rustige zee, meegaande wind en een Queen B die lekker loom op een half-oor het zich allemaal laat welgevallen. Het zacht kraken van het lummelbeslag heeft wat olie nodig maar dat is dan ook de enige dissonant. Wachtend draaien met de kwartier klok en het voelt net of ik geen enkele keer wakker ben geweest. Toch 4 keer per uur opstaan, rondkijken, gps controleren en de koers. Terug naar bed en heb ervoor gekozen om in de punt te gaan liggen om rust te krijgen. In de verte zonder enige kans op confrontatie zie ik een paar schepen voorbijvaren.

Om de 6 uur roepen we elkaar op en hoor dat alles prima gaat aan boord van de Blue Spirit en realiseer me dat het de laatste tocht is voor rene met dit mooie schip. Niet bang voor uitdagingen en het leven om te gooien zal hij in maart overstappen op de Blue Bubbles.

Uit het vastleggen van de gegevens in het logboek blijkt dat er 54 mijl afgelegd zijn in de eerste 12 uur van de dag maar de wind neemt toe en komen uiteindelijk op een dagtotaal van 120,5 mijl. Dat zijn opschieters en daarom zullen we eerder aankomen dan verwacht. Niet zo een leuk vooruitzicht is dat de aankomst waarschijnlijk in de nacht zal zijn.

Plots komt er uit het niets een Indonesische visser voorbij die nieuwsgierig is naar het zeilschip op zijn visgronden en met een vrolijke zwaaiende groet varen ze voorbij wegdraaiend naar een andere bestemming. Dit lijkt leuk maar het is voor mij onzeker wat de bedoeling is van deze mensen. Piraterij is uit deze wateren nog niet verdwenen en als solozeiler ben je kwetsbaar in deze eenzaamheid op zee. Ik ben blij met de goedgezindheid en zwaai driftig terug. Het breekt de middag en ik tel mijn zegeningen.

Vlak onder het eiland Ranai, begin Indonesië, dat voorbijgevaren wordt, is het een kermis van lichtjes. Fijn dat ze op afstand liggen in een linie zodat de koers evenwijdig aan de lampen veilig lijkt. Het is schrikken als enkele onverlichte vissersschepen op het laatste moment hun lichten ontsteken. Nu is op het water in de nacht moeilijk afstand te schatten maar krijg het gevoel van twee bootjes dat ze wel heel dichtbij liggen. De vraag is ‘kun je er wat aan doen?’. Nee, factor geluk omarmen en vertrouwen op het zeemanschap van de vissers. Al eerder heb ik in het weblog gemeld dat de vissers goede zeelui zijn en al die tijd hebben ze de Queen B ruim baan gegeven door op tijd uit te wijken. Vroeger bleef ik angstvallig in de kuip op uitkijk staan als er een visser in de buurt was, nu beschouw ik de heren een stuk geruster en zie vaak de groene en rode lichten draaien naar wit ten teken dat ze weer voor me uit gaan varen en geen hinder veroorzaken de laatste 100 mijl naar Anambas liggen voor de boeg.

Iridium telefoon

Zondag, 18-01-2026

N 004° 06’ 221 E 112° 07 025. -  N 004° 06’ 221 E 112° 07 025

Donkere wolken pakken zich samen en besluit preventief een rif te zetten, de zee wordt onrustig en het golvenpatroon hoort niet bij de windrichting. De wind schift van Noordoost naar Zuidoost en het begint te regenen, een tropische moesson bui, het water loopt in slierten van de bimini, het zicht verdwijnt en de Blue Spirit lost op in het niets. Op de AIS zie ik dat ze dichtbij liggen en start de motor om wat voortgang te maken en om de Queen B bestuurbaar te houden. Plots staat er een deining met anderhalve meter golven en schuimkopjes. Waar komt dat vandaan want het waait helemaal niet zo hard. Vier uur ongemakkelijk en kruipen langzaam naar het licht dat onder de donkere wolken uitkomt.

De tegenstelling van het ongewisse weer naar de constante wind die de hele dag en nacht door blijft staan. Snelheid tussen de 5 en 6 knoop, rustig aan boord zonder al te veel schommelingen en krijg de kans om uitgebreid voor mezelf te koken. In het logboek schrijf ik de superlatieven voor Ideale koers, duizenden en miljoenen sterren, lopende wind, snelheid. Enig minpuntje is dat de Iridium zijn verbinding met de satellieten niet kan vinden.

Zaterdag, 17-01-2026

N 004° 17’ 955 E 113° 36’ 074 - N 004° 06’ 221 E 112° 07 025

Het driekleurenlicht van de Blue Spirit zit op 4 mijl voor me en kan hen met de marifoon niet meer bereiken. Conclusie is nu echt dat de antenne of de kabel stuk is. De AIS op de noodantenne blijft prima werken. Een mooie rustige nacht die ik met hazeslaapjes in de kuip doorbreng. De eerste nacht is voor mij als solozeiler de vervelendste nacht en laat het over me heen komen.

Om 6 uur de motor starten want de Blue Spirit wil tijdens deze windstilte water maken en stroom draaien. Voor mij hoeft het niet maar natuurlijk sluit ik me aan. De wind komt om half acht terug en we gaan op de zeiltjes verder. Geluk met de wind want het zeilt zonder problemen met een acceptabele vaart tussen de vier en vijf knopen in. In de kajuit soldeer ik twee oude marifoonstekkers aan een stuk coax kabel. De panelen losmaken van de bekabelingsruimte en sluit nu de noodantenne op de splitter en de kabels van de AIS en marifoon. Het werkt en hiermee het bewijs geleverd dat de antenne de boosdoener is. Gelukkig is de AIS niet stuk.

Boek lezen, dutten in de kuip, een comfortabel plekje zoeken in de kuip. Soms denk je de ideale zitplaats gevonden te hebben en dan blijkt de zon in je ogen te schijnen, je billen worden hard, je kan je draai met de armen niet vinden en je gaat weer een andere plek zoeken. Dat is een heel ritueel en moet daar nog eens goede oplossing voor zien te vinden.

De wind is ons goedgezind, voortgang, rustige zee, mooie luchten, zon voor de energie, alles onder controle en voel me op mijn gemak en ontspannen.

Vrijdag, 16-01-2026

Miri. -  N 004° 17’ 955 E 113° 36’ 074

In een splinternieuw chinees restaurant in het winkelblok vlakbij de supermarkt worden we bij binnenkomst aangegaapt. Het is net of ik iets aan heb van hen maar het blijkt een en al welkom te zijn. Ze zien niet zo vaak buitenlanders die hun zaak bezoeken en krijgen al direct hapjes ter verwelkoming. Foto’s maken voor de eregalerij en een uitgebreid praatje met de eigenaar-kok. Uitstekend eten, leuke frisse ruimte met typische Chinese versierselen.

Boodschappen doen want we hebben toch al drie dagen uit de provisiekast geroofd. Een tas vol terug aan boord en wachten de telefonische discussie af van een administratief conflict tussen Susie en een Engelse klant.om halfzes gaat de duim omhoog en kunnen vertrekken.

Opnieuw de bestemming Terempa inbrengen of misschien een eerste stop in Moonrock-bay 458 mijl van Miri. Uitgerust de nacht in gaan heeft ook wel wat en zeker in eze mooie omstandigheid van een mooie bries en vlakke zee. Het enige wat tegenzit is dat de wind tegen staat en moet een koersaanpassing doen om de Queen B zeilende te houden. Ik weet dat de voorspelling voor de komende dagen noord en noordoost zijn dus zal het later wel goed komen. Om 20.00 motor starten omdat de wind wegvalt maar een halfuur later is de wind terug en kan er gezeild worden. Met een vaartje van drie mijl op een kalme zee, de sterren hoog en helder in de lucht, vissersschepen op veilige afstand. Bij de dag afsluiting is er toch al 22 mijl van de afstand naar het einddoel afgeknabbeld.

Donderdag, 15-01-2026

Miri

De AIS geeft telkens foutmeldingen van positie en heb de Icom antenne al een aantal keren verplaatst. Soms doet ie het wel soms doet ie het niet. Dat zijn de moeilijkste reparaties die er zijn want je denkt het gevonden te hebben om later weer teleurgesteld te worden zodat ik besluit om naar een nieuwe antenne te zoeken of een equivalent. Technisch winkelen maar dan op een wel heel bijzonder specifiek gebied. Geen van de speciaalzaken op navigatie-gebied kan me een antenne leveren en verwijzen me door naar een Chinese elektronica zaak. Weinig vertrouwen krijg ik als ik zie dat ze hang- en sluitwerk hebben met deurklinken die met een pasje open te maken zijn. De bijzonder aardige mevrouw die vol blijft houden dat ze geen Icom antenne heeft maar als ik vraag voor een equivalent zegt ze dat ze denkt dat ze die niet heeft, maar zal haar man bellen. De man blijkt telefonisch niet bereikbaar en mevrouw belooft me terug te bellen. Met weinig vertrouwen in de goede afloop loop ik nog een tweetal winkels af zonder succes. Wat zijn de mensen aardig en behulpzaam maar wat er niet is, kan niet geleverd worden en krijg steeds meer door dat het postpakket systeem van de postorderbedrijven de toekomst is.

Ik geef het op en laat me terugbrengen naar de boot om de oude antenne weer te installeren als de telefoon gaat. Het blijkt de man te zijn van de aardige mevrouw en hij zegt dat hij geen Icom antenne heeft maar wel een aktieve gps-antenne voor vrachtwagen en of dat ook goed is. In eerste instantie een huh maar bij nader inzien, waarom ook niet. Met de taxi het onderdeel ophalen en de GPS krijgt direkt de positie op het scherm. Dan denk je dat je klaar bent, het gedonder begint nu met de melding antenne alarm. Ik ga niet beschrijven wat de acties zijn maar een reserveantenne rechtstreeks op de AIS brengt verlichting. Het werkt! René zijn klussen werken ook! Tijd voor een hapje eten in de stad bij New Forest en een drankje bij vriendin bareigenaresse. Een gezellige avond die ik nuchter afsluit en René die een boomtak in het water aanziet voor een krokodil.

De avond onder het genot van een koele airconditioning probeer ik een internet verbinding te krijgen voor mijn weblog. Helaas niet voor elkaar te krijgen.

Woensdag, 14-01-2016

N 005° 20’ 527 E 114° 14’ 067 – Miri

Booreilanden in een rij voor de ingang van de haven. Fakkels en op en neer varende scheoen voor het onderhoud en bevoorrading. De stalen eilanden zijn opgetuigd als een kerstboom maar dan met oneindig veel kerstlampen. Hoe komen deze platforms aan hun energie en verwacht dat ze een eigen elektriciteit centrale hebben.

Tussen twee booreilanden in verwacht ik een aantal vissersschepen die bezig zijn met hun netten maar dat blijkt een misrekening. Een groot vrachtschip schuift op 150 meter achter me door. De vermoeidheid zal wel toeslaan want deze zag ik echt niet aankomen. Te veel gefixeerd geweest op de koers van de Blue Spirit aan stuurboord zijde en vergeet op te letten wat er gebeurt aan bakboordzijde. Zacht gonzend en trillend neemt het bakbeest afscheid van me en hoor de motoren versnellen.

Opnieuw pakken donkere wolken zich samen in de donkere nacht. Dikke zwarte randen aan de wolkmassa maar de wind blijft mooi constant. Vijf mijl voor de haven hebben we overleg en besluiten dat de Queen B met zijn 1.40 meter altijd naar binnen ka en de weg zal verkennen of de diepgang ook toereikend is voor de 1.80 meter van de Blue Spirit. Op de kaart is het allemaal diep genoeg aan te varen en negeer daarom het verkeersgeleiding stelsel voor de grote schepen met andere woorden vaar de haven aan zonder rekening te houden met de boeien. De haveningang is moeilijk te zien in deze donkerte en het begint hard te regenen. Knap vervelend dat telkens als ik ergens aan kom dat het met bakken begint te regenen. Het regent zo hard dat de druppels door het canvas van de bimini geperst worden en kan geen droog plkje vinden voor de navigatie-tablet om te assisteren naar de haveningang. De regendruppels vallen op het scherm en heirdoor denkt het beeld telkens een vingertip te krijgen zodat het beeld op en neer stuitert, geërgerd leg ik het mooie handige hulpje, moderne navigatiemiddel, omgekeerd op het kussen en moet het doen met de zogenaamde “Eyeball” navigatie. Een groot rood licht met een witte lamp lijkt op een grote meerpaal te staan maar blijkt een stand-by liggend ferryschip te zijn die pal voor de ingang ligt. Bij het besluit om deze tussen het havenlicht en de bakboordzijde te passeren beweegt het schip en maakt de weh voor me vrij voor de aanloop van de haven. De zee bouwt zich op nu ik op ondiep water van 5 meter kom aan lager wal en de mast die de romp meeneemt zwaaien als een dolle. Ikzelf merk er niet zoveel van omdat de opperste concentratie nodig is om binnen te varen. Net na de eerst pier is het plots glad water en schuif over een ondiepte heen van ongeveer 1.60 meter. De Blue Spirit raad ik aan niet binnen te komen en zij besluiten buiten op de warrige zee te ankeren. Om 04.10 uur leg ik de Queen B aan op de kopsteiger van de haven en ruim de boel zoveel mogelijk op om te slapen. Vier uur slaap in 48 uur is niet te veel en vooral de afgelopen nacht was heftig.

Fit opstaan om 09.00 en krijg contact met de Blue Spirit die om 09.30 de drempel wil passeren. Ik wacht ze op en met twintig centimeter onder de kiel zijn ook zij veilig binnen. Bijpraten in de kuip en bespreken het actieplan. Het blijkt zo te zijn dat we 72 uur de tijd hebben om zonder in en uit te klaren in de haven mogen blijven zodat we het vandaag rustig aan kunnen doen en morgen de klussen en de mankementen van de Blue Spirit aan kunnen pakken. Vrijdag vertrek. Met de Grab naar het havenkantoor om ons te melden en de twee nachten al vooruit te betalen.

RenS gaan een paar uur slapen en ik ga nog snel even aan de slag met schoonmaken van de keukenmat, dek, kuip en koken voor vanavond. Gezellig aan tafel bijpraten gaan we nog snel even bij Ming cafe een borrel halen. Voor mij een Cola Zero want blijf trouw aan Dry-january. Aan de bar krijg ik extra belangstelling van de bareigenaresse die ons uitbundig blijft trakteren met drankjes. Gelukkig kan ik ze allemaal afslaan maar René krijgt plots wel heel goede zin.

Dinsdag, 13-01-2026

N 005° 30’ 509. E 114° 56’ 758. -  N 005° 20’ 527 E 114° 14’ 067

Ontspannen van dag wisselen en zonder me aan doemdenken over te geven bedenk ik me wel dat het vandaag de dertiende is. Mompel in mezelf dat er geen spoken bestaan en geniet van de mooie rustige nacht met een lopende wind, rustige zee en verlost van de vele booreilanden met de werkschepen erom heen. De wachtklok wordt op het 12 minuten alarm gezet en kan lekker waakzaam indutten. Om halfzes als er niets op de AIS te zien is en een donkere horizon zonder de lampjes van vissersschepen zet ik de wekker op een halfuur om op bed te gaan liggen en val in slaap.

Om zes uur roept de Blue Spirit me op of ik in slaap gevallen ben? Kijk eens naar buiten je vaart de verkeerde kant op. Oei, snel naar buiten en zie dat de fok bak staat, de wind is gedraaid en is het schip is van koers. Beetje slaap dronken, snel handelen, fok losgooien, gijpen, op koers brengen en merk dat ik de weg kwijt ben. Het is lastig de oude koers terug te vinden en ben een kwartier intensief aan het klooien om de Queen B weer in het gareel te krijgen. Door alle plotse acties ben ik klaarwakker en voel me zelfs uitgerust van het half uurtje vaste slaap en maak een ontbijt klaar om te genieten dat alles in orde is.

Tijdens het ontbijt dondert plotseling met een luide knal een ontlading in de lucht het is de voorbode van regen en de wind schift weer terug naar de oude hoek. Gelukkig ben ik nu wel op tijd om de zeilen in te stellen. Dan valt de wind weg en moet de motor starten om de vervelende deining te compenseren. Er is hier geen woord voor de hevige heftige regen die valt. Het zicht is weg, de Blue Spirit opgelost in het witte niets. Via de AIS zie ik dat hij dichtbij ligt maar kan de Blue Spirit niet zien. De Swell komt door, de golven bouwen zich op en het schommelt van bak naar stuurboord, de spullen aan boord gaan een eigen plek zoeken, de magnetron valt uit zijn slot en stort met geraas over de gootsteen gered door zijn elektrische kabel. De lade met kook-gereedschao dondert uit de slede, het kastdeurtje van het gereedschap klapt open en de doosjes met onderdelen vliegen door de kajuit. Opruimen en opnieuw zekeren, accepteren van de veranderende omstandigheden. René roept me op om terug te gaan naar Miri vanwege de slechte omstandigheden maar als ik hem uitleg dat het betekent drie dagen voor immigratie, de windstilte in varen en later bij het uitvaren weer windstilte geeft hij zich over met de opmerking: Miri is geen optie.

Rond 13.30 uur wordt de lucht angstwekkend donker met likkende onweer flitsen die de weg zoeken naar het water. Op de AIS zie ik de Blue Spirit draaien en komt terug. René: mijn advies is toch om naar Miri te gaan! Oké, we gaan naar Miri. Het weer is veranderlijk maar de bemanning van de Blue Spirit ook want bij een gat in de bewolking wordt er weer besloten om toch door te gaan. En nu komen alle weerspoken tegelijk los, harde wind, drie hoge golven, onweer, opnieuw indrukwekkende buien. Ik ga in het trapgat zitten en laat de stuurautomaat de boel maar oplossen. Met een klein fokje en zwaar gereefd grootzeil spuit de Queen met 6.5 mijl richting Anambas.

Opnieuw contact via de marifoon, er zijn enkele problemen bij de Blue Spirit met de spanning zodat de stuurautomaat regelmatig uitvalt. Dat voelt niet goed om de komende 560 mijl, misschien op de hand te moeten sturen. Terug naar Miri om te repareren, driemaal is scheepsrecht en het wordt nu toch echt een tussenstop.

48 Mijl naar de stad met halve wind. De wind blijft lekker doorstaan, de golven komen nu van achter en het is zelfs een comfortabele koerswending te noemen want het brengt rust aan boord.

Maandag, 12-01-2026

Tiga  -  N 005° 30’ 509. E 114° 56’ 758

Een prachtige lange pier die ons uitnodigt om een bezoekje te brengen aan Survivor Island. Het Amerikaanse televisieprogramma Survivor gebruikte Pulau Tiga als decor voor zijn eerste seizoen (Survivor: Borneo), en dat is wat mensen bedoelen met “Survival Island (Tiga)” de iconische locatie die reality-tv geschiedenis schreef. De winnaar van de uitdaging verdiende er een miljoen dollar mee. Pulau Tiga verwierf de bijnaam “Survivor Island” omdat het dankzij zijn ruige, ongerepte natuur en geïsoleerde ligging ideaal was om het “eiland-survival-fantasie-gevoel” te creëren dat de show zo kenmerkend maakte. Na dit gelezen te hebben wordt het eiland nog interessanter om te bezoeken en wij maken onze opwachting bij een verlaten ontvangstdok. Na een tuinman aangesproken te hebben en te zeggen dat we later wel zullen betalen, lopen we naar de Modder-Vulkaan. Een prachtig houten wandelpad van 1,5 kilometer naar een klein pruttelend modderig gaatje in een vijver. Leuk om te zien en het blijkt ook mogelijk te zijn om in deze kleine poel een modderbad te nemen. 1500 Meter verderop zijn de douches maar dat mag de pret niet drukken. Teruglopen en een rust moment aan het strand en gaan terug naar de boot. Afscheid van de Borneo’se jungle en maken de schepen klaar voor vertrek naar Indonesische Anambas eilanden. Vertrek om 1500 uur en het anker ophalen gaat alsof de lier nieuw is. Hopelijk het einde van de ankerlier verhalen.

In tegenstelling tot de voorspellingen is er wind en kan er gezeild worden. Eindelijk prima omstandigheden en met een droomvaartje en vlakke zee, voel ik me in een vorm van meditatie terechtkomen. Na zoveel reparaties en boodschappen eindelijk de beloning van een prachtige tocht? In ieder geval een gelukkige zeiler aan boord van een dartele Queen B.

Tegen de avond de ontmoetingen met booreilanden, gasputten en vissersschepen het houdt me alert en wakker. Geen tijd voor vermoeidheid of slaperig worden, vaak opstaan om naar de AIS te lopen, controles op de kaart om vrij te blijven van de obstakels. De nachtlucht die de witte “overdag wolken” intens zwart kleuren, maar zolang je tussen de wolken en de zee kunt kijken blijf je vrij van regen, onweer en squall’s.

tien minuten voor het vertrek

Zondag, 11-01-2026

Kota Kinabalu -  Tiga

En dan gaat er weer van alles mis veroorzaakt door de twee techneuten die aan boord zijn geweest. Bij het starten van de motor loopt er een straal met anti-vries langs de sensor van de mechanische temperatuurmeter. Dus afsluiten en de oude sensor erin om in ieder geval te kunnen vertrekken. Jacqueline geeft me de autopilot aan en ook deze doet het niet. Doormeten geeft geen waarde en wat blijkt dat één van de heren een draad achter het dashboard heeft losgetrokken.

Dit zijn geen leuke vertrekmomenten want je gaat steeds meer twijfelen aan de betrouwbaarheid. Toch maar aanpakken en met wat kunst een vliegwerk komt het toch goed. Vertrek om 10.10 uur en geef Jacqueline een kus als afscheid en ze gooit de Queen B los. Ik ben op weg.

De reparaties en de ergernissen van de laatste dagen trekken een behoorlijke wissel op mijn gemoed en merk dat ik wat sneller aangebrand ben. Met wat ironie wil ik het wegpoetsen maar word steeds kwader als ik terugdenk aan het laatste jaar, zoals de reparaties, typhoons, regen, verhuizingen die over me heen zijn gekomen, ik voel me steeds meer alleen.

En toch zijn er veel leuke momenten geweest zoals Miri, Kuching, Kudat, Puerto Princesa, Busuanga, Coron, Cebu en terug naar Puerto Princesa en Kota Kinabalu. Wat een heerlijke plaatsen zijn het geweest om er een tijd te blijven. Veel leuke en lieve mensen ontmoet, en Kota Kinabalu heeft mijn hart gestolen. Het valt niet mee om afscheid te nemen van zo een mooie Marina en stad.

Het zicht op de hoogbouw en de kustlijn wordt fraaier gemaakt door de toeristen die met een hoop speelgoed op zee bezig zijn. Een banaan achter een speedboot en de parachute met duo-bemanning wordt vlak naast de Queen B opgetrokken. Op de helft van het traject naar Tiga komt de wind onder een hoek van 35° binnen en kan het grootzeil en later de genua ter ondersteuning bijgezet worden.

Rond 17.00 ankeren in een rollende baai met weinig wind. Aan boord van de Blue Spirit word ik uitgenodigd voor een heerlijke maaltijd en ga rond 20.00 terug aan boord om in de pikdonkere avond nog wat tot rust te komen

Tiga

Zaterdag, 10-01-2026

Kota Kinabalu

Opstaan met verrassend mooi weer. En al snel droogt alles, de poetsdoeken, de kussens in de kuip, de bimini, het dek en de somberheid verdwijnt. Tijd om te gaan tanken ter voorbereiding van het vertrek morgen. De weersomstandigheden zijn niet optimaal en de eerste etappe zal motoren worden en de Blue Spirit stelt voor om naar Tiga te gaan, als eerste stop.

Jacqueline zal morgen afscheid nemen en heeft de vluchten zo weten af te stemmen dat ze bijna tegelijkertijd met ons kan vertrekken. De uren die ze moet wachten kan ze doorbrengen aan het zwembad en in de gekoelde Kapiteins-kamer.

De spullen worden gepakt, de laatste dingen gehaald die snel kunnen bederven en brengen de middag door met allerlei laatste klusjes.

De avond brengen we door met het verjaardagsfeestje met Susie die ons uitgenodigde voor een hapje en drankje bij Shooney’s een restaurant naast Hong Ting supermarkt.

En wat staat me te wachten morgen?

Pulau Tiga is in principe onbewoond door permanente bewoners; er wonen geen dorpsgemeenschappen op de eilandengroep zelf. Het eiland wordt vooral gebruikt als natuurparkgebied en heeft enkel parkpersoneel en – voor bezoekers – resort-accommodatie. Het is onderdeel van Tiga Island National Park, samen met twee kleine omliggende eilandjes (Pulau Kalampunian Besar en Pulau Kalampunian Damit).

Pulau Tiga Resort, een kleine resort-achtige plek met chalets en eenvoudige kamers waar je kunt verblijven. Daarnaast is er Borneo Eagle Resort met luxere villa’s aan zee (ook op Pulau Tiga).

Wat is er bijzonder?

Pulau Tiga heeft een aantal unieke attracties:

Moddervulkanen: er zijn natuurlijke modderbaden die je kunt bezoeken en waar een ‘therapeutische’ modder-ervaring mogelijk is (tegen vergoeding).

Snake Island (Pulau Kalampunian Damit), een klein eilandje beroemd om de aanwezigheid van banded sea kraits (zeeslangen).

Snorkelen en duiken: rond het park zijn koraalriffen en mariene gebieden geschikt voor snorkel- en duiktrips.

Natuurpaden en wildlife: je kunt jungle trails lopen en vogels, hagedissen en andere fauna spotten.

Anambas

Vrijdag, 09-01-2026

Kota Kinabalu

De hevige regenval overspoelt het riool en afwateringsysteem in Kota Kinabalu. Er zijn speciale teams ingezet om de bewoners te helpen bij de overstromingen. Zogenaamde Flash Floods zetten de straten plotsklaps blank. Voor ons betekent het vanuit de kuip naar de gestage hevige regen te kijken. Er was afgesproken om te tanken rond 14.00 uur maar dat gaat niet lukken en dat zal wel morgen worden.

Vanochtend voor de regen zijn de uitreisdocumenten afgestempeld om te vertrekken naar Tarempa op de Anambas eilanden. Nog snel op zoek naar een gasfles maar dat lukt helaas niet, en René koopt een reserve pitje met een paar spuitbussen met gas erin.

Jacqueline besluit na ampel beraad vanwege de instabiele weersberichten en het golvenpatroon eerder naar huis te gaan wat mij een verstandige beslissing lijkt. De kleinkinderen zullen het plan feestelijk omarmen en Luc reserveert Jacqueline direkt voor een oppasfeestje.

Een vreemde gewaarwording is dat je tijdenlang verlangt naar vertrek en op het moment van de beslissing schrik je van de abruptheid en gaat alles in een stroomversnelling. Beslissingen worden snel genomen en met plotse wendingen moet je rekening houden zoals de afgebroken tand bij Susie die daarom nog snel naar de tandarts moet.

De regen is ook niet gepland en het dwarsboomt het opruimen van het dek want de fiets en bijboot zijn doorwaternat. De weersverwachtingen voor de komende dagen zijn niet ideaal maar we zijn het wachten beu.

Morbide

Donderdag, 08-01-2026

Kota Kinabalu

Lekker wandelen door het openluchtmuseum van het National Museum Sabah. We hebben het al eens meegemaakt maar blijft leuk om het ook aan RenS te laten zien. Rietendaken en bodemlatjes tot een huis en vele regio’s hebben hun Casa di Mama ingebracht. Bij het tweede dorp zijn er enkele uitingen van kunst ingebracht die me vreemd overkomen zoals een hart gevormd door de armpjes en beentjes van poppen, daaronder een pad met pallets waar allemaal poppenhoofdjes met starende ogen liggen. Macabre kunst alsof de exorcist nog niet voorbij is gekomen. Van het Nationaal museum naar het kunstmuseum waar we tijd genoeg nemen om met behulp van ChatGpt naar de schilderijen te kijken.

Inmiddels zijn we al een maand in Kota Kinabalu zodat de data van de telefoon is  vervallen. Nog maar de helft gebruikt en het voelt mij als Hollander beroerd dat ik teveel heb betaald. 60 Gigabyte voor 9 euro per maand is ook weer niet veel.

Met de taxi naar de Mexicaan Mamasita waar de ober mijn maaltijd ruilt voor het eten van René. Ik bestel veelal spicy en bij de eerste hap van het broodje van René schiet hij in een totale kramp van de pepers. Snel wisselen van de maaltijd en ik krijg op deze manier toch mijn bestelde eten. De ogen van Rene tranen en zijn mond voelt als een vuurplaat. De ober staat er een beetje onhandig bij te lachen uit verlegenheid want we blijken zijn allereerste klanten te zijn bij zijn nieuwe baantje. Dit zal de jongen zijn leven ook niet meer vergeten en het is maar goed dat zijn verse baas het niet gezien heeft. Van de lunch naar een paar winkels met toeristische prullaria waar voorbedrukte reiniging doeken voor brillen liggen. Dit zijn nu echt uitvindingen die de geschiedenis van de mens onuitwisbaar zullen beïnvloeden.

In de Subiah Mall de telefoons opladen en lopen binnen bij Mr DIY (uitgebreide Blokker) (Do It Yourself) en de supermarkt. Vlak voor de ingang van de supermarkt dropt René een bom. Zullen we zondag vertrekken? Dat is goed maar dat heeft een hoop consequenties vanwege het weekend. Moeten we morgen uitklaren en een bezoek aan de havenmeester brengen, brandstof tanken, havengeld betalen, foerageren voor minimaal 6 dagen. De beslissing is genomen en gaan het vertrek voorbereiden. Met een beetje pijn in het hart want het begon me zo goed te bevallen in dit prachtige en vriendelijke Sabah.

Woensdag, 07-01-2026

Kota Kinabalu

De lampjes van het dashboard verlichten de kapotte meters, drie dagen sleutelen, schoonmaken door een deskundige monteur en geen enkel ander resultaat dan dat twee lampjes van de verlichting branden. Geen toerenteller, oliedruk of alarmen van de motor en moet het weer op de gok doen. Telkens met de voornemens om de spullen zo goed mogelijk op orde te brengen en als het moet graag met deskundige hulp. Hoeveel keren ben ik niet van een koude kermis thuis gekomen. In Nieuw-Caledonië een ramp van een revisie van de motor door een zogenaamde Yanmar dealer, verkeerde installatie marifoon antenne en schoten, verloren schroef gemonteerd door een schroefdeskundige, kapotte nieuwe dinghy geleverd gekregen, een audicien die niet repareert maar alleen schoonmaakt en nu de monteur die na drie dagen werken twee lampjes aan de gang weet te brengen. Alle reparaties heb ik uiteindelijk zelf moeten oplossen terwijl ik thuis ben opgeleid om alles kapot en klein te maken. Zwaar teleurgesteld in het resultaat ga ik zelf maar weer aan de slag en repareer de kapotte stoel van de roerstand-aangever. Opruimen en inruimen en tel weer een klusdag. Met de stress en continue aangeven van gereedschap, heb ik het voor vandaag wel gehad en verlang gewoon even naar een rustig moment en houd me kalm in de kuip en in het zwembad.

De weersverwachtingen worden er ook niet beter op en laat het maar gewoon gelaten over me heen gaan. De modus van een vorm van apathie is voor mij de beste houding om de teleurstellingen te verwerken. Veel te mooie mensen om me heen en al snel zijn we grappen en grollen aan het maken om uitbundig te kunnen lachen. De slingers van het leven moet je toch zelf ophangen.

We zitten weer in een rampgebied want door de hevige regenval van de laatste dagen is Kota Kinabalu tot officieel verklaard Flood Disaster Area en maakt de regen wegen en woningen onbegaanbaar en heeft geleid tot een rampen bestrijdingscentrum en coördinatie tussen de agentschappen.

In de avond gaan we gezamenlijk een Pizza eten en maken een wandeling door de verschillende straten waar het nog druk is.

Het is hier altijd warm

Dinsdag, 06-01-2025

Kota Kinabalu

Een Sabahan, de mensen uit Sabah, is vriendelijk, relaxed, tolerant, gemeenschapsgericht en nuchter, een glimlach zonder haast. Sterk verbonden met de jungle, zee en bergen in respect voor omgeving en een sobere levenshouding. Doe rustig aan, komt wel goed (Bah slow-slow). Sabah is uitzonderlijk etnisch en religieus divers: Kadazan-Dusun, Bajau, Murut, Chinees, Maleis en animistisch. Conflicten zijn zeldzaam, men is gewend aan verschillen en leven en laten leven is de norm. Bovenstaande lees ik als omschrijving van de mensen in Sabah en je zou dit als ideaalbeeld kunnen beschouwen voor een samenleving. Kunnen wij in Nederland weer veel van leren.

Een typische Sabahan is ook Nik die voor het vervolg komt vn de motor elektronica en heeft nu een medewerker bij zich die ook weet waar hij mee bezig is. Het blijkt allemaal niet zo simpel en de uren vliegen voorbij. Sensors worden losgeschroefd en meegenomen voor tests en komen morgen weer terug. Wordt vervolgd.

Rene en Susie nodigen ons uit voor een koffie met Dutch Pound Cake uit Japan maar ik word helaas weggeroepen door de monteurs. RenS hebben een geweldige tijd doorgebracht bij hun familie in Japan en er zijn genoeg verhalen te vertellen. Vooral het toiletgebruik met spoelmechanisme doorspekt met enige Nederlandse hilariteit maken het weer bijzonder. Van de monteurs naar de audicien die zegt dat hij het gehoorapparaat kan repareren. Ik kom van een koude kermis terug want ze doen niets anders dan het onderhoud dat ik wekelijks doe. Ik krijg het kapotte apparaat in een zakje terug met rekening.

Terug aan boord wacht me het opruimen van de spullen in de bakskist en kom erachter dat de monteur een ongelukje heeft gehad door op de sensor van de stuurautomaat te stappen. Weer een klus. Uit de gereedschap en onderdelen kist vind ik de oude sensors en fotografeer deze voo Nik. Ik zal het morgen wel horen wat hij er mee kan maar hij heeft een oplossing gevonden met een mechanische temperatuurmeter.

Met het weerzien van elkaar is het gezellig om een drankje te doen bij Waterfront en eten een soep bij de Koreaanse Barbecue. Een leuke gelegenheid en licht verteerbaar. Genoeg verhalen te vertellen en maken onzekere plannen vanwege het aanhoudend onstabiele weer. Windstiltes, 6 meter hoge golven, Swell en teveel wind. Nog even de boel aankijken.

Maandag, 05-01-2026

Kota Kinabalu

De eerste maandag in het nieuwe jaar dwingt de mensen die de kost moeten verdienen weer naar het werk. Dit zorgt voor rust aan het zwembad en geeft ons weer de ruimte om een goede stoel te vinden. Het is ook de eerste einde middag dat het niet regent, een meevaller. Met een ironisch genoegen lezen wij met enig leedvermaak dat Nederland een skioord is geworden.

Foto’s van de familie die via de app binnen komen: kleinkinderen die sneeuwballen gooien en met de slee op stap gaan. De middelste zoon staat in de file voor zijn werkzaamheden als onderhoudsbedrijf voor de kachels in heel Nederland. De twee andere zonen mopperen dat hun vrachtwagens vaststaan.

René en Susie komen vanavond terug van het uitsapje naar Japan en dan is het plan om zo snel mogelijk te vertrekken echter de weersomstandigheden werken niet mee. De regens van de laatste dagen waren het gevolg van een flinke storing op de Zuid Chinese zee. Windy (weersapp) waarschuwt voor golven van 6 meter en dat zal moeilijkheden geven om een potje koffie te zetten aan boord zodat we morgen maar eens flink moeten vergaderen, hoe nu verder en wanneer?

Een snel bezoek aan de dermatoloog om mijn kuiten te laten beoordelen en bewonderen. Snel een paar foto’s en met een lachende frons word ik gerustgesteld dat het niets bijzonders is.

Boodschappen halen en foerageren al met een knipoog naar het vertrek en zoek de blikken groenten want deze zijn verderop niet te krijgen. Het wasgoed ophalen en met de handen en armen vol terug naar huis. Al snel zijn de volgeladen zakken in het niets verdwenen in de kasten van de Queen B.

Mooi de tijd om een paar klussen aan te pakken, afspraak te maken met de audicien en Nik voor de reparatie van het dashboard.

Met de taxichauffeur raak ik aan de praat over de relatie van Sabah en West Maleisië. De federatie van het verenigde Maleisië wordt door Sabah kritisch bekeken, want Sabah heeft veel grondstoffen maar moet deze onevenredig delen met west Maleisië. Voorbeeld: van de olie-inkomsten mag Sabah maar 5% houden. De verkiezingen zorgen ervoor dat de regeringspartijen in West Maleisië de dienst uitmaken in Sabah, gelukkig voor Sabah dat de lokale partijen in opkomst zijn maar dat zal in de toekomst nog wel eens voor problemen kunnen zorgen. Op de achtergrond speelt ook nog de claim van de Filipijnen op Sabah. Een territoriale aanspraak die af en toe voor irritaties zorgen tussen de politieke verhoudingen.

Zondag, 04-01-2026

Kota Kinabalu

Eindelijk de stap gezet om mezelf aan te sluiten bij de gekte om een maand alcoholvrij te blijven en zoals de Belgen zeggen op Tournee Minerale. En gelukkig een van de kortste maanden. Gisteren begonnen en voel nog helemaal geen verschil want heb vannacht opnieuw slecht geslapen zodat ik wat gammel opsta en het rustig aan doe met krantje en een kop koffie om wakker te worden.

Jacqueline heeft haar zinnen gezet op een stuk Iron-wood snijplank om daar de dag-watertank op te plaatsen. Om halfelf de tassen pakken en met de Grab naar de zondagsmarkt voor de plank en lopen naar Tong Hin voor wat boodschappen. Met de zware lading van cola zero en spawater terug naar de Queen B waar ik het niet laten kan om de GPS te koppelen aan de AIS. Een heel gedoe met kleurcode van de draden en het zoeken naar het goede NMEA signaal. Een mooie zondagmiddag vulling voor de duik in het zwembad. We worden weer eens weggejaagd door hevige buien die hier telkens op het einde van de middag losbarsten. In de kapiteins ruimte een rustmoment om te lezen en te schrijven, laat het buiten maar regenen en weten dat de raampjes dicht zijn. Tijd om me eens te verdiepen in de ongelooflijke verhalen van de Sabahan:

De zon zakte achter de palmen langs de Kinabagatan Rivier, de buitenboordmotoren van de vissersschepen scheuren het water en de lucht uit elkaar. De vissers hebben de telefoons in de hand om nog even naar huis te bellen en te appen. Maar ondanks alle menselijke activiteiten was en is de rivier nog steeds dezelfde als duizenden jaren terug. Azman, een jonge vent is trots op zijn nieuwe polyesterboot, een 40 pk automotor op een standaard met losse schroefas stuurt hem naar zijn vaste visstek. De koelbox vol met ijs om de te vangen vis vers en koud te kunnen bewaren. Gedreven om een beter visser te worden dan zijn vader en de ouderen knikten, maar zeggen niets. Bij het instappen tikt een oude vrouw op de romp van de boot en zegt hem fluisterend zacht: Groet de rivier en laat geen rommel achter.

Azman lachte en startte de motor en gaf vol gas zodat het hekwater wit opspatte. Deze keer ging Azman wat verder dan normaal en hij gooide wat flessen van boord en zette de muziek lekker hard aan. Maakte enkele filmpjes voor zijn social media. Zijn GPS gaf een normaal signaal maar de rivier werd plots heel stil. Bij de bocht waar de mangroves dicht bij elkaar staan sloeg de motor af, zijn gps valt uit, de wind is weg en geen enkel geluid te horen. Toen bewoog het water, sereen zacht gleed er iets, een brede rug gleed langs de boot. Twee ogen net boven het wateroppervlak staarden hem doordringend aan, heel rustig. Azman voelde geen angst maar schaamde zich.

De boot werd in de ochtend gevonden, motor heel, telefoon droog zonder enige schade. Azman keerde terug naar het dorp hij is wat langzamer, stil maar vist nog steeds. Eerst de motor uitzetten, een heilig gebaar naar het water en raakt het zacht aan en hij neemt zijn afval mee.

In Sabah zegt men vandaag:

Techniek weet waar je bent,

De rivier weet wie je bent

Niet elke krokodil is heilig

Maar elke rivier bewaakt haar balans

En weet je plaats.

Klederdracht Sabah

Zaterdag, 03-01-2025

Kota Kinabalu

Om 09.00 staat plots Nik bij de boot. Nik heeft een bedrijf in motor elektronica en heeft al een paar keer beloofd te komen maar belde telkens af. Aan tafel zei ik tegen Jacqueline als hij vandaag niet komt dan hoeft het niet meer. Nik is met zijn vrouw en wil alleen maar even komen kijken, wat het probleem is. Jacqueline ruimt als een razende de achterkajuit uit en ik laat Nik de pijnpunten zien van het dashboard, maar ook de kabels in de motorruimte. Volgens mij is het grote euvel de verbindingen naast de motor maar Nik heeft in een zucht de stekkers los en zegt me dat het er allemaal mooi en netjes uitziet. Dat kan dus niet het probleem zijn. Voor de zekerheid haal ik het dashboard los en al snel zit Nik in een andere wereld en vergeet dat hij zijn vrouw beloofd heeft om een dagje uit te gaan. De gedrevenheid van hem is te vergelijken met de mijne en is met trial en error al snel 5 uur verder op de dag.

Goede nieuws is dat de toerenteller werkt maar de sensors van de temperatuur en oliedruk blijven rare fratsen vertonen. Na een verlate lunch stopt Nik en belooft maandag of dinsdag terug te komen met de te vervangen onderdelen. Ik ben moe na 5 dagen intensief schroeven en monteren en ben blij om in de ligstoel aan het zwembad tot rust te komen. Het is me allemaal niet gegund want het begint te regenen en deze regen vermenigvuldigt zich tot een ware hoosbui. Jacqueline zegt dat ze denkt dat er nog een raampje open staat. Te laat om dicht te maken en het water staat al op de kast en sijpelt naar de vloer om te verdwijnen in de bilgeruimte.

Er blijkt opnieuw een tropisch regenfront over de Filipijnen te razen en wij hebben er een staart van te pakken. Op Sabah is de noodtoestand is uitgeroepen in Beaufort, vanwege sterke stijgingen van de rivieren.

Met een paraplu over de steigers om even uit de Marina weg te zijn gaan we naar de zogenaamde chique Japanner met meer oorkondes op de muur dan Willem-Alexander op zijn uniform. Het eten is niet slecht maar hadden en meer van verwacht. De avond lekker op de bank voor de uitlaat van de airco.

 Vrijdag, 02-01-2025

Kota Kinabalu

Na 4 dagen sleutelen, passen en meten, is de ankerlier weer op zijn plaats. Het ratelen en reutelen is vervangen door een licht zoemend geluid. Met enige trots denk ik het probleem nu helemaal onder controle te hebben en vanaf nu moet het anker ophalen geen punt meer zijn. Overal nieuwe oliekeringen en lagers. Oud vet verwijderd en vervangen door nieuw glijmiddel. Op verschillende plekken in het oude vet kom ik stukjes tegen van het kapotte druklager van de worm-tandwiel.

De hele dag bezig en met 4 dagen sleutelen en booTschappen doen voor de onderdelen is het simpel even schoonmaken van de ketting een hele klus geworden maar prijs me gelukkig dat het in de haven is gebeurd en niet onderweg. Verder valt er weinig te vertellen als je zwetend in de ankerkluis zit opgesloten om de bouten en moeren terug te plaatsen. Ondertussen heeft Jacqueline contact weten te leggen met een oud-Burgemeester van Sabah met een leuke babbel over de omgeving en de politiek.

In de kuip lees ik het laatste nieuws over de anarchistische rellen in Nederland. Wat een feestje moet zijn is de voorbode van een roerig 2026 en wil mijn respect en medeleven tonen voor de politie en dienstverleners. Ik pleit voor een goede  en zelfs agressieve verdediging voor de dienstverleners want het gaat van kwaad tot erger. De tegenpartij verhard zienderogen en laten we niet weer achterop lopen maar neem de stappen vooruit. Hoe vreedzaam en georganiseerd gaat het hier, samen met christenen, boeddhisten en de moslims. Geen wanklank en voor iedereen bij het passeren een Happy New Year.

Toch is er ook in Sabah het nodige in opspraak zoals een schandaal met een uitvoerend redacteur van de Malaysiakini (online nieuwswebsite), in verband met een groot mijnbouwschandaal. Deze website is vaak onderwerp van juridische en politieke druk, juist door zijn kritische rol

Een man van 40 kwam om het leven tijdens schilderwerk aan zijn huis en werd geëlektrocuteerd: Zijn pols werd afgescheurd door het incident. Het lijkt de Story wel.

En dan een interessant artikel: Een nieuwe CEO voor Creative Economie en Innovatie Centrum om de groei en de cultuur en creatieve sector te stimuleren. Daar zou meneer Peter Wennink wel eens een heel groot voorstander van kunnen zijn en nu maar hopen dat de Nederlandse regering dit soort ideeën ook oppakt

Happu New Year 2026 van Sutera Harbour

Donderdag, 01-01-2026

Een gelukkig Nieuwjaarsgevoel bij het opstaan zonder de zogenaamde nieuwjaarskater. Van uitslapen komt weinig en zitten samen al om 8 uur braaf aan het ontbijt om te beginnen waar ik gisteren was geëindigd: het repareren van de ankerlier. Soms denk je wel eens erg slim te zijn door een pasring bij te schuiven om zo weinig mogelijk speling te krijgen, maar dat blijkt geen goede keuze. De as lijkt geblokkeerd en zie dat het huis van het lagertje net te ver uitseekt in de ruimte van het wormwiel. Uit elkaar en opnieuw in elkaar. Morgen lijm voor de pakkingen halen en dan moet de lier als volledig gereviseerd beschouwd worden.

De temperatuur loopt weer behoorlijk op maar voel door mijn bezigheden weinig van de warmte maar heb mezelf beloofd om het niet te bont te maken zodat we na de middag een rustmoment nemen aan het strand. Glaasje Cola Zero en kijken naar de parasailers, die met een harnas vastzitten en met een kabel verbonden aan een speedboot maakt deze al snel hoogtes van 100 meter afhankelijk van de lengte kabel. Aan het einde wordt de kabel binnengehaald en landt je zachtjes weer op het dek van de boot. Een goede raad lijkt me: zet alles goed vast, zonnebril, telefoon, petje, kunstgebit, gehoorapparaat, toepet, kunstbeen en vooral niet vergeten houdt je zwembroek vast.

Feestjes maken vraagt om een complexe en strakke organisatie en het opbouwen is al heel wat maar het opruimen van de troep en de constructies vergen ook heel wat aandacht. Iedereen weet dat ik van werken houdt: ik zie het namelijk graag.  Het geeft behoorlijk wat afleiding aan het strand.

Terug aan boord begint het Nieuwe Jaar weer eens met een malse meer dan sappige bui. Happy New Year.