Logboek 2018

Wolly Wolly

 

 

Maandag, 15 januari 2018

 

 

 

Santa Marta

 

In weerwil van het links correct denken ga ik deze keer eens rechts af in de straat. In de verte zie ik prachtige witte stranden maar weet er niet te komen zodat ik op ontdekking ga. Een prachtige brede straat waar nogal wat bouwactiviteiten zijn voor nieuwe hotels eindigen al snel in een zandpad waar de simpele huisjes met golfplaten zijn gelegen. Bromfietsen rijden langs de kuilen, kinderen voetballen met blote voeten rennend over de puntige stenen, vrouwen zitten het eten klaar te  maken terwijl ze luid roepend naar de buurvrouw een gesprek aangaan. Ik voel me niet op mijn gemak en voel me zeer bekeken. Ik loop door als toerist met versleten rugzak en kom uiteindelijk een brug tegen die over de rivier een nieuwe wijk aanbiedt. Hetzelfde laken een pak en de weg leidt naar een berg ver van het lokkende witte strand. Het is warm en mijn keel wordt droog zodat het beter is om terug naar de stad te lopen. Onderweg koop ik een netje met 5 mandarijnen voor COP 1000 ofwel 0,30 Euro. Heerlijke sappige mandarijnen en het stilt mijn dorst. In de stad lees ik op een bankje mijn boek terwijl de verkopers met Wolly Wolly voorbij lopen. Een Wolly Wolly is een waterijsje in een zakje, zoals een worst, deze bevroren en je hebt heerlijk koude versnapering voor COP 1000.

 

In een paar zijstraten kom ik onbedoeld in groepjes jonge dames van plezier terecht. Grote borsten verpakt in een wit t-shirtje, rode schoentjes en me aanroepend maak ik me uit de voeten, als een dominee met een opgeheven vinger en de haren in de war snel ik de straat uit. Dan is het nieuwsgierig opvangen van de visbootjes op het strand minder stressvol. Grote zilverachtige vissen worden op het strand gesmeten. De vissen op een natuurlijk wijze zand-gepaneerd en door jonge jongens afgevoerd. De visser zorgt voor zijn boot en vraag me af of dit wel nodig is, als je ziet hoe de boot eruit ziet. Wrakken op het water, buitenboordmotor waarvan de kap al lang is verdwenen, waar de verf in schilfers van de romp spat. Het is moeilijk voor te stellen dat dit je boterham en bestaan is. Ben blij met mijn wereld en kan deze beter waarderen.

 

Op een terras zie ik een tafeltje vrij voor een alcoholvrij biertje en op het moment dat ik zit komt een tandeloze oude man naast me zitten en begint op een zelf gebouwd muziek instrument met een metalen stik te timmeren en te zingen. Spijt als haren op mijn hoofd dat ik de buurman ben van Toby Rix, slaat de man de resten van mijn trommelvliezen in een definitieve en onomkeerbare doofheid. Daar zal Beter Horen wel gelukkig van worden maar deze jongen niet. Uit balorigheid kan ik het niet opbrengen om hem een fooi of vergoeding te geven voor deze aanslag. Er lopen zelfs kleine meisjes lachend weg opeen manier van “moet je die oude gek zien”

 

Als ik mag kiezen dan zorg ik toch liever voor mijn eigen knuffel zwerver, Amigo die op zijn driewieler gesmeten ligt.

Verkopen van dromen

Koffie uit de buurt
Koffie uit de buurt

 

Zondag, 14 januari 2018

 

Santa Marta

 

De excursie naar Minca heeft bij ons  wat losgemaakt over koffie. Zoals de verschillende streken waar de Colombiaanse koffie vandaan komt, de keuze van het droging-proces, het kort of lang branden van de bonen, het malen van de bonen, de verouderingstijd van het gemalen product en de manier van koffie zetten. Er zijn bijna meer factoren als de productie van wijn of het uitschenken tot een glas rode wijn.

De gids liet ons een koffie drinken die met een espressopotje is gemaakt en deze smaakte uitstekend. Colombiaanse koffie op de Italiaanse wijze. In het verleden had ik twee van deze potjes aan boord maar door de loop der tijd zijn deze uiteindelijk in het aluminium schroot terecht gekomen. Bij het wandelen door de straten op zoek naar een espressopotje, vind ik een glanzend aluminium 8-hoekig potje. Mama Mia, prima bello.

 

Rugzak op de nek  met telefoon, portemonnee, boek, zonnebril, leesbril en een pen, heerlijk slenteren door de straten van Santa Marta. Ook hier is voor sommigen de zondagsrust maar voor velen gaat de 24 uurs economie gewoon door. De markt is voor 60% open, de mensen staan voor 100 % in drommen voor de ingang, de leurders lopen te roepen met krasloten om snel rijk te kunnen worden. Er worden hier dromen verkocht om te ontsnappen aan de armoede.

 

Op een binnenplaats een kopje Colombiaanse koffie en zit ontspannen tussen de toeristen die hun volle backpacks zuchtend naast zich neer gooien. Mijn backpack is beter te behappen. Aan boord verras ik de zieke met een ananas en een pak koekjes. Bijpraten in de kuip met uitzicht over de immer wapperende kleine vlagjes van de ARC.

 

Het internet laat onderstaand artikel zien: niet interessant, dan niet lezen:

 

Koffiezetten met een espressopotje is vrij eenvoudig. Eerst vul je het onderste gedeelte met water, net tot aan het drukventiel. Vervolgens plaats je het trechtervormige filterbakje en vul je dit geheel met zeer fijn gemalen koffie. Druk de koffie niet aan, maar zorg er wel voor dat het goed verdeeld wordt. Schroef nu het bovenste gedeelte stevig op het onderste gedeelte. Zorg ervoor dat je het geheel goed rechtop houdt.

 

Plaats het geheel nu op een laag pitje. Als het water begint te koken, zal het via de filter met koffie opstijgen naar het bovenste gedeelte, waar het opgevangen wordt. Zodra het water –hoorbaar- begint te borrelen haal je het espressopotje gelijk van het vuur.

 

De standaard espressopotjes hebben als nadeel dat ze van aluminium zijn gemaakt en daardoor kunnen gaan reageren met de koffiezuren, wat de smaak natuurlijk niet ten goede komt. Wil je best wat meer geld uitgeven, koop dan een duurder model van roestvrij staal. Let er op dat je de aluminium modellen niet met zeep kunt afwassen maar alleen met warm water.

Hell of a job

Zaterdag, 13 januari 2018

 

 

 

Santa Marta

 

 

Met mijn vingers op de tast naar een paar vleugelmoertjes. De isolatie naast het polyester en de waterpomp van de generator laten me weer eens zuchten en kreunen. Mijn voorhoofd steunend tegen de bakskist om mijn handen vrij te maken om in de diepte de impeller van de waterpomp te vervangen. Enkele dagen geleden is de generator opgestart en bleek zonder koelwater de job te willen gaan doen. Ik heb het beest tot de orde moeten roepen en stil gezet, maar krijg nu de moed, om in de eeuwige hitte van alle dag, aan de klus te beginnen.

Eerst de watermaker van de buurman gespoeld, ze zijn een paar dagen aan het rondtrekken. Lijkt zo op het eerste zicht een “hell of a job” maar de werkelijkheid is het induwen van een aan- en uitknop. Klus spoelen is geklaard.

 

De impeller weet ik er met een tangetje eruit te werken, ze blijkt hard en mist een vleugel. Tijd voor vervanging. De nieuwe impeller samenvouwen met een Tie-rib en schuif deze in het huis van de waterpomp. En nu op gevoel het dekseltje terug op het pomphuis. Dikke druppels zweet vallen naar beneden, onbedoeld hoor ik me kreunen, mijn voorhoofd krijgt een rode plek van het steunen tegen het deksel. De constructeur van dit soort apparaten zouden ze moeten straffen met 5 keer een impeller vervangen of oliefilter verwisselen. Is een ernstiger straf dan een taakstraf, van het oprapen van blikjes in een park of het verwisselen van luiers. Met een magneetje weet ik de verloren schroefjes terug te roepen en krijg het voor elkaar. De generator loopt weer als een naaimachine en de decibellen van het Ferrari geluid zijn genormaliseerd. Omdat ik nu toch bezig ben begin ik aan de WC. Dit zijn klussen die immer tot hilariteit op elk feestje leiden. Het valt gelukkig mee, maar de verkalking van de slangen en de onderdelen zijn indrukwekkend. Een dikke steenachtig sediment zit op elk stilstaand oppervlak zodat de klep vrij van rommel is maar de buizen, de plastic bochten zit vol met beton. Ik haal het pompmechanisme los, hak het toilet-cholesterol los. Maak alles weer soepeltjes met olijfolie en plaats een nieuwe eendenbek, een klep, uit de voorraad reserve onderdelen. Het kost wat tijd maar het brengt veel voldoening, zeker als het doortrekken vanzelf gaat en zonder enig lekwater. Jacqueline springt met borstel en schoonmaakmiddel op de pot af en weet het kleinste hok van de boot tot een paleis om te bouwen. Een fonkelend sanitair dat de uitwerpselen zo snel als de brandweer weet buiten te werken.

 

Het is bijna twaalf uur en loop bij Karen binnen voor mijn kotterzeil. Het ligt klaar en wordt uitgerold om me te laten zien wat er aan mankeerde. Netjes gerepareerd en mag pas afrekenen als ik het zeil heb uitgeprobeerd op de mast. Dat geeft vertrouwen, ook krijg ik de foto’s te zien welke reparatie ze hebben uitgevoerd. Prima service en geserveerd met een stralende lach. Ik zet het zeil op de stag en controleer het geheel. Netjes gerepareerd! Nu terug voor het afrekenen. Karen had me pas zondag of maandag verwacht voor de nota. De prijs is prijzig, maar betalen met een lach verzacht veel.

 

Met een voldaan gevoel lopen we de straat nog in voor een hapje en een drankje en brengen de rest van de dag heerlijk in een vrolijk gepavoiseerde haven door.

Ruitjespapier

 

Vrijdag, 12 januari 2018

 

 

Santa Marta.

 

In onze actieradius mis ik een uitgebreide markt. Het kan toch niet zo zijn dat 500.000 mensen geen centrale markt hebben voor vis, vlees en fruit? Beetje Googlen en adres opzoeken blijkt het niet eens zover van de normaal begaande straten te liggen. Calle 12 blijven volgen dan moeten we er vanzelf komen. Dit is het voordeel van een symmetrisch stratenplan. De Calle’s lopen van het strand het land in en de Carrera’s lopen met de zee mee, en dat allemaal recht, straathoeken in 90 graden. Ruitjespapier om in te lopen.

 

De markt blijkt de stad een stuk levendiger te maken. Het verkeer met aan en afvoer maar ook de bromfietsers met boodschappentassen verstoppen de straat. De stoepen zijn verstopt met pop-up winkeltjes zoals op de Vrijmarkt. Mensen schuifelen af en aan en moeten uitwijken voor de koopwaar. Het enige belangrijke voor de verkoper is zijn stoel die hij dan ook midden op het trottoir naast zijn koopwaar heeft staan om als een vorst over zijn winkel te waken. Verkopers duwen een kar met etenswaren en een gasfornuisje door de straat. Geen lopende buffet maar lopend restaurant. Ik geniet hiervan en snuif de geuren van bloed, darmen, kruiden, groeten en fruit door elkaar. De mensen zijn aardig en laten je gerust.

 

In een winkel vlak bij de markt koopt Jacqueline een paar nieuwe sportschoenen, bij het binnenplaatsje met de leuke jonge beheerders drinken we een koffie. Op het plein onder een boom een simpele lunch met uitzicht op de mix van toeristen, ARC-zeilers, zwervers, bedelaars, gezinnen met kinderen, voortsnellende zakenmensen met een belangrijke tas onder de arm. Wat een kleurrijk geheel, wat een levendige stad. I love Santa Marta.

Binnenkort jarig.

 

Donderdag, 11 januari 2018

 

Minca

 

 

De reisleider staat in gevechtspak ons uit te nodigen om het bamboehuis te zien en te bezoeken. Ik ga niet mee, maar ontkom er niet aan om later in zijn eigen huis, in een zeer uitgebreid college terecht te komen, welke mogelijkheden bamboe heeft als bouwmateriaal. Een boek over architectuur wordt bladzijde voor bladzijde getoond aan het 30 koppig gezelschap die allen zijn gekomen voor de jungle, de watervallen, het zwemmen in de rivier, de wandeling. Kathedralen, huizen en gemeenschapshuizen zoals de jaarbeurs in Hamburg zijn allemaal van bamboe. Ach, het is ook goed zo want het regent dikke druppels en liggen uit te buiken van de prima lunch. De prachtige wandeling door het dal, de berghelling op, door de plaats Minca en naar de rivier, het water in de rivier is verfrissend koel. Minca is een leuk toeristisch centrum, 15 kilometer van Santa Marta en een aanrader om te bezoeken.

 

In de middag een uitleg over Cacao en/of Chocolade, koffie plantage en het branden en zetten van koffie. Geen kokend water op de gemalen koffie want dan gaan het aroma en smaak verloren met de hitte. 80 Graden is de ideale temperatuur van het gietwater en gebruik alleen koffiewater om op te gieten geen theewater, zou mijn Vader zeggen.

 

Na al deze wetenswaardigheden vallen we in handen van een overgedateerde Hippie in smetteloos wit indianen pak of  een medisch outfit. Hij vertelt over de verschillende bijproducten van de Coca-plant, koffie en de Cacao boon. Allerlei medische toepassingen en sommige om er high van te worden. Het brengt een hoop hilariteit bij de jongelui uit Argentinie, die ook in de groep zijn. Klapper is dat de man met een stalen gezicht de dames een wondermiddel weet aan te prijzen. De dames blijven stoïcijns voor zich uitkijken terwijl de heren allemaal lachen. Jacqueline merkt droog op: ik ben binnenkort jarig, Bertus.

ARC gestuntel.

 

Woensdag, 10 januari 2018

 

Santa Marta.

 

Jacqueline werpt zich op als reisleider en snuffelt het internet af voor goedkope vluchten en leuke bestemmingen. Ik vind het allemaal best en sluit me graag aan bij al dat geregel. We boeken een eerste reis naar Medellin en van daaruit maken we verschillende tochten, wordt vervolgd.

 

Winkelen, wandelen, over de steiger lopen en werken aan de website. Bellen met het thuisfront en de dag vliegt onder je handen vandaan. De generator gestart maar geeft het geluid van een Ferrari zodat de conclusie is: te weinig of geen koelwater. Het volgende project dient zich vanzelf aan. Ik kan het met deze hitte niet opbrengen om er meteen aan te beginnen. Ik neem de waterslang en spoel het zoutwater van gisteren van het dek en ga er zelf ook maar even onder staan. Heerlijk warm zoet water. In de avond loopt het eerste ARC schip binnen van een Duits X-jacht. Ze zijn het eerste binnen, ze zullen wel kunnen zeilen maar varen op motor en aanleggen is ver onder de maat. Het gestuntel met vooruit en achteruit, boegschroef links en rechts, loop ik door want er zijn grenzen aan mijn geduld en genoeg handen om te helpen. Welkom ARC in de haven.

Zwarte smurrie

 

Dinsdag, 9 januari 2018

 

 

Santa Marta.

 

De Australische buurvrouw tikt op het dek of we nog een gasfles gevuld willen hebben. Als geschenk uit de hemel want de fles is bijna leeg en zouden daar weer een aparte actie van moeten maken. Ik lever de fles om kwart voor negen in en wacht uit beleefdheid op de mevrouw die de gasflessen om 0900 uur zou ophalen. Om half tien had ik er genoeg van en laat mijn Australische buurvrouw achter met nog een tiental flessen. Colombiaanse stiptheid.

 

Het is niet zo warm zodat de bezigheid van het dek spoelen als een welkome actie is te beschouwen. Het dek is in de afgelopen drie weken een grote verzameling zand gemengd met roet uit de haven. Een zwarte smurrie druipt van alle randjes af en verzamelt zich in het gangboord. Wat een viezigheid.

Door het verschillende malen opstarten van de koelkast krijg ik deze eindelijk weer goed aan de praat en denk dat het samenspel van de warmte buiten, de warmte van het koelwater en de warmte van het koelmiddel de thermostaat van slag brengt. Nu hij eenmaal flink gekoeld heeft is het leed geleden en draait de koelkast als nooit te voren.

 

Bij Karen van de jachthaven leveren we de kotterfok in en spreken af deze zaterdag weer op te halen. De zeilmaker komt van Cartagena naar hier om aanwezig te zijn bij ARC World Round die hier een tussenstop houdt. Wereld-ARC is een rond-de-wereld-avontuur dat plaatsvindt over 15 maanden en 26.000 zeemijl beslaat. In navolging van de klassieke tradewinds-route vermijdt de rally gebieden met politieke instabiliteit, piraterij en de stormtijden aan beide oceaankanten.

 

Het tempo van de rally zorgt ervoor dat de vloot bij elkaar blijft en dat het als een groep beleven van de activiteiten aan wal. Er zijn langere vrije vaarperioden die deelnemers in staat stellen om naar huis te vliegen voor werk of gezin, of om verder te reizen bijvoorbeeld naar Paaseiland, Nieuw-Zeeland of Madagaskar.

 

Tijdens de middag lopen we over het strand tussen de marktkraampjes vol met prullaria, vissers brengen hun schamele vangst aan wal en de vishandelaren kopen de vis vanaf het strand om deze naar de markt te brengen.

Als lunch wandelen we een restaurant en bestellen het menu van de dag. Voor 4,00 Euro pp inclusief een Cola hebben we uitstekend gegeten

Colombia is voor onze begrippen erg goedkoop.

Bewaakt.

Marsol
Marsol

 

Maandag, 8 januari 2018

 

 

Cartagena - Santa Marta

 

 

De Queen B ligt prima bewaakt door de Blue Spirit braaf in zijn box op ons te wachten. Er is in de voorbije week een storm geweest met meer dan 50 knopen wind. Rene heeft de bimini veilig gesteld met de zonnepanelen en ben erg blij met deze actie. Veel boten blijken schade te hebben met de harde wind die hier in de haven heeft gestaan. Het dek heeft een verzameling van roet en zand en voelt met de blote voeten stroef aan. Dat wordt schrobben maar eerst op je gemak raken. De bustocht van Marsol was prima en hebben de reis vanaf de voorbank mogen meemaken, een beetje extra comfort in plaats van opgevouwen zitten in een stoeltje dat 10 cm te krap geconstrueerd is.

 

We lopen van het station naar de boot en nemen meteen enkele boodschappen mee. Amigo, de bedelaar voor de winkel, hangt nog precies zo over zijn fiets als toen we naar huis gingen. Vastgekluisterd op zijn in elkaar geflanste driewieler, op zijn vaste plek. Veel bewoners komen een praatje bij hem maken zodat hij al babbelend en hand ophoudend de dag door komt.

 

In de haven een blij weerzien met de buren en een prima moment van ontspanning met het gevoel we zijn weer thuis. Mastvoet en bakskist zijn droog, koelkast valt uit

Reizen in etappe's

Vliegend over Panama
Vliegend over Panama

 

Zondag, 7 januari 2018

 

 

Schiphol - Cartagena

 

 

 

Mijn benen zijn stram, ik weet niet meer hoe ik moet zitten, mijn boek is uit en ben zo blij dat de landing ingezet wordt op de luchthaven van Cartagena. Vanochtend vertrokken van Schiphol, naar New York, daarna Panama en nu de finale. Saaie reizen ga ik niet beschrijven zodat ik alleen vermeld dat ik heel blij ben als ik in een bed val van het hotel. Morgen verder met de bus.

 

Geducht pak slaag

Met Luchtschip naar Colombia
Met Luchtschip naar Colombia

 

Zaterdag, 6 Januari 2018

 

 

Vlijmen - Schiphol

 

Drukke weken achter de rug met bezoeken van familie en vrienden. Tot op het laatst toe probeer ik iedereen nog even te zien en moet helaas de Dassendragers Kikvorschen laten schieten. Jim, de kleinzoon komt met zijn ouders me ophalen om op het station af te leveren en we komen samen in een ware veldslag. Kleinzoon geeft Opa een “geducht pak slaag” en als ik eindelijk op de roltrap sta, weten we niet genoeg naar elkaar te zwaaien. Ik mis dit ritueel nu al en ben niet eens boven op het perron.

 

Met de trein naar de Vertrekkershal van Schiphol en zie een fris gewassen Jacqueline voor me staan, zo uit de sauna getrokken. Samen door de douane en blijven in het Mercure hotel op Schiphol slapen om de volgende morgen, zonder al te veel stress en familieleden lastig te vallen, klaar te staan voor vertrek. De eerste reis van het jaar is ingezet. Colombia, Santa Marta, de plaats waar de Queen B op ons wacht.

Nieuwjaar 2018

Oosterschelde op weg naar 2018
Oosterschelde op weg naar 2018

1 Januari 2018

 

 

Vlijmen

 

De buurt laat me weten dat er iets is veranderd. De donderslagen en vuurpijlen scheren over ons heen en de mensen van de televisie staan te zwaaien en voorspellen dat het van kommer en kwel tot een fantastisch Nieuwjaar zal worden.

Je zult het nooit weten van te voren en de eerste de beste oliebol in de politiek kan het scenario van ieder zijn geluk te wensen in een seconde teniet doen.

Onze plannen met de Queen B zijn een reis uit te stippelen in de Carieb of misschien toch door het Panamakanaal? Het hangt van enkele externe factoren af en laten het gewoon op ons af komen. Aan alle lezers een heel Gelukkig en Goed 2018 toegewenst!

 

Een ogenschijnlijk simpele vraag waar komt de viering Nieuwjaar vandaan geeft meteen een andere kijk op dit fenomeen: Volgens Wikipedia:

 

Nieuwjaar is de dag waarop het begin van het nieuwe jaar wordt gevierd. In de westerse wereld is dit op 1 januari, in andere culturen vaak op andere data. Bij deze viering zijn wederzijdse gelukwensen en goede voornemens gebruikelijk.

 

Geschiedenis,

 

Lang geleden begon het nieuwe jaar bij het begin van de lente, als de natuur weer tot leven kwam, of begin januari, als de dagen beginnen te lengen. Bij de invoering van het christendom wilde de Kerk een eind maken aan de heidense gewoonten rond deze nieuwjaarsviering, en riep 1 januari uit tot bid- en boetedag om de besnijdenis van Jezus (8 dagen na de geboorte) te vieren. Maar ook daarna vierde men het nieuwe jaar nog rond de oude heidense data, maar ook op Sint Maarten (11 november); de eerste adventsdag; de zonnewende (rond 21 december); of Maria Boodschap (25 maart). De Spaanse landvoogd Requesens besloot in 1575 dat het nieuwe jaar officieel op 1 januari begon.

 

De Babyloniërs brachten rond 2600 v.Chr. een koningsoffer. Ze meenden dat op nieuwjaarsdag de koning het mikpunt van de goden zou zijn, dus vervingen ze de koning tijdelijk door een slaaf of een ter dood veroordeelde, reden hem als koning rond en offerden hem ten slotte. Zo werd het kwaad een jaar afgewend.

 

De oude Germaanse oud-en-nieuwviering werd in de winter gevierd, duurde 12 dagen en nachten en heette 'Joelfeest'. Het Joelfeest begon op de langste nacht van het jaar op 20 december en duurde tot 1 januari, het huidige Nieuwjaar. Na de Romanisering werd dit verschoven naar 25 december en werd 12 nachten later Driekoningen gevierd. In hedendaagse paganistische religies (o.a. Wicca) wordt Yule gevierd rond 21 december.

 

Bij de Romeinen begon het nieuwe jaar op 1 maart, totdat Julius Caesar in 44 v.Chr. de juliaanse kalender invoerde, vanaf die tijd was Nieuwjaar op 1 januari. De Romeinen offerden sindsdien op die dag aan de god Janus (waarnaar januari is genoemd) om hem mild te stemmen voor het aankomende jaar.

Vuurwerk

 

Men ziet de periode van kerst tot Driekoningen (de heidense twaalf nachten) tegenwoordig nog steeds als feestelijke periode. In deze periode vallen (verplichte) snipperdagen en schoolvakanties, en veel bedrijven zijn gesloten. Veel mensen laten de kerstboom tot na Driekoningen staan. De tradities van onze heidense voorouders hebben dus nog steeds invloed.

 

De nieuwjaarsvuren zijn terug te vinden in de traditionele kerstboomverbrandingen die in sommige plaatsen nog steeds worden georganiseerd. De oude vuren werden destijds gedoofd, en nieuwe vuren werden ontstoken om het oude jaar te vernietigen en de komst van het licht en het nieuwe te onderstrepen.

 

Ook moesten de geesten van de overledenen en de demonen worden verjaagd, die juist rond deze tijd konden opspelen. Dit verjagen gebeurde met veel lawaai, wat nog terug te vinden is in het gebruik om rond de jaarwisseling vuurwerk af te steken en klokken te luiden.

 

Deze geesten moesten echter ook gunstig gestemd worden. Zij konden namelijk de mensen en het vee vruchtbaar maken en het gewas doen groeien. Men bracht ze daarom ook offers, die men na het ritueel zelf opat en -dronk. Dit vinden we terug in onze eigentijdse kerst en oud-en-nieuwgerechten terug, zoals kerststollen, duivekaters, wafels, knieperties, spekdikken, oliebollen en de traditie om uitgebreide maaltijden aan te richten met veel alcoholische drank.

 

Het geven van cadeautjes en nieuwjaarsgiften aan familie en personeel was al onder de Romeinen gebruikelijk. Het vindt in Frankrijk plaats op nieuwjaarsdag, in Italië op Driekoningen, in het Verenigd Koninkrijk op eerste kerstdag, in Duitsland op kerstavond en op sinterklaasfeest: 5 december (Nederland) + 6 december (Vlaanderen) en met kerst. In 1535 schafte Maarten Luther Sinterklaas af; het kerstkind werd de brenger van geschenken.

 

Zo dat weten we dan ook weer en ik neem me voor om er eens een heel mooi jaar van te maken met heel veel mooie zeemijlen, prachtige zeiltochten, mooie bestemmingen, leuke ontmoetingen en veel liefde.