Logboek 2018

Ik wil eruit!

Monkey Island
Monkey Island

 

Donderdag., 12 april 2018

 

 

Jamaica

 

John belt om half negen en vraagt hoe laat hij ons komt ophalen. Een beetje verward zeg ik dat hij negen uur had afgesproken en dat we er dan ook om negen uur zullen zijn. Oh ja, prima taxi zal klaar staan.

 

Om negen uur staan we aan het hek en John staat er al een tijdje zodat ik al bang ben dat de communicatie op een wat vreemde manier zal kunnen gaan lopen vandaag. Eenmaal in de taxi zegt John dat hij ons naar de watervallen zal brengen. Nou we hebben een verlanglijstje gemaakt van de punten die we willen zien. John vraagt ineens 150 USD omdat hij er zogenaamd ervan uit is gegaan dat het alleen de watervallen betreft. Ik heb er meteen genoeg van en voel me in de handen van een kwade taxichauffeur en vraag hem ons meteen uit te laten stappen. Hij vraagt nog eens of er niet iets bij de prijs gedaan kan worden maar ik wil eruit! Hij zegt me dat ik niet zo moet stressen en dat hij het wel zal doen voor de 100 USD.

 

Jamaica is mooi. Veel begroeiïng, jungle, smalle wegen in redelijke staat, schoon en overal bouwaktiviteiten in de huizenbouw. Bij een koffieplantage op de Blue Mountain krijgen we een uitleg van de heilzame planten van Jamaica als een presentatie van een aantal struikjes wat een kruidentuin moet voorstellen. Het enthousiasme van de man is aanstekelijk en ik veins grote belangstelling.

We lopen tussen de koffiestruiken en eet een koffiebes die me uitstekend smaakt. Zoet, fris en sappig en haal twee boontjes tussen mijn tanden uit. Smaakt helemaal niet naar verse koffie terwijl de koffieboontjes verser zijn dan vers. Het blijkt wat anders te liggen en zie met een houtenbakje met enkele vakjes de verschillende stadia, hoe koffie uiteindelijk koffie wordt. Fermenteren, drogen, branden en malen. Leuk en aardig maar zie dit voor de tweede keer en weet het nu wel. Om de rondleiding te beëindigen krijgen we een echt kopje Blue Mountain koffie. De beste koffie ter wereld  waar gemakkelijk 60 Euro per pond voor betaalt wordt. We vinden de koffie lekker, de omgeving en de plek prachtig maar de smaak had ik me wel wat uitbundiger voorgesteld.

 

Van deze plek naar een lunchtent voor een Jerk. Jerk is een berg kip, varkensvlees op een rooster dat langzaam gegaard wordt op een intens zwart rooster van verschillende generaties kipkluiven met een groot deksel. Dit alles in een kippenschuur waar alleen licht in de keuken via de kassa binnenvalt want het hok heeft geen ramen. Op een hakblok wordt het vlees in stukken gehakt en in een stuk aluminiumfolie verpakt. Succes met het kluiven maar het smaakt uitstekend dat moet gezegd worden. John begint te ontdooien en hij brengt ons naar de watervallen. Er zijn watervallen en watervallen maar dit is een echte. Het water valt van de berg in een soort kloof en als je met een bootje de kloof invaart, valt de waterval als het ware door het dak van de ruimte. Een grote steen breekt het neervallende geweld en de zwemmers mogen de boot uit om via de grote steen met het neerspattende water in het bassin te springen. Indrukwekkend en wat de natuur weet te bewerkstelligen hebben we contact met een Nederlands stel waar hij een studieproject met visvangst bij Kingston heeft gedaan en zij bij hem op vakantie is gekomen. Leuk om weer eens Nederlands te spreken en zullen het stel later in de bar van de marina nog eens tegenkomen.

 

Van de watervallen naar de Blue Lagoon. Bij het aanrijden heb ik al meteen genoeg. De plaats om te kunnen zwemmen is in beslag genomen door een aantal rondvaart kano’s. Ik ben meteen target voor een donkere "slimme onderhandelaar", en vindt zichzelf erg gehaaid, die me vraagt waar ik vandaan kom. Nederland antwoord ik en probeer zo vriendelijk mogelijk te blijven want het is allemaal zo doorzichtig. De man begint meteen een aantal voetbalnamen op te noemen en denkt daar grote vrienden mee te maken en beschouwt ons als de echte hoofdprijsvrienden.

Hij wil ons graag naar Monkey Island vervoeren per boot. Jacqueline ziet het helemaal zitten maar ik zeg haar al meteen dat het een kapitaal gaat kosten om deze korte romantische rit te doen. Ik schat dit op een 50 USD voor een tochtje van wel 5 minuten heen en weer. Nou dat zal wel meevallen zegt Jacqueline en vraagt de man. How much? Meteen als antwoord en als vriendenprijs voor je allerbeste maten zegt hij 50 USD.

Jacqueline staat versteld van de voorpellingen. Onze vriend ziet mijn reactie en wil nu redden wat er te redden valt want mijn hele houding staat vol in zijn achteruit.

Breng me maar naar de Queen B en vind het zwemmen zeker zo goed als op dit Apenresort. De omgeving van de onderhandelaar zit besmuikt te lachen hoe de man bot vangt met zijn arrogantie en er loopt een oude man naar ons toe dat hij ons weg wil brengen voor 2000 Pesos. Dit is 16 USD maar voor mij zijn deze toeters en bellen à la Venetië te toeristisch. De bamboevlotten zijn uitgerust met een sofa met grote rietpluimen die ons misschien wat koelte toewuiven of romantiek. Mijn romantiek is hier door de Heren Aasgieren helemaal weggewuifd.

 

John ziet mijn agressie en is erg kalm. Hij brengt me maar naar de supermarkt voor de boodschappen want morgen is het vertrekken. 60 Liter gebotteld water, enkele andere boodschappen komen we met de volle tassen aan in de Marina. John gelukkig met zijn 100 USD en wij hebben de bevestiging van het vooroordeel van de Jamaicaan, jammer voor de vriendelijke mensen in de straat.

 

Minder warm worden in het warme water van Bikini Beach drinken we een uitgebreide cola in de bar waar we de jonge mensen van de waterval nog even spreken en wat foto’s uitwisselen.

 

Aan boord krijgen we de ambtelijke molen op bezoek. Formulieren invullen, stempels ontvangen en op het laatst krijg ik de vraag of ik ook een stempel van de Queen B heb. Jammer want dat zou het allemaal wel veel origineler maken. Met weer een paar formulieren rijker en dat alleen maar om in het land van de ene naar de andere haven te varen. Deze procedure zal in Montego Bay opnieuw moeten.

De nacht overleefd

 

Woensdag, 11 april 2018

 

 

Port Antonio

 

De plannen hebben de nacht overleefd en besluiten definitief tot vertrek. Jammer dat we het eiland niet zo uitgebreid bezocht hebben maar ik heb Rumble in the jungle genoeg gehad en geloof het wel.

Met mijn scheepspapieren en inklaringsdocumenten naar de havenmeester want papier is heel belangrijk op Jamaica. Voor alles is een document en elk papiertje dat ingevuld moet worden wordt beschouwd als ingangspapier en of ik dan ook maar meteen hetzelfde papier als uitgangsformulier wil invullen. De papierwinkel om naar een andere Jamaicaanse haven te vertrekken is net zo uitgebreid als en inklaring van Colombia. Complex, onnodig etcetera maar de Don Quischotte rol om dit te veranderen laten we aan anderen over. Ik vul braaf in en geef aan dat we vrijdag willen vertrekken.

 

Op het haventerrein staat ene John zijn taxi aan te bieden voor een rondrit op het eiland en vraag hem wat dit moet gaan kosten. Voor 100 USD zien we veel dingen zegt hij: Koffieplantage, watervallen, Blue Lagoon en French Cove. De hele dag ter beschikking. Ik reserveer de taxi voor morgen en ga verslag doen aan het Scheepsfront. Komt alles voor wat betreft de bezienswaardigheden uiteindelijk goed. We krijgen waarschijnlijk toch nog iets mee waarom Jamaica het land van de watervallen genoemd wordt.

 

Jamaica is beroemd om de watervallen, de indianen noemden het eiland, het land van de vele watervallen. Daarnaast kent Jamaica talloze rivieren en waterbronnen. Het is heel erg aantrekkelijk om de verschillende watervallen te gaan bezoeken. De watervallen bevinden zich vaak op idyllische plekken midden in het tropische regenwoud. Op de meeste locaties zijn ook culinaire voorzieningen aanwezig en kun je onder het genot van een hapje en een drankje genieten van het imponerende natuurfenomeen.

De watervallen van Jamaica behoren tot de mooiste van de wereld.

De naam watervallen-eiland verwierf het nadat de eerste mensen voet aan wal zetten op Jamaica. Deze eerste mensen waren zogezegd indianen die vanuit Zuid-Amerika de Caribische Zee en diens eilanden gingen koloniseren en dus ook op Jamaica terecht kwamen. Het viel de indianen op dat er op het eiland heel veel watervallen aanwezig waren en derhalve noemden zij het eiland zogezegd; watervallen-eiland. De bekendste watervallen van Jamaica zijn de Dunn’s River Falls, Turtle River Falls, YS River Falls en de Reach Falls.

 

 

 

Aan boord haal ik de raampjes verder uit elkaar en zet deze opnieuw in de kit in de hoop dat ze nu wel waterdicht zijn. Aan het houtwerk te zien binnen weet ik dat 1 raampje aan de andere kant opnieuw gedaan moet worden vanwege een klein lek.

 

Dampend en zwetend het overtollige kit afvegen en poetsen nemen we nog een duik in het hele warme zeewater van Bikin Beach. Ik kijk er nu al naar uit om aanstaande vrijdag te kunnen vertrekken. In het zwembad het zout eraf spoelen en laten de zon het verdere werk doen om een mooi schouwspel op te voeren. Een waar Openluchttheater met zee en bergen waar de wildvlammende zonnestralen wel weg mee weten.

 

 

Koerswijziging

Doctor NoFish
Doctor NoFish

 

Dinsdag, 10 april 2018

 

 

Port Antonio

 

Vrouwen op zee, een speciaal ras. Je hebt de meevarende vrouwen, bijzonder handig voor uitkijk, koken, navigatie en lief zijn, vaak goede schippers. Maar je hebt ook de solo-varende Zeevrouwen. Deze dames zijn van een bijzonder kaliber en bewonder hun lef. Niet alleen het lef om de elementen van de natuur te trotseren maar ook nog de gevaren van vervelende mannen in de havens.

Mannen in verschillende categorieën zoals de jagende mannen omdat ze denken dat de vrouwen op erotisch gebied iets tekortkomen maar ook mannen die de vrouw alleen zien als een gemakkelijke prooi voor overvallen en berovingen. Je moet als vrouw dit allemaal te weten handelen. Zo ook Sigrid, die we in de haven ontmoeten. Sigrid is een Belgische en is al 7 jaar op stap met haar schip Lucky Bitch. Sigrid heeft in de loop der jaren van alles meegemaakt en weet daar graag over te vertellen. De mooie gebieden, de mooie mensen, de prachtige zeetochten maar ook van het kwaad wat haar is overkomen. Met open mond en verbazing hoor ik de waterval van verhalen aan. Ze is nu in de haven om een levering van een Allure 45 te doen naar Sint Maarten, zodat ze tussentijds wat geld kan bijverdienen. Ze schrijft een boek waarin ze verteld hoe je als wereldzeiler onderweg aan de kost kunt komen.

 

Voor ons is het een havendag, ramen opnieuw in de kit, de was, boodschappen en natuurlijk Doctor NoFish.

 

De verhalen van Sigrid over Guatemala gecombineerd wat we al eerder gehoord hebben van de Rafiki doen het plan opkomen om het schip naar Guatemala als nieuwe bestemming te brengen. Heerlijk zeilen en een nieuwe omgeving. We laten het op ons in werken en in de avond in de kuip besluiten we in een vlaag van enthousiasme te gaan. Koerswijziging naar Guatemala.

 

Bij het zwembad ontmoeten we een Nederlandse, Viona, die op Jamaica voor 4 weken op vakantie is. Een project heeft gedaan om een huis schoon te maken zodat het verkoopbaar is, weet ze dit prima te combineren met reizen, werken en vakantievieren.

 

Clyve geeft aan dat hij benzine nodig heeft om vannacht te gaan vissen. Deze keer trap ik er niet in en zeg hem dat ik de vis die hij vangt graag wil betalen maar geen betalingen vooraf voor de niet gevangen vis. Ik geef hem een blik bier om de teleurstelling weg te spoelen. Die domme Hollander is tot inkeer gekomen, jammer! Met een grote glimlach en ondeugende ogen praat hij zijn blik bier langzaam leeg.

 

Wanorde aan het fornuis

Van de jungle naar Port Antonio-view
Van de jungle naar Port Antonio-view

 

Maandag, 9 april 2018

 

Port Antonio

 

 

Jacqueline heeft de App Mapsme ontdekt en zet een wandeling buiten de stad van Port Antonio uit. Mijn wandelschoenen aan, rugzak met water, altijd te weinig volgens de reisleidster, maar ik moet de rugzak nog wel kunnen dragen werp ik tegen. De laatste sinaasappel bij de flesjes en gaan op stap. Regelmatig wordt er op het schermpje gecontroleerd hoe ver we fout zitten en wandelen de verkeerde kilometers gewoon terug.

Je ziet op deze wijze de gekste dingen en geniet met volle teugen. Lopen tussen de huizen, de in aanbouw zijnde huizen met de bouwvakkers die ons nastaren op het dak, de automonteurs, een autospuiterij in de jungle. De heuvel die we over moeten is 180 meter hoog en lopen een stuk gemakkelijker dan de voorgaande keren omhoog maar 180 meter is 180 meter die mijn kuiten van dat goddelijke lijf, de bult moeten oversjouwen. Boven op de berg vindt Mapsme een onverhard pad omlaag, om zo naar zee terug te lopen en de lus is bijna compleet. Met losse stenen onder de voeten lopen we door een stuk jungle, houthakkers met vervaarlijke machetes in de hand en een motorzaag zwaaien ze vriendelijk goedendag. Eg vriendelijk en aardig en geen kwaad in de zin maar je zou anders tegen kunnen komen.

 

Jamaica bevalt ons bijzonder. De mensen zijn wat star en in begin nors maar dat verdwijnt bij wat extra aandacht en een praatje. In de hoofdstraat heb ik al wat bekende gezichten en die groeten me zeer joviaal.

 

Aan het strand proberen we een lunch te eten. Het duurt allemaal erg lang, en het is dat we meer dan 12 kilometer hebben gewandeld en beweging genoeg hebben gehad zodat met wat extra hangen in de stoel de lunch in alle rust voorbereid kan worden. Mevrouw verontschuldigd nog een keer en zegt dat het nog wel 5 minuten kan duren. Deze 5 minuten worden al snel drie kwartier en met een allervriendelijkste lach komt ze een bord brengen met wat sla, koude rijst met bonen en een stukje kip. Het smaakt best maar waarom dit zo lang heeft moeten duren in voor mij onbegrijpelijk. Wat een organisatorisch vermogen aan het fornuis.

 

Wij lopen de stad in, doen de boodschappen en maken kennis met Paul. Voor 100 Djee  (J-amaicaanse dollars) een zakje tomaten. Ik koop de tomaten en hij troont ons trots naar zijn groentenboetiek op een paar oude kisten. Aardige vent en beloof hem om morgen terug te komen voor meer.

 

Doctor NoFish, Clyve, komt me vertellen dat hij weer geen vis heeft maar wel heerlijke mango’s. Hij heeft 4 mango’s en vraagt me hoeveel ik daarvoor wil betalen. 500 JD en een blikje bier om de nasmaak van het klimmen in de boom van het stadspark weg te spoelen.

 

Vroeg in de ochtend afscheid genomen van de buren. Oostenrijker met een Française die erg vriendelijk zijn maar zich nooit in de kuip laten zien maar zich verschuilen in de kajuit. Jammer want het blijken bijzonder sympathieke mensen te zijn die ook nog op het laatste moment aangeeft dat ze naar Suriname willen. Nu raak ik helemaal enthousiast om hen te helpen aan positieve informatie van mijn lievelingsland van de laatste jaren. We spreken af dat we ze misschien nog wel zullen zien in Colombia Santa Marta.

 

De vast geplande duik in het warme zeewater op Bikini Beach met de zonsondergang, wordt de vaste prik. Het eindigt een mooie dag.

Doctor NoFish

 

Zondag, 8 april 2018

 

Port Antonio

 

Uit de openstaande deuren en ramen klinkt een indringende preek van een op hol geslagen priester die met theatrale mimiek, stemverheffingen op tijd en zacht pratend de mensen schrik probeert aan te jagen, als je niet naar de boodschap van de Heer zou luisteren. De wijsvinger gaat omhoog en zet een zacht lied aan waarmee een koor van prachtige geklede donkere dames een triest lied inzetten maar dat allengs ontaardt in een swingend, handenklappend lied. De kerkgangers staan swingend in de bank en menig achterwerk schudt samen met de prachtige hoedjes op het hoofd. Er is hier een religieus feestje aan de hand en wij vallen er midden in. Wat een energie en wat een belevenis. Wij kennen alleen het begrip voor het zingen de kerk uitgaan, hier blijven ze allemaal zitten.

 

Veel vriendelijke gezichten en krijg veel aandacht van verschillende dames in het voorportaal van de klokkentoren. Een leuk extraatje na de wandeling die we maken langs de kust. Op een strand waar een vader leuk speelt met zijn zoon die helaas wat bang is uitgevallen, maar bewonder de zorgzaamheid van de grote stoere vent. Een wandeling langs de jachtwerf, de auto reparatiebedrijven die een versnellingsbak gewoon in het mulle zand een flinke revisie uitvoert. Het is zo herkenbaar, dit beeld heb ik op zoveel plaatsen in de wereld gezien, en nu hier.

 

Er wordt bij veel winkels een zondagsrust gerespecteerd zodat de meeste winkels gesloten zijn, bij de bank is pinnen onmogelijk ondanks de reclame bij de bank dat 24/7 Banking mogelijk is.

De hoofdstraat valt nu zonder gevaar voor eigen leven over te steken. Een paar kleine stalletjes voor groenten en fruit zijn nog in bedrijf. De levensmiddelen zijn duur, het fruit wat hier toch in trossen en grote hoeveelheden van de boom af moet vallen, is niet te betalen.

 

In de middag maak ik nog een praatje met Clyve en vraag hem hoe het met zijn visvangst gesteld staat. Hij is de man, die zegt dat hij een goede visserman is, maar geeft aan dat hij niets gevangen heeft. Ik doop zijn naam om in Doctor NoFish. We geven hem een koel blik bier en drinkt deze in een heel langzaam tempo naast de boot op. Op deze manier voel ik me net een kastelein die netjes als gezelschap heer naast de klant blijft zitten om zijn verhaal aan te horen. Gelukkig hoef ik ondertussen geen glazen te drogen.

 

Op bikinibeach een heerlijke duik en kijk mijn ogen uit naar een prachtige atletische blanke meid die zich van hals tot aan benen heeft laten tatoeëren. Wat iedereen voor zichzelf moeten weten maar ik kan er moeilijk aan wennen.

Koeling is Cool

 

 

Zaterdag, 7 april 2018

 

 

Port Antonio

 

Tijd om ons patrouillegebied te vergroten en maken een flinke wandeling. Eerst het haventerrein en ontdekken een prachtig strandje met de naam Bikini Beach. Het loopt dood en wandelen terug langs de waterkant naar Folly Beach. 6 Kilometer naar het eind en bij een restaurant waar de barbecue nog niet aangezet is en daarom geen lunch, lopen we terug waar we een blikje frisdrank drinken op een bankje. Genieten van het uitzicht over de baai.

 

In de stad boodschappen doen en merken dat we de betaalkaart niet kunnen gebruiken en moet een dollarbiljet wisselen bij de supermarkt om de boodschappen te betalen. Het blijkt een echt wisselkantoor te zijn want ik zie tienduizenden dollars door een telmachine verdwijnen wat door iedereen in het zicht geteld wordt. Dit is vragen om ellende of bankovervallen vinden hier niet plaats. De deur heeft 5 simpele sluitingen waarvan er 4 gewoon los staan. Ik ben blij met de wissel maar vraag me veel af.

 

In een Whole Sale Store vind ik het koelmiddel en loop met 5 kg in de rugzak verder met de wandeling. Aan boord vul ik de slangen nog eens, controleer de drie punten van ontluchting, blaas deze nog eens door zodat de druk ervoor zorgt dat het koelmiddel uit de ontluchtingsschroeven stroomt. Nu starten en op hoop van zegen wachten of het beest zich gekoeld kan houden. Ja, hoor, hij doet het weer, na een uur probleemloos draaien onder belasting neem ik aan dat de klus is geklaard. Beest getemd.

 

Nog snel een paar plaatjes gemaakt om de ankerkluis voor buiswater af te sluiten, en het kruidenrekje ophangen, luchthappers vastzetten. Als je toch bezig bent. Jacqueline spoelt de lijnen, en weet de kuipkussens om te toveren tot nieuwe en fris geurende exemplaren. Wat een vuil kan zich daarin verstoppen.

Lekker nahangen in de kuip en eten een simpele hamburger bij het zwembad. Koken hoeft vanavond niet want een stuk kaas en een worstje met wat toast is meer dan voldoende.

 

Zuivere shit

Bamboe boot
Bamboe boot

 

Vrijdag, 6 april 2018

 

 

Port Antonio

 

Ineens staat de wc-pot vol met bruin water. De vuilwatertank is al vol en kan meteen uitproberen of de vuilwaterpomp werkt. Stiekem even aanzetten en ik zie al snel een grote donkere wolk onder het schip verschijnen waar een horde vissen op af stormt om zich te goed te doen, aan al die voor ons afgewerkte voedingsstoffen. Tja, dat geeft een mentaal probleem, gebruiken of niet gebruiken. Ik stel de beslissing uit en geef ons de opdracht om zuinig te zijn met spoelwater. We gaan voor zuivere shit.

 

Clyve komt nog even langs om te zeggen dat hij nog steeds geen vis heeft maar of ik hem wel alvast wat geld kan geven voor wat Mango’s en een blik bier zal welkom zijn. Hij kan voor mij nu de pot op en voel me al snel slachtoffer van een vent die meteen de slachtofferrol inschiet. Later op de dag komt hij een mooie vis brengen maar ik moet wel bijbetalen want deze is geen 2 pound maar 4 pound. Ik betaal mijn rekening en heb het nu helemaal met hem gehad.

Dan is de oude man achter het hek met een zak mooie krabben een beter zakenman. Hij laat me de krabben zien en koop de hele zak met 4 stuks. De levendigheid is duidelijk aan het tanen en besluit direct de krabben te koken. We eten krab zoals ik dat lange tijd niet gegeten heb. Wat een feestmaal en zonder ergernis van een steeds bedelende Good Fisherman Clyve.

 

Met een tevredenheid van een heerlijke nasmaak in de mond en een volle maag antichambreren we wat in de kuip en waag nog een poging aan de generator zonder al te veel resultaat.

 

Vooruit betalen van een niet gevangen vis

Een dag later met zijn vis
Een dag later met zijn vis

Port Antonio

 

 

Donderdag, 5 april 2018

 

Een wilde baard met een rastakapsel komt aan dobberen op een bamboe vlot. Het is Clyve die kennis komt maken en vertelt ons dat hij een goede visser is. We praten wat op en neer en hij vraagt of wij een vis willen hebben. Ja, graag. Clyve zegt dat hij deze voor ons graag wil vangen maar heeft wel 1000 Jamaicaanse dollars nodig voor brandstof. Een grote vis vang je op zee en hij heeft geen geld. Ik zucht, en geef hem 1000 Dollar om de kans te geven weer eens in de mensheid te geloven. Iedereen zal roepen dat ik dom ben, en dat is dan ook zo. Clyve, dobbert weg met zijn samengebonden bamboestokkenboot en hoop hem morgen terug te zien met een vis. In de middag is hij terug en zegt me dat hij nog geen vis heeft gevangen. Tja, dat is informatie waar ik echt op zit te wachten en geef hem toch nog een blik bier voor onderweg. Clyve is een huisvriend aan het worden, maar dan wel een met een dubbele agenda.

 

Vandaag is de generator aan de beurt en begin met frisse tegenzin aan de demontage van de warmtewisselaar om deze te spoelen omdat ik denk dat er eventueel nog enkele stukjes rubber in kunnen zitten van de afgebroken vlerk van de impeller. Met de broodnodige technische assistentie van Luc, zucht ik met het hoofd in het luik om de onderdelen los te maken. Het valt me uiteindelijk mee en het eraan beginnen is vaak erger dan de uiteindelijke klus. De koeler wordt gespoeld en zie kleine stukjes zwarte rubber uit een van de vier poorten komen. Nu alle slangen en koppelingen weer op zijn plaats, ontluchten en start het beest. 30 Minuten later slaat hij weer af. Om moedeloos van te worden, bel ik uiteindelijk de helpdesk van Fisher Panda in Duitsland. Het kan ook aan de "Freswater"-pomp liggen onder de motor en zal de generator helemaal naar voor moeten halen om erbij te kunnen. Ik laat dit hoofdstuk toch maar even rusten omdat ik niet genoeg koelmiddel meer heb om goed te ontluchten.

 

Tijd voor enkel reparaties tussendoor zoals wc-lek op de pomp aanpakken, en de klus met de kranen. Een kraan is volledig verkalkt en bik het binnenste schoon en maak deze weer gangbaar. Het werkt al snel en deze klus is wel snel succesvol afgewerkt. Koning, keizer Admiraal, poepen kunnen we allemaal.

 

In de middag de stad in en lopen een cultuurschok op. Wat een armoede, wat een hangen van mensen aan de kant van de weg, hoe weinig gemotoriseerd vervoer. De vriendelijkheid van de mensen overvalt ons en natuurlijk worden we aangehouden om iets van ze te kopen maar het gaat met een natuurlijke vriendelijke swing. Boxen uitdelen, knuist tegen knuist, en een ingewikkeld ritueel van vuist en vingers waar het om vrede gezondheid en liefde gaat als spreuk. We laten het gebeuren en we kopen enkele dingen zoals een cd met Reggae muziek. De oude grijze Noël zegt, de enige te zijn, die het best kan kopiëren, we zullen wel zien.

 

In de bar van het hotel zwemmen we om af te koelen en het aangekoekte zweet af te wrijven onder water, colaatje met een biertje en een ondergaande zon. Jamaica is zo slecht nog niet.

 

Jamaica

Port Antonio
Port Antonio

 

 

17° 39’80 - N 076° 11’16 W – Port Antonio Jamaica

 

 

Woensdag, 4 april 2018

 

 

Met een stapel in te vullen papierwerk worden we op de steiger ontvangen door de Boot boy en krijgen het dringende advies niet van boord te gaan voordat de mensen van Gezondheid, Douane en Immigratie aan boord zijn geweest. Gewoon wachten, ze komen vanzelf. Ik vul zuchtend de stapel formulieren in, een 15-tal A-4tjes, met bijna allemaal dezelfde soort vragen van paspoortnummer, scheepsnaam, registratienummer maar ook of we alcohol, vlees, groente, fruit en geld aan boord hebben.

Dat zijn gewetensvragen want ik zou het vlees toch graag gewoon opeten in plaats in een of andere vernietiging te moeten deponeren. Toch maar naar eer en geweten invullen.

 

Vannacht met een heerlijk zacht windje hebben we koers kunnen houden naar de punt van Jamaica. De wind hielp ons een beetje door op tijd met ons mee te draaien zodat we steeds beter zonder overstag te gaan konden opschuiven naar de vuurtoren van einde land of begin Jamaica zoals je wil bekijken. We halen het net niet en moet de motor starten om de ronding van het eiland af te maken. Jammer want nu valt de wind helemaal weg en gaan op de motor verder op weg naar Port Antonio. De regen valt nu uit de warme hemel en hierdoor wordt het zout van het dek gespoeld zodat de Queen B braaf en netjes de haven binnen kan lopen. Bij de monding van de haven meld ik me en de man van de wacht vraagt mijn naam. In een vlaag van balorigheid zeg ik mijn naam op zijn Nederlands en na twee keer opnieuw vragen zegt de man, vaar maar door naar de Marina. Dat werkt!

 

Een kleine driftige man van de gezondheid stapt aan boord en begint van alles te vragen. Jacqueline is begonnen met het braden van het vlees want we moeten toch eten. Dat blijkt geen probleem te zijn en zeker niet als we de man twee blikjes bier geven die meteen in zijn tas verdwijnen. Hij ziet er nog wel op toe dat we de buitenkraan afsluiten en gebruik moeten maken van de holdingtank. Dit is voor mij lange tijd geleden dat ik deze in gebruik heb gehad en weet dat de kranen goed vast zitten in de prut. Dat wordt weer een extra klus om de strontcake uit het bewegingsmechanisme van de kranen te pulken. Ik ben verbaasd over het bewustzijn van het milieu hier in Jamaica en willen in 2030 de zwaarste standaarden van de wereld halen. Het schoonste eiland van de Carieb. Ik vraag wat door en de man blijkt echt op de hoogte te zijn en straalt kennis uit. Dit is een leuke kennismaking en het verandert iets over mijn vooringenomenheid.

 

Na afscheid van de man mogen we gele vlag omlaaghalen en krijgen we bezoek van douane en immigratie met drie mensen. Vriendelijk en afstandelijk maar allen gewapend met een blik bier gaan ze driftig op weg om te stempelen, formulieren in plastic tasjes verpakken en adviezen geven.

 

Nu kunnen we naar de administratie voor de papierwinkel van de haven. Een rondleiding naar het schone sanitair, zwembad en krijgen wachtwoord van het wel erg langzame wifi en pasjes om de deuren te openen. We zijn ingecheckt, geïnstalleerd, verzorgd, kennis gemaakt in Jamaica.

 

Stroom wordt verzorgd en moten even wachten want de monteur komt dadelijk naar jullie toe. Ik heb de man nooit gezien zodat we maar naar het zwembad zijn gegaan. In de avond een uitgebreid gesprek met een dronken Amerikaanse die alles maar bleef herhalen en elke zin die terug probeerde te zeggen onderbrak. Prima, gewoon door laten praten en stiekem wegsluipen want ze merkte dit toch niet.

Strijkbout over het water

 

16° 15’46 - N 075° 52’07 W - 17° 39’80 - N 076° 11’16 W

 

Dinsdag, 3 april 2018

 

In een prachtige nacht, flink bijgelicht door de maan, lopen we onze wachten. De snelheid van het schip loopt terug naar een gelijkmatige 4 knoop maar hebben alle tijd en laten het zeil het werk doen. Bij nog een poging om de generator aan de gang te houden ontlucht ik het koelsysteem. Zelfs nu slaat de generator na 12 minuten af, het zit niet mee en probeer te bedenken wat het allemaal kan zijn.

 

Bij het oplossen van een kruiswoordpuzzel zie ik aan stuurboord op niet al te grote afstand een schip voorbijkomen. Ik schrik, van wat er zou kunnen gebeuren als of wat er niet zou gebeuren. Dan let je zo goed op in de nacht en dan zou het je overkomen op gewone klaarlichte dag met een rustige open zee. Het schip loopt zonder melding gewoon door naar zijn bestemming.

 

Er vallen een paar druppels regen en dat is voor ons voor het eerst in de weken in deze contreien, het zet niet door en betrap me erop dat ik het jammer vind.

 

De zon zakt weer op zijn mooist over de rand, geaccentueerd met vele kleuren, de hoge toppen van de bergen van Jamaica in zicht, scherp aan de wind met 10 knoop wind. Een prachtige maansopkomst, oranje bovenkant en zich gedraagt als een grote schijnwerper over de zacht kabbelend oppervlak van de zee. Volgens logboek varen we als een strijkbout over het water en ik kan in mijn wachtvrije periode heerlijk slapen, terwijl Jacqueline zonder zich vast te houden de afwas doet.

 

Wazig over zee kijken

verlaten zee
verlaten zee

 

14° 30’10 - N 075° 19’21 W° - 16° 15’46 - N 075° 52’07 W°

 

Maandag, 2 april 2018

 

 

Het wordt rustig aan boord. Wind tussen de 12-15 knoop. De Queen B loopt bijna trots rechtop aan de wind en het is zeer comfortabel aan boord. Makkelijk bewegen, weinig golfslag en heerlijk weer. Weinig kleding nodig en probeer afleiding te vinden met de navigatie, wazig over de zee kijken, wolken patronen ontdekken en genieten. Ik kan het zo nog wel een tijdje vol houden. Toch kriebelt de ergernis van de kapotte generator en werp weer eens een blik in de bakboordkist waar de generator me staat uit te lachen. De vrieskist begint te druppelen en weet dat er nog wel koude is maar dat het morgen gedaan is met de echte kou. Ik krijg de motor niet voor langere tijd aan de praat. De temperatuur van het interne koelsysteem loopt op en zorgt voor de storing.

 

Het is wel vreemd dat we geen vogels, vissen of dolfijnen zien. De zee is verlaten. De zon gaat minder mooi onder dan gisteren want deze wordt door een wolkenrand afgeschermd bij het verlaten van de aarde. Met een heerlijke maaltijd van gebakken vis en sla kom ik de nacht in goeden doen tegen en zie er helemaal niet tegenop om lekker in de kuip het mogelijke verkeer in de gaten te houden.

 

 

 

Met een ijzerdraadje vastbinden

Brielle of bril
Brielle of bril

 

 

12° 26’601 - N 074° 40’40 W°  -  14° 30’10 - N 075° 19’21 W°

 

Zondag, 1 april 2018

 

 

In de loop van de ochtend neemt de wind eindelijk wat af. Vannacht nog regelamtig uitschieters naar 27 knoop maar overwegend 22-23 knoop wind. Wat loopt de Queen B goed ondanks de warrige en moeilijke zee. Het stuk waar we ons bevinden wordt de klotsbak van de Carieb genoemd en kan het wel beamen. Volgens mij is Columbus maar 1 keer echt in de problemen gekomen, 4 reizen, en dat is hier in de buurt. Langzaam kruipt de windmeter van 22 knoop naar een constante 17 knoop (4 Bft).

 

De snelheid blijft mooi rond de 5,5 knoop en maken op deze wijze een plezierige voortgang en dat is geen 1 april grap. Gelukkig hoefde Alva hier zijn bril niet te zoeken zodat wij gespaard blijven van flauwe grappen. Alhoewel de generator na opstarten binnen een halfuur ermee ophoudt, dit is weer eens niet leuk en bij het controleren van het beest zit de brandstofklep los. Ik bind de boel vast met een ijzerdraadje en probeer weer op te starten. Na een 12 minuten houdt het beest ermee op. Dit wordt vervelend, gelukkig hebben we de vriezer en koelkast goed koud gemaakt bij het vertrek.

 

In de avond eten we de voorbereidde pastamaaltijd in de kuip en drinken een kop koffie bij een prachtige avondlucht. De zon zakt als een grote glimmende bol achter de rand van de aarde en licht nog lange tijd de wolken aan die rood en purper kleuren met scherp stralende randjes. Tijd om te zuchten en te oohohhen en verder de avond voor te bereiden met het wachtsysteem. Ik slaap erg vast op mijn toegewezen slaapuurtjes en voel me verrassend uitgerust.  In de avond schuift er een groot schip achter de Queen B voorbij en verschijnt er een schip aan bakboord. We moeten nog maar 187 mijl naar de Morant Cays.

Zwoele nacht

Morant Cays
Morant Cays

Santa Marta Colombia – 12° 26’601 - N 074° 40’40 W°.

 

 

 

Zaterdag, 31 maart 2018

 

 

De onrust van vertrek slaat weer toe. Weliswaar goed voorbereid, toch met van alles bezig om weg te komen. De Zarp ophalen, telefoontjes, afscheid nemen en de knuffel ophalen bij de Rafiki. Sterkte wensen voor hun vertrek en wij maken de lijnen los van de steiger. Waterslang aan dek, stroomkabel oprollen, motor starten en tanken bij het tankstation. Vol met diesel varen we terug voor een laatste zwaai naar de achterblijvers. Buiten de haven trekken we het zeil op met een rif want we zien de witte schuimkopjes het eiland voorbij rollen. Na het eiland zetten we koers en worden meer dan verwacht behoorlijk op zijn kop gezet. Hier waait het een 27 knoop in een hoek van 50-60 graden. Het water spoelt met bakken over het dek, we maken een beetje water door de ankerkluis en al snel is het bed in de punt vochtig en staat er water op de vloer. Dat is een aandachtspunt voor later en we jakkeren en stuiven door. Verschillende malen wordt de punt hoog opgetild en wordt de Queen B met een klap op zijn plaats teruggezet waarna de snelheid weer meteen toeneemt. Jacqueline wordt wat stiller en ik begin me weer terug in mijn element te voelen. Onder een hoek van 20 graden, 6 tot 7 knopen snelheid scherp aan de wind, golven van anderhalve meter die onder het schip doorrollen of af en toe over het schip rollen. Het spoelt in ieder geval het zand van het dek. Verder op zee moet ik nog een verder rif trekken om het schip beter onder controle te krijgen en nu gaat de windvaan erbij om het schip de vrijheid te geven om zijn werk te doen. Op naaar Jamaica via de Morant Cays. De Morant Cays zijn enkele steenachtige eilanden die vermeden moeten worden vanwege de ondieptes, we gebruiken het als waypoint op weg naar de Oostpunt van Jamaica.

 

Om 15.30 ontmoeten we een zeilschip aan bakboordzijde. Zij zijn bijna in de haven wij moeten nog een heel eind gaan.

 

Volle maan verdringt de majestueuze sterrenhemel met een een helder licht. Het maakt het niet zo mysterieus en vind het comfortabel om zo de nacht in te gaan. De AIS houdt op met piepen en ik houd de golven en de omgeving in de gaten in een warme zwoele nacht.

Verlangen naar de Zee

Zeezucht
Zeezucht

 

Santa Marta

 

Vrijdag, 30 maart 2018

 

 

ZEE.

 

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.


Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.


Ik wil alleen zijn met de golven,
'k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist'ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.


Ik wil luist'ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.


Toon Hermans.

 

 

 

Het verlangen naar de Zee wordt nu steeds sterker en zeker nu de weersomstandigheden er goed uitzien. Morgen vertrekken met een beetje wind voor de deur maar deze zal al snel verdwijnen en krijgen dan 15 knoop wind. Dat is een mooie 4 Beaufort en ideaal om te zeilen.

 

Paspoorten ophalen en vraag om de Zarp. De Zarp is een document dat je vertrokken bent met 2 personen en het geeft de plaats van afvaart aan en de voorgenomen bestemming. Op deze manier moet je aantonen bij aankomst dat je niet een bemanningslid kwijt bent geraakt of een aantal hebt bijgekregen. De Zarp zal morgen klaarliggen en wachten het maar gelaten af. Nu nog de laatste voorbereidingen en voel me redelijk zeker dat alles goed is. Afscheid nemen van de gehandicapte Amigo op zijn blauw driewieler. Nooit geen Amigo Amigo meer als we de straat inlopen. We geven hem een extraatje en zie aan hem dat hij het er moeilijk mee heeft als we vertellen dat we morgen definitief vertrekken. Amigos Hollanda, wordt er op het laatst nog even nageroepen.

 

Jacqueline kookt enkele maaltijden als voorbereiding voor de eerste dagen op zee en we gaan op het eind van de middag op bezoek bij de Rafiki voor een borrel. Het is weer snel laat en gezellig en we zeggen elkaar alvast gedag zonder extra knuffel want die is voor morgen. Je moet wat hebben om naar uit te kijken.

Muchos Plasticos

Laatste Avondmaal
Laatste Avondmaal

 

Santa Marta

 

Donderdag, 29 maart 2018

 

 

De wind jakkert de nacht tussen de stagen door. Het huilt en het schip helt tussen de landvasten soms flink over. Ik denk aan zaterdag om te vertrekken maar als het dit weer blijft, dan moeten we er nog maar eens over nadenken. Vreemd hoe snel je de actuele situatie verplaatst naar voor, terwijl het niet voor niets is dat we wachten op beter weer.

In de ochtend wanneer de wind wat geluwd is zien we de tafel van de sokkel gewaaid en staat verticaal in de kuip. Gelukkig niet weg gewaaid. We maken de boot voor vertrek klaar. Ineens staat Marlène bij de Queen B en ze verteld van het trieste nieuws in hun familie en moeten zo snel mogelijk terug naar huis. We voelen erg met hen mee en begrijpen de gevoelens want we hebben enkele maanden geleden hetzelfde meegemaakt. Ze komen ineens in de drukte van organiseren en regelen. Dit verhaal doet me veel herbeleven.

 

Ander nieuws is dat Dave zijn schip na 9 maanden in de Carieb heeft verkocht en is van een extra zorg af. Bij Kelly de paspoorten ophalen en bedank haar voor de goede zorgen van de afgelopen periode, er blijken kosten te betalen te zijn van een cruising permit van 90 USD. Het doet me schrikken omdat ik deze niet heb verwacht. Bij nader nalezen blijkt deze wel degelijk genoemd te staan in de brochure. Een vrouw komt langs en vraagt aan me, of ik ook moet betalen en waarom en hoe?

 

Het is Witte Donderdag en een heuse feestdag zodat veel winkels gesloten zijn, Toch maar eens kijken voor een nieuwe wasmand, die ook als afwasteil in de kuip kan dienen. In een Chinese winkel met Muchos Plasticos kopen we een stralend blauwe wasbak voor velerlei gebruik. Boodschappen bij de Supermarkt en kopen de ingrediënten voor een kip Kerrie. Een kop koffie voor de laatste keer in het kleine barretje met de jongelui. De planten die 5 maanden geleden hier gestekt zijn, staan al als echte struikjes naar ons te wuiven. Wat gaat de natuur hier hard.

 

De disco op de kade heeft er vanwege de feestdag zin in en geluid spoelt al snel over ons heen. Zijn het niet de muggen, de warmte dan is het wel het geluid dat ons naar binnen duwt. De luiken dicht en de Airco aan om even van de warmte verlost te zijn.

 

de mannen in de laadbak!

duizend kleuren groen
duizend kleuren groen

 

Santa Marta,

 

Woensdag, 28 maart 2018

 

In mijn zeeverkenner tijd werden er zoektochten gehouden en werden getraind om kaart te lezen, richting te bepalen, om met af en toe een Mars aan een boom of andere wazige aanduiding de route te markeren. Maar de aanduidingen van het wandelpad van Minca naar Bonda slaat alles. Geen pad, geen richting, geen bordjes en geen Marsen aan de boom. Alles is onduidelijk, de paden zijn overwoekerd met varens, het pad houdt ineens op, geen bordjes en je moet de durf hebben om een hek open te maken van een boerenerf. Je loopt door een rivierbedding en je ziet naast de bedding wel een paadje opduiken, het pad is terug gevonden!.

 

Vanochtend zijn we met zijn zessen vanuit Minca vertrokken om eerst een klein stukje omhoog te gaan en dan de rest omlaag naar Bonda. Een eitje zou het worden en we hebben zwembroeken bij, eten en drinken niet echt nodig want we zullen wel enkele posten zien, waar we denken dat ze iets hebben. Dat kleine stukje omhoog wordt een heel stuk omhoog en behoorlijk steil. Ze slingeren ons zuchtend en kreunend omhoog en achter elke bocht denken we dat het einde in zicht is. Maar het einde is helemaal niet bereikt want na elke bocht gaat het gewoon verder steil omhoog. We houden elkaar goed in de gaten en doseren het tempo en drinken om het vochtverlies in te perken. Na twee uur niet zomaar klimmen komen we op een top van een heuvel en denken dat we het ergste gehad hebben. De tocht laten we ondersteunen met de app "Mapsme", die bij het vertrek 15 km aangeeft en nadat we twee uur flink doorgestapt hebben het er ineens 18 kilometer van maakt om op het eindpunt te komen. Techniek staat voor niets maar het maakt ons onzeker.

 

We komen bij een prachtig huis in aanbouw en ontmoeten een gastvrije jonge vent die met zijn koffieplantage, koffie produceert voor zijn zuster in Frankrijk voor een "fair prijs". Hij laat ons trots zijn terrassen zien en de lodge in aanbouw. We krijgen bananen, water en een uitgebreide uitleg van deze geboren Zweed, die in Spanje is opgegroeid en familie in Frankrijk heeft en nu zelf eigenaar is van deze opbouw. Voor 80.000 Euro, 7 hectare koffieplantage en een huis, wel bovenop een berg ver van alles.

 

Hij legt ons uit dat we verkeerd zijn gelopen en wijst ons een klein paadje aan waar we over een heuveltop moeten lopen, tussen de varens door. Hier ontmoeten we de Koreaan Ji Hun. Een jonge vent op vakantie in Colombia en die op zijn eentje wandelingen maakt. Later blijkt dat hij heel blij is dat hij ons ontmoet want hij liep bij het paadje ook verkeerd, ondanks alle nieuwe technieken die hij in zijn Samsung heeft zitten.

We lopen uren verder en op een open plek eten we de laatste etenswaren op en merken dat de watervoorraad wel heel snel afneemt. Doorgaan is de enige oplossing en dalen verder, maar nu wordt het dalen geen dalen maar meer steile wand glijden en glibberend, al slalommend van de berg af. Beekjes, die het water uit de rotswand laat vallen, schitterend bomen, vogels, vlinders, prachtig uitzicht over de duizend kleuren groen. Ik vul mijn fles met bergwater om watervoorraad aan te vullen en te verkoelen. Op een heuveltop komen we een verlaten huis tegen waar de kippen nog rond scharrelen en genieten van onze tintelende voeten en het uitzicht. Van alles en iedereen verlaten en kunnen moeilijk geloven dat dit een vaak gebruikt wandelpad is.

 

Nog een uurtje omlaag en komen ineens bij een schijnbaar eindpunt. Gekleurde vlaggetjes hangen over het pad, we lopen inmiddels naast de snelstromende beek en het is drie uur in de middag. Een soort uitspanning voor groepen met de mogelijkheid van zwemmen op dit terrein en een heuvel waar houtskool geproduceerd wordt. Wij lopen door richting Bonda maar zien na de uitspanning een mooi plekje in de rivier om even in het koude water te gaan liggen.

Onze Ji Hun wordt helemaal lyrisch en roept steeds dat hij morgen naar hier terugkeert om opnieuw te gaan zwemmen. Hij maakt tientallen foto’s en een selfie met ons op de achtergrond. Het is erg gezellig met elkaar. Na de verkoeling opnieuw opweg naar het eind en het blijkt nog 8 kilometer te zijn volgens de techniek. We steken een rivier over en lopen ineens op het erf van een boerderij waar een semi-vrachtauto met houtenlaadbak staat. Er staan mensen omheen en Loud spreekt de familie aan of we een stukje mee kunnen rijden. Geen enkel probleem maar volgens de Colombiaans Oma moeten de vrouwen in de auto en de mannen in de laadbak. Het is allemaal veel verder dan verwacht en we worden steeds gelukkiger van het feit dat we deze buitenkans van vervoer hebben gegrepen. De auto kreunt zich over de stenen, waadt door rivieren, wringt zich door de mulle zandpaden.

 

Onderweg treffen we de Finca voor Ji Hun en nemen afscheid van deze bijzondere vent. Op de autobaan worden we afgezet en de chauffeur wil eigenlijk helemaal niets voor de tocht hebben. Marlène stopt hem een handvol peso’s in de hand en de lach wordt alleen maar nog groter dan hij was. Met de blauwe bus rijden we het laatste stuk naar de boot.

 

Een heerlijke dag, vermoeiend maar ontzettend veel geleerd en ik weet nu zeker dat niet elke mars Marsen in de boom heeft.

 

Windgaten

Agoeaaa Agoeaaa
Agoeaaa Agoeaaa

 

Santa Marta,

 

Dinsdag, 27 maart 2018

 

Turen naar het inetrnet met de windsites, om te zien hoe het weer zich ontwikkeld. Veel zeilers spreken van windgaten en maken er een veel spannender verhaal dan nodig met de tegenwoordige technieken. Gewoon kijken naar de pijltjes die de windrichting aangeven met de achtergrondkleur voor de sterkte van de wind. Www.passageweather.com lost dit op met een soort pijltjes en de achterkant van de pijltjes geven de windkracht aan, de zogenaamde Gribfiles. Beide websites als kennisbank en vooruitkijken in de komende dagen, wat voor een weer het mag worden. Een beetje tegen de verwachting in, hebben we in de haven veel meer wind dan verwacht op zee, maar dat zal het effect van de valwinden zijn, die hier over de bergen naar beneden roetsjt. Het geeft een angstig idee om toch te vertrekken. Wie en wat moet je vertrouwen?

 

Een onderdeel van voorbereiding is boodschappen doen, om 5 dagen zee te overbruggen. Zoals de adviezen luiden levensmiddelen inslaan voor het dubbele aantal dagen om op onverwachte gebeurtenissen voorbereid te zijn. In de winkel plunder ik alle grote verpakkingen water en stapel 52 liter in de kar en werk het lijstje af. Twee volle karren met reservewater, bier, cola zero, en een hoop blikvoer houden we een taxi aan om de spullen aan boord te brengen. Alle medewerking van de mensen om je heen, gulle lach, vriendelijk en raak steeds enthousiaster over de mentaliteit en gewoontes hier.

 

Vanuit de taxi alles overladen op een kar om naar de boot te brengen en roep over het haventerrein Agoeaaa, Agoeaaa. De wacht op het terrein moet lachen maar komt geen water kopen bij me. Aan boord is de hoeveelheid van de kar in de kortste keren in de vakjes kastjes en geheimen luiken verdwenen en breng de kar terug. Het vertrek gaat vanaf nu vorm krijgen.

 

 

Val op de stenen.

 

Santa Marta,

 

Maandag, 25 maart 2018

 

Gisteren tot niets gekomen, hangen in de kuip en de krant lezen zodat het heerlijk is om de benen te gaan strekken samen met de Rafiki, Anna en Dave voor een wandeling in Minca. We lopen naar de Mercado voor een busje en rijden met een half uurtje naar Minca. We herkennen het al snel en weten het bospad te vinden naar de watervallen. Er staat een stuk minder water maar het is heerlijk om je lijf in het koele water te laten zakken. Loud en Dave vinden het erg koud maar de rest vindt het een verademing om de overal warmte eens te ontlopen. Van de Airco stand in de verwarming stand, zoals ik dit voel. Iets verder onder deze waterval moet er nog ‘een zijn en klim met blote voeten over de stenen naar de kleinere waterval. De uitgesleten stenen verraden de droogte en het is indrukwekkend hoe wellicht duizenden jaren de rotsen gepolijst en ingeschuurd zijn door het constant stromende water.

 

Bij terug klimmen sta ik even rechtop om naar een volgende steen over te stappen maar mijnbene slaan ineens onderuit en val languit achteruit op de stenen. Mijn hoofd tikt net tegen de rots en mijn borstkast wordt behoorlijk ingedrukt want ik val even zonder adem. Al snel ben ik gerustgesteld dat het meevalt met mijn hoofd, een kleine bult is het ergste niet, maar voel niet lekker door het lucht te kort. Ik hoorde Loud tijdens de val, zijn schreeuw van ontzetting, en ben blij dat hij in de buurt is. Hij hoeft en kan gelukkig niet veel doen. Al snel kom ik weer terug en voel me dankbaar dat het allemaal zo goed is afgelopen. Ik spring nog snel even in het water om de eventuele zwellingen te temperen. Ik probeer te doen alsof er niets aan de hand is gaan we al snel naar de volgende watervallen.

 

Marinka. Deze zijn veel spectaculairder en kunnen hier lekker badderen en gebruik maken van een massage op de rug van het vallende water. In het water vind ik een zonnebril met mijn voeten. Een rare gewoonte om een zonnebril op de bodem van het water te leggen want daar is volgens mij helemaal geen zon. Loud is er uiteindelijk blij mee en loopt met de looks van een Chinese dame, de wandeling zonder schittering in zijn ogen.

 

Bij het eerste restaurant eten we een prima Argentijnse Hamburger. In het restaurant is de stroom uitgevallen zodat alles met een houtvuur bereid moet worden. De ventilatoren staan op stil en bij ons spuit het vocht uit het voorhoofd. Gezellig op en neer pratend gaan we het verdere dorp verkennen. Bij een bakker met Frans brood wordt nog snel even wat extra brood gescoord. Wij nemen het busje naar huis en de anderen lopen nog door naar restaurant Mirador en naar het Bamboe huis.

 

Een heerlijke dag, leuk gezelschap, een prachtige omgeving nodigt uit tot meer zodat we meteen na thuiskomst kijken welke mogelijkheden zich nog voordoen, voor nog een wandeling.

 

Perkamenteren

 

Santa Marta

 

Zaterdag, 24 Maart 2018

 

Rond 5 uur stappen Marlène en Loud aan boord voor een borrel en binnen de kortste keren is het laat voordat we erg in hebben. Allerlei onderwerpen over recycling, scheepstechniek, roddels en reiservaringen worden uitgewisseld. Nou ja, uitgewisseld het blijkt wel degelijk dat de Rafiki veel meer ervaring in dit gebied heeft dan wij. Vandaar dat we driftig registreren wat zij over Jamaica te vertellen hebben. Bij ons heeft heel duidelijk de bestemming Jamaica postgevat om naar toe te zeilen en te bezoeken of voor een periode te laten liggen in Port Antonio. Ik krijg er steeds meer zin.

 

Marlène en Loud blijken fanatieke wandelaars te zijn en we maken plannen om samen een tochtje te maken.

 

Vandaag heerlijk door de stad slenteren en we eten bij een lokale bar Suiz een prima maaltijd. Vreemd dat de wachttijden altijd zo lang zijn. Het eten is goedkoop en goed maar je bent al snel meer dan een uur kwijt aan wachttijd voordat er iets op tafel staat. Je drinken komt pas samen met je eten zodat je maar voorzichtig zit te perkamenteren voor de televisie.

 

Het doet me denken aan het bizarre verhaal van de Duitse schipper die gemummificeerd of beter geperkamenteerd aan boord werd aangetroffen. Hieronder een klein verslag:

 

Voor de kust van de Filipijnen troffen vissers een luguber spookschip aan. Aan boord zat in een hoek het gemummificeerde lichaam van Manfred Fritz Bajorat. De Duitse avonturier zeilde twintig jaar lang de wereldzeeën over totdat de dood hem ineens kwam halen. 

 

Als je op zee gaat vissen, is een gemummificeerde Duitser wel het laatste dat je aan de haak denkt te slaan. De 23-jarige Christopher Rivas y Escarten kan er nog steeds niet over uit. Hij en een stel vrienden dobberden vorige week vrijdag rond in de wateren bij het Filipijnse plaatsje Barobo toen ze in de verte een mysterieus jacht spotten. De mast was kapot, maar de twaalf meter lange boot voer nog rond. De mannen besloten een kijkje te nemen en klommen aan boord. Binnen troffen ze behalve een enorme ravage ook de schipper aan. Ineengezakt achter de radiotelefoon zat de 59-jarige avonturier Manfred Fritz Bajorat. Morsdood, maar dankzij de droge oceaanwind, hoge temperaturen en de zilte lucht was zijn lichaam opvallend goed geconserveerd. Toetanchamon was er niets bij. Het leek erop dat Manfred nog een laatste noodsignaal had willen versturen, voordat hij zijn laatste adem uitblies.

Rare gewoonte

Schoon genoeg van
Schoon genoeg van

 

Santa Marta

 

 

Vrijdag, 23 maart 2018

 

Fluitend wrijven op een verweerde en vuile romp. Lekker knoeien met water, poetsmiddelen om de romp eerst schoon te maken, spoelen, schoonwrijven, polijsten en dan in de was zetten. Het is een vermoeiend karwei maar het resultaat mag gezien worden. Drie uur poetsen.

 

Vanochtend werd op het dek getikt en sprint de trap op van wie zal het zijn. Ik herken de stralende lach van Loud van de Rafiki. Ze zijn vanochtend aangekomen en hebben het laatste stuk windstoten van 40 knopen gehad. De weerberichten blijken te kloppen en stop nu eraan te twijfelen. We praten wat op en neer en spreken af om later verder bij te praten, zij moeten eerst de ambtelijke molen in zoals inschrijven en de papieren invullen. Ze zullen wel slaap hebben.

 

De poetsmiddelen opruimen en tijdens een windvlaag raakt het bootje op drift en spring het water in om de Annex, Dinghy, Rubber of Bijboot, het Kwienbietje tot de orde te roepen. Jacqueline vindt het maar een rare gewoonte dat ik voor het minste of geringste in het water spring, maar ik zie geen andere adequate oplossing.

 

Nu de zonnepanelen uit de kast en zie dat ik een nieuwe en betere bevestiging zonnepanelen aan de bimini moet maken. Ik ga op stap voor een plankje en vind bij het afval van een houtzagerij een stuk multiplex waar ik nog gemakkelijk 8 klossen uit kan zagen. Met voorgeboorde gaatjes, beugels erop en een dikke dot kit lijm ik de panelen op de klossen en zet ze vast op de beugels. Weer een karwei verder.

In de avond trekt de wind aan en het is bijna stormachtig te noemen. Het is telkens avond wanneer het zo toeneemt. We gaan in de kajuit om uit de hinderlijke vlagen weg te blijven.

Wachten is ook veiligheid

Slapende honden niet wakker maken.
Slapende honden niet wakker maken.

 

Santa Marta

 

Donderdag 22 maart 2018

 

Telefoonronde aan een tafeltje bij Coco. Dit zal deze keer geld gaan kosten want het bellen via WhatsApp gaat niet altijd even gemakkelijk. Veel storing zodat ik toch regelmatig switch naar een betere betrouwbare verbinding maar dat kost een stuk meer.

 

Het wordt eentonig om te vertellen dat het weer een onderhoudsdag is en krijg er zelf ook een beetje genoeg van. De motor controleren zoals oliepijl, lekkage, de zonnepanelen uit de kast om deze weer terug te plaatsen en steeds maar weer naar het weer kijken. Het duurt minstens een week voordat we kunnen vertrekken maar het is alsof we de wind weg willen kijken en denk in elk uur een windgat te kunnen vinden. Inhouden en geduld is een schone zaak en leidt tot meer veiligheid. Het vertrek van donderdag wordt al vrijdag, maar dan wordt het kalmer.

 

De wandelschoenen aan en loop met flinke gang door de straten van Santa Marta en maak een ronde door mijn favoriete stadsgedeelte. Na het opwarmen van de kuiten bel ik Jacqueline die met de roltas me tegemoet komt om samen boodschappen te doen bij de supermarkt in de straat. In de kuip een dutje doen, uit de felle zon blijven en mijn krantje lezen. Ik krijg een waar Colombiaans gevoel over me en lig net zoals alle honden en katten in de straat in een soort van foetushouding te slapen. Het zelf koken van de avondmaaltijd is dan weer een prima afleiding

Weinig verhullende kledij

Kaapstander
Kaapstander

 

Santa Marta

 

Woensdag, 21 maart 2018

 

 

De storm van gisteravond heeft de rubberboot onder de vingersteiger geduwd en zie tot mijn schrik dat een peddel is verdwenen. Dom van me om de rubberboot niet op te ruimen, zet ik de buitenboordmotor op het bootje en ga op verkenning de haven in om de peddel terug te vinden. Bij het op en neer slalommen tussen de boten door staat 1 van de bootjongens te roepen. Eerst denk ik dat hij commentaar heeft op de hekgolven van de 2pk Suzuki maar al snel blijkt hij de trotse vinder van mijn peddel. Hij komt hem zo meteen wel brengen. Wat een service en vooral wat een oplettende kerel, hij zag aan mijn zoekende gedrag dat ik de eigenaar van het voorwerp moest zijn.

 

Met een fooi bekrachtig ik mijn dankbaarheid en ben weer compleet. In de middag scoor ik een nieuwe bougie en maak de carburateur nog eens schoon en de buitenboordmotor loopt zoals nog nooit eerder. In de speciaalzaken koop ik een missende inbussleutel en nog een paar boodschappen. Vandaag de laatste lieren schoonmaken van de mast. Met een trots gevoel loopt alles met een zacht tikkend geluid van de gesmeerde palletjes tegen de tanden in de lier. Steeds vernuftiger zijn deze krachtbronnen om een lijn aan te halen. De eerste lieren waren de Windas. Een as om een ketting of touwwerk om op te winden. De volgende ontwikkeling kwam pas veel later de kaapstander. Een verticale trommel die met spaken en mankracht de zware ankers binnen moesten halen. Nog een later ontwikkeling is het lierwerk met tandwielen met een windas, takels zowel mechanisch als elektrisch. Aan boord de trommellieren die een lijn los over de trommel weten aan te trekken met tandwielen en palletjes in het binnenwerk van de lier.

 

De stad blijft swingen, de dames lopen met weinig verhullende kledij in de warme stad. Er wordt volop gebouwd en zie dat Hilton en Marriott dik aan het investeren zijn, dat is een prima indicatie dat het beter gaat met de economie.

Altijd lente in de ogen van de ...........

 

Santa Marta,

 

Dinsdag, 20 maart 2018

 

Weinig wind in de haven maar de website www.windy.com geeft harde wind aan voor het gebied van Santa Marta en Cartagena. Het valt moeilijk te geloven als je ligt te stomen in de warmte van de Marina. Toch moet ik de wetten van de meteorologie geloven en verplicht de Queen B tot verwaaid blijven liggen. De plannen zijn San Blas eilanden bij Panama om vervolgens door te varen naar een Panamese haven of oversteken naar Jamaica. Er gaan nogal wat vervelende verhalen de ronde over de mentaliteit van de Jamaicaan voor wat betreft de blanken. Maar er zijn zoveel verhalen die geloofd of niet geloofd moeten worden, als ik de verhalen had moeten geloven over Colombia dan was ik hier nooit geweest. Het zou me een zeer positieve ervaring gekost hebben. Ik laat de kwestie nog even rusten want volgens de windvoorspeller duurt het nog een week voordat de wind gaat liggen.

 

Klussen aan boord, lezen van de kranten, bellen met thuisfront en me bewust worden van de lente vandaag. Het lentegevoel is in Colombia ver te zoeken vanwege de altijd hoge temperaturen maar ik voel mee met de thuisblijvers. De zon staat vandaag loodrecht op de evenaar en kruipt nu steeds verder naar de Noorderbreedtes. Het woord lente is een oude afleiding van lang en heeft betrekking op het lengen van de dagen. Het is verwant aan het Duitse Lenz en het Engelse lent ('vastentijd').

De lente begint op het noordelijk halfrond (meestal) op 20 maart en eindigt (meestal) op 21 juni. Het begin van de lente (20 of 21 maart) is bepaald op basis van een afspraak.

De komende decennia begint de lente altijd op 20 maart.

In tegenstelling tot het woord lente in Nederland blijkt het een erg koude maart maand te zijn met enkele koude records sinds eeuwen.

Tijdens het schrijven moet ik maar weer eens mijn hoofd schoonvegen van de zweetdruppels.

 

 

Het zal in Colombia snel warmer worden. In de avond steekt de wind op in de haven en de Queen B helt verschillende keren behoorlijk over en trekt zich stevig vast aan de lijnen die zeker en vast zitten op de steiger.

Voordringen

 

Santa Marta,

 

Maandag, 19 maart 2018

 

 

In mijn kindertijd was het de gewoonte van de grote voorjaars schoonmaak. Alle meubels werden in de huiskamer verplaatst of gewoon buiten gezet en de hele kamer werd spic en span gemaakt. Alle spullen die weer naar binnen gingen kregen een poetsbeurt. De eerste avond rook het hele huis naar schoonmaakmiddel, chloor. Moeder zat totaal uitgeput in de stoel naar haar trotse werk te kijken. Ik voel me zo ook, nu aan boord. Alles wordt systematisch onder handen genomen en uitgebreid gereinigd en meteen indien mogelijk gerepareerd. Om blij van te worden maar ook wat is het warm, wat een klus, is het wel nodig, enz.. Allemaal vragen die opkomen als je er een beetje genoeg van krijgt of dat je moe wordt.

 

Blijven wrijven van dek en ribbels, poetsmachine onder je macht gebruiken zodat de rug voor je gevoel nooit meer goed komt. Met een smoes voor een boodschappenlijstje loop ik naar het stadsgedeelte de “Mercado”. Niet alleen een markt voor groente en fruit, vlees en vis maar ook rijen van technische winkels en kleine constructiebedrijven. Bromfiets reparatiebedrijven op het trottoir. Barbecue-constructeurs met betonijzer en lasapparaat aan de gang in de goot van de straat. De mensen krioelen erom heen en ik vind het steeds leuker worden in deze wijk. Het valt me op dat alles zo goedkoop is. De onderdelen, poetsmiddelen zijn al snel 20- tot 30% goedkoper dan bij ons. De mensen in de straat zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Als je buitenlander de winkel in loopt en er staat een hele rij met wachtenden voor je, laat je alleen het kopie onderdeel zien wat je nodig hebt en al snel springen er twee baliemedewerkers op je af om te helpen. De vast klanten worden in de steek gelaten of beginnen zich er positief mee te bemoeien.

 

Kriskras door de mensenmassa, van winkel naar winkel. Aangesproken worden, handen schuddend vind ik de zaken die ik nodig heb om mijn boot-voorjaarsschoonmaak door te zetten.

 

In de middag bel ik Jacqueline op voor een kop koffie bij “CoCo” en laat trots mijn gescoorde onderdelen zien en vertel van mijn belevenissen. Jacqueline is deze middag gewoon doorgegaan met poetsen. Het blijft hard werken. Nog maar eens drie lieren onderhanden voor het avondeten.

WollyWolly

De missing link
De missing link

 

Santa Marta

 

Zondag, 18 maart 2018

 

Het begint op werken te lijken. Het is elke dag een overwinning om in deze warmte aan de gang te gaan, maar moet zeggen eenmaal opgestart dan valt het wel mee. Je shirt is nat, je hoofdhaar druppelt dikke druppels zweet, je broek verzamelt al het vocht en slaat uit in grote kringen met zoutvlekken. Vandaag de gewoon weer poetsen maar kom steeds kleine "todo" karweitjes tegen. Ik zie dat een schalm op de ankerverbinding behoorlijk geroest is en vertrouw het niet. Ik haal bij beide ankers een meter ketting van de ankerketting af zodat het er weer fris en gegalvaniseerd uitziet.

 

De lieren zijn ook al een klus die heel lang op de "te doen" lijst staan, nu heb ik geen smoezen meer, gewoon beginnen. Maak drie lieren van de tien schoon als een afterparty klus in de kuip. Verder is het de hele dag polijsten, in de was zetten uitwrijven, interessant met de poetsmachine zwaaien. Ondertussen de generator starten en controleren. Ik vind ineens water in de achterkajuit en zie de drinkwaterpomp steeds aanslaan. Dat is niet goed en maak het luik open in de achterkajuit die vol water staat. Even proeven en proef zoetwater. Dat is een hele zorg minder en kom uiteindelijk erachter dat de sproeikop van de buitenwaterslang die in de achter-bakskist ligt losgeschoten is en zijn water in het verwarmingssysteem loost. De verwarming verdeelt het weer mooi over de boot. Repareren en dweilen met de kraan open was het, nu opscheppen met een kopje en nazemen want het blijft nog lang nadruppelen.

 

De rubberboot uit de kist met de buitenboordmotor, allemaal controle momenten. De motor hapert bij volgas geven en weet dat de sproeier van de carburateur verstopt is.

 

Op het eind van de middag lopen we samen met een voldoenend gevoel langs het strand om van de zondag te genieten. Wat een plezier, de limonadeventers en ijsverkopers scholen samen om bij te praten. Er wordt veel gelachen en plezier gemaakt. De kreten WollyWolly, AgoeaaAgoeaa, wordt ineens gemist. De “Beatmuziek aan de haven gaat weer vol open en de dagjesmensen op de grote jachten komen met de gettoblasters op volle sterkte binnenvaren. Je kunt je ergeren of gewoon glimlachen om de basale gewoonte van opvallen en zien en gezien worden. De jonge meiden staan in weinig verhullende badkleding lekker mee te swingen op het dek. De jongens op de kade die de hele dag de mooiste duiken en sprongen staan te maken, zullen hier wel de dromen opladen van: Als ik later groot ben, wil ik ook zo een boot

Onrecht

 

Santa Marta

 

 

Zaterdag, 18 maart 2018

 

 

Wat een onrecht heb ik de thuishaven IJmuiden aangedaan door te zeggen dat het een zandbak is. Santa Marta is vele malen erger, het zand zit overal in, tussen en op. Het heeft een glimmende silicium structuur en bezit een uitstekende schurende werking en dat wil ik net niet hebben. De waterslang vol open, spoelen, polijsten met poets en de boel uitwrijven. Jacqueline neemt het ribbeldek voor haar rekening en ik houd me bezig met het gladde van het dek. Poetsmachine uit de bak en al snel springt mijn poetsschijf in dertig stukken het water in. In de loop van de tijd is het plastic bros. Ik loop de stad in voor een vervanging van de schijf en koop meteen een extra uitpoetsdoekje, we kunnen weer verder.

 

We nemen het poetsen serieus en dat mag ook wel weer want ik bedenk me dat het wel twee jaar geleden is dat er grondig geschrobd,in de was gezet, uitgepoetst is. Het is een ware opgave met dit weer. Twee jongens komen zich melden om de boot van onder schoon te maken met spatel en schuurmatjes. Met een snorkel duiken ze op en neer onder de boot door en trekken complete bio-culturen van de huid. Slakken, oesters in trossen, schelpen, slijmachtige slierten. De boot wordt al snel omgeven met losgestoten onderwaterleven en sta versteld van de aangroei. Nu snap ik waarom met de laatste tocht we de normale snelheden niet konden halen, de remfactor van dit ecosysteem aan de antifouling onder de boot heeft prima zijn werk gedaan. Of je een emmer onder water achter de Queen B hebt moeten trekken. De duikers protesteren, dat het onderwaterschip een stuk vuiler is dan ze zerwachten, of ik niet iets aan de prijs kan doen. Ik lach een beetje schaapachtig mee, maar aanneemsom blijft de aanneemsom.

 

Hoe zouden de VOC schepen die slakken, oesters, zeepokken verwijderd hebben tijdens de reguliere zeereizen, want 1 reis duurde vaak een jaar, en op het eind zou het zeker ten koste van de vaart gaan. Ook een paar duikende jongens onder de boot met een plamuurmes?

 

Bimini over de kuip plaatsen om eindelijk uit die alles verbrandende zon te blijven.

Klungelige communicatie

 

Medellín – Santa Marta

 

Vrijdag 17 maart 2018

 

Vroeg op voor de laatste etappe met de  “vlieger” naar de Queen B. We staan een uur te vroeg in de ontbijtzaal omdat ik een uur miskijk op mijn horloge. De personeelsleden van het ontbijt kijken verschrikt op en een donkere Colombiaanse man probeert ons in het Engels aan te spreken. Meteen wordt duidelijk dat hij vloeiend Nederlands spreekt, zodat wij hem snel duidelijk kunnen maken wat onze vergissing is.

 

Een uurtje terug naar de kamer en staan weer in de ontbijtzaal waar we een uitgebreid gesprek aanknopen met de Nederlandse Colombiaan. Hij is als kind geadopteerd door een familie in Enschedé en daar opgegroeid. Op zijn 21ste op zoek gegaan naar zijn biologische moeder en gevonden. Hij heeft een jaar gewoond bij zijn "nieuwe" familie en is uiteindelijk in Colombia gebleven. Een bijzonder verhaal en zou nog heel wat meer van hem willen weten. Wat doet zo’n vent in een ontbijtzaal terwijl hij vloeiend Engels, Nederlands Spaans en Zuid Amerikaans Spaans spreekt. We merken ook dat het hotel verschillende keren hem erbij roept om de dames achter de balie te helpen met al die vreemdtalige buitenlanders.

 

Wij checken uit en zien een behoorlijke file richting vliegveld. Uiteindelijk valt het mee en komen met een vertraging van een kwartier aan op de luchthaven. Ingecheckt via het internet en zonder bagage reizend zitten we al snel voor de gate te wachten op het vliegtuig. De omroepster zegt ons even te gaan zitten en begint een halfuur later een heel verhaal in vloeiend en ongelooflijk rap Spaans in de microfoon te roepen. Ze stikt half in de slappe lach en legt de microfoon weg terwijl ze onder de balie moet bijkomen. Wij blijven braaf zitten en zien na een halfuur de borden van de Gate op de rode kleur van Avianca vallen. Ik krijg argwaan en stuur Jacqueline erop uit om op de grote borden eens te gaan kijken of er iets gewijzigd is. Jawel, de gate is veranderd en moeten in een draf naar de andere kant van de hal om het vliegtuig te halen. Gelukkig is de vlucht niet op tijd zodat het allemaal paniek voor niets is. Wat een geklungel in communicatie.

 

Na de vliegreis in de taxi, met een taxichauffeur die zichzelf testrijder bij Ferrari heeft benoemd. Voor deze man is rood licht een uitdaging, inhalen op een tweebaansweg weg waar volgens hem nog gemakkelijk een derde auto past, met de hand aan de toeter voor de veiligheid van de voetgangers want hij moet wel laten weten wat voor een maniak hij is. We zijn blij terug te zijn in de haven maar de Queen B herkennen we zowat niet meer. De Queen B als een gezandstraalde zandbak met aangevreten roestvrijstaal. Een cementachtig goedje op de scepters, canvas, dek en de verstaging tot in de nok van de mast. Dit lijkt op een schadegeval want je kunt dit eigenlijk niet afdoen met een beetje spoelen. We vegen het zand met een veger uit de kuip en maken de trap vrij van zand welk tussen de kieren van de schotten in het luik naar binnen zijn geblazen. Goede raad is niet duur in dit geval en spoelen en spoelen het dek zo goed en zo kwaad vrij van het eerste zand. In de hitte van de middag doen we een dutje en trakteren onszelf op een hapje in het Italiaanse restaurant

Suf

 

 

Donderdag, 16 maart 2018

 

Vlijmen – Medellín Colombia

 

 

 

Suf in een stoel naar een veraf televisieschermpje kijken vliegen we over de Atlantische oceaan. Wat een afstand hebben we op eigen kiel gemaakt.  Onderweg belanden we regelmatig in behoorlijke luchtturbulentie en zitten we bij tijd en wijle te schudden in de stoel.

 

Weinig tijd om de luchthaven van Madrid te bezoeken want we moeten daar zowat een aparte reis ondernemen, om van de interne Europese vluchten naar Intercontinentaal Terminal te komen. 24 Minuten zeulen met bagage in oneindig lange hallen en met een treintje onder de grond naar de vertrekhal voor Colombia. Nu een vertraging van 2 uur zodat de reistijd om de oceaan over te steken al snel op 13 uur komt.

 

Hoef verder geen uitleg te geven hoe mijn billen eruit zien als je weer mag staan en toestemming krijg, om jezelf uit de kreuk te vouwen. Het lampje van de "gordels sluiten" staat tegenwoordig bijna altijd aan.

 

Stoelen worden stoeltjes, weinig beenruimte wordt sardientjes slaapplaats. Leve vliegmaatschappij Avianca die geen drankjes rondbrengen, een crisis maaltijd serveren maar wat een lieve gezellige stewardessen. Compensatie moet er zijn.

 

In Medellín is het een soort van thuiskomen want het groen, de heuvels met de huisjes en de vriendelijke mensen geven ons weer een welkom gevoel. In het hotel eten we een simpele maaltijd die op de foto van de menukaart er een stuk smakelijker uitziet. Met een duizelige vermoeidheid stort ik me in het bed terwijl ik de hele dag geen enkele activiteit ontplooid heb.

Terug naar Colombia.

Vlijmen,

 

Woensdag, 15 maart 2018

 

 

 

Een tijd van komen en een tijd van gaan. De wil om door te zetten van de plannen, maar vanwege invloeden van buitenaf komt een en ander onder druk te staan. Weer afspraken met accountant, tandarts, controle ziekenhuis, bedrijf en familie zodat een oneindige bestemming in het gedrang komt. Het voornemen is Panamakanaal en vervolgens naar Galapagos en Markiezen eilanden. Een tocht van 40 dagen en dan aankomen op een bestemming waar je niet simpel meer naar huis kunt. Daarbij komt dat de kans op storm in de Pacific, in juni speelt. Het is behoorlijk puzzelen. Oplossing is om in het Caribisch gebied te blijven en rond te varen. Eilanden zoals Jamaica, Cuba, en de Bovenwindse eilanden zijn geen straf, maar ook hier speelt het stormseizoen start vanaf juni.

 

Tochtplannen en veilig manoeuvreren hoort bij het varen en gaan de pro’s en contra’s nog eens later op een rijtje zetten. Tot op de laatste dag blijft het druk en moet behoorlijk mijn best doen om iedereen van de familie te zien en constateer op het eind van de ingelaste terugkomst in Nederland dat er vele vrienden erbij inschieten. De laatste avond komen Koen en Michelle nog gezellig aan om goedendag te zeggen, voetbal te zien en zwaaien ons uit. Morgenvroeg staat Dirk voor de deur die de gelukkige is om ons weg te brengen naar Schiphol bij nacht en ontij.

Vrouw aan boord.

Waarom de kleur meteen aangepast moet worden?
Waarom de kleur meteen aangepast moet worden?

 

Vlijmen, 10-03-2018

 

 

De verhalen van de VOC en de ontdekkingen van nieuwe gebieden en continenten, via zee of oceaan doen me afvragen waar de ontdekkende vrouwen zijn. Vrouwen kunnen erg nieuwsgierig zijn en juist daarom vreemd dat er geen ontdekkingsreizigsters in onze geschiedenis boekjes staan. Ook in de ruimtevaart kom ik erg weinig vrouwelijke astronauten tegen maar de zeilvaart bestaat al duizenden jaren en pas de laatste tijd komen er bij wedstrijden, vrouwenschepen in beeld. Ik ben een fervent soloschipper maar met een vrouw aan boord voel ik me toch heel wat beter. Het samen reizen en kijken, samen beleven van de natuur en samen het hoofd bieden aan de elementen hebben toch iets bijzonders. Dan toch maar eens gaan googlen hoe het zit met die vrouwen in de zeilvaart. Ik schrik maar had ook niets anders verwacht, wat te denken van het volgende:

 

Ze kosten je handen vol geld.

Een kwassie verf doet wonderen.

Je moet heel veel geduld met ze hebben

Ze gaan onverwacht net de verkeerde kant op.

Je moet met liefde met ze omgaan.

Ze zijn eigenzinnig.

Ze liggen vaak met de kont tegen de krib.

Zijn soms moeilijk in de omgang.

‘s-Zomers zie je er het meeste van.

Ze zijn soms onhandelbaar.

Je moet ze onder de duim houden.

Denk je dat je ze echt goed doorhebt.

Je kunt met ze pronken.

Op het eerste gezicht ben je hopeloos verliefd.

Je kunt heel veel plezier op ze hebben.

Een beetje bijsturen wil ook vaak helpen.

Er is af en toe geen land mee te bezeilen.

Je moet er ervaring mee hebben.

 

Deze opsomming is niet van mij maar kan me er wel in vinden en ben het tekort aan aanwezigheid van de dames nu verder gaan onderzoeken:

 

Op weg naar het schip, klaar om weg te zeilen, een vrouw tegenkomen met een wit kapje of op blote voeten brengt ongeluk. Een vrouw aan boord van een vissersschuit of een marineschip zou een garantie voor rampen zijn.

Maar een naakte vrouw aan boord was ideaal om de wind te kalmeren ! Zwangere vrouwen konden nooit kwaad.

 

Vrouwen aan boord

Dat bracht ongeluk. Veel zeelui maakten rechtsomkeert wanneer zij vernamen dat er een vrouw of een geestelijke aan boord was. In de haven of aan de wal, dat was iets anders, daar speelden deze bezwaren niet. Uit een oud scheepsjournaal: `Wij hadden van de Spangiaerts twee Moorsche slavinnen gekocht, maar de maats hebben so wilt metse gespeelt datse in een week gesturreve zijn.`

 

     

Op 2 september 1985 vaart de Poolster voor het eerst met een  gemengde bezetting. 180 mannen en 25 vrouwen vertrekken voor een 9 weekse  oefenreis. Hiermee is de Poolster (na de Zuiderkruis) het tweede schip in de KM  dat met een gemengde bemanning vaart.

 

Vierhonderd jaar geleden werd de VOC opgericht. In dienst van deze grote handelsorganisatie maakten vele matrozen hun reis over de wereldzeeën. Ruim een miljoen mensen zijn aan boord van een VOC-schip naar Azië gevaren.

 

Naast zeelieden, voeren soldaten, ambachtslieden, enkele kolonisten en een aantal hoge ambtenaren mee. Vrouwen waren aan boord van deze schepen een zeldzaamheid. Als er al vrouwen aan boord van een schip waren, dan waren dat doorgaans de gezinsleden van emigranten en ambtenaren. Vrouwen konden officieel niet in dienst zijn bij de VOC.

Toch zijn er gevallen bekend van vrouwen die in dienst van de VOC naar ‘de oost’ zijn gevaren. Vermomd als man hadden zij zich ingescheept en sommige werden pas na aankomst in Indië ontmaskerd. Werd een vrouw betrapt dan werd zij (terug in Nederland) voor de rechter gebracht en veroordeeld.

De vrouwen die vermomd als man bij de VOC dienst namen hadden verschillende redenen voor hun ongebruikelijke stap. Sommige vrouwen zagen hun geliefde op een VOC-schip vertrekken en wilden niet een jaar (vaak ook langer) zonder hem achterblijven. Een reis als passagier was voor deze vrouwen echter onbetaalbaar: vermomd als matroos meereizen was dan een goedkope uitkomst.

Daarnaast waren er de verlokkingen van een beter bestaan in de vestigingen overzee. Het verhaal ging dat vrouwen in Indië een veel beter leven zouden hebben dan in het overvolle kustgebied van Nederland. Bovendien was er in de VOC-posten overzee een grote keus aan kandidaat-echtgenoten. Er bestond zelfs liedjes over een zeeman een vrouw tot deze ‘misdaad’ probeert te verleiden:

 

Wie wil mee naar Oost-Indië varen,

Als een held der held al door de baren.

Het schip leidt aan de ree,

Mooi meisje wilt gij mee,

Daar kunt gij veel geld en goed vergaren.

Sa, mooi meisje,luistert na mijn reden,

Als een jong matroos zal ik u kleden,

Al met een pikbroek aan.

 

Een andere reden om vermomd als man de oversteek te maken was het ontvluchten van een crimineel verleden. Vrouwen die het niet zo nauw namen met de wet, bleken het ook niet zo moeilijk te vinden van de ‘sociale norm’ af te wijken door zich als man voor te doen. Dit gedrag werd door tijdgenoten als criminele misleiding gezien. VOC scheepschirurgijn Nicolaus de Graaff bijvoorbeeld steekt zijn afkeuring van vermomde vrouwen niet onder stoelen of banken: ‘dat is niet anders als een deel uitschot en canaille die tegen dat de schepen in zee gaan onder de matrozen komen te versteken.’ Ook noemt hij de vrouwelijke matrozen ‘spinhuishoeren, dronken straatvarkens en dieveggen, die ’t in Holland niet langer dorsten houden of dikwijls meer perikel van ’t spinhuis of schavot hebben gelopen, en daarom hebben zij haar in de schepen verstoken of zijnde alzo in mansklederen naar Oost-Indië gevaren.’

Of het nu uit liefde, armoede of vaderlandslievendheid was, de vrouwen die in mannenkleren de oversteek waagden spreken nog steeds tot onze verbeelding. Het liedje ‘daar was laatst een meisje loos’ wordt immers nog overal gezongen...

 

We moeten onze geschiedenis koesteren maar soms vraag je af, hoe men in die tijd dacht. Als ik dan de avonturen van de dames in de Volvo Ocean 2012 en/of andere races lees dan heb ik toch echt bewondering. De volgende stap is gewoon geen onderscheid meer en gemengde teams zoals nu in de Volvo Ocean.

 

De Nederlandse topzeilster Carolijn Brouwer doet opnieuw mee aan de Volvo Ocean Race. De 43-jarige Scheveningse stapt voor de editie van 2017-2018 aan boord bij het Chinese Dongfeng, dat onder leiding staat van de Franse schipper Charles Caudrelier.

Het is voor het eerst dat in de beruchte oceaanrace gevaren wordt met gemengde teams. Naast Brouwer, die in de vorige editie nog meevoer op de vrouwenboot van het Zweedse SCA, is ook de Française Marie Riou (35) geselecteerd.

Carolijn Brouwer is na Simeon Tienpont, schipper van het Nederlandse Team AkzoNobel, de tweede Nederlander in de komende editie van de Volvo Ocean Race. Na de vorige race, die finishte in 2015, werden nieuwe teams gestimuleerd om een gemengde bemanning samen te stellen.

 

Jullie begrijpen nu dat het beter is om gemengd te varen dan solo.

 

 

 

 

Fakenieuws

Zeemonster
Zeemonster

 

Dinsdag, 13 februari 2018

 

Vlijmen

 

Tijdens zeiltochten zijn de ontmoetingen met grote zoogdieren, zoals de walvisachtigen maar ook grote vissen, een bijzondere beleving. Verhalen genoeg van zeilers die hard in aanvaring komen tegen een slapende potvis of zelfs het schip met volle snelheid in een rottend karkas weten te boren. Zelf ben ik getuige geweest van een enorme vinvis die op de achterkant van de Queen B kwam zwemmen en met een laatste duik eronder door ging. Angstig moment maar ook één om nooit te vergeten.

 

Grote beesten op zee zijn mooi maar ook gevaarlijk en heeft altijd tot de verbeelding van de zeelui gespeeld. De behoefte om het thuisfront te laten sidderen voor de gevaren, werden de verhalen behoorlijk overdreven. Octopussen die de tentakels om complete driemasters slaan en deze naar beneden trekken. Walvissen zo groot dat je als ingeslikt wordt, je in de ruimte zo groot als de romp van een jumbojet, weet te overleven en zelfs een reis kunt maken. Hoe kun je het verzinnen, hoe vreemd is het, dat het geloofd werd. Hieronder kwam ik een stukje tegen waar het bovenstaande aan refereert, ook toen al Fakenieuws.

 

De familietentoonstelling Monsterdieren in het Haarlemse Teylers Museum dist meer van dit soort grappige misverstanden op. De mens is nu eenmaal altijd gefascineerd geweest door grote, griezelige wezens, zoals de zeeslang, de reuzeninktvis of de verschrikkelijke sneeuwman. Of neem de draak, die ook vandaag de dag - met dank aan Harry Potter en films als Hoe tem je een draak? - razend populair is bij jong en oud.

 

De kruisvaarders die in de middeleeuwen met sterke verhalen en zelfs echte schedels van door hen heldhaftig verslagen draken terugkwamen uit het Heilige land, hadden echter geen vuurspuwend monster, maar een krokodil gedood. Ook gevaarlijk natuurlijk. Maar geen draak.

 

Fakenieuws blijkt zo oud als de mensheid. We geloven nu eenmaal graag wat we willen geloven. En het vervalsen van monsters was ook in de 16de eeuw al een geliefde hobby van menig oplichter. Zo kon een handig geprepareerde gitaarrog moeiteloos voor een heus zeedraakje doorgaan.

 

Zeelui vertellen al eeuwenlang verhalen over zeeslangen en reuzeninktvissen, die als ze een narrige bui hebben complete schepen naar de zeebodem trekken. In 1845 beweert een zekere Albert Koch dat hij een compleet skelet van een 35 meter lange zeeslang heeft gevonden. Hij stelt het tentoon in New York. Drommen mensen komen erop af en vergapen zich aan het imposante karkas. Totdat Koch als een fraudeur wordt ontmaskerd. De beenderen zijn gewoon fossiele resten van verschillende tandwalvissen.

 

Haringkoning

 

Toch waren de zeelieden niet helemaal van lotje. De zeeslang bestaat wel degelijk. Het is eigenlijk een riemvis, die in de diepzee leeft. Het dier, dat ruim 10 meter lang kan worden, heeft een imposante kam en manen als een paard en wordt ook wel haringkoning genoemd. Ook de reuzeninktvis is geen verzinsel. Sinds de vorige eeuw weten we dat ook die in de diepzeeën leven.

 

Wereldberoemd is natuurlijk ook de fakenieuwsfoto van het monster van Loch Ness, die in 1934 voor het eerst in de Daily Mail werd afgedrukt. Pas zestig jaar later werd aangetoond dat de kiek nep was. Maar het geloof in Nessie is in Schotland niet minder geworden. Waarom zouden ze ook? De monstermarketing draait op volle toeren. En elk jaar komen er duizenden toeristen op het vermeende monster af. Kassa!

 

Antropologe Jet Bakels, die samen met conservator Trienke van der Spek de tentoonstelling samenstelde, begrijpt wel waarom mensen stiekem toch blijven hopen dat monsters zoals Nessie, Big Foot of de Yeti, bestaan. „De wereld krimpt, alles wordt in kaart gebracht, maar het is leuk om te denken dat er ergens op de aarde nog kleine onontdekte plekjes zijn, waar bijzondere, prehistorische dieren leven. Ik denk dat het diep mensenlijk is om te verlangen naar een ongerepte natuur die bezield is.”

In een teil met ijsklontjes

www.blokhutboot.nl
www.blokhutboot.nl

 

Vrijdag 9 februari 2018

 

Vlijmen

 

Door alle reuring van de laatste weken ben ik vergeten dat Noël en Rike in het land zijn voor familiebezoek maar ook om hun Resort Marina Waterland te promoten op de vakantiebeurs. Een opgewekt telefoontje en een afspraak maakte dat ik uitkeek naar het weerzien met Noel. Noël op bedrijfsbezoek bij Huiskes Metaal. Een waterval aan verhalen en een bespreking van alle gezamenlijke kennissen. Ik noem het een bespreking want roddelen doen we niet, het is interesse en geen nieuwsgierigheid. Vooral leuk om te weten wat er allemaal speelt.

 

Noël laat een positief geluid horen want zijn Marina is vol, de verhuur van de huisjes is beter en er zijn enkele leuke evenementen georganiseerd die landelijk in Suriname zijn opgevallen. Een Nieuwjaarsduik in een grote teil met ijsklontjes om vervolgens op temperatuur te komen in de Suriname rivier. Wat kunnen die Surinamers hard lopen naar het warme water. Gelukkig Nieuwjaar met een Unox-muts in de tropen. Voor de herfst staat er een Goldrush op het programma, met de fiets de jungle in. Lijkt me te gek om mee te doen.

 

Na de lunch stel ik Noël voor om naar vriend Kees Cornelissen te gaan die de productie en verhuur van de blokhutboot doet. Op het moment van aankomen op het terrein zijn ze net de kajuit van een groot luxejacht aan het plaatsen. Met een kraan wordt het dekhuis geplaatst op de millimeter nauwkeurig. Mooi gezicht.

 

Kees laat zijn blokhutbootjes zien. Niet zomaar een een blokhut op een paar drijvers maar een blokhut met stevige romp, motor, stuurwiel buiten aan de voorzijde, zonnepanelen. Deze blokhutten zijn een beleving, een uitdaging om te overwegen om deze blokhutten op de rivier in Suriname te leggen. Met een beetje op en neer praten blijkt Kees de Mi Gudu in stukjes naar Suriname geëxporteerd te hebben. De Mi Gudu is bekend in Suriname en de eigenaar is een vriend van Noël. Het enthousiasme van Kees met zijn hobby bevers in de Maas, de trots van het bouwen van leuke schepen maken voor ons de dag meer dan leerzaam en compleet. Noël heeft genoeg stof om te overdenken. Bevers kweken in de Suriname rivier zal het wel niet worden maar er zal genoeg ander gespuis te spotten zijn.

Sterke verhalen

 

Woensdag, 7 februari 2018

 

 

IJmuiden

 

Een aantal jaren geleden heb ik een spreekbeurt van Anje Valk bijgewoond en kreeg grote bewondering voor haar omdat ze toen, zoals ze vertelde, veel solo zeilde. Een verhaal was dat ze in de Thames Estuaria zeilde met slecht weer, koud en nat. Ze zette het zeil vast, sloot de kajuit, kachel aan, dronk een kop thee en liet het schip zijn gang gaan. Een met de zee en de omstandigheden. Ik was onder de indruk en het verhaal zal misschien geromantiseerd zijn in mijn langzaam aftakelende brein en geheugen, maar toch. Categorie stoer wijf.

 

De YSY heeft een woensdagavond ingeruimd om haar verhaal aan de leden te vertellen en was meteen geïnteresseerd in wellicht meer van deze stoere verhalen en stelde Jacqueline voor, naar IJmuiden te rijden. Het valt niet mee om precies je rijtijd te plannen van Vlijmen naar IJmuiden zodat we net iets te laat de zaal binnen komen sluipen, want Anje is al goed op dreef. Ze bespreekt nu vooral de Engelse kust met alle zandbanken, modderstromen, kroegen, ankerplekken, stromingen. Het is niet onze interesse want zit met de Queen B aan de andere kant van de oceaan en zijn niet geïnteresseerd in een uitgebreide bespreking. Hoe goed Anje Valk haar best doet en natuurlijk een breed geïnteresseerd publiek vindt. Aan de hand van het boek wat ze geschreven heeft volgt ze de Engelse kust en we zijn net voor de Schotse kust beland als de pauze zich aankondigt. Jacqueline en ik kijken elkaar aan met een blijk van verstandhouding en sluipen 1 minuut voor de pauze de zaal uit. Prima lezing maar ik was voor de sterke verhalen gekomen.

 

Overigens is het boek een aanrader voor alle Engelandvaarders voor het komend seizoen.

Categorie luxe zeiler.

 

Woensdag 24 januari 2018

 

 

IJmuiden

 

 

Elk nadeel heb zijn voordeel. Door onze thuiskomst vanwege het overlijden hebben we toch nog even tijd om Henk de Velde zijn spreekbeurt in IJmuiden bij te wonen. Het is voor mij de tweede keer dat ik te gast ben en het wonderlijke van Henk zijn spreken is het verlangen naar zee wat hij uitstraalt. De reizen, mooie bestemmingen maar het meest spreekt mij het “Zijn op Zee” aan. De golven, de wolken om je heen, zonsopgang en het zakken van de zon in zee, de kleuren, het geluid en de rust. Innerlijke rust maar ook de uiteindelijke onrust van het weerzien. Het missen van en toch je vrijheid nastreven. Het spreekt me zo aan en kreeg de gelegenheid om elkaar wat beter te leren kennen. Ik voel me ten opzichte van hem een echte luxe zeiler, mogelijkheden om op tijd terug te zijn, de mooie havens, slecht weer en tegenstroom vermijdend. Henk gaf als enig commentaar een kort knikje.

 

Henk, bedankt en je zet me steviger in mijn wereld van vertrekken.

 

Consequentie van de andere kant van de wereld.

deze landing ging niet door.
deze landing ging niet door.

 

Zondag 21 januari 2018

 

Medellin - New York

 

De wekker maakt ons op tijd wakker en om 20 Euro taxikosten te besparen gaan we met de metro naar het centrum. Hier nemen we debus naar het vliegveld. De aansluitingen gaan uitstekend en staan veel te vroeg bij de bus. De buschauffeurs hebben deze zondagochtend duidelijk geen zin, om er hard tegen aan te gaan en praten en praten, met een kopje koffie de ene aansluitingen na de andere voorbij. Wij wachten met een halfvolle bus, totdat onze bus-coureur zijn ideale tijd gevonden heeft om te vertrekken. We zitten uitstekend met de benen in het gangpad en panoramauitzicht op de weg.

 

De gsm rammelt en vis deze uit de diepste krochten van mijn broekzak, het blijkt mijn vader te zijn. Ik hoor meteen aan de toon dat het niet goed gaat en hij meldt dat de situatie met mijn moeder, ineens verslechtert. Dit is niet goed en zeg hem dat ik onderweg naar het vliegveld ben en dat ik zo snel mogelijk onze vlucht zal omboeken om naar Nederland te komen.

Vader tempert de haast en zegt dat het nog wel 5 tot 7 dagen kan duren voordat mijn moeder afscheid zal nemen van het leven. Toch besluit ik, om meteen naar huis te komen. Op het vliegveld annuleer ik de vlucht naar Perreira en loop naar enkele balies voor een boeking naar Nederland. Ik word niet overal begrepen maar bij Avianca doen ze zich hun uiterste best om ons naar Nederland te helpen. We kunnen vanmiddag om half twee, vliegen van Medellin naar Bogota, van Bogota naar Londen, vervolgens Londen en  Amsterdam. Het zijn heel wat vluchten maar het is de snelste weg terug naar huis.

 

We hobbelen van vliegveld naar vliegveld en telefoneren naar het thuisfront waar het signaal van alles onder controle en rustig gegeven wordt.

Mijn moeder overlijdt 1 minuut voor middernacht, Colombiaanse tijd. We zijn op dit moment aan het taxiën om naar de startbaan te gaan.

Graffitti
Graffitti

 

 

Zaterdag 20 januari 2018

 

 

Medellin

 

Jason, geeft uitleg op een bijna schreeuwende bedreigende manier. Een beetje vervormd engels maar later blijkt dit allemaal in een speciale cursus geleerd te zijn zodat ik bewondering heb voor zijn taal. Jason is een Gangsta. Een zwarte jongen, opgegroeid in district 13. Slachtoffer als kind van de armoede en de keiharde wereld om hem heen. Hij laat na een tijdje, zijn schil een beetje vallen en laat zijn vroegere verwondingen zien. Opgelopen in het geweld en overlevingsstrijd op straat. We hebben ingeschreven voor de graffiti toer en genieten van de mooie muurschilderingen door lokale graffiti kunstenaars hier in de wijk. Onbedoeld en ongemerkt, tijdens luchtopnames gezien, blijken ze later in de vorm van een hart gesitueerd te zijn.

 

Jason gaat helemaal los in zijn schilderij besprekingen. Grote ogen en dikke sexy lippen op de muurschilderijen zijn een kenmerk van een bepaalde kunstenaar. Na de uitleg van de belangrijkste schilderijen laat hij trots zijn huis zien, gelegen in de wirwar van kleine straatjes. Een bed muurvast tussen de wanden, een keuken met wc en dat is alles, maar de trots waar hij zijn paleis laat zien is bijzonder. Jason huppelt de trappen af en wij volgen hem, hij deelt verschillende boxen (knuist op knuist) uit aan zijn vrienden. Bij een uitleg met uitzicht komt een jongen vragen of hij een dansje mag doen voor ons. Jason raakt er een beetje verlegen van en vertaald de vraag. Ik zeg: kom laat zien wat je kunt. Het stelt niet veel voor en het trekt veel andere jongens want die denken dat er geld te halen is. De jongste van het stel maakt de mooiste kunsten maar ik ga er vanuit zoals bij ons dat geld onder elkaar gedeeld wordt. De oudere jongen de organisator steekt het geld in zijn zak. Jason bemoeit zich ermee en zegt eerlijk te delen. Jason spreekt uit ervaring dat hier het recht van de sterkste geldt, en degen die het geld heeft deelt niet. Gelukkig zie ik later dat er drie ijsco’s zijn gehaald en de kleine kunstenmaker likt heerlijk zijn eigen verdiende ijsje.

 

Wijk 13 staat bekend om zijn vroegere geweld en in 2010 heeft er hier een schoonmaakactie van het Colombiaanse leger met hulp van de Amerikanen plaats gevonden. Huis voor huis is onderzocht, de wijk dicht gegrendeld en alle mannen met wapens worden pardoes doodgeschoten. Meer dan driehonderd doden vallen er en deze zijn waarschijnlijk weggewerkt in de steengroeve achter de Wijk 13. De verklaring van de overheid spreekt van 6 doden maar dat blijkt niet helemaal het juiste cijfer te zijn. Nog steeds is er geen opheldering van wat er precies is gebeurd. Ik vraag of Jason uiteindelijk blij is met de zuivering, Ik zie hem te lang aarzelen bij het antwoord, ja!

 

Na dit indrukwekkend verhaal gaan we naar het Museo Moderno en vinden nu een totaal andere kunst. Moderne kunst van beeldende kunstenaars waar sex gecombineerd wordt met landschappen en etenswaren. Een bizarre presentatie en teveel van de hak op de tak.

 

Het is een vermoeiende dag geweest en eten in de buurt van het hotel en ontdekken dat het hostel een prachtig dakterras heeft met uitzicht over een Medellin met duizenden lampjes. De Nederlanders hebben een Escobar-tour gemaakt en hij vertelt er honderduit over. Jammer dat de tocht niet gemaakt kan worden want we vertrekken morgen naar Salento. Misschien te weinig tijd voor deze stad, er is nog veel meer te zien en te beleven.

Ontploft Eendje

Botero, eend
Botero, eend

Vrijdag 19 januari 2018

 

 

Medellin

 

Op tijd naar de metro want daar is het verzamelpunt voor de stadswandeltocht. Een beetje warrig is het, maar al snel raken we thuis in de werking van de metro. Voor 4800 Pesos twee kaartjes. Het is een eenheidsprijs, of je nu een klein tochtje maakt of een lange trip inclusief de kabelbaan het blijft bij die 4800 pesos. Camilo vangt ons op en kijkt me indringend aan en vraagt mijn naam: Alberto beantwoord ik om me al een beetje Colombiaans te voelen. Hij vraagt 22 mensen naar hun naam en ik denk dat hij een bepaalde vorm van interesse toont. Later blijkt dat hij alle namen van de mensen foutloos uit het hoofd weet. Dit is bijzonder en krijg grote bewondering voor Milo. Milo voor zijn moeder en Comilo voor zijn vader en naar beide moest hij luisteren.

 

We krijgen een wat gekleurde politieke uitleg over de periode van  Columbus tot 1900 en van 1900 tot 2000 en dan van 2010 tot nu. Waarom zijn de Colombianen zulke goede en harde onderhandelaars? Colombianen zijn een mix van Spanjaarden, Basken en Joden die zich vermengd hebben. Ik kan me nu wel iets voorstellen van deze vreemde combinatie, overigens denk ik dat het meer eigenwijze mensen zijn geworden. Dan lopen we het centrale marktplein op en komen in een openlucht museum van de beelden van Botero. Wat een krachtige monumenten waar Botero geweld doet aan sommige verhoudingen. Op het plein naast het Metro station vertelt hij het verhaal van een explosie op het plein waar 10 slachtoffers vallen waaronder een 7 jarig kind. Een beeld van Botero is volgestopt met explosieven en explodeert tijdens het concert. De eerste reactie van de president is om de resten op te ruimen zo ook het kapotte beeld. Botero belt zelf naar de President en gebiedt het beeld te laten staan uit respect voor de slachtoffers. Het is de enige manier om aan de toekomstige bezoekers te laten zien wat voor een onrecht hier is gebeurd. Een plaquette met de namen is onder het beeld aangebracht.

Nu ik het verhaal ken is de kracht van Botero nog groter geworden en vooral van het vernielde Eendje (het beeld). Na deze bijzondere stadswandeling gebruiken we de metro om naar de kabelbaan te gaan. Vanaf grote hoogte kunnen we neerkijken op Medellin, wat een interessante stad.

 

Op het eind van de kabelbaan is er niet veel, een paar restaurants een park en wat snuisterij verkopers. We eten een heerlijke gekruide kip van de barbecue met een zeer vriendelijke dame die de hygiëne, ondanks de weinige middelen, hoog in het vaandel heeft staan. Alle banken en tafels elke dag geschuurd, de wc kraakhelder, roosteren van de etenswaren met een mondkapje, een smetteloos schort. Dit is een andere kijk op Colombia.

 

Terug naar het Hostel voor een internet en wandelen in de avond naar een restaurant welk de hemel ingeprezen wordt. Het is niet slecht maar ook niet te wauw. De sterren van TripAdvisor halen het niet bij de beoordeling van een Guide Michelin blijkt hier. Toch leuk om meegemaakt te hebben.

Centrum van de misdaad.

Goed voor 30 miljard dollar, in zijn tijd.
Goed voor 30 miljard dollar, in zijn tijd.

 

Donderdag 18 januari 2018

 

 

 

Santa Marta  - Medellin

 

 

Medellin, de stad met het ontzag van het drugskartel bestuurd door Escobar. Het centrum van de misdaad en de film op Netflix wordt door menigeen gedeeld. Het blijkt wel mee te vallen met dat beeld van 25 jaar geleden want er is veel ten goede gekeerd.

 

Vanochtend vroeg op en eerst de watermaker laten werken van de buren, de boel verder opruimen en de kussens van de kuip naar binnen. Tien dingen tegelijk in de hand om later tot de conclusie te komen dat je net dat ene vergeten bent.

 

Mijn rugzak staat bol maar als je rekening houdt dat we drie weken gepland hebben weg te blijven dan is alles wat we bij ons hebben tot het minimum gebracht. vier paar sokken, 4 onderbroeken een paar T-shirts, een T-shirt met lange mouwen, korte broek meteen zwembroek  en een dun jasje. Verder trek ik mijn versleten blauwe lange  broek aan en polo shirt. Zo, ik ben klaar met computer, telefoon, eboek, portemonnee en een partij uitstekend humeur.

 

Josje komt even goedendag zeggen en haalt de antennes op die ik vorige week voor hen heb meegenomen uit Nederland, ze is erg enthousiast over Colombia en deelt een hoop tips die we wel opnemen maar niet opschrijven want het wordt teveel informatie en in een veel te korte tijd. We zullen Gerard en Josje nog wel weer eens treffen want zij gaan verder richting Panama.

 

Met de taxi naar het vliegveld waar de taxichauffeur steeds lolliger wordt en honderduit Spaans spreek, we verstaan er niets van maar moeten wel lachen om zijn mimiek en gevoel voor drama en spektakel. Na ons kenbaar gemaakt te hebben dat hij wel eens is overvallen in zijn taxi, gooit hij op de autobaan ineens zijn portier open om te laten zien hoe hij die bedreigers de auto uitgedonderd had. Dit is een beetje teveel beeldende kunst en hoop op wat saaiere verhalen, want het is nog een kwartier naar de luchthaven. Met een brede lach en grijns verdwijnen we in de hal en na het vlekkeloos inchecken en een vlucht komen we in Medellin aan. Uurtje met de bus waar de motor een herkenbaar geluid laat horen, ik herken de  typische Bedford motor, van de vrachtwagen waar ik als vertienjarige in heb leren autorijden. In de stad wachten we voor een stoplicht en krijgen een geweldige show van een drietal jongens die salto mortales maken, een ladder, met een hand op de kop staan op iemand zijn schouder. Het wachten op groen duurt niet lang op deze wijze en we worden door de achter ons staande auto’s gemaand om aan deze kunsten een einde te maken door gewoon te vertrekken.

 

De stad ligt in een dal en je ziet huizen zo ver als je kunt kijken. Het hart bestaat uit wolkenkrabbers maar de armere huizen zijn ontelbaar. 4,5 Miljoen mensen in een dal, afgeschermd door een dikke laag grijze smog. Vriendelijke mensen, maar ook hopelozen, zonder uitzicht voortsjouwende zwervers, bedelaars of oude mensen die het moeilijk hebben. De stad staat verstopt met auto’s, het is een teken dat er nu snel een middenklasse aan het ontwikkelen is. Het gaar duidelijk goed met Medellin.

We eten een hapje in een warenhuis en laten ons met een taxi naar een Boutique Hostel brengen. Een hoog jeugdherberg gehalte maar we voelen ons al snel thuis. 24 Uur gratis koffie maar je moet wel zelf je kopjes afwassen. De gasten kunnen hun eigen maaltijd bereiden in de keuken. De meest vreemde geuren vallen me ten deel, wat kunnen sommige mensen heerlijke ingrediënten tot een week kleffe boel transformeren. Overkokende melk, cornflakes in een of andere waterige substantie. Achter me wordt er gepingpongd en tussen deze warboel geniet ik van prima internet.

We maken een eerste verkennende tocht door de buitenwijk en treffen er een levendig uitgaanscentrum. Op de terugweg viel het niet mee om het hostel terug te vinden.

 

Rollende ogen van goudkoorts

gietwerk van de Tayrona indianen
gietwerk van de Tayrona indianen

 

Woensdag  17 januari 2018

 

 

Santa Marta

 

Het geklepper van de kleine vlaggetjes neemt af. De blauwe vlaggen van de ARC worden binnengehaald als teken dat de Arc gaat vertrekken uit de haven. San Blas is de volgende etappe en er is een heuse start gepland om 12.00 uur. Om half elf gaat het eerste schip naar buiten om zich warm te lopen voor de start, het lijkt Bertus Huiskes wel, veel te vroeg en te ongedurig. Aan de steiger liggen nog veel schepen die aan het spoelen zijn, boodschappen laden, de mast inklimmen, boegrol repareren, dit schiet dan net weer de andere kant op. Rond half twaalf lopen wij naar de pier om de startende schepen een waardig afscheid te geven. 25 schepen melden zich op tijd en een 5 tal schepen blijven achter omdat ze niet op tijd hun todo lijst afgewerkt hebben. Het blijft een leuk gezicht en er valt wel iets voor te zeggen om zo een jaar lang in een flottielje de wereld te ronden.

 

Het lijkt of de haven stiller is geworden, we missen de extra drukte en lopen de stad in voor het gebruikelijke rondje en een tweede bezoek aan het Goud Museum. Opnieuw aandacht voor de Indiaanse techniek van het gieten van holle voorwerpen met behulp van bijenwas. Wat een prachtig werk. Alle indianen droegen sierraden van guanin metaal zodat de Spanjaarden wel met rollende ogen van goudkoorts door het land raasden en de beurs vulden met het leed wat ze aanrichten met beroving en moorden. Guanín is een legering van koper , goud en zilver , vergelijkbaar met rood goud , gebruikt in het precolumbiaanse Midden-Amerika.

 

Na het culturele bad eten we een tegenvallende hamburger in het radiostation. Een zogenaamde radioburger. Met een volle maag geld wisselen bij de bank, kopieerpapier in een winkel met veel roze poezie albums, bilge ruimte droog maken, en nog een aantal kleine karweitjes.

Beter Cacao dan Bitcoins?

Coca plantages in de vernieling
Coca plantages in de vernieling

 

Dinsdag, 16 januari 2018

 

Santa Marta

 

Stil zitten is vervelen zodat de benen met een wandeling weer eens gestrekt moeten worden. Het is veel van hetzelfde aan het worden en ken de weg op mijn duimpje. De alles omhullende eindeloze tropische warmte geven een gewenning maar het maakt je ook lui en voorzichtig met grote inspanningen. Bij teveel inspanning loopt het zweet eindeloos van je af, je bent niet zomaar weer terug op temperatuur. In een winkel gespecialiseerd in chocolade, dat zich meteen tot chocolade museum heeft getransformeerd, loop ik eens naar binnen en krijg een uitleg van de cacao bereiding. Bij het nalezen over de mogelijkheden van cacao voor Colombia kom ik iets opmerkelijks tegen. Cacao plantages zijn het alternatief voor de verboden plantages van Coca en Marihuana.

Lezers beleg in plaats van Bitcoins, nu in cacao en dan het liefst in de nieuwe Colombiaanse plantages:

 

Aangemoedigd door de toename van de wereldwijde vraag en omdat cacao ook het potentieel heeft om illegale gewassen te vervangen, bevordert het Ministerie van Landbouw van de nationale regering de aanplant van nog eens 100.000 hectare cacao en de vernieuwing van 80.000 oude hectare van het gewas in de komende twee jaar.

 

Het doel van de regering is om een ​​aantal van 1 miljoen nieuwe hectaren te beplanten, met het oog op het produceren van overschotten voor de export en het maken van Colombiaanse cacao met een fijne smaak en aroma die bekend is op de wereldmarkt.

 

Cacao is een ideale vervanging voor illegale gewassen. We hebben cacao geplant op veel plaatsen waar coca werd verbouwd, en de boeren verdienen nu hun brood van een waardige, legale activiteit met voldoende fondsen. 

 

Het kost gemiddeld tien miljoen peso om een ​​hectare te planten. Hoe snel het doel van miljoen hectare wordt bereikt, zal daarom afhangen van hoe snel financiering kan worden verkregen en van de interesse van potentiële investeerders.

 

Analisten schatten dat het vernieuwingsproces resulteert in een verdubbeling van de productie op plantages die momenteel 150 tot 300 kilogram per jaar produceren.

 

Daarbij komt dat met verwacht dat er een groot tekort komt aan Cacao in 2020, zodat de marktprijs voor Cacao zal stijgen.

 

Terug aan boord draai ik de tickets uit en merk dat de inkt op is. Waarschijnlijk is de warmte de schuld van het opdrogen van de inkt in de cartridge want ik moet deze wel vaak vervangen. En het papier is ook op zodat ik de achterkanten van het al bedrukte papier moet gebruiken voor mijn e-ticket. Koken en voorbereiden voor de voorgenomen tocht naar het binnenland. Fiets in de kast, buitenboordmotor ernaast, vuilniszak in de bak.

Wolly Wolly

 

 

Maandag, 15 januari 2018

 

 

 

Santa Marta

 

In weerwil van het links correct denken ga ik deze keer eens rechts af in de straat. In de verte zie ik prachtige witte stranden maar weet er niet te komen zodat ik op ontdekking ga. Een prachtige brede straat waar nogal wat bouwactiviteiten zijn voor nieuwe hotels eindigen al snel in een zandpad waar de simpele huisjes met golfplaten zijn gelegen. Bromfietsen rijden langs de kuilen, kinderen voetballen met blote voeten rennend over de puntige stenen, vrouwen zitten het eten klaar te  maken terwijl ze luid roepend naar de buurvrouw een gesprek aangaan. Ik voel me niet op mijn gemak en voel me zeer bekeken. Ik loop door als toerist met versleten rugzak en kom uiteindelijk een brug tegen die over de rivier een nieuwe wijk aanbiedt. Hetzelfde laken een pak en de weg leidt naar een berg ver van het lokkende witte strand. Het is warm en mijn keel wordt droog zodat het beter is om terug naar de stad te lopen. Onderweg koop ik een netje met 5 mandarijnen voor COP 1000 ofwel 0,30 Euro. Heerlijke sappige mandarijnen en het stilt mijn dorst. In de stad lees ik op een bankje mijn boek terwijl de verkopers met Wolly Wolly voorbij lopen. Een Wolly Wolly is een waterijsje in een zakje, zoals een worst, deze bevroren en je hebt heerlijk koude versnapering voor COP 1000.

 

In een paar zijstraten kom ik onbedoeld in groepjes jonge dames van plezier terecht. Grote borsten verpakt in een wit t-shirtje, rode schoentjes en me aanroepend maak ik me uit de voeten, als een dominee met een opgeheven vinger en de haren in de war snel ik de straat uit. Dan is het nieuwsgierig opvangen van de visbootjes op het strand minder stressvol. Grote zilverachtige vissen worden op het strand gesmeten. De vissen op een natuurlijk wijze zand-gepaneerd en door jonge jongens afgevoerd. De visser zorgt voor zijn boot en vraag me af of dit wel nodig is, als je ziet hoe de boot eruit ziet. Wrakken op het water, buitenboordmotor waarvan de kap al lang is verdwenen, waar de verf in schilfers van de romp spat. Het is moeilijk voor te stellen dat dit je boterham en bestaan is. Ben blij met mijn wereld en kan deze beter waarderen.

 

Op een terras zie ik een tafeltje vrij voor een alcoholvrij biertje en op het moment dat ik zit komt een tandeloze oude man naast me zitten en begint op een zelf gebouwd muziek instrument met een metalen stik te timmeren en te zingen. Spijt als haren op mijn hoofd dat ik de buurman ben van Toby Rix, slaat de man de resten van mijn trommelvliezen in een definitieve en onomkeerbare doofheid. Daar zal Beter Horen wel gelukkig van worden maar deze jongen niet. Uit balorigheid kan ik het niet opbrengen om hem een fooi of vergoeding te geven voor deze aanslag. Er lopen zelfs kleine meisjes lachend weg opeen manier van “moet je die oude gek zien”

 

Als ik mag kiezen dan zorg ik toch liever voor mijn eigen knuffel zwerver, Amigo die op zijn driewieler gesmeten ligt.

Verkopen van dromen

Koffie uit de buurt
Koffie uit de buurt

 

Zondag, 14 januari 2018

 

Santa Marta

 

De excursie naar Minca heeft bij ons  wat losgemaakt over koffie. Zoals de verschillende streken waar de Colombiaanse koffie vandaan komt, de keuze van het droging-proces, het kort of lang branden van de bonen, het malen van de bonen, de verouderingstijd van het gemalen product en de manier van koffie zetten. Er zijn bijna meer factoren als de productie van wijn of het uitschenken tot een glas rode wijn.

De gids liet ons een koffie drinken die met een espressopotje is gemaakt en deze smaakte uitstekend. Colombiaanse koffie op de Italiaanse wijze. In het verleden had ik twee van deze potjes aan boord maar door de loop der tijd zijn deze uiteindelijk in het aluminium schroot terecht gekomen. Bij het wandelen door de straten op zoek naar een espressopotje, vind ik een glanzend aluminium 8-hoekig potje. Mama Mia, prima bello.

 

Rugzak op de nek  met telefoon, portemonnee, boek, zonnebril, leesbril en een pen, heerlijk slenteren door de straten van Santa Marta. Ook hier is voor sommigen de zondagsrust maar voor velen gaat de 24 uurs economie gewoon door. De markt is voor 60% open, de mensen staan voor 100 % in drommen voor de ingang, de leurders lopen te roepen met krasloten om snel rijk te kunnen worden. Er worden hier dromen verkocht om te ontsnappen aan de armoede.

 

Op een binnenplaats een kopje Colombiaanse koffie en zit ontspannen tussen de toeristen die hun volle backpacks zuchtend naast zich neer gooien. Mijn backpack is beter te behappen. Aan boord verras ik de zieke met een ananas en een pak koekjes. Bijpraten in de kuip met uitzicht over de immer wapperende kleine vlagjes van de ARC.

 

Het internet laat onderstaand artikel zien: niet interessant, dan niet lezen:

 

Koffiezetten met een espressopotje is vrij eenvoudig. Eerst vul je het onderste gedeelte met water, net tot aan het drukventiel. Vervolgens plaats je het trechtervormige filterbakje en vul je dit geheel met zeer fijn gemalen koffie. Druk de koffie niet aan, maar zorg er wel voor dat het goed verdeeld wordt. Schroef nu het bovenste gedeelte stevig op het onderste gedeelte. Zorg ervoor dat je het geheel goed rechtop houdt.

 

Plaats het geheel nu op een laag pitje. Als het water begint te koken, zal het via de filter met koffie opstijgen naar het bovenste gedeelte, waar het opgevangen wordt. Zodra het water –hoorbaar- begint te borrelen haal je het espressopotje gelijk van het vuur.

 

De standaard espressopotjes hebben als nadeel dat ze van aluminium zijn gemaakt en daardoor kunnen gaan reageren met de koffiezuren, wat de smaak natuurlijk niet ten goede komt. Wil je best wat meer geld uitgeven, koop dan een duurder model van roestvrij staal. Let er op dat je de aluminium modellen niet met zeep kunt afwassen maar alleen met warm water.

Hell of a job

Zaterdag, 13 januari 2018

 

 

 

Santa Marta

 

 

Met mijn vingers op de tast naar een paar vleugelmoertjes. De isolatie naast het polyester en de waterpomp van de generator laten me weer eens zuchten en kreunen. Mijn voorhoofd steunend tegen de bakskist om mijn handen vrij te maken om in de diepte de impeller van de waterpomp te vervangen. Enkele dagen geleden is de generator opgestart en bleek zonder koelwater de job te willen gaan doen. Ik heb het beest tot de orde moeten roepen en stil gezet, maar krijg nu de moed, om in de eeuwige hitte van alle dag, aan de klus te beginnen.

Eerst de watermaker van de buurman gespoeld, ze zijn een paar dagen aan het rondtrekken. Lijkt zo op het eerste zicht een “hell of a job” maar de werkelijkheid is het induwen van een aan- en uitknop. Klus spoelen is geklaard.

 

De impeller weet ik er met een tangetje eruit te werken, ze blijkt hard en mist een vleugel. Tijd voor vervanging. De nieuwe impeller samenvouwen met een Tie-rib en schuif deze in het huis van de waterpomp. En nu op gevoel het dekseltje terug op het pomphuis. Dikke druppels zweet vallen naar beneden, onbedoeld hoor ik me kreunen, mijn voorhoofd krijgt een rode plek van het steunen tegen het deksel. De constructeur van dit soort apparaten zouden ze moeten straffen met 5 keer een impeller vervangen of oliefilter verwisselen. Is een ernstiger straf dan een taakstraf, van het oprapen van blikjes in een park of het verwisselen van luiers. Met een magneetje weet ik de verloren schroefjes terug te roepen en krijg het voor elkaar. De generator loopt weer als een naaimachine en de decibellen van het Ferrari geluid zijn genormaliseerd. Omdat ik nu toch bezig ben begin ik aan de WC. Dit zijn klussen die immer tot hilariteit op elk feestje leiden. Het valt gelukkig mee, maar de verkalking van de slangen en de onderdelen zijn indrukwekkend. Een dikke steenachtig sediment zit op elk stilstaand oppervlak zodat de klep vrij van rommel is maar de buizen, de plastic bochten zit vol met beton. Ik haal het pompmechanisme los, hak het toilet-cholesterol los. Maak alles weer soepeltjes met olijfolie en plaats een nieuwe eendenbek, een klep, uit de voorraad reserve onderdelen. Het kost wat tijd maar het brengt veel voldoening, zeker als het doortrekken vanzelf gaat en zonder enig lekwater. Jacqueline springt met borstel en schoonmaakmiddel op de pot af en weet het kleinste hok van de boot tot een paleis om te bouwen. Een fonkelend sanitair dat de uitwerpselen zo snel als de brandweer weet buiten te werken.

 

Het is bijna twaalf uur en loop bij Karen binnen voor mijn kotterzeil. Het ligt klaar en wordt uitgerold om me te laten zien wat er aan mankeerde. Netjes gerepareerd en mag pas afrekenen als ik het zeil heb uitgeprobeerd op de mast. Dat geeft vertrouwen, ook krijg ik de foto’s te zien welke reparatie ze hebben uitgevoerd. Prima service en geserveerd met een stralende lach. Ik zet het zeil op de stag en controleer het geheel. Netjes gerepareerd! Nu terug voor het afrekenen. Karen had me pas zondag of maandag verwacht voor de nota. De prijs is prijzig, maar betalen met een lach verzacht veel.

 

Met een voldaan gevoel lopen we de straat nog in voor een hapje en een drankje en brengen de rest van de dag heerlijk in een vrolijk gepavoiseerde haven door.

Ruitjespapier

 

Vrijdag, 12 januari 2018

 

 

Santa Marta.

 

In onze actieradius mis ik een uitgebreide markt. Het kan toch niet zo zijn dat 500.000 mensen geen centrale markt hebben voor vis, vlees en fruit? Beetje Googlen en adres opzoeken blijkt het niet eens zover van de normaal begaande straten te liggen. Calle 12 blijven volgen dan moeten we er vanzelf komen. Dit is het voordeel van een symmetrisch stratenplan. De Calle’s lopen van het strand het land in en de Carrera’s lopen met de zee mee, en dat allemaal recht, straathoeken in 90 graden. Ruitjespapier om in te lopen.

 

De markt blijkt de stad een stuk levendiger te maken. Het verkeer met aan en afvoer maar ook de bromfietsers met boodschappentassen verstoppen de straat. De stoepen zijn verstopt met pop-up winkeltjes zoals op de Vrijmarkt. Mensen schuifelen af en aan en moeten uitwijken voor de koopwaar. Het enige belangrijke voor de verkoper is zijn stoel die hij dan ook midden op het trottoir naast zijn koopwaar heeft staan om als een vorst over zijn winkel te waken. Verkopers duwen een kar met etenswaren en een gasfornuisje door de straat. Geen lopende buffet maar lopend restaurant. Ik geniet hiervan en snuif de geuren van bloed, darmen, kruiden, groeten en fruit door elkaar. De mensen zijn aardig en laten je gerust.

 

In een winkel vlak bij de markt koopt Jacqueline een paar nieuwe sportschoenen, bij het binnenplaatsje met de leuke jonge beheerders drinken we een koffie. Op het plein onder een boom een simpele lunch met uitzicht op de mix van toeristen, ARC-zeilers, zwervers, bedelaars, gezinnen met kinderen, voortsnellende zakenmensen met een belangrijke tas onder de arm. Wat een kleurrijk geheel, wat een levendige stad. I love Santa Marta.

Binnenkort jarig.

 

Donderdag, 11 januari 2018

 

Minca

 

 

De reisleider staat in gevechtspak ons uit te nodigen om het bamboehuis te zien en te bezoeken. Ik ga niet mee, maar ontkom er niet aan om later in zijn eigen huis, in een zeer uitgebreid college terecht te komen, welke mogelijkheden bamboe heeft als bouwmateriaal. Een boek over architectuur wordt bladzijde voor bladzijde getoond aan het 30 koppig gezelschap die allen zijn gekomen voor de jungle, de watervallen, het zwemmen in de rivier, de wandeling. Kathedralen, huizen en gemeenschapshuizen zoals de jaarbeurs in Hamburg zijn allemaal van bamboe. Ach, het is ook goed zo want het regent dikke druppels en liggen uit te buiken van de prima lunch. De prachtige wandeling door het dal, de berghelling op, door de plaats Minca en naar de rivier, het water in de rivier is verfrissend koel. Minca is een leuk toeristisch centrum, 15 kilometer van Santa Marta en een aanrader om te bezoeken.

 

In de middag een uitleg over Cacao en/of Chocolade, koffie plantage en het branden en zetten van koffie. Geen kokend water op de gemalen koffie want dan gaan het aroma en smaak verloren met de hitte. 80 Graden is de ideale temperatuur van het gietwater en gebruik alleen koffiewater om op te gieten geen theewater, zou mijn Vader zeggen.

 

Na al deze wetenswaardigheden vallen we in handen van een overgedateerde Hippie in smetteloos wit indianen pak of  een medisch outfit. Hij vertelt over de verschillende bijproducten van de Coca-plant, koffie en de Cacao boon. Allerlei medische toepassingen en sommige om er high van te worden. Het brengt een hoop hilariteit bij de jongelui uit Argentinie, die ook in de groep zijn. Klapper is dat de man met een stalen gezicht de dames een wondermiddel weet aan te prijzen. De dames blijven stoïcijns voor zich uitkijken terwijl de heren allemaal lachen. Jacqueline merkt droog op: ik ben binnenkort jarig, Bertus.

ARC gestuntel.

 

Woensdag, 10 januari 2018

 

Santa Marta.

 

Jacqueline werpt zich op als reisleider en snuffelt het internet af voor goedkope vluchten en leuke bestemmingen. Ik vind het allemaal best en sluit me graag aan bij al dat geregel. We boeken een eerste reis naar Medellin en van daaruit maken we verschillende tochten, wordt vervolgd.

 

Winkelen, wandelen, over de steiger lopen en werken aan de website. Bellen met het thuisfront en de dag vliegt onder je handen vandaan. De generator gestart maar geeft het geluid van een Ferrari zodat de conclusie is: te weinig of geen koelwater. Het volgende project dient zich vanzelf aan. Ik kan het met deze hitte niet opbrengen om er meteen aan te beginnen. Ik neem de waterslang en spoel het zoutwater van gisteren van het dek en ga er zelf ook maar even onder staan. Heerlijk warm zoet water. In de avond loopt het eerste ARC schip binnen van een Duits X-jacht. Ze zijn het eerste binnen, ze zullen wel kunnen zeilen maar varen op motor en aanleggen is ver onder de maat. Het gestuntel met vooruit en achteruit, boegschroef links en rechts, loop ik door want er zijn grenzen aan mijn geduld en genoeg handen om te helpen. Welkom ARC in de haven.

Zwarte smurrie

 

Dinsdag, 9 januari 2018

 

 

Santa Marta.

 

De Australische buurvrouw tikt op het dek of we nog een gasfles gevuld willen hebben. Als geschenk uit de hemel want de fles is bijna leeg en zouden daar weer een aparte actie van moeten maken. Ik lever de fles om kwart voor negen in en wacht uit beleefdheid op de mevrouw die de gasflessen om 0900 uur zou ophalen. Om half tien had ik er genoeg van en laat mijn Australische buurvrouw achter met nog een tiental flessen. Colombiaanse stiptheid.

 

Het is niet zo warm zodat de bezigheid van het dek spoelen als een welkome actie is te beschouwen. Het dek is in de afgelopen drie weken een grote verzameling zand gemengd met roet uit de haven. Een zwarte smurrie druipt van alle randjes af en verzamelt zich in het gangboord. Wat een viezigheid.

Door het verschillende malen opstarten van de koelkast krijg ik deze eindelijk weer goed aan de praat en denk dat het samenspel van de warmte buiten, de warmte van het koelwater en de warmte van het koelmiddel de thermostaat van slag brengt. Nu hij eenmaal flink gekoeld heeft is het leed geleden en draait de koelkast als nooit te voren.

 

Bij Karen van de jachthaven leveren we de kotterfok in en spreken af deze zaterdag weer op te halen. De zeilmaker komt van Cartagena naar hier om aanwezig te zijn bij ARC World Round die hier een tussenstop houdt. Wereld-ARC is een rond-de-wereld-avontuur dat plaatsvindt over 15 maanden en 26.000 zeemijl beslaat. In navolging van de klassieke tradewinds-route vermijdt de rally gebieden met politieke instabiliteit, piraterij en de stormtijden aan beide oceaankanten.

 

Het tempo van de rally zorgt ervoor dat de vloot bij elkaar blijft en dat het als een groep beleven van de activiteiten aan wal. Er zijn langere vrije vaarperioden die deelnemers in staat stellen om naar huis te vliegen voor werk of gezin, of om verder te reizen bijvoorbeeld naar Paaseiland, Nieuw-Zeeland of Madagaskar.

 

Tijdens de middag lopen we over het strand tussen de marktkraampjes vol met prullaria, vissers brengen hun schamele vangst aan wal en de vishandelaren kopen de vis vanaf het strand om deze naar de markt te brengen.

Als lunch wandelen we een restaurant en bestellen het menu van de dag. Voor 4,00 Euro pp inclusief een Cola hebben we uitstekend gegeten

Colombia is voor onze begrippen erg goedkoop.

Bewaakt.

Marsol
Marsol

 

Maandag, 8 januari 2018

 

 

Cartagena - Santa Marta

 

 

De Queen B ligt prima bewaakt door de Blue Spirit braaf in zijn box op ons te wachten. Er is in de voorbije week een storm geweest met meer dan 50 knopen wind. Rene heeft de bimini veilig gesteld met de zonnepanelen en ben erg blij met deze actie. Veel boten blijken schade te hebben met de harde wind die hier in de haven heeft gestaan. Het dek heeft een verzameling van roet en zand en voelt met de blote voeten stroef aan. Dat wordt schrobben maar eerst op je gemak raken. De bustocht van Marsol was prima en hebben de reis vanaf de voorbank mogen meemaken, een beetje extra comfort in plaats van opgevouwen zitten in een stoeltje dat 10 cm te krap geconstrueerd is.

 

We lopen van het station naar de boot en nemen meteen enkele boodschappen mee. Amigo, de bedelaar voor de winkel, hangt nog precies zo over zijn fiets als toen we naar huis gingen. Vastgekluisterd op zijn in elkaar geflanste driewieler, op zijn vaste plek. Veel bewoners komen een praatje bij hem maken zodat hij al babbelend en hand ophoudend de dag door komt.

 

In de haven een blij weerzien met de buren en een prima moment van ontspanning met het gevoel we zijn weer thuis. Mastvoet en bakskist zijn droog, koelkast valt uit

Reizen in etappe's

Vliegend over Panama
Vliegend over Panama

 

Zondag, 7 januari 2018

 

 

Schiphol - Cartagena

 

 

 

Mijn benen zijn stram, ik weet niet meer hoe ik moet zitten, mijn boek is uit en ben zo blij dat de landing ingezet wordt op de luchthaven van Cartagena. Vanochtend vertrokken van Schiphol, naar New York, daarna Panama en nu de finale. Saaie reizen ga ik niet beschrijven zodat ik alleen vermeld dat ik heel blij ben als ik in een bed val van het hotel. Morgen verder met de bus.

 

Geducht pak slaag

Met Luchtschip naar Colombia
Met Luchtschip naar Colombia

 

Zaterdag, 6 Januari 2018

 

 

Vlijmen - Schiphol

 

Drukke weken achter de rug met bezoeken van familie en vrienden. Tot op het laatst toe probeer ik iedereen nog even te zien en moet helaas de Dassendragers Kikvorschen laten schieten. Jim, de kleinzoon komt met zijn ouders me ophalen om op het station af te leveren en we komen samen in een ware veldslag. Kleinzoon geeft Opa een “geducht pak slaag” en als ik eindelijk op de roltrap sta, weten we niet genoeg naar elkaar te zwaaien. Ik mis dit ritueel nu al en ben niet eens boven op het perron.

 

Met de trein naar de Vertrekkershal van Schiphol en zie een fris gewassen Jacqueline voor me staan, zo uit de sauna getrokken. Samen door de douane en blijven in het Mercure hotel op Schiphol slapen om de volgende morgen, zonder al te veel stress en familieleden lastig te vallen, klaar te staan voor vertrek. De eerste reis van het jaar is ingezet. Colombia, Santa Marta, de plaats waar de Queen B op ons wacht.

Nieuwjaar 2018

Oosterschelde op weg naar 2018
Oosterschelde op weg naar 2018

1 Januari 2018

 

 

Vlijmen

 

De buurt laat me weten dat er iets is veranderd. De donderslagen en vuurpijlen scheren over ons heen en de mensen van de televisie staan te zwaaien en voorspellen dat het van kommer en kwel tot een fantastisch Nieuwjaar zal worden.

Je zult het nooit weten van te voren en de eerste de beste oliebol in de politiek kan het scenario van ieder zijn geluk te wensen in een seconde teniet doen.

Onze plannen met de Queen B zijn een reis uit te stippelen in de Carieb of misschien toch door het Panamakanaal? Het hangt van enkele externe factoren af en laten het gewoon op ons af komen. Aan alle lezers een heel Gelukkig en Goed 2018 toegewenst!

 

Een ogenschijnlijk simpele vraag waar komt de viering Nieuwjaar vandaan geeft meteen een andere kijk op dit fenomeen: Volgens Wikipedia:

 

Nieuwjaar is de dag waarop het begin van het nieuwe jaar wordt gevierd. In de westerse wereld is dit op 1 januari, in andere culturen vaak op andere data. Bij deze viering zijn wederzijdse gelukwensen en goede voornemens gebruikelijk.

 

Geschiedenis,

 

Lang geleden begon het nieuwe jaar bij het begin van de lente, als de natuur weer tot leven kwam, of begin januari, als de dagen beginnen te lengen. Bij de invoering van het christendom wilde de Kerk een eind maken aan de heidense gewoonten rond deze nieuwjaarsviering, en riep 1 januari uit tot bid- en boetedag om de besnijdenis van Jezus (8 dagen na de geboorte) te vieren. Maar ook daarna vierde men het nieuwe jaar nog rond de oude heidense data, maar ook op Sint Maarten (11 november); de eerste adventsdag; de zonnewende (rond 21 december); of Maria Boodschap (25 maart). De Spaanse landvoogd Requesens besloot in 1575 dat het nieuwe jaar officieel op 1 januari begon.

 

De Babyloniërs brachten rond 2600 v.Chr. een koningsoffer. Ze meenden dat op nieuwjaarsdag de koning het mikpunt van de goden zou zijn, dus vervingen ze de koning tijdelijk door een slaaf of een ter dood veroordeelde, reden hem als koning rond en offerden hem ten slotte. Zo werd het kwaad een jaar afgewend.

 

De oude Germaanse oud-en-nieuwviering werd in de winter gevierd, duurde 12 dagen en nachten en heette 'Joelfeest'. Het Joelfeest begon op de langste nacht van het jaar op 20 december en duurde tot 1 januari, het huidige Nieuwjaar. Na de Romanisering werd dit verschoven naar 25 december en werd 12 nachten later Driekoningen gevierd. In hedendaagse paganistische religies (o.a. Wicca) wordt Yule gevierd rond 21 december.

 

Bij de Romeinen begon het nieuwe jaar op 1 maart, totdat Julius Caesar in 44 v.Chr. de juliaanse kalender invoerde, vanaf die tijd was Nieuwjaar op 1 januari. De Romeinen offerden sindsdien op die dag aan de god Janus (waarnaar januari is genoemd) om hem mild te stemmen voor het aankomende jaar.

Vuurwerk

 

Men ziet de periode van kerst tot Driekoningen (de heidense twaalf nachten) tegenwoordig nog steeds als feestelijke periode. In deze periode vallen (verplichte) snipperdagen en schoolvakanties, en veel bedrijven zijn gesloten. Veel mensen laten de kerstboom tot na Driekoningen staan. De tradities van onze heidense voorouders hebben dus nog steeds invloed.

 

De nieuwjaarsvuren zijn terug te vinden in de traditionele kerstboomverbrandingen die in sommige plaatsen nog steeds worden georganiseerd. De oude vuren werden destijds gedoofd, en nieuwe vuren werden ontstoken om het oude jaar te vernietigen en de komst van het licht en het nieuwe te onderstrepen.

 

Ook moesten de geesten van de overledenen en de demonen worden verjaagd, die juist rond deze tijd konden opspelen. Dit verjagen gebeurde met veel lawaai, wat nog terug te vinden is in het gebruik om rond de jaarwisseling vuurwerk af te steken en klokken te luiden.

 

Deze geesten moesten echter ook gunstig gestemd worden. Zij konden namelijk de mensen en het vee vruchtbaar maken en het gewas doen groeien. Men bracht ze daarom ook offers, die men na het ritueel zelf opat en -dronk. Dit vinden we terug in onze eigentijdse kerst en oud-en-nieuwgerechten terug, zoals kerststollen, duivekaters, wafels, knieperties, spekdikken, oliebollen en de traditie om uitgebreide maaltijden aan te richten met veel alcoholische drank.

 

Het geven van cadeautjes en nieuwjaarsgiften aan familie en personeel was al onder de Romeinen gebruikelijk. Het vindt in Frankrijk plaats op nieuwjaarsdag, in Italië op Driekoningen, in het Verenigd Koninkrijk op eerste kerstdag, in Duitsland op kerstavond en op sinterklaasfeest: 5 december (Nederland) + 6 december (Vlaanderen) en met kerst. In 1535 schafte Maarten Luther Sinterklaas af; het kerstkind werd de brenger van geschenken.

 

Zo dat weten we dan ook weer en ik neem me voor om er eens een heel mooi jaar van te maken met heel veel mooie zeemijlen, prachtige zeiltochten, mooie bestemmingen, leuke ontmoetingen en veel liefde.