Logboek 2022

Gezonde interesse

Wat kleiner dan los Angeles
Wat kleiner dan los Angeles

 

Zondag 31 april mei 2022

 

Dintelmond.

 

Het is een verslaving of een gezonde interesse voor de zeilsport zodat ik direct gebruik maak om naar de AlbinO te rijden. Het lijkt me het beste om een jetlag te beteugelen door te proberen gewoon te doen en dit is voor mij, gewoon gewoon.

Vaarklaar maken zoals zeilen aanslaan, zeilhuik erop, buiskapje plaatsen en de motor gangbaar maken. De oude Volvo MD7a slaat meteen aan en ben best een beetje trots op het beest. De inrichting in de kajuit op zijn plek leggen, water vullen en wat dieselolie in de tank. Genieten van de havenactiviteiten vanuit de kuip om te realiseren dat het bijzonder is, dat ik enkele dagen geleden in de kuip op Fiji zat en nu in de kuip in Dintelmond. Genieten kun je blijkbaar overal en tel mijn zegeningen. Voorzichtig naar huis rijden want je reactievermogen is duidelijk anders door de lange tijd op het water.

Genderneutraal plassen

Van de lucht uit gezien, marina del Rey Los Angeles
Van de lucht uit gezien, marina del Rey Los Angeles

 

Zaterdag 30 april 2022.

 

Los Angeles – Londen – Amsterdam

 

Wat is er te vertellen over eindeloze vluchten. 2 Keer 10 uur vliegen is 20 uur films kijken, dutten waar de slaap toch niet wil komen. Af en toe opstaan om te gaan plassen want je wilt de ledematen strekken. Op de wc valt het niet mee om met het bewegende, 900 kilometer snel voortsnellende vliegtuig die regelmatig in kleine luchtzakken komt. Het is niet eenvoudig om staand te plassen als een echte vent want er zit altijd wel een hoek of kromming in het plafond zodat je scheef voor de pot staat. Het valt niet altijd mee om de mannelijke uitingen van het recht op staand plassen in deze tijden van genderneutraal vol te houden. Ze dwingen je wel op subtiele wijze om zittend te plassen.

De reis gaat voorspoedig en komen moe maar wel aan op Schiphol waar weer eens blijkt dat de trein niet rechtstreeks naar ’s-Hertogenbosch rijdt. Dan maar over Dordrecht en Breda en plakken er een uurtje extra reistijd aan vast. Genoeg van het reizen stappen we in de taxi voor het station voor de rit naar huis. Een keurige man die braaf zijn meter aanzet en klantvriendelijk is brengt me thuis. Zo kan het ook en zo moet het ook. Het deed me toch weer goed.

Randcriminelen

Port Denerau
Port Denerau

 

Vrijdag 29 april 2022

 

 

Savusavu – Denerau – en verder

 

 

De ongenode gast van gisteravond heeft mijn slaap niet verstoord en sta fris en monter op om de lange reis op weg naar huis te beginnen. Rond acht uur staan we met de paspoorten op de stoep bij de immigratie die in eerste instantie aangeeft dat het kantoor om 09.00 uur open is. Na uitleg dat we met vliegtuig vertrekken en dat we hiervoor speciaal gistermiddag zijn geweest worden de paspoorten afgestempeld. Nu terug naar de boot en de taxi wordt geregeld bij de buurman van de snorkel en duik boot. De taxichauffeur is een Hindoestaan en heeft duidelijk aversie tegen de Chinezen en de Chief-cultuur op de eilanden. Hij vindt het koninkrijken in een koninkrijk en vraagt zich af waarom al die Chiefs zoveel macht hebben. Als we een zandpad opdraaien vraag ik hem of we wel goed zitten want we willen naar de luchthaven. Zeker antwoord hij, dit is de luchthaven. We vallen met de auto in de diverse kuilen en hobbelen naar de parkeerplaats van een gebouwtje met zinken golfplaten en in het midden staat een kruk waar alle bagage afhandelingen plaats vinden. Mijn lachen om de situatie is aanstekelijk want al snel ziet de taxichauffeur het lachwekkende van de Airport in. Voordeel is dat er geen wachtrijen zijn voor bagagecontrole, geen wachtrij voor het ticket. Een vinkje op een overzicht lijst van passagiers is voldoende om te wachten op de zilveren vogel. Een vliegtuigje met 12 stoelen en een open cockpit waar we kunnen zien dat de stewardess les krijgt in het vliegen. Op het laatste moment wordt er door de piloot ingegrepen bij de landing. Landing op vliegveld Nadi met veel wachttijd voor de volgende vlucht.

 

We houden een gele taxi aan en vragen naar Denerau te rijden. De taxichauffeur rijdt direct aan en doet me aanbod om voor 55 dollar naar de bestemming te rijden. Ik ontplof want hoe kan ik onderhandelen als toerist, wanneer ik niet weet hoe ver of wat de tarieven zijn en zeg hem om ons uit de taxi te laten. De chauffeur draait wat bij en geeft me een speciaal tarief voor 45 dollar. Nu is het me genoeg en wil stoppen want ik heb speciaal een gele taxi genomen omdat deze met een meter werken en zal zeker een klacht indienen. Met een gebrom en gerommel tovert hij een meter tevoorschijn en brengt ons naar Denerau voor 26 dollar. Taxichauffeurs wereldwijd zijn een speciaal ras en plaats ze in de categorie randcriminelen. Het is zo gemakkelijk om toeristen die de taal niet beheersen of de plaatselijke gebruiken, om deze zelfs af te persen. In Nederland zijn enkele rechtszaken geweest van taxichauffeurs die met name Chinese passagiers intimideren en bedreigen om 650 euro te laten betalen voor een kort ritje. Dan zal ik mijn ervaringen in Pakistan, Turkije en Italië nog even maar niet spuien.

 

Denerau is een groot maritiem resort in de vorm van jachthaven met winkelcentrum en veel appartementen, opgesloten in een soort van compound. Een voorbeeld van de samenleving die we in de toekomst gaan krijgen. De rijken en de goed opgeleide mensen die zich afschermen voor de criminaliteit op straat. We zullen bij de rondreis op Fiji zeker nog eens terugkomen en hebben een prima idee gekregen welke mogelijkheden hier zijn voor reparatie en bevoorrading. Bij een snorder-taxi onderhandel ik voor 30 euro ons terug te brengen naar het vliegveld. We krijgen de kans om al snel in te checken zodat we achter de bagagecontrole en douane een hapje eten en de vlucht naar Los Angeles, om 22.00 afwachten.  

 

Nachtmerrie

Rat aan boord
Rat aan boord

 

Donderdag, 28 april 2022.

 

Savusavu

 

Voorzichtig doe ik de deur van de badkamer open en nieuwsgierig dat ik ben, tref ik geen enkel beest op de plak-plaat. Zal het dan toch verdroogd materiaal zijn geweest? Gelukkig geen muizen want die kunnen forse schade maken zoals het knagen aan de elektriciteit kabels. De plaat ligt me niet in de weg en laat deze standby op de gootsteen liggen.

 

Voorbereidingen om naar huis te gaan is een vast ritueel van: Genua, kotterfok uit de mast en opvouwen, fietsen afbreken en opruimen in de achterkajuit. Losse spullen van het dek, lijnen dubbel vast leggen op de kikkers van de steiger, groene beschermdoek voor het plastic raam van de buiskap en laat enkele kopieën van de tickets maken, want zonder de telefoon moet je terug naar het papieren tijdperk. De aangebroken etenswaren opmaken of van boord halen. Het is veel werk en vermoeiend zeker met de temperaturen in combinatie met het vocht. Nog even de immigratie bezoeken maar deze willen de stempels pas morgenochtend voor openingstijd zetten. Het voordeel is dat we de weg weten en dat er min of meer een afspraak is gemaakt. Ik loop de straat af voor een mogelijk restaurant voor de avond. Humberto komt voorbij en nodig hem uit om vanavond een drankje op het terras te doen en in het ontdekte restaurant te gaan eten.

Een gezellige avond met prima eten alleen de wachttijden laten te wensen over. De keuken blijkt niet goed georganiseerd en vergeet een soep. Humberto wordt herkend door een van de gasten en maakt een praatje dat heb je als je filmster bent en als voorbeeld gesteld wordt van de ultieme mantelzorger.

 

Op het eind van de avond pakken we de rugtassen in en leggen de paspoorten klaar. De ventilatoren aan voor de koelte over het bed voor de laatste nacht aan boord. Ik leg net het hoofd op het kussen als ik een hoop kabaal en rumoer in de badkamer hoor. Dit is fout en kijk voorzichtig in de badkamer waar ik een forse volwassen rat zie worstelen met de plak-laag op het bord. Een rat is een nachtmerrie voor veel zeilers en we hebben er een. Ik gooi snel een doek over de rat en werk het bord met plak over boord, nu even maar niet denken aan het milieu of de Bond tot het behoud van de Rat, Green Peace, Partij van de Dieren, Waddenvereniging of Natuurmonumenten. Gewoon oplossen zoals de meeste Fiji’s, je moet proberen aan te passen en dat past me nu het beste. Met een opgewonden schrik kruip ik weer terug op bed en vraag me af hoe het mogelijk is dat de rat door al die nauwe spleetjes zijn weg heeft weten te vinden. Ook realiseer ik me dat Ciske de Rat af is gekomen op de schoonmaakresten van de vis van enkele dagen geleden. Gelukkig vallen we toch snel in slaap maar zullen dit evenement niet snel vergeten.

 

Goeiplèk

Omgeving Savusavu
Omgeving Savusavu

 

Woensdag, 27 april 2022

 

Savusavu

 

Met een forse klap op de messing contramoer met hamer en beitel springt de moer los en draai de hoofdmoer los waar een inkeping in gefreest is. Vervang de slangklemmen die de rubberen houder op de aspijp zit en peuter het oude vetkoord uit de ring en breng de nieuwe er voor in de plaats. Nu de ring vastzetten en het blijkt een fluitje van een cent en vraag me af waarom ik hier nu zo tegenop heb gekeken. Zelfs het stromende water langs de schacht van de as valt geweldig mee en kan niet anders zeggen dat het goede kwaliteit draaiwerk is van de heren jachtenbouwers.

 

Bakskisten opruimen want de tijd gaat dringen want binnenkort terug naar Nederland en Humberto brengt Pizza’s met een fles wijn. Grote stukken pizza met slok witte wijn en het is genieten in de kuip. Tijdens de borrel hoor ik geen telefoon en kijk eens op het scherm en deze staat uit. Knop induwen en dan laat zelfs Huawei je in de steek want er is geen beweging meer in te krijgen en zelfs bij het laden komt er geen knipperend batterijtje in het scherm. Ik breng mijn telefoon naar de Indiër die hem uit elkaar haalt met een speciale sleutel en constateert dat water op de printplaat een weg gezocht heeft tussen mijn data. Een data-lek maar dan zodanig dat het een totallossie is. Ik besluit een telefoon te kopen in Nederland. Waarschijnlijk ontstaan tijdens de hoosbui tijdens de onweersstorm.

Je bent tegenwoordig onthand als je afgesneden bent van de virtuele wereld die de reële wereld is geworden want de QR-codes voor het vliegen staan in de gsm, overboekingen en de whatsapp. Ik krijg later heel wat klachten dat ik niet bereikbaar ben en zoals bij andere onderdelen zou je bijna voor een reservemodel moeten kiezen om bij het geval van weer een schade je direct kunt overschakelen.

 

Bij het poetsen en opruimen treffen we kruimels van de afwerkrand op het aanrecht in het toilet. Is het door de tijd verdroogd of hebben we insecten aan boord? Jacqueline ziet afdrukken van pootjes en denkt aan muizen maar dat is vreemd want er zijn geen muizenkeutels. Ik druk met de vingers over de schuimstrip of er een insect uitkomt maar er is niets vreemds. Eén van de lokalen raadt het gebruik van een plastic schijf aan met lijm zodat alle ongewenste insecten of misschien de muis op blijft plakken. Jacqueline gaat op pad en komt met een potje Goeiplèk terug. Dat valt nog niet mee om de lijm uit de pot op de plaat te krijgen maar zetten de val op het aanrecht en wachten af.

 

Alle voorbereidingen ten spijt komen we niet toe aan het ontdekken van het eiland en jammer genoeg blijven we teveel rond de boot hangen. Het stadje is snel verkend maar de omgeving blijft nog onverkend en ik vind dit wel jammer. Dat wordt iets voor de volgende keer.

Negatieve stress

Savusavu waterfalls
Savusavu waterfalls

Dinsdag, 26 april 2022

 

Savusavu

 

Bij Dolly regelen we een bootoppas voor de periode als we weg zijn en voelen ons gerust in deze omgeving, en ook met de mannen van de duikexpress in de buurt alsmede het toezicht van de andere schepen in de haven.

Boodschappen doen in de stad en we brengen een aantal lege jampotten bij de groenteverkoopster die met deze potten weer groenten kunnen inleggen en bewaren.

 

Tijd om de achterkajuit leeg te maken en begin aan de motor want heb wat water onder de motor gezien. Er blijken alweer twee slangklemmen gebroken te zijn, door de corrosie van zeewater. Ik vervang de slangklemmen en wil nu toch een slangenpakket hebben voor de motor. Dit blijkt later helemaal niet beschikbaar te zijn en zal het moeten doen met het zelf maken van de diverse slangen.

 

Humberto installeert enkele frequenties op de HF zender en praten over verschillende zaken bij. De rechtszaak waar hij in verwikkeld is, blijkt steeds meer een soap en het geeft hem een hoop negatieve stress. Mijn advies laat gaan maar Humberto wil er niet over nadenken, doorgaan. Tja..

Gezelliger is het uitgebreid te hebben over de gezamenlijke kennissen tijdens de regen die blijft vallen. Zelfs voor de Fiji-mensen is het uitzonderlijk nat terwijl het droge seizoen al lang is begonnen.

 

 

Per saldo zinloos

Vis in de panko gebakken
Vis in de panko gebakken

 

Maandag, 25 april 2022

 

Savusavu

 

Humberto is gewikkeld in een wel heel vreemde juridische kwestie. Hij is bedonderd door een lokale handelaar en heeft nog steeds geld tegoed van de man. De oplichter wordt door hem gedaagd voor het gerecht maar moet zelf zorgen voor het oppakken van de verdachte en zelfs eten verstrekken aan de man. Een vreemde gang van zaken en denk dat het meer een vorm van gijzelen is, om de man een bekentenis te laten doen van oplichting. De rechter zal hem veroordelen tot terugbetaling maar kan dat toch niet, dus per saldo zinloos. Humberto heeft het geld afgeschreven maar wil koste wat kost de zaak doorduwen om genoegdoening te vinden en de boel niet zomaar op zijn beloop te laten.

 

Voor mij de tijd om de generator verder los te koppelen, schroefasprobleem nader te beschouwen en besluit tot een rigoureuze aanpak door gewoon de ringen los te draaien in plaats van vaster en het vetkoord te vervangen. Maar moet wel eerst vetkoord vinden en loop alle winkels in de stad af voor een koord en krijg overal nul op request. Humberto geeft tijdens het eten aan dat hij nog een stukje koord heeft liggen en springt tussen twee happen vis naar zijn schip en haalt het koord en blijkt ook nog de goede maat. Dat wordt een klus voor morgen want nu hebben we een feestmaaltijd met de vis die hij meegebracht heeft. De vis heb ik gefileerd in moten en gepaneerd in de Panko en gebakken in de olijfolie. Beetje zout en peper en de vis met krokant korstje is een feestmaal. Humberto moet mij dan ook maar eens leren vissen want dit is wel het echte eilandgevoel. De regen drijft ons naar binnen en eten in de kajuit waar het bij het koken in de kleine ruimte al snel natter is dan buiten maar het went. Tempo van leven verlagen en bij elke beweging nadenken. De witte wijn maakt ons uitgelaten en tussen de bedrijven door weet Humberto met een aantal voorkeurzenders op de kortegolfzender het weerbericht te installeren. Nooit geweten dat het mogelijk is, zo leer je elke dag weer bij. Oude techniek in een nieuw jasje.

 

Sloop-Kunstenaar

Hamer en beitel als gereedschap
Hamer en beitel als gereedschap

 

Zondag, 24 april 2022

 

Savusavu

 

Tijd voor controle en onderhoud na de lange tocht en zoek de plek waar de speling van het roer ontstaat. Om bij de stuurinrichting beneden te komen moet ik het halve schip uitruimen en de luiken vrijmaken. De achterbakskist leegmaken en het luik bij de boiler los. Er blijkt geen speling te zijn bij de bevestiging van de stuurinstallatie bij het roer en moet het dus boven zoeken. De speling zit bij het kroonwiel boven bij het stuurwiel en beschouw het niet nodig om het te vervangen of te vernieuwen. Dat is een klus afgerond en nu haal ik de verlichting van het kompas los en breng het kapotte LED-lampje naar de Indiase reparatie winkel. Met veel praten en uitleg frunnikt de man een LED lampje van 4 volt met een weerstand zodat deze te gebruiken valt bij 12 volt. 5 Fiji Dollar$ oftewel 2,50 Euro armer wandel ik terug en bevestig het lampje in het kompashuis en zie al snel een mooie duidelijke verlichting voor in de nacht.

 

Bij het sluiten van de luiken en het losmaken van de minkabel van de generator zie ik een constant lopend straaltje water uit de schroefas. Dat is niet goed en herinner me de moeite die ik altijd heb gehad om de koppeling met vetkoord vaster te zetten. Ik heb indertijd twee speciale sleutels gemaakt, de steeksleutel verjongt om plaats te krijgen in de holte van de romp, waar de as van buiten naar binnen komt. Hier zit een waterstop met vetkoord en de grote ring wordt vastgehouden door een contramoer. Deze twee moeren zitten altijd muurvast en er zit niets anders op dan de contramoer met hamer en beitel los te slaan. Tijdens mijn werkzame leven ben ik kunstenaars met hamer en beitel tegen gekomen. Het is mogelijk om grote bouten en moeren met een uitgekiende klap los te slaan of bij kleinere de moeren stuk te slaan. Tijdens mijn China carrière was er geen gereedschap dan een stuk betonijzer geslepen in de vorm van een beitel met een flinke hamer. Sloopkunstenaars zullen we maar zeggen. Bij mij is het behelpen en elke slag gaat door merg en been.

De grote moer met vetkoord, er is geen beweging in te krijgen en bij deze temperaturen is om het luik natter van mijn zweet dan van de lekkage uit de as. Ik moet het helaas opgeven en laat het een nachtje bezinken om erover na te denken. Tijd om andere klussen aan te pakken zoals gasfles bijvullen en uitgebreid visbakken met Humberto om de verhalen aan te horen. Een gezellige middag en op het einde van de dag gaan we in het restaurant nog een borrel halen waar de band het liedje Chala la I need you van Albert West met de Shuffles spelen. Zo wordt je aan de andere kant van de wereld plezierig geconfronteerd met een goede kennis, helaas overleden (2015), en de muziek uit Rosmalen.

 

 

Slomer dan sloom

Huub met zijn moeder.
Huub met zijn moeder.

 

Zaterdag, 23 april 2022

 

Savusavu

 

Een tik op romp en het lachende gezicht van Umberto komt om de hoek kijken. Eindelijk het weerzien van elkaar na jaren. Umberto ken ik als Huub van den Broek uit de tijd van de zeeverkennerij en maakten toen al plannen om de wereld rond te zeilen. Hij heeft het gedaan en maakt er nu zijn dagelijks werk van om te settelen op Fiji. Zijn rust vinden na jarenlang rondzwerven. In 2015 heb ik hem beloofd op te zoeken op Fiji en nu is het dan zover. Veel gebeurd ondertussen want Umberto is ook de man die bekendheid heeft vergaard door zijn moeder mee te laten zeilen naar zijn huidig thuisland. Moeders stapte als 90 jarige aan boord in Curacao en werd in het Caribisch gebied de mascotte van veel zeilers. Een geweldig voorbeeld van “Durf te leven”, welke leeftijd dan ook. Gewoon doen. Het heeft Tilly, nog een geweldige drie jaar van leven opgeleverd en Huub kan trots terugzien op wat hij voor zijn moeder heeft gedaan.

 

Het weerzien wordt vergezeld met een grote vis en ben al snel tijdens de koffie en het babbelen de vis aan het fileren in hapklare brokken en zorg ervoor dat de filets in de koelkast verdwijnen. Bij deze temperaturen zou het zomaar kunnen dat de vis na een half uur vanzelf gaat lopen door allerlei ander gespuis. Wat een verhalen worden er verteld en hoeveel gezamenlijke kennissen hebben we samen opgebouwd. Bewonderingswaardig is hoe Huub zich staande weet te houden zonder geld en door ruilhandel en diensten. Van verkoop onderdelen, verkoop krijgertjes en zelfs te dienen als hospitaalschip tussen de eilanden.

 

Vanochtend ontdekken we per toeval de leuke groentemarkt met de diepvrieskasten volgestort met vis. Vers gevangen, zonder sortering en schoonmaken in de koeling. Je mag als koper de klep van de vriezer openmaken en een keuze maken uit de bonte kleuren en tekening van huid van de vis welke je op je bord wil hebben. Onderhandelen als de vis stijf bevroren op de weegschaal ligt, de temperatuur zal er wel voor zorgen dat deze ontdooid is, voordat je thuis bent. Cava in bosjes schijnt een licht verdovend middel te zijn en het maakt je wat slomer. Nu vraag ik me af of het voor de lokale mensen wel zo verstandig is, want slomer worden dan sloom blijkt hier dus mogelijk. Cava, blijkt erg belangrijk te zijn en het is verstandig dat als je naar de eilanden van de Lau-groep reist dat het een pré is als je de Chief een bosje cava kunt aanbieden. Het wordt dankbaar aanvaard en werkt als een paspoort, je mag je vrij bewegen op het eiland.

 

Nu we op de plaats van bestemming zijn en een mogelijke langere verblijfplaats hebben geregeld boeken we de terugreis boeken zodat het thuisfront alvast vangrails kan plaatsen om ons op te vangen. Na de boeking valt plots de telefoon uit en krijg deze niet meer opgestart.

Je bent baas of je bent het niet.

Hugo Boss
Hugo Boss

 

Vrijdag 22 april 2022

 

 

Savusavu

 

De ongemerkte vermoeidheid komt voorzichtig naar boven en probeer wat afleiding te zoeken. Nergens zin in, het gevoel van lamlendigheid doet me besluiten om te wandelen. Langs het busstation, telefoon nummer en saldo regelen voor de verbinding met de wereld. Dit is nu typisch een product dat 10 jaar geleden nog niet zo hoog op de lijst van belangrijke levensbehoefte stond en nu zelfs richting noodzakelijk komt en voor de toekomst eerste levensbehoefte. Je cardiogram, waarschuwing wanneer je pillen moet slikken en welke doseringen, afspraken met tandarts, wereldnieuws, weersverwachtingen met zijn alerts. Geen telefoon en je zou zomaar in een onverwachte onweersbui kunnen verdwalen. We hebben er ervaring mee. Bij een winkel meet ik een gastankje op voor de vervanging van de tank aan boord maar deze blijkt net niet te passen. Supermarkten verkennen en zie wereldwijd grote verschillen. Hier is een aparte afdeling sterke drank, sigaretten en lotto formulieren waar soms lange rijen staan met mensen en hun bonnenboekjes die ze als beloning voor werk krijgen in plaats van volledig betaald werk.

 

Het is snikheet in de haven en de transpiratie is geen zweten maar stromen. Als een oude vent met incontinentie verzamelt mijn broek al het lichaamsvocht en laat donkere natte plekken na.

Na de uitgebreide lunch maak ik een wandeling alleen en loop de weg af naar het zuiden. Het is niet spectaculair en blijf na drie kilometer op een palmboom die horizontaal boven het water groeit zitten in de schaduw. De inspanning van dagen te weinig slaap komen nu naar boven en de enige remedie is rustig aandoen en dat valt niet mee. Ik beschuldig mezelf als lui en zou nog zoveel willen doen maar kan het niet opbrengen.

 

Ik loop terug naar de Queen B en haal Jacqueline op voor een drankje op het dek van het restaurant. Leuk om over de rivier te kijken naar de bouw van het resort en de jachthaven. De opzichters van Australische afkomst zitten bazig in de veerbootjes en vinden het contact met de collega werkers boven hun stand. Je bent baas of je bent het niet zullen ze denken. Ik denk dat ze de boot missen met dit gedrag. Vroeg of laat tref je een baksteen aan in de riolering, of een verkeerd gestorte vloer, een langzaam inwaterende meterkast. En wie is dan de heimelijk lachende derde?

Regelneef of regelnicht?

Hoofdstraat Savusavu
Hoofdstraat Savusavu

Donderdag 21 april 2022

 

Savusavu

 

 

De eerste kennismaking is de zoektocht naar een betaalautomaat om Fiji-dollars te halen voor de verschillende instanties. De dollars komen in een stapeltje uit de automaat en krijgen een eerste indruk van de stad. Klein India, de winkels en supermarkten worden gerund door Indiase ondernemers. Het geeft een vreemde indruk want van de autochtone bevolking zie je weinig ondernemerschap. De Chinezen weten zich natuurlijk stand te houden met de diverse restaurants en gereedschap cq bouwmaterialen winkels. Gezellig druk in de straat en de auto’s rijden beheerst zodat je een veilig gevoel krijgt.

Jachthavens in Colombia, Guatemala, Panama hebben vaak een vrouwelijke officemanager die van wanten weet en die met een direkte efficiency en klantgerichtheid de zeilers weten te helpen. Dolly is ook zo een Marina-regelneef en stelt ons gerust met haar oplossingsgerichtheid en geeft de adressen van de overheidsinstellingen waar we nog een aantal formulieren moeten brengen en betalen.  Met een gestempeld formulier van de immigratie en betalingsbewijs, moeten we naar het ziekenhuis om de test te betalen. De taxi, Edward brengt ons voor 7 dollar (3,50 euro) naar een vervallen slecht onderhouden ziekenhuis waar de muren grauw en vuil zijn. Kleine kantoortjes met te grote bureaus volgestapeld met allerlei papierwerk zorgt voor ogenschijnlijke wanorde.

 

Kennismaken met de buren die snorkel en duikexcursies regelt. Al snel praten we honderd uit en voelt vriendschappelijk aan. De Fiji mensen zijn open en zeer behulpzaam. Boodschappen doen, stad verder verkennen en proberen je te nestelen en op de uitkijk blijven wat er om je heen gebeurt. Een groot resort met jachthaven is vlakbij in aanbouw en kunnen vanuit de kuip de werkzaamheden volgen.

Zweten

Savusavu
Savusavu

 

Woensdag 20 april 2022

 

S 17° 04’142 W 179° 43’943 – Savusavu Fiji

 

 

Mooie heldere nacht met een snelheid van 4,3 mijl. Uitzicht op een mooie aankomst met deze vaart. Ik zie de spaarzame lampjes op Taveuni en voel me ontspannen, een gevoel dat het allemaal goed gekomen is en dat het achteraf gezien, ondanks het tekort aan wind een prima tocht is geweest. Enkele donkere wolken stapelen zich op in de nachtlucht maar zie geen echte problemen. Rond 0600 uur valt de wind weg en besluit na een uurtje dobberen de motor te starten om de laatste 30 mijl met de motor af te leggen. Er is windstil weer voorspeld voor vandaag en om met het zicht van de haven een nieuwe nacht in te dobberen gaat zelfs mij te ver. De motor duwt de Queen B vooruit en ontdek toch nog een paar gemeen uitziende wolken die tot de zee raken met witte sluiers omgeven. De radar geeft aan dat het flinke buien zijn en besluit deze maar op de koop toe te nemen. Ondertussen passeren we ook nog de echte datum grens en overschrijden de 180° grens van west naar oost.

Vlak bij de ingang van de pass stort een wolk zich nog even leeg en draaien de baai in op weg naar Savusavu. Het wijst zich vanzelf en bij de Coprashed Marina melden we ons en kunnen aanleggen bij de steiger waar we direct weer weggestuurd worden toen ze hoorden dat we van ver zijn gekomen. Met assistentie van Ted, aanleggen bij de boei om te wachten op de medische dienst voor een antigeen test.

Een gezellige, onhandige, gezette jongedame, die het niet gemakkelijk vindt om over te stappen van een wiebelige rubberboot naar een zeilboot komt aan boord en neemt de test. Normaal neemt ze deze tests af op het vliegveld en is het testen van die onverantwoorde zeilers een heel ander chapiter. Na de test komt een delegatie van douane, immigratie met lokale overheid aan boord en bombarderen me met allerlei formulieren. Nu valt het niet mee om al die formulieren onder deze hitte goed in te vullen, de transpiratie gutst van het hoofd, de handen zijn nat, je bent vermoeid van de reis, geïrriteerd door het lange wachten op de overheid en dan tijdens de gegevens word je ook nog allerlei vragen gesteld. Ik voel me opgejaagd en ben blij als de heren en dames van boord gaan, een boodschappenlijst met nog te doen aan betalingen en formulieren voor morgen. Ted roept me van de steiger om aan te leggen en we varen nu dan eindelijk naar de vaste wal waar de reis als volbracht beschouwd kan worden.

Coprashed Marina geeft me het Sarasota Florida gevoel terug van heel vroeger waar ik de Queen B heb gekocht en voel me direct thuis. In het restaurant worden we van harte welkom geheten en eten een prima maaltijd met een fles wijn. De bediening komt op het eind nog gezellig met ons kletsen en geeft allerlei tips en wetenswaardigheden. Ze vertelt dat haar zoon bij het Fiji leger zit en dat het leger meer een beschermende taak heeft als wel een werkelijke militaire uitvoering. Het zou zo maar kunnen veranderen zoals de oorlog in Europa. Volgens fe Fiji-anen zitten wij toch wel heel dicht bij de oorlog en deze opmerking geeft me wel te denken. Sluiten wij onze ogen voor, van kwaad tot erger?

Ik geloof dat ik niet meer merk dat ik mijn hoofd op het kussen leg, en meteen in diepe slaap.

 

Stal

schildpadden op Duff Reef
schildpadden op Duff Reef

 

Dinsdag, 19 april 2022

 

 

S 16° 45’379 W 178° 13’510 - S 17° 04’142 W 179° 43’943

 

 

Het is middernacht en tijd om het logboek uitgebreid in te vullen. De boot gedraagt zich rustig en heeft een mooie snelheid van 5.3 knoop. Er is wat wind bijgekomen en het resultaat van gisteren is niet slecht en het beloofd een mooie dag te worden. Je voelt je humeur groeien. De accu meter geeft een 12,57 volt aan en dat is een mooie waarde. Ik klim de trap op en zie direct dat er een gijp nodig is. Mopperen moet je niet doen maar het waait nu toch wel even door zodat ik de nodige voorbereidingen moet nemen om een klapgijp te voorkomen. Wat is het een heerlijke wacht als de Queen B lekker doorvaart, de wind die de golven laat opstapelen, de witte kuifjes die opdoemen uit het donkere niets en de wolken die door de maan aangelicht worden. Spookachtig omrand met een maanlichtaccent. Zo geef ik de wacht over aan Jacqueline en val heerlijk in slaap want het slaapt lekker met een gevoel van alles is oké.

 

Maar dan word ik gewekt voor een squall. Een hoosbui klatert op het dek, bij het corrigeren van de windvaan spoelt het kippevel van mijn huid en voelt tintelend koud. Jacqueline geeft een handdoek aan maar laat het maar zo, want voel het als een extra ervaring. Ik neem de wacht over en zie dat er nog enkele gitzwarte wolken om ons heen hangen maar gelukkig maakt de wolk geen contact met de zee. Het zal wel bij buien blijven. Rond 0600 kunnen de weergoden het niet laten en stuurt een heuse squall op de Queen B af. Ik reef als de bliksem en ben net op tijd om de windversnelling van 32 knopen en heftige regen op te vangen. Ik mag weer gijpen tijdens de bui om op koers te blijven.

We vergaderen in de kuip tijdens het ontbijt of we koers aanhouden met een kleine omweg of de koers tussen de eilanden door. We gaan tussen de eilanden en verleg de koers. Eindelijk na 20 dagen contact met land. Duff Reef lgt vlakbij maar kunnen het niet zien omdat het bijna geen verhoging heeft. De beschermde schildpadden graven zich waarschijnlijk het zand in als ze die voortschuivende zeiltjes zien. Even verderop zien we de eilanden van de Lau Groep. Met enkele koerswissels varen we langs de kust van een vulkaaneiland en zien later in de almanak dat dit eiland volledig onbewoond is en als een soort natuurreservaat beschouwd wordt.

 

Met de satelliettelefoon maak ik contact met Dolly van Copra Shed Marina voor een ligplaats maar er blijkt plaats genoeg te zijn. Het varen tussen de eilanden is een leuke afwisseling van de lange tocht van niets dan water zien. De snelheid blijft erin en het wordt een dag van gijpen en aktief zeilen. We zijn de stal aan het ruiken en op het eind van de avond zien we het eiland Taveuni wat vlak voor Savusavu ligt. Dat beloofd een mooie laatste avond.

Niet zeuren, door zeilen.

Duff Reef.
Duff Reef.

 

Maandag, 18 april, 2022

 

 

S 16° 43’508 W 176° 42’465 - S 16° 45’379 W 178° 13’510

 

Nog 246 mijl te gaan. Het zou te motoren zijn maar daar wil ik absoluut niet aan beginnen. Doorzeilen en niet zeuren en gebruik maken van elke vleug wind. Spelen met de zeilen, gijpen , fok uitbomen, weer binnenhalen en uitvieren. Koers verleggen om gemakkelijker de zeilen te vullen, kiezen of ik voor koersafwijking kies of de rechte lijn en dan wat minder snel. Ik ben bezig met de touwtjes, het zeil, de richting. In de loop van de dag zien we dat het minder dan 100 mijl is naar het waypoint en komen onder de 200 mijl voor de eindbestemming. Het zijn maar getallen en toch put je hoop uit door te zeggen nog maar ….. 100 mijl tot. We zijn er zo.

Om 0900 uur een forse regenbui, de wind is van slag en komt uit verschillende richtingen maar herstelt zich gelukkig. De vliegende vissen schrikken van de donkere romp die zich naar voor waggelt en een Geep ligt in het gangboord. Ook geschrokken en nu gedroogd door de almaar bakkende zon. In de middag besluiten we tot een koers verandering om via de zuidkant van het Duff Reef in de passage te komen. Met de windmasters gesproken via de satelliet telefoon.

 

Duff Reef blijkt een beschermd gebied te zijn voor het behoud en beheer van schildpadden en is volledig gesloten voor menselijke aktiviteiten.

Goed humeur.

Goed humeur.
Goed humeur.

 

Zondag, 17 april 2022

 

 

S 16° 41’785 W 175° 20’818 - S 16° 43’508 W 176° 42’465

 

 

De barometer loopt een beetje op en dat geeft weer moed. Kan het nu nog beter weer worden dan goed weer? Kan het nu dan wel gepaard gaan met een beetje constante wind? De Weerman geeft meer wind aan en ga erop zitten wachten. De zonsopgang geeft zacht roze kleuren met een lappendeken van wolkjes echter geen wind. Verschillende buien blijven op afstand en drijven aan ons voorbij. Het is nu een vlakke oceaan zodat de motor voor 2 uur aan mag om wat voortgang te maken. Zes dolfijnen komen zich met de Queen B vermaken en zwemmen traag met ons mee. Het is een klein soort, een soort bruinvis maar blijft leuk om deze zeevrienden telkens weer te kunnen begroeten. Het kloppen op het gangboord van het schip trekt aandacht en nodigt de zes uit, om om de beurt zijn opwachting te maken.

We zitten er een beetje doorheen en raken chagrijnig van de trage voortgang. Geïrriteerd raken terwijl je weet dat er niets aan te doen is. Er is ook wind beloofd, die helemaal niet is gekomen en dat valt extra tegen. Bij het turen over het water tref ik een rog aan, die onderwater voorbij wuift met een trage vleugelslag.

 

En waarom klagen we? We zijn langzaam maar hebben geen storm, geen gekke tegenslagen, geen stukken en genoeg te drinken en te eten! Komen we toch gewoon een paar dagen later in de haven. En toch werkt dit niet altijd bij een humeur. So far, so good.

Uit het financieel Dagblad:

Geluk is beter dan ongeluk, vinden we. En een vrolijke stemming beter dan een rothumeur. Toch heeft blijheid een keerzijde, toont decennialang onderzoek van de Australische sociaal psycholoog Joseph Paul Forges. Mensen met een goed humeur zijn gemiddeld genomen goedgeloviger. Nou en ... denk je nu misschien. Maar het probleem is dat een goede stemming eenvoudig bij iemand op te roepen is, bijvoorbeeld met een compliment, een glimlach of een geestig filmpje. Daarna stemmen mensen vaker in met van alles, zelfs met pseudodiepzinnige onzinbeweringen als: ‘Volledigheid kalmeert talloze fenomenen’ of ‘Verborgen betekenis transformeert ongeëvenaarde abstracte schoonheid’. Deze onkritische neiging noemen wetenschappers bullshit-ontvankelijkheid.

 

Lees het volledige artikel: https://fd.nl/fd-persoonlijk/1408175/het-gevaar-van-een-goed-humeur

Om 11.30 begint de dag.

Om 11.30 begint de dag.

 

Zaterdag, 16 april 2022

 

 

S 16° 45’436 W 175° 00’00 - S 16° 41’785 W 175° 20’818

 

Deze dag begint pas om 11.30 en sluit de voorgaande dag af met een 42 mijl voortgang. De wind zet lekker door en zeilen nu veel plezier over de rustige Oceaan. De Stille Zuidzee, de Pacific op zijn best. Toch neemt de wind op het eind van de middag af naar 6 knoop en weet de zeilen net gevuld te houden. De volle maan komt op en strooit zijn melkachtige witte licht over de glinsterende golfjes met een breed spoor, wat een romantiek zou moeten zijn wordt overschaduwd door de afnemende wind. Het geklapper spat weer van het zeil af. De boot beging door het verlies van de druk in het zeildoek weer vervelend te schommelen. De Albatrossen drijven op het water en vergaderen naast de boot, lekker uitrusten voor de vogels. Een aparte verknipte dag met deze datumwissel. 

 

Met een oppervlak dat groter is dan alle continenten bij elkaar, is de Stille Oceaan het meest extreme dat een trekvogel kan tegenkomen. Toch zijn er diverse vogelsoorten die deze enorme watermassa bijna routinematig bedwingen. In het jongste nummer van het wetenschappelijke tijdschrift Ornithology, zetten trekvogelonderzoekers uit Nederland, de Verenigde Staten en Canada via een literatuurstudie op een rijtje wat we weten en vooral wat we nog níet weten over de extreme prestaties van trekvogels als de rosse grutto, de regenwulp of de kanoet, die over de Stille Oceaan vliegen.

Efficiënter dan gedacht
Het grootste vraagteken blijkt het energieverbruik van de vogels. Een rosse grutto die uit Alaska vertrekt, weegt gemiddeld bijna een pond (485 g). Eenmaal aangekomen in Nieuw-Zeeland is daar nog maar 215 g van over. “Wanneer we gaan rekenen aan de energie-inhoud van het verbrande vet en de veronderstelde luchtweerstand van vogels, dan lijkt het dat een rosse grutto maximaal 4 dagen aan één stuk kan vliegen”, zegt de eerste auteur van het stuk, trekvogelonderzoeker Theunis Piersma van het NIOZ, Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee en Rijksuniversiteit Groningen. “In werkelijkheid vliegen ze gemiddeld wel 9 dagen aan één stuk. Dat weten we uit onderzoek met vogels met een zendertje. We kunnen dus niet anders dan concluderen dat de vogels veel efficiënter vliegen dan wij kunnen berekenen.”

Geklapper spat van het zeil af.

 

Zaterdag, 16 april 2022

 

 

S 16° 45’436 W 175° 00’00 - S 16° 41’785 W 175° 20’818

 

Deze dag begint pas om 11.30 en sluit de voorgaande dag af met een 42 mijl voortgang. De wind zet lekker door en zeilen nu veel plezier over de rustige Oceaan. De Stille Zuidzee, de Pacific op zijn best. Toch neemt de wind op het eind van de middag af naar 6 knoop en weet de zeilen net gevuld te houden. De volle maan komt op en strooit zijn melkachtige witte licht over de glinsterende golfjes met een breed spoor, wat een romantiek zou moeten zijn wordt overschaduwd door de afnemende wind. Het geklapper spat weer van het zeil af. De boot beging door het verlies van de druk in het zeildoek weer vervelend te schommelen. De Alken drijven op het water en vergaderen naast de boot, lekker uitrusten voor de vogels. Een aparte verknipte dag met deze datumwissel. 

Twee keer jarig op dezelfde datum.

Datumgrens
Datumgrens

Vrijdag, 15 april 2022

 

 

S 16° 46’373 W 174° 02’453 - S 16° 45’436 W 175° 00’00

 

Nog 399 mijl te gaan, een bui schuift voorbij. De gang zit er in en maken een 4,7 knoop snelheid, De Genua uitgeboomd, wind mee. Half bewolkt, mooie witte wolken netjes in rijen door de lucht voortgestuwd door de thermiek. De GPS tikt gestaag door en zie de westerlengte naar de 175 lopen en zie op de kaart dat men deze westerlengte gebruikt als datumwissel om gelijk te blijven voor Tonga qua datum met Nieuw-Zeeland. Met andere woorden we varen over de datumgrens en moeten de klok een 24uur vooruitzetten. 15 April is ineens 16 april 1 dag minder geleefd en besluit om voortaan mijn verjaardag op 22 augustus te houden in plaats van de 23ste. Veel schepen hebben geworsteld met dit fenomeen maar door goed door redeneren is het natuurlijk prima te begrijpen. De 180 graden westerlengte gaat over in de 180 graden oosterlengte. Zelfs Jules Verne. Gebruikt het als ontknoping van zijn reis in veertig dagen rond de wereld. Hij komt in 41 dagen aan maar als je de datumgrens tijd aanneemt is het precies 40 dagen.

 

Aan boord bij de Queen B wordt de datum in het logboek aangepast om 11.30 en verschuif de dag. Natuurlijk verschaft de kapitein een certificaat van datumwissel aan de bemanning zodat er uitleg gegeven kan worden waarom de reis zo lang heeft geduurd.

In de jaren 1880 besloot een internationaal comité dat de internationale tijdzone in London zou liggen, op een verticale lijn die van noord naar zuid over de aarde liep. Dat betekent dat alles recht tegenover London ofwel twaalf uur vooruit of achterop zou lopen, afhankelijk van waar de plek zich bevindt ten opzichte van de datumgrens. dat is op zich prima, behalve dan dat sommige eilanden in de Grote Oceaan dieregel omeen of andere rden aan hun laars lappen. De eilanden Samoa, Tokelau en Tonga lopen dertien uur voor op London, terwijl de Line Islands zelfs veertien uur voorlopen. En wat nog veel idioter is: deze eilanden liggen voorbij de datumgrens, dus de eilandjes ten westen ervanlopen meer dan een hele dag achter qua tijd. Ben je al in de war? Want dit betekent in feite dat je je verjaardag er kunt doorbrengen en tot slot naar de eilanden ten westen van de Line Islands kunt vliegen om nog een keer je cadeaus in ontvangst te kunnen nemen. 

 

 

 

 

Gemurmel in het kielzog

Berg ijs
Berg ijs

 

Donderdag, 14 april 2022

 

 

S 16° 51’419 W 172° 30’990 - S 16° 46’373 W 174° 02’453

 

 

Het wordt vervelend om te schrijven maar nog vervelender om mee te maken. Weinig wind, de wind meter laat 5 knoop op de teller zien en denk dat het nog te bezeilen valt ook. Je gaat het weinige wat er is nog koesteren. De nacht was rustig maar in de ochtend krijgen we uit het niets een zucht wind van 8,5 knoop en zelfs de Queen B raakt opgewonden met een vaart van 4,5 knoop. Ze is het blijkbaar ook zat en begint zelfs te murmelen in het kielzog.

Ik leef op, begin te glimlachen, val in de valkuil om direct te rekenen wanneer we aankomen. Mijn Vader vraagt elke dag wanneer we thuiskomen en zeg telkens dat ik volgende week vrijdag verwacht en ook hij vindt het wachten lang, op mijn komst.

 

In de middag komen we een ondiepte op de kaart tegen van 20 meter. We hebben een diepgang van 1.40 meter maar reken erop dat er vreemde stromingen kunnen staan op zo’n bergtop onderwater. Van 3000 meter naar min 20 meter zal een vreemd patroon geven. Om deze ondiepte te ontlopen gijp ik en laat de Queen B een aantal uren een afwijkende koers varen om met een bocht de bergtop te vermijden. De definitie van bergen is erg verschillend en kan er geen eenduidig antwoord opgeven. Een berg eten is ook een berg maar over het algemeen is een verhoging van meer dan 610 meter ten opzichte van de omgeving een houvast voor een berg. Dit betekent dat Nederland geen bergen heeft en dat onder het wateroppervlak heel wat bergen huizen. Zo ook de plotselinge ondiepte van 20 meter die de top moet zijn van een berg van meer dan 3000 meter hoogte. In ieder geval een behoorlijke sta in de weg voor de gewone stroming.

 

 

Het wordt een mooie zeildag en lopen een constant 4 tot 4,5 knoop en sluiten de dag af met een 88 mijl. Dat is gezien de weersomstandigheden een mooi resultaat. Het geeft een we “komen eraan-gevoel” en de donkere dreigende wolken aan de rand van onze eindige oneindigheid komen gelukkig niet dichterbij en zien van grote afstand enkele lichtflitsen maar daar blijft het bij.

 

Gemurmel in het kielzog

 

Donderdag, 14 april 2022

 

 

S 16° 51’419 W 172° 30’990 - S 16° 46’373 W 174° 02’453

 

 

Het wordt vervelend om te schrijven maar nog vervelender om mee te maken. Weinig wind, de wind meter laat 5 knoop op de teller zien en denk dat het nog te bezeilen valt ook. Je gaat het weinige wat er is nog koesteren. De nacht was rustig maar in de ochtend krijgen we uit het niets een zucht wind van 8,5 knoop en zelfs de Queen B raakt opgewonden met een vaart van 4,5 knoop. Ze is het blijkbaar ook zat en begint zelfs te murmelen in het kielzog.

Ik leef op, begin te glimlachen, val in de valkuil om direct te rekenen wanneer we aankomen. Mijn Vader vraagt elke dag wanneer we thuiskomen en zeg telkens dat ik volgende week vrijdag verwacht en ook hij vindt het wachten lang, op mijn komst.

 

In de middag komen we een ondiepte op de kaart tegen van 20 meter. We hebben een diepgang van 1.40 meter maar reken erop dat er vreemde stromingen kunnen staan op zo’n bergtop onderwater. Van 3000 meter naar min 20 meter zal een vreemd patroon geven. Om deze ondiepte te ontlopen gijp ik en laat de Queen B een aantal uren een afwijkende koers varen om met een bocht de bergtop te vermijden. De definitie van bergen is erg verschillend en kan er geen eenduidig antwoord opgeven. Een berg eten is ook een berg maar over het algemeen is een verhoging van meer dan 610 meter ten opzichte van de omgeving een houvast voor een berg. Dit betekent dat Nederland geen bergen heeft en dat onder het wateroppervlak heel wat bergen huizen. Zo ook de plotselinge ondiepte van 20 meter die de top moet zijn van een berg van meer dan 3000 meter hoogte. In ieder geval een behoorlijke sta in de weg voor de gewone stroming.

 

 

Het wordt een mooie zeildag en lopen een constant 4 tot 4,5 knoop en sluiten de dag af met een 88 mijl. Dat is gezien de weersomstandigheden een mooi resultaat. Het geeft een we “komen eraan-gevoel” en de donkere dreigende wolken aan de rand van onze eindige oneindigheid komen gelukkig niet dichterbij en zien van grote afstand enkele lichtflitsen maar daar blijft het bij.

 

Smeren.

SV Zephyr
SV Zephyr

Woensdag, 13 april 2022

 

 

S 16° 46’743 W 171° 01’871 - S 16° 51’419 W 172° 30’990

 

Zachtjes voortglijdend op zeil komt er net na de middag een donkere wolken partij onze kant opdrijven. In de verte zie ik de regen in slierten naar beneden komen. Ik bereid me voor op een Squall en reef het grootzeil. De wind die deze storing met zich meebrengt is als een geschenk en houd de boot op koers richting koerslijn. De wind neemt toe naar 18 knoop en ineens zien we in de verte een zeilschip. Zo midden op de Pacific en boot relatief dichtbij. De AIS  meldt de Zephyr en zie deze wel een heel vreemde koers varen en realiseer me later dat deze de bui probeert te ontlopen. Na de bui vervolgt deze zijn weg en zie dat het 15 meter lange zeilschip een stuk sneller is dan de Queen B. De storing hangt in een U vorm boven me en neemt de Queen B een behoorlijke tijd op sleeptouw en zorgt voor een koude douche. Alles nat en als een natte hond schud ik het koele regenwater van me af, het is een heerlijk gevoel.

 

De dagen en weken gaan tellen en moet met een smeerspuit de windvaan smeren, het giekbeslag, de overloop en voel net Ed de Bever met de oliespuit in de hand met de stoomwet onder zijn kussen. En dan weer een evenement, de sms piept een nieuw bericht: Volgens mij waait het nu een beetje. Klopt dat? Blijft de hele week.

Ik kijk over de reling en zie alleen maar spiegelingen, kijk naar boven en zie klapperende vodden, een windex die alle richtingen opdraait toch geeft het bericht hoop. In de loop van de middag na de bui komt er een beetje wind en we krijgen weer een beetje gang bij een 10 knoop wind

Portugese oorlogsschepen

Portugese oorlogsschepen
Portugese oorlogsschepen

 

Dinsdag, 12 april 2022

 

 

S 16° 50’502 W 170° 08’535 - S 16° 46’743 W 171° 01’871

 

Het geklapper maakt me razend en maak me zorgen voor de stiksels van het grootzeil. De weinige wind vult het zeil en een golf gooit met een vaart de wind uit het zeil met een luide knal zoals een zweepslag. Het kan bij deze wind niet hard gaan maar toch gaat het door merg en been zodat een oplossing is om grootzeil naar binnen te halen en vaar verder met de fok. Het vreemde is dat de boot niet inboet op de snelheid en blijven mooi 2 knoop varen. Er was 4 bft voorspeld maar moeten lang wachten op een beetje extra wind, uiteindelijk krijgen we niet wat er beloofd is.

 

Na een hele nacht stil liggen op een spiegel met glitterend maanlicht probeer ik de motor te starten omdat er te weinig spanning op de accu staat. De windvaan stuurt niet meer omdat deze niet aangestuurd kan worden door wind en ga over op de stuurautomaat. Draai de sleutel om en de startmotor weigert weer. Met een tik op de kop en de motor slaat aan. Ik zag al helemaal voor me dat de startmotor van het motorblok los zou moeten maar gelukkig valt het mee. Het geeft wel een onzeker gevoel als de motor het laat afweten als je hem nodig hebt. Ik kan de situatie niet veranderen en motoren 3 uur om de accu te laden om wat afstand te maken.

 

Opeens zie ik de Portugese Oorlogsschepen met hun zeiltjes boven het wateroppervlak. Dit is een (valse)kwalsoorten met draden van 30 meter die giftig zijn. Een complexe kolonie van honderden poliepen. Als je met de hand contact maakt dan brandt het, denk aan het binnenhalen van je vislijn. Ze zijn dan ook gevaarlijk vanwege het verlammende effect, soms dodelijk door de draden die in het water zich verspreiden. Ik herken ze direct van de tocht 8 jaar geleden in de Atlantische oceaan. Een grappig gezicht hoe de zeiltjes klapgijpend zich verplaatsen over de oceaan.

Tijd om goed na te denken.

dekknecht
dekknecht

 

Maandag, 11 april 2022

 

 

S 16° 48’954 W 168° 18’678 - S 16° 50’502 W 170° 08’535

 

 

Donkere regenwolken houden de opgaande zon tegen, de wolken worden aan de randen geaccentueerd door wilde kleurrijke stralen. De wolken zijn deze ochtend resoluut en houden de zon op een afstand. Voor mij is het niet eens zo erg, want de felle zon die elke ochtend opkomt in de kuip is warm en oogverblindend. Elke ochtend ontbijt in de kuip met een handdoek om, om het zonlicht weg te houden van het het lijf. Dat is vandaag eens niet nodig en geniet van de relatieve frisheid, aan de andere kant van de medaille is de zon wel nodig is om de accu’s op sterkte te houden.

 

Koffiezetten, boterhammen in de kuip en met je lijf de schommelingen tegenhouden en met de voeten de schuivende borden en bestek in bedwang houden. Snelheid 1,8 knoop per uur en het lijkt me beter om de boot vandaag zwemmend vooruit te trekken.

De weerberichten piepen de kuip in en lees: Vandaag nagenoeg windstilte 1 a 2 bft. Woensdag t/m zaterdag 4 bft. Wisselend OZO tot ONO. Dat is dus alleen vandaag nog even doorbijten en wachten op de wind van morgen. Ik besluit om de motor niet te starten en deze pas op het einde van de middag een 2 uur te gebruiken voor wat afstand en stroom.

Nog een slordige 1100 kilometer en maar voor 500 kilometer diesel. Op de tanden bijten en het geklapper van het grootzeil maar voor lief nemen en dan is de vaart van 1,8 mijl per uur ook vooruitgang.

Er gaan verhalen rond van zelfmoordpogingen op grote schepen die soms wel eens dertig dagen bijna geen vooruitgang boekten. De bemanning kreeg het idee dat ze nooit meer thuis zouden komen. Vechtpartijen, irritaties, honger, scheurbuik en de troosteloos neerhangende zeilen maakte de bemanning wanhopig.

Wij boeken nog een 46 mijl vooruitgang en dat valt nog niet eens tegen.

Hoe kan het dat de onrust van de zee ons zo’n rust geeft? Is een vraag die prima aansluit bij de kalmte op zee en tijd om eens goed na te denken.

En neem de zuidelijkste variant.
En neem de zuidelijkste variant.

Zondag, 10 april 2022

 

S 16° 48’954 W 168° 18’678 - S 16° 48’954 W 168° 18’678

 

Het is al vermeldingswaard dat de wind toeneemt naar 9 knopen bij een halve mooie heldere maan. De zee is rustig en zie soms de spiegelingen van het zeeoppervlak naast de boot. Het wordt nog rustiger en met een dikke 4 knoop wind is er nog 2,5 knoop vaart en denk dat we de hulp hebben van een stroompje mee. Het gebied waar we varen is interessant voor wat betreft stromingen en windstiltes. De convergentiezone waar we in zitten ook bekend van de verschillende typhoons en de uitgebreide Squalls, het gebied is steeds in beweging tussen de Salomons en Tahiti en wordt geadviseerd om goed te monitoren voor wat betreft de weersverwachtingen. Een gevreesd gebied waar we in varen en ben niet voor niets iet wat noordelijker gaan varen maar al met al, we varen in een stormachtig windstil gebied. Wij liggen te dobberen met al zijn ergernis maar toch beter dan een uitgebreide storm. 

 

 

Onweersbuien langs de Intertropical Convergence Zone speelden een rol bij het verlies van Air France-vlucht 447 , die de internationale luchthaven Rio de Janeiro-Galeão vertrok op zondag 31 mei 2009 om ongeveer 19.00 uur lokale tijd en zou naar verwachting op maandag 1 juni 2009 om 11:15 op de luchthaven Charles de Gaulle bij Parijs landen. Het vliegtuig stortte neer zonder overlevenden terwijl het door een reeks grote ITCZ-onweersbuien vloog, en de snelle ijsvorming op de luchtsnelheidssensoren was de aanleiding voor een opeenstapeling van menselijke fouten die uiteindelijk de vlucht tot een einde maakten. De meeste vliegtuigen die op deze routes vliegen, kunnen de grotere convectieve cellen zonder incidenten vermijden.

 

In het tijdperk van de zeilen zou het in deze regio tot rust komen in een heet en benauwd klimaat de dood betekenen, terwijl wind de enige effectieve manier was om schepen over de oceaan voort te stuwen. Rustige periodes kunnen schepen dagen of weken laten dobberen. Zelfs vandaag de dag proberen vrijetijds- en wedstrijdzeilers de zone zo snel mogelijk over te steken, aangezien de grillige weers- en windpatronen onverwachte vertragingen kunnen veroorzaken.

 

 

Speelbal van de golven

Speelbal van de golven

 

Zaterdag, 9 april 2022

 

 

S 16° 43’662 W 167° 18’137 - S 16° 48’954 W 168° 18’678

 

 

De barometer beweegt langzaam omhoog en dat geeft weer goede moed, ook het resultaat van gisteren met de buien en ondanks het gevoel van weinig wind is de 105 mijl voortgang een opschieter. We gaan ons al voorbereiden op de aankomst en bepalen met vastlegging in het logboek dat we over 266 mijl beslissen of we naar Denerau varen of naar Savusavu. Dit zijn uitingen van hoop en het ergens naar toe leven want we moeten nog in totaal 787 mijl. Dat is een slordige 1450 kilometer. Een sms bericht van Rikus geeft aan dat Umberto, Huub van de Broek, al op ons wacht in Savusavu. Leuk, maar dat biertje moeten we toch nog maar even niet uit de koelkast halen. Toch zijn dit de glimlachjes die de dag mooi maken.

Ik pak uit in de keuken en maak frites, satésaus en kip. Een gewone klassieker maar een bijzondere feestmaaltijd gewaardeerd met een ster hier aan boord.

Het tekort aan wind begint me zorgen te baren want deze blijft almaar weg. Het is irritant om het zwaaien van de mast, die niet ondersteund wordt door de wind, als speelbal van de enkele golven te zien. Het kraakt, rammelt en slaat. Het bewegen binnen, valt niet mee en moet me goed vasthouden. Vier stappen naar het toilet, automatisch de handgrepen grijpend, terwijl de boot soms 10 graden slagzij maakt van de ene naar de andere kant, en dan bewegen zonder na te denken. Wat past een mens zich snel aan.

 

Een schip heeft, net zoals alle vrije te bewegen objecten, zes vrijheidsgraden. Over alle drie de assen kan een schip draaien, roteren of heen en weer bewegen. Door golven en stroming kan een schip op zes manieren bewegen.  Rotatie: gieren, het heen en terug draaien om de staande as van de scheepsmast. Het slingereren om de lengte as, het stampen en draaien om de breedte as of wel rollen van het schip. En dan heb je nog het dompen of deinen, verzetten en het schrikken. Afhankelijk van de koers ten opzichte van de wind treden andere scheepsbewegingen op. Bij aan-de-windse koersen treden andere bewegingen op dan bij voor-de-windse koersen waarbij het schip vooral slingert. En bij al deze bewegingen heeft elk schip zijn eigen zeegedrag, de scheepsvorm, stabiliteitscurve en de richting op de golven maw de frequentie-, amplitude- en fasestatistiek. Het zijn teveel factoren om eenduidig te kunnen zijn en zal het moeten nemen zoals het is.

Ontwijken van donkere vlekken

wolken
wolken

 

Vrijdag 8 april 2022

 

S 16° 43’963 W 165° 35’303- S 16° 43’662 W 167° 18’137

 

De wolkenformaties bouwen zich weer op en krijgen nog een staart Squall met onweer over ons heen. Jacqueline is nu gewend geraakt aan het ontwijken van donkere vlekken op het radarscherm en laat me als een dronken Zeiler over de oceaan manoeuvreren en dan zijn we eindelijk uit al die donkere formaties en het aperte gevaar en rol de zeilen in de maximale stand om een beetje voortgang te kunnen krijgen, in dit 5 (2Bft)knoop zeilweer.

In het verleden, vertelde ik vaak dat de Queen B pas bij 8 knopen begint te lopen en dat is waar, maar gegeven de omstandigheden is een windje van 5 knoop nog bezeilbaar als je niet meer wind gedoseerd krijgt. We moeten nog zo ver en wil niet zo maar de diesel door het afvoerputje van de slurpende cilinders van de motor jagen en blijf stoïcijns doorzeilen.

Ondanks de aanwijzingen van het bemanningslid om de kar aan te gooien want we hebben nog altijd 100 liter extra op het dek staan. Rond 1700 start ik de motor om tweeënhalf uur wat mijlen te kunnen maken en voor wat extra stroom te draaien. In de avond naar bed waar ik al snel de slaap weet te pakken omdat het de laatste twee nachten er niet van was gekomen.

Ruzie in de hel.

Lightning storm.
Lightning storm.

 

Donderdag, 7 april 2022

 

 

S 16° 41’279 W 163° 54’ 584 - S 16° 43’963 W 165° 35’303

 

Een dikke muur witte mist afgedekt onder dikke zwarte wolken komt langzaam maar dreigend naar de Queen B. Ik zet voor de zekerheid de Radar aan want heb ook al wat lichtflitsen gezien. Opeens is er overal licht en de wind zakt iets weg. Alsof we een soort van wachtruimte binnendrijven. Zachte diffuse witte nachtlucht omringt ons en het is ijzig stil. Ik kijk naar boven en zie in de profielen van de wolken vier mannen aan tafel. Al snel bekruipt me het gevoel dat ik naar Wodan, Donar, Trump en Poetin zit te kijken. Poetin gooit een troefkaart op tafel en dan breekt de hel los. Het onweer slaat van wolk naar wolk. Donar schuift met een hark de Queen B op de speeltafel. Zijn we nu gewoon slachtoffer van een spelletje roulette? Ik hoor gerommel in de verte en zie vanuit het witte gordijn de lichtflitsen de omgeving verlichten. Een inslag in de verte alsof er een paar seconde een gigantische kortsluiting is. Een lekkend vuur vanaf de wolken slaat het water in. Wodan krijgt een aanval van compassie en veegt de inzet Queen B van de tafel.

Jacqueline ziet nu buien ontstaan en ik start de motor om te kunnen manoeuvreren. Het geweld neemt alleen maar toe en zeker als Trump probeert te bluffen met een hartentroef want nu slaat heel dichtbij, een wolk tot wolk-flits over en deze verblind me. Ik zie een helderwitte flits in mijn ogen maar langzaam doven en het gevoel bekruipt me dat ik hiervan zelfs oogschade van kan oplopen.

Beter om maar even de leesbril in de koker te houden en draai de Queen B achter een dik front door. Het is een levensgevaarlijke situatie die we met geluk hebben kunnen afronden, maar deze situatie van het omringende geweld zal wel op het netvlies komen en voor jaren blijven hangen. Ik probeer rustig over te komen en ga na de wolk gewoon weer door met zeilen. De wind neemt plots toe tot een 20 knoop maar met gereefd zeil komen we tot ons zelf en na een uurtje is de omgeving zodanig rustig dat we de route weer kunnen vervolgen.

De dag begon al goed met twee kleine Squalls om 00.30. Veel regen en 28 knoop wind komt gierend onder de bimini door. Na deze windversnelling zakt de wind af naar een 4-5 knoop.

 In het logboek schrijf ik dat ik zit te genieten van sterren, wolken, onweer in de verte en de af en toe bui. Laveren tussen de buien door, bezig zijn met de zeilen om er te komen. Om tot rust te komen in deze totaal andere wereld van je op jezelf aangewezen zijn. Het is alsof ik deze ochtend in een theater zit en dat wordt minder leuk afgerond met de hierboven beschreven Lightstorm.  In de middag moet de motor aan vanwege de absentie van de wind en direct zonlicht, stromm genereren en het noodzakelijke drinkwater produceren. Wat een dag, om snel te vergeten, maar dat zal niet snel gebeuren.

We bereiken de 165ste westerlengte en moet de klok een uur terug schroeven. In plaats van 12 uur tijdsverschil met Nederland nu dertien uur en dat komt weer door de zomertijd.

Niet naar bed.

Clipper
Clipper

 

Woensdag, 6 april 2022

 

 

S 16° 38’291 W 161° 45’ 802 - S 16° 41’279 W 163° 54’ 584

 

 

De wind is in de ochtend weer terug en bouwt zich langzaam op tot aan 30 knoop. Gelukkig blaast ze ons de goede en gemakkelijke kant op en rijden met gereefd grootzeil voor het lapje de golven af. Drie meter hoge golven met een 60 graden hoek swell erdoorheen maakt de boel niet helemaal comfortabel, toch ben ik blij met de wind en de voortgang. De wind zorgt ervoor dat ik geen kans zie om bij deze koers op bed te gaan liggen en blijf in de kuip de zeilen in de gaten houden. Er komen nog twee windversnellinkjes aan, zwaaien en zwiepen van de mast, het gerammel van spullen en de draden in de aluminium mast maken herrie. Ben nu blij met mijn doofheid alhoewel sommige geluiden anders bij me binnenkomen dan bij beter horenden.

 

123 Mijl op de teller en dat maakt deze dag bijzonder. Hoe snel waren de windjammers in die tijd vraag ik me af? De normale grote zeilschepen zeilden met een snelheid van 5 knopen maar de Klippers waren veel sneller. 9 Knopen of meer maar konden weer niet zoveel vracht meenemen. Op het traject Oost en westkust rondom Kaap Hoorn werden er snelheden gemeten van 20 knopen. Dat gaat de Queen B bij lange na niet halen op geen enkele koers. Ik zet de gedachte van me af en ga verder met het voortslepen over de oceaan, het bedwingen van elke rimpel die ik tegenkom.

 

Drie meter zestig

Op een balkon, voor 160 euro je dromen ingevuld.
Op een balkon, voor 160 euro je dromen ingevuld.

 

Dinsdag, 5 april 2022

 

 

S 16° 31’107 W 159° 52’ 906 - S 16° 38’291 W 161° 45’ 802

 

 

Mooie zonsopgang, kalme zee en een omgeving van oneindigheid. Met een klein bootje op deze plas en bedenk me dat er heel wat voorgangers die nog veel kleiner hebben gevaren dan deze lomperik van 12 meter. Zoals Evegny Gvozdevs, die thuis op zijn balkon een bootje van 3.60 meter bouwt met gevonden hout en materialen. Totale kosten 160 Euro. Zeilt er om Zuid-Amerika en vervolgens naar Australië en India. Dit zijn bijzondere mensen en moeten zonder angst zijn. Bij het omdraaien in de slaap moet je eerst uit bed stappen om op de zwemtrap te keren. De wind is 12 knoop maar in de loop van de dag afnemend. Een prima moment om uitgebreid te douchen. Met de zoutwater dekwaspomp inzepen en afspoelen om vervolgens na te spoelen met zacht drinkwater. De temperatuur van het lijf neemt af van warm zweterig naar minder warm zweterig maar voelt prima aan. Voel me als een kleine jongen naar de badkamer gestuurd. Jacqueline ziet op afstand, zonder AIS een groot visserschip, dat wel op afstand blijft.

En in de nacht komt de 26 knoop. In de donkerte hoor je het water onder de Queen B bruisen. De Queen B wordt zelfs een beetje dartel en hopt flink van de ene golf naar de andere, en haalt gemakkelijk  de 6 en ook 7.2 knoop op de snelheidsmeter. Jammer dat het niet zo lang duurt want tegen de nacht is de wind weer aan het afnemen. Toch een dag met 105 mijl op de teller en dat is voor ons niet slecht.

 

Slotjes geplaats op de bakskisten, watermaker spoelen en klooien met het sms verkeer, verschillende berichten komen niet aan of kunnen niet verstuurd worden. Vervelend.

 

ET

Weerbericht
Weerbericht

 

Maandag, 4 april 2022

 

 

S 16° 28’602 W 158° 30’ 514 - S 16° 31’107 W 159° 52’ 906

 

Tring tring, de telefoon komt met bericht uit de ruimte. Met enthousiasme kijk ik of er verbinding is met ET maar krijg een weerberichtje binnen. “Hey maatje. Van dinsdag op woensdag aantrekkend tot 26 knoop O-OZO. Je blijft de hele week net over 20 knopen houden. Wind uit dezelfde richting” Dit lijkt me goed bericht maar zit nog steeds met te weinig wind en een lui log schommelend schip. De zeilen vullen zich met een beetje wind maar de golfslag ricocheert de wind met een luide knal van het doek af. Het is verontrustende rotherrie terwijl er eigenlijk niets aan de hand is. Het maakt me onrustig.

Rond 04.30 een kleine squall met maar 18 knoop wind maar wel een flinke regenbui. Het dek is weer brandschoon en het plastic koelt weer even lekker af. De warmte in de boot is veel te benauwd en kunnen bijna niet anders dan onder controle de luiken even openzetten om de boel te luchten. Wat een drama is dat geweest in het verleden toen er slavernijschepen waar geen beluchting was met deze warmte. In de ochtend komt er een beetje wind en ben blij met de 7 knoop langzaam opbouwend naar 10 knoop. Fok uitgeboomd om elke druppel wind in het doek op te vangen en deze te transformeren naar voortgang.

Eindelijk waait het in de avond een 14 knoop, maar de 26 knopen wind heb ik niet gezien.

 

Uitgebreid wassen en naspoelen

MP Valour
MP Valour

 

Zondag, 3 april 2022

 

 

S 16° 05’617 W 157° 05’ 630 - S 16° 28’602 W 158° 30’ 514

 

Een oceaan als biljart laken, vlak en spiegelend. Geen zucht wind, de sterren vinden het allemaal mooi wat er hieronder gebeurt en staan er uitdagend helder te stralen. Met de satelliettelefoon even contact gehad met het thuisfront en de weersberichten geven goede hoop, morgen 13 knoop oost dan 14 knoop voor dinsdag en woensdag 20 knoop. Dat gaat interessant worden en weet dat ik vandaag de rustige rit moet uitzitten. In de avond, de motor voor twee en half uur erbij, voor stroom en om wat afstand op de klok te zetten, want ondanks de voorspellingen voor vandaag blijft de wind weg. Uitgebreid wassen onder de zoutwater kraan, naspoelen met zoetwater. Koffieleuten, boekje lezen en wazig over het water kijken. Ineens komt bij me de gedachte op dat het misschien wel verstandiger is om in Savusavu in te klaren dan het 120 mijl verder op gelegen Denerau. Het ligt met deze voorgenomen koers meer op de lijn en het maakt de tocht 120 mijl korter.

 

Jacqueline maakt me wakker voor toename wind van 8 knoop naar 12-14 knoop. De AIS begint te piepen voor sailing vessel MP Valour 16 meter. Maar de vorm is afwijkend van een zeilschip en denk eerder aan een sleper met een veranderde AIS. Dit zijn momenten van afleiding op deze plas water naar het niets.

eerste kwartier zuidelijk halfrond.
eerste kwartier zuidelijk halfrond.

 

Zaterdag, 2 april 2022

 

 

S 16° 09’428 W 156° 12’ 029 - S 16° 05’617 W 157° 05’ 630

 

 

 

Tijdens mijn nachtwacht is er altijd wel iets met de zeilen of koers en moet enkele keren gijpen om op de koerslijn te blijven. Het gijpen is bij 4 knoop geen probleem maar om na een gijp de koerslijn terug te vinden is wat anders. Het is net of op beide koersen het “net Niet” is. Blijven zeilen en vechten voor elke meter.

De zonsopgang is voor een boekje en kan het niet laten om deze te fotograferen. De kleuren die ik met het blote oog zie, zijn mooi maar de kleuren op de camera zijn wellicht nog mooier maar zo zie ik ze zelf niet. Allebei mooi, zullen we maar zeggen.

In de loop van de dag valt de wind verder weg en zijn al blij dat de snelheidsmeter 1,5 knoop aan geeft. Moeten we de motor starten en mijlen maken? Voor 400 mijl brandstof aan boord en 1600 mijl te gaan lijkt me geen verstandige beslissing en bereid me voor op een paar lange dagen.

De zonsopgang met een rustig zeilend schip is een genoegen wakker te worden in de kuip. Het rode licht met de aangelichte wolken en even later de zilveren bol uit het water opkomend. De Queen B zwaait de zon met de mast een goedendag met een snelheid van 4 knopen bij een wind van 8 knoop. Dat is gezien de windsterkte een aardige snelheid maar het houdt niet over en temeer als de wind later op de dag verder afneemt naar 2 tot 4 knoop. Thuis roep ik altijd dat de Queen B pas bij 8 knoop redelijk gaat lopen maar soms ben ik hier met 4 knoop al heel tevreden om de boot op koers te kunnen houden en de zeilen net gevuld te hebben.

Het is warm en mooi weer met niet te veel bewolking zodat de accu’s zich vol weten te vreten met de groene stroom. Ik zet de kotterfok erbij en merk een toename van voortgang van een halve mijl maar als later de wind meer van achter gaat waaien dan staat de fok duidelijk het vullen van de Genua in de weg. Ik rol hem weer op. De zon brandt en het is zaak is om uit de zon te blijven want je wordt geroosterd zonder dat je het in de gaten hebt.

 

In de avond komt voor het eerst de maan op. Een dun klein liggend sikkeltje, pedant scherp afgetekend tegen de donkere lucht van het oneindige

Fleetmaster.

Bluefin.
Bluefin.

 

Vrijdag, 1 april 2022

 

 

S 16° 11’206 W 154° 53’ 962 - S 16° 09’428 W 156° 12’ 029

 

Gitzwarte dreigende wolken komen richting de Queen B. De wind neemt toe en houdt er rekening mee dat we in een squall terecht komen. Snel een rif in het grootzeil en draai de fok een stukje terug, De sterrenhemel wil hier ook niets mee te maken hebben en zijn al vertrokken, afgeschermd door de vetvol gezogen regenwolken waar we onderdoor varen. Geen regen deze keer en ook de wind neemt niet extreem toe, dit is een geluk want je weet vaak niet waar je aan toe bent. De zee vlakt af en na een berichtje van weathercontrol Rikus die de tekst stuurt: “jullie gaan een heel rustig dagje in. Wind gaat naar 1 Bft tot en met zaterdagochtend. Dan oplopend naar 3 bft tot max 4 voor dinsdag. Hier ligt sneeuw en dat is geen 1 april grap”. Het lijkt een nietszeggend simpel berichtje maar wat een hoop informatie. Voor de zekerheid ben ik in de kast naar de ijsmutsen gelopen en de lange onderbroeken want je weet maar nooit met die weersvoorspellingen op de lange termijn.

Rikus heeft zich ondanks de drukke periode in zijn carrière bereid gevonden om ons te volgen en als een fleetmaster vanaf zijn bureau de weersberichten te interpreteren en me op de hoogte te houden van de familie perikelen via de satelliettelefoon. De broer van Jacqueline, Gieljan is een update en wil graag volgen. Alvast bedankt en je weet als weersvoorspeller, je doet het nooit goed. Wat heb ik gemopperd op de voorspelde windstiltes. Rikus geeft een 8 knoop wind aan en je krijgt op 15000 kilometer van zijn bureau maar 4 knoop geleverd. Het is een zeer geruststellende gedachte dat je met de telefoon via ondersteuners deze reis kunnen doen. De telefoon maakt het ook mogelijk om even een paar zinnen uit te wisselen met mijn vader die het net zo spannend vindt als ikzelf.

De wind valt langzaam weg en beginnen te dobberen ,  de preekstoel voor op het schip weet de richting ook niet meer. De koers wordt meer afhankelijk van de willekeurige zuchten van de zee.

Het feestelijke avondmaal van de heerlijke moten vis ondersteun ik door te zeggen dat dit een beschermde vissoort is en dat deze met uitsterven bedreigd wordt. Hoe kom je hierbij? vraagt Jacqueline. Heb ik net gelezen in het boek Pacific. Kijk maar. Jacqueline altijd zeer zorgvuldig op milieu, mens en dier is uit het veld geslagen en denkt dat ze zojuist de zeldzame DNA structuren van het heerlijke vlees zit te vermalen. 1 April is toch een leuke traditie.

Golfnavigatie

Tonijn achtige
Tonijn achtige

 

Donderdag, 31 maart 2022

 

S 16° 18’695 W 152° 53’ 606 - S 16° 11’206 W 154° 53’ 962

 

De Queen B heeft er zin in en met een mooi totaal van 65 mijl de eerste dag, 17 uur, ziet het er voor vandaag nog beter uit. Witte kopjes op het water en de snelheidsmeter op 5,5. Heerlijk en zit al voor te sorteren als we te vroeg aankomen op de eindbestemming. Fiji ligt 1800 mijl van hier en dat is nog een slordige 3333 kilometer. Voor de begripsvorming van IJmuiden naar Canarische eilanden en dan nu al zorgen maken over het weer voor de haveningang. Het is rustig in de kuip en ben de stress van het land niet kwijt zodat ik actie wil. Iets doen, haal de sleeplijn met haak uit de kast en gooi de plastic lure met een visoog achter de boot, laat deze dansen op de golven een 50 meter achter het schip. Hoe sneller je vaart hoe meer kans op beet. De snelheid van 5,5 is aan de lage kant maar je hebt wat te doen.

De vogels komen kijken wat er in het water ligt en twijfelen op het laatst bij een duikvlucht dat het dansende stukje plastic, met kunstoog dat niet helemaal goed ziet, en vliegen al snel weer door. Je kunt wachten op een nieuwe vogel die zich voor de gek laat houden, een aangename bezigheid.

De scheepsmaat is onderweg voor een schoonheidsslaapje als ik in de kuip een boekje lees. De pluim zie ik niet meer dansen en voel een spanning op de lijn staan. Ik haal de lijn binnen met een mooie zware vis, Makreelachtige, 70 centimeter met een prachtige huid. Snel is flinke actie aan boord en slacht de vis in een achttal mooie filets.

Opgewonden door de vangst en dat smaakt naar meer, het verstand zegt dat het niet verstandig is met een volle vries box, in de wetenschap dat het teveel aan inhoud, in Fiji wordt vernietigd. De Fiji regels zijn: geen eieren, vlees, zaden en diepvries vlees of vis.

Opruimen van de vislijn en zit ik trots als een oermens in de kuip en varen verder de oceaan op. Met een ontzaglijk respect voor die vroegere bewoners om zover met een simpel bootje de oceaan te verkennen en zelfs handel te drijven. Met golf-navigatie in dit gebied van de golven die voor een deel altijd vanuit dezelfde richting worden geduwd. Ik kan moeilijk de patronen herkennen en zeker niet als er af en toe van die hoge swell-deining doorkomt. Vier meter langzaam opklimmende watermassa en langzaam wegzakkend met op de tophoogte van de swell. de windgolf erop van de heersende wind.

Thor Heyerdahl stelde dat de Polynesiërs zich over de Stille Oceanen verspreidde door te varen met een vlot en zeil. Op zijn reis met de Kon-Tiki in 1947, met vierkant getuigd zeil op een rieten vlot, gebruik makend van de richting van de golven. Of Heyerdahl gelijk had of niet, in elk geval is duidelijk dat de wereld zich bij gebrek aan zeilen zich heel anders had ontwikkeld.

 

De accu is waarschijnlijk flink ontladen geweest en ondanks de spanning van de zonnepanelen is er nog maar 12,44 volt. Lichte zorgen voor de nacht want het toplicht en de navigatieapparatuur moeten wel blijven draaien. De watermaker doet moeilijk maar is al snel opgelost door een nieuwe filter te plaatsen. Tijdens de nacht met behulp van het kaartleesprogramma varen we tussen twee atollen door zoals Maupiti.

 

Vertrokken, So long FP.

Maupiti passage.
Maupiti passage.

 

Woensdag 30 maart 2022

 

 

 Bora Bora - S 16° 18’695 W 152° 53’ 606

 

Al zo vaak heb ik de vertrekprocedure beschreven en uitgevoerd maar telkens is het een soort todo lijstje afwerken om jezelf en het schip klaar voor vertrek te maken. Je houdt nog rekening met dat iets het niet zal doen zodat de motor als eerste gestart wordt om een tijdje te pruttelen. De enige vervelende actie vanochtend is het opruimen van het bijbootje. Het is groot en onhandig maar gelukkig door het vroege uur, is het nog niet te warm. Toch drijfnat van het zweet als het gevaarte op zijn plek in de achterkajuit ligt. De omgeving is sereen stil, weinig auto’s , zonder vissers en zeker geen waterscooters die als een geluidskanon door het water knallen. Met een knik naar de scheepsmaat laat ik het laatste lijntje aan de boei los en varen richting Bora Bora Pass. Wat een prima tijd hebben we hier gehad, wat een prachtig eiland en bij het wegdraaien is het nog snel een foto en vragen ons af “Wat was nu het leukste eiland”?

 

De voorspellingen zijn oostenwind, ziet er goed uit maar later zitten er wel enkele plekken bij met windstiltes. Mijn plan is om noordelijk van de Fiji aan te houden in geval van mogelijke noordwestenwind al flink hoogte te hebben om Fiji aan te varen. Ook het echte windstilte gebied zou vermeden kunnen worden. Goede moed en flinke dosis vertrouwen met alle adviezen in de achterzak gaat het zeil omhoog en zet de boom om de kompasnaald richting 270° te volgen. Mooi zeilweer, niet te veel wind, weinig golven, is het glijden door een emmer snot. Bora Bora wordt van groen naar donker en in de verte zien we de toppen van Raiathea die zich ook nog even laat zien. Ze zwaaien of zwaait het schip we zullen het al snel niet meer weten. Aan boord gaat alles weer als vanouds en vinden al snel onze plek. Jacqueline drentelt wat in het schip en voor mij is de kuip met zijn lijnen en windmeter en koers. Eten tijdens de ondergaande zon en de Queen B verdwijnt in de nacht met een prachtige sterren hemel. Wat een mooi begin van de tocht.

Staatsgeheim

Danseressen onder begeleiding van trommels.
Danseressen onder begeleiding van trommels.

 

Dinsdag, 29 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

 

De hulpvaardige politieagent staat ons al bij het poortje op te wachten en overhandigd de papieren voor de toestemming om Frans Polynesië te verlaten. Stempels op allerlei briefjes, opmerkingen en handtekeningen. Met de Sortie krijgen we ook nog een kopie die we op de post moeten doen. Dat wordt dan weer ergens een enveloppe toveren maar dat is hier helemaal niet nodig. Het dichtgeniette Staatsgeheim wordt zonder enveloppe voorzien van drie postzegels verstuurt. En nu de laatste hindernis, de antigeen test Covid. Bij de apotheek reken ik 40 Euro af om met een briefje naar de achterkant van het gebouw onder een afdak de test af te laten nemen. Gelukkig verdwijnt de stok niet zo diep in de neus en blijft mijn wiskunde knobbel intact. Het stokje verdwijnt in het testapparaat en de medicijnman kijkt bedenkelijk met de handen in de zakken naar de uitslag. Met een opgeklaard gezicht rukt hij het masker af en verklaart ons negatief en heeft dus niets te duchten van ons. Met een formulier in de hand kan ik nu de Fiji autoriteiten op de hoogte brengen dat er twee gezonde patiënten onderweg zijn.

 

En nu zijn we ineens nog drukker want de bureaucratie is geslecht. Water tanken bij de Bora Bora Yachting club en kom erachter dat het goedkoper zou zijn om de tank met Pellegrini te vullen dan met het platte water vanuit de bergen. Toch geeft het een geruststellend idee om met een volle watertank te vertrekken. De vaarroute in het systeem, de laatste resten aangroei van de romp afsteken, de windvaan installeren. Nog een laatste reparatie aan de zonnepanelen en dan nog een visite van Gregory van de Vagebond als afscheid. Ik wens hem heel veel succes met zijn mooie boot en hij zal het wel leren om de boel zeewaardig te krijgen.

 

Bij het restaurant een laatste avondmaal. Afscheid van Frans-Polynesië, wat een andere wereld, zonder te mogen vergelijken. Tijdens de uitstekende maaltijd komen de danseressen met duizelingwekkend heup bewegingen afscheid nemen, trommels plegen een aanslag op de trommelvliezen.

We hebben een mooie tijd gehad en stellen elkaar de vraag welk eiland het mooiste was en welk het leukste. Het mooiste eiland is Moorea en de gezelligste tijd was in Rikitea. Met een steeds beter uitgerust en compleet schip gaan we morgen de uitdaging aan.

Strikvragen?

Contest 33 Ma
Contest 33 Ma'at

 

Maandag, 28 maart 2022

 

  

Bora Bora

  

Zoals gisteren beschreven hebben de Fiji autoriteiten groenlicht gegeven en moeten we nu naar de Gendarmerie voor de uitklaring. Een Amerikaan staat erg moeilijk te doen en heeft veel woorden en tijd nodig om de stapel formulieren in te vullen. Het is wel een beetje vreemd en de documenten die ons gegeven worden hebben dezelfde vragen als het in en uitklaren van een Cruiseschip. Vragen zoals wie is de eigenaar, de kapitein en de bemanningslijst betekent voor mij, drie keer de naam, adres, paspoort en nationaliteit invullen. Op één formulier vergeet ik mijn datum uitgifte paspoort en de politieman komt om mijn paspoort vragen voor de datum, terwijl deze al minstens 6 keer is ingevuld. Strikvragen, speciale ondervragingstechnieken?

De Amerikaan is doof en ik ook, zodat al snel het wachthok gevuld is met luide stemmen die de wereldpolitiek even door het kantoor laten rollen. Poetin komt er niet zo best van af, ik temper de boel een beetje, om te voorkomen dat de boel helemaal uit de hand gaat lopen. Gelukkig komt Biden er ook niet zo goed van af in het gesprek, en denk nu dat de oorzaak, gevolg en zo verder, wel eens in één uit de hand gelopen Amerikaans-Russisch conflict zou kunnen gaan. En dat allemaal over de hoofden heen van de Oekraïners, machtspolitiek is hemeltergend en heb te doen met de Multi-underdog Zelenski, schitterend door zijn geweldige retoriek. Poetin gaat niet lachen met deze “clown”. Mijn uiterste respect voor Zelenski, hulde!

 

Twee uur gendarmerie voelt aan als een evenement maar ben toch blij dat ik buitend sta met de assistentie van een politieman die met een sleutel de poort speciaal voor ons open maakt. De Amerikaan heeft een ander probleem omdat zijn visum vandaag is afgelopen en hij nog twee dagen moet wachten voor zijn stempel naar de vrije oceaan. Ik zeg hem dat hij zijn mond moet houden en gewoon twee dagen later weg kan varen, dat zal voor iedereen een hoop werk besparen.

 

Blij dat de papierwinkel zijn loop gaat krijgen gaan we nog snel een flitsbezoek aan voor enkele boodschappen. Snel terug naar de boot om de koude spullen veilig te stellen en zo gaat de trein lopen.  De handel voor achteruit en voorruit smeren, olie bijvullen, koelwater controleren, knopje op de lade, de klapramen insmeren met vaseline en de schroeven aandraaien, grommer op de genua om daar de fokkeloet door te steken bij het uitbomen van het zeil. Bij de jachtclub Bora Bora de waterkraan reserveren voor morgen, de waypoints opzoeken en plaatsen in de handheld GPS, CPN-systeem activeren voor de route, ik voel me steeds meer klaar voor de reis.

 

Daniel zou om 16.00 uur komen en wilde graag Gregory aan hem koppelen maar helaas kwam Daniel om 18.30 uur opdagen. Een borrel met een hapje, een rondleiding door de boot en over het dek en nemen afscheid van elkaar. Tot over 4 jaar roep ik uit het niets en wie weet? De wereld is klein.  

Fiji geeft groen licht.

Tasman reizen.
Tasman reizen.

 

Zondag, 27 maart 2022

 

 

 

Bora Bora

 

Zo trots als een pauw is Gregory op de Vagebond en hij laat graag zien, volgens zijn zeggen, de uitstekende staat van zijn schip. Gregory was bezig met een wereldreis maar dan met de rugzak. Twee maanden geleden via-via en toeval koopt hij dit schip. De boot is niet verkeerd maar er zijn wel enkele bedenkingen gezien het vaargebied. Tien meter stalen knikspant, in verhouding hoge mast en aan de zuinige kant gestaagd. De kuip biedt weinig beschutting en het schuifluik is uitgerust met het typische Franse koepeltje. Het schip heeft een laag vrijboord zodat er bij een beetje zee wel veel water over het dek komt en in de kuip. Het koepeltje zal dan ideaal zijn om de omgeving via de glazen bol in de gaten te houden terwijl je lekker beschut binnen zit. Ik complimenteer hem met het schip maar adviseer hem veel te gaan oefenen, elke dag een stukje op de motor en na een week de zeilen uit te proberen. Gewenning opbouwen en erachter komen waar de problemen zitten. Aan de boei blijven hangen is wachten op problemen als het er echt toe doet. Jammer dat hij er geen gehoor aan geeft en zegt me dat hij al genoeg gemotord heeft om te weten hoe het schip zich gedraagt.

 

Een paar gezellige uurtjes en varen terug naar de Queen B voor een hapje en zouden Daniel van de Maat op bezoek krijgen. Helaas zegt Daniel af en wij rommelen wat aan boord de middag door. Jacqueline ontfermt zich over de achterkajuit en de kombuis en ik vul het gas extra aan, ruim de bakskist op, watermaken en maak het onderwaterschip nog maar eens schoon. Het gaat allemaal definitieve vorm krijgen tot vertrek want vanochtend hebben we van de Fiji autoriteiten groen licht gekregen om te vertrekken. Alleen nog de negatieve antigeen test uitvoeren aanstaande dinsdag en de papieren bij de Franse douane ophalen.

En dan maar eens dunnetjes overdoen hoe Captain Cook Fiji herontdekte want Abel Tasman was hem voor. Tasman kreeg van de VOC de opdracht om Australië, de Nederlanders hadden Australie westkant al verkend, in kaart te brengen want dat zou een onderdeel moeten zijn een continent die de wereld in evenwicht moest houden, volgens de wetenschappers. Tasman is via Zuid-Afrika onder Australië gevaren en heeft Tasmanië ontdekt, Nieuw Zeeland en de eilanden bij Tonga en Fiji. Vervolgens is hij aan de Noordzijde van Nieuw-Guinea terug naar huis gevaren. Mooi tochtje en zeker in die tijd te vergelijken met een ruimtereis met blinddoek op. Zonder GPS en AIS en een kaartprogramma zijn dat hele prestaties geweest. En dan de bemanning blijven motiveren, want die willen wel eens een keer naar huis. Ging toen ook al niet gemakkelijk kijk maar eens hoe het met Captain Cook is vergaan.

In de avond drinken we een sundowner op het dek van de Bora Bora club. Een mooie avond met een nog mooier uitzicht op de zon en op het voorgenomen vertrek.

 

Sapperloot

Polynesie
Polynesie

 

Zaterdag, 26 maart 2022

 

 

 

Bora Bora

 

 

Met veel pijn in de knie sta ik op en installeer me zo goed en kwaad als het kan op de bank aan de ontbijt tafel. Een jichtaanval in de knie en het voelt weer net zo pijnlijk als enkele weken geleden. Niet leuk maar wat kun je eraan doen. Veel mensen beginnen direct met de vinger omhoog, geen alcohol, suiker, varkensvlees of rund, kip, asperges, krab, kreeft en dan nog een hele lijst wat je allemaal niet mag. Een commerciële-website raad me hun kruidenthee aan om het lijf te ontzuren. Ik wist dat ik een zuurpruim ben maar dat het zelfs in mijn haarvaten zit, had ik niet kunnen vermoeden. Eerst maar van de pijn af zien te komen en slik diclofenac en begin toch maar eens aan water.

Goed nieuws pingt de WhatsApp, de Liberty C, is in veilig vaarwater en geland op de Dominicaanse Republiek. De telefoon staat niet stil en de berichten vallen binnen. Eén van de zonen krijgt te maken met buitenaards leven en geef uitgebreide adviezen om ET in bedwang te houden.

Schuddend met het hoofd hoe kan het gaan is het bij mij eigenlijk niet anders. Ik zit iedereen te beantwoorden dat we zaterdag gaan vertrekken wegens te weinig wind en vraag toch maar eens advies bij Windy en zie dat de windstilte een beetje opschuift naar het weekend. Dan zouden we nog langer moeten wachten terwijl het de komende dagen goed weer is. Met de knuppel in het hoenderhok stel ik voor om woensdag te vertrekken en dan de windstilte maar voor lief te nemen. Wachten moeten we toch dan is elke meter die we vooruit drijven toch meegenomen. Het is niet mogelijk om eerder te vertrekken want de papieren voor Fiji moeten opgestuurd worden enkele dagen voor vertrek en de Gendarmerie heeft 48 uur nodig. De apotheek moet ook open zijn voor de antigeen test die we aan de Fiji overheid moeten tonen bij afvaart. Het is dan toch nuttig gebleken dat we al die boodschappen en voorbereidingen hebben gedaan, dat maakt het vertrek wel ontspannend.

 

De set met formulieren C2-C ingevuld met foto van schip en paspoort worden opgestuurd naar Fiji en de beslissing is gemaakt. En nu de familie, vrienden en kennissen op de hoogte van het vertrek brengen. Een vriendje van me appt dat het een hele afstand is, 1850 mijl is een langere oversteek dan van de Kaap Verden naar Suriname, en dan is het hier in de Pacific nog maar een klein stukje. Wat een afstanden in deze oceaan.

 

De middag glijdt saai aan me voorbij, de knie op een kussen lig ik als een sultan. En lees over de ontdekking van Fiji door Abel Tasman in 1673. Later nog dunnetjes overgedaan door Cook. Toch waren het de Austronesische, China of Taiwan, de Lapita mensen de eerste op Fiji. 3500 jaar geleden. In 1822 vestigden zich de eerst Europeanen op Levuka, de eerste moderne stad van Fiji. In 1970 werd Fiji onafhankelijk en bleef onder de Engelse kroon. In 1987 een staatsgreep en werd Fiji een republiek, en heel interessant in 1997 werd de grondwet geïnstalleerd waarin Fiji teruggebracht werd bij de Britse kroon binnen het Gemenebest.

En sapperloot in 2000 opnieuw een staatsgreep, maar de internationale wereld dwong Fiji, op economische gronden toch weer de oude grondwet aan te nemen en zo, weer onder het Gemenebest te komen. Dat belooft een wispelturige landsaard. We gaan het zien

Maat of Ma'at

Villa aqua maris. met het aquarium binnen.
Villa aqua maris. met het aquarium binnen.

 

Vrijdag, 25 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

 

Daniël met de Contest 33 ontvangt ons met open armen om de boot te bezichtigen. De boot is oud maar lijkt me in goede staat en is een prima boot om in dit gebied rond te varen. Daniël heeft de boot gekocht in november samen met zijn vriendin om hun dromen waar te maken. Alleen de vriendin heeft het niet afgewacht en nu is hij de solo bezitter van Maat. Maat is aangepast aan de huidige streektaal in Ma’at, de aanduiding voor waarheid, stabiliteit, rechtvaardigheid en kosmische orde. Daniel is timmerman en heeft op veel verschillende plaatsen in de wereld gewerkt, met zijn handjes weet hij als 27-jarige overal te komen.

 

Een goede bekende komt in het gesprek voorbij en deze heeft een zee doorgang in zijn huiskamer gemaakt met glazen platen van 12 meter lang. Zo uit je leunstoel kijken naar de jagende haaien, zwevende roggen, Pipo-de-clownsvissen en vertrekkende koffervissen. Hij heeft ook een eigen Marina gegraven voor zijn Moonen-jacht maar daar is iets behoorlijk fout bij gegaan. Er is bij de graafwerkzaamheden een soort van beschermende plaat doorbroken zodat het zoute grondwater bij het zoete water is gekomen zodat de bronnen van de belendende huizen, zout water geven. De tuinen kunnen niet meer gesproeid, water om te koken is een probleem. GP heeft ze afgekocht en ervoor gezorgd dat ze extra werk hebben. De kranten hebben er vol van gestaan en met terugwerkende kracht heeft hij toch zijn vergunningen gekregen.

 

De drie dagen uitstel voor vertrek voelen aan als: over veertien dagen kunnen we pas vertrekken. Dan maar een paar simpele klussen na het bestuderen van de Windy-app. Ik voel dat ik aan het mee zuchten ben als het scherm blauwig (geen wind) oplicht. Probeer steeds maar terug te redeneren maar zie toch echt in dat het pas vrijdagmiddag zo niet zaterdag ochtend wordt, om het zeil met wind te vullen.

 

Het wordt een klus moment. De lange tuinslang van voor naar achter brengen zodat we tijdens de lange reis via de dekwas pomp spoelwater in de kuip hebben, een houder voor de watercontainer gemaakt met wat gevonden houten planken, de dieseltanks zeevast in het gangpad stouwen, de ankers fixeren, de gaten van de ankerbak dichtmaken, de hoes erover. De vloeibare pakking zoeken voor Greg, van de Vagebond.

Dat zoeken is een Jomanda moment. Je komt allerlei materialen tegen waarvan je niet eens weet dat je die hebt, zodat het geheugen weer eens opgefrist wordt. Reserveonderdelen van apparaten die allang van boord zijn en toch maar bewaren. Misschien stuurt Jomanda ze nog eens terug.

Nuttig karwei maar helaas voor Greg vind ik een tube uitgeharde vloeibare pakking. Een goede reminder voor mezelf om morgen toch maar een reserve tube te halen.

Opgepakt wegens dronkenschap

Terras bij St James.
Terras bij St James.

 

Donderdag 24 maart 2022

 

 

 

 

Bora Bora

 

 

U moet wachten, ik ben aan de beurt! Dat is schrikken want een Polynesische dame met drie tanden in haar mond, wijst me terecht. Meteen overschakelen in de zorgende modus en begin me te verontschuldigen. Gaat u rustig zitten want u moet hier toch lang wachten.

We gaan zitten op de bank in het politiestation en krijg een gesprek met de dame. Haar vriend blijkt opgepakt te zijn voor dronkenschap en vechten, en ze is hier om de boete te betalen om haar “amant” weer vrij te krijgen. Op de misplaatste opmerking dat ik hem een paar dagen zou laten zitten, lacht ze me begripvol toe en ze fluistert dat hij het misschien wel kan horen. De blikken over en weer zorgen voor een verbroedering en de glimlachende politieagent die binnenkomt zegt haar dat ze nog even moet wachten en richt het woord tot ons.

We komen voor de procedure voor het wegvaren naar Fiji en de vraag is snel beantwoord. Met een paspoort, scheepsdocumenten en het entreeformulier duurt het 24 tot 48 uur. Dat is sneller dan verwacht en spreken af om volgende week woensdag terug te komen. Een bemoedigende zwaai naar de wachtende dame. Het lijkt zo rustig op straat maar achter de schermen is er voldoende te beleven.

 

Vanochtend een zogenaamde oefening met de satelliettelefoon en krijg contact met Gieljan, de broer van Jacqueline en bel mijn vader via de telefoon. Een prima verbinding en een goede check voor het veel te weinig gebruikte apparaat. Voor een extra wateraanvulling varen we naar de wal en tanken een 60 liter. De eigenaar adviseert ons om de volgende keer met de boot aan het terras te komen en dat er direct water getankt kan worden. Dat is inderdaad gemakkelijker en zullen dat bij afvaart doen.

 

We varen met de bijboot naar Vaitape en doen de boodschappen, de politie en kopen bij een vreemde winkel een schaakbord en een paar boeken. Bij het terugvaren nog een borrel bij de St James. Vervolgens de eindeloze lijst met boodschappen laden en krijgen bezoek van Gregory van de Vagebond. Een heel gezellig gesprek en een lang verhaal van zijn boot. Hoe gekocht en hoe geweldig en toch hoeveel hij moet repareren. Alles gaat fout en toch komt alles gelukkig goed. Leuk om adviezen te geven en beloven elkaar om zondag aanstaande een tegenbezoek te brengen. Fijne afwisselende dag gehad.

Vrouw met ballen

Cynthia, Captain of the Liberty C
Cynthia, Captain of the Liberty C

 

Woensdag, 23 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

Rustig opstaan en het toastje met smeerkaas ligt naast mijn eerste bakje koffie. Wat een mooie sombere morgen. Somber staat hier voor iets minder warm, daarom schrijf ik een mooie sombere ochtend.

Een goede vriend piept via de WhatsApp naar binnen dat er een krantenbericht in het Brabants Dagblad is gepubliceerd over de schipbreuk van Cynthia van Hest met de Liberty C.

De echte trouwe lezers weten dat er een goede vriendschap bestaat tussen Cynthia en mij. Voor Cynthia heb ik een grote bewondering want die heeft na haar scheiding een schip gekocht en is gaan charteren. Haar hele leven omgegooid en op de bonnefooi met name op de Canarische eilanden, semi illegaal, een soort van opstappen van vrienden tegen betaling, opgebouwd. Het is haar gelukt en heeft haar grenzen verlegd om van de Canarische eilanden door te varen naar de Kaap Verden, Suriname, Grenada, Martinique, Aruba, Curaçao en Bonaire. Vervolgens naar Colombia om nu over te steken naar Dominicaanse Republiek. Een vrouw met ballen zullen we maar definiëren maar helaas is er volgens het Brabants Dagblad met een roerdefect en ziek bemanningslid iets helemaal verkeerd gegaan. Gelukkig krijg ik een ander berichtje dat het alleen maar fout is met de Australische opstapper. Veel vragen blijven over en probeer vanachter de kajuittafel contact op te nemen met Cynthia maar deze blijkt gewoon onderweg te zijn naar haar bestemming. Wordt vervolgd. (Google: Brabants dagblad/Cynthia van Hest/stuurloos/gered).

 

Door het internetten gooi ik de website van Windy.nl open en zie dat de wind op woensdag, donderdag en vrijdag bijna nul is en zelfs tegen. Met een beetje pech drijven we gewoon terug naar Tahiti terwijl we toch echt naar Fiji willen. Veel wind is een reden om te wachten maar de bijna windstilte van 3-5 knopen noordwest wind is ook een reden om hier nog even te blijven. De vertrekkersknop moet omgegooid worden en schakel over naar de “maakheterhetbestevandoorteblijven”-Knop.

De papieren voor Fiji worden een paar dagen uitgesteld voor ik deze verstuur en de uitklaring bij de frans Poynesiche douane wachten we ook maar even af.

 

Toch maar van de Bloody Mary boei los en tanken de Queen B met een reserve hoeveelheid van 100 liter in jerrycans. Dat is geregeld. Nu naar de ankerplaats bij de Bora Bora Jachtclub en vinden een boei naast de Vagebond. We voeren het plan van provianderen gewoon uit en maken lijsten van de benodigde boodschappen om minimaal 30 dagen vooruit te kunnen. Het valt allemaal mee, voor wat we moeten halen en de grote ogen en kleine maag (altijd te veel kopen) wordt nu een voordeel, want er is niet zoveel nodig.

 

We nodigen de Vagebond uit voor een borrel morgen op de Queen B en de Fransman met de Contest 28, voor de dag erop. Dat worden twee heel verschillende verhalen. De avond wordt afgesloten op het terras van de jachtclub met ondergaande zon en zeilbootjes aan de horizon.

 

 

Cruisen met Crystal Meth

Cruisen met Crystal Meth

 

Dinsdag, 22 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

 

Het derde cruiseschip komt de baai van Bora Bora binnen. En installeert zich op anker terwijl de passagiers al aan de zijkant aan het uitstappen zijn. De Zuiderdam waar ik enkele dagen geleden over schreef, blijkt op Raiathea een 31 kilogram Crystal Meth aan boord te hebben. De politie is trots op de zogenaamde grote vangst en de kranten staan er vol van. De Zuiderdam zou als bestemming Los Angeles hebben waar de zending voor bestemd was, ben benieuwd hoe lang men de Zuiderdam aan de ketting hangt. Voor ons is het met de 2,5 Pk volle kracht naar de stad en wandelen door de hoofdstraat van Vaitape. Cromvoirt is echt spannender dan deze hoofdstad van een wereldbekend eiland.

 

We lopen even langs de Gendarmerie voor de openingstijden en bezoeken de apotheek voor informatie voor de papieren van de test. In de Home Depot kopen we twee filters voor de watermaker en een waterkan. Bij de Sint James een glaasje wijn en wandelen naar het bootje terug om met de dinghy naar de supermarkt te varen. Boodschappen van het schap direct in de boot zullen we maar zeggen en varen terug naar de boot voor een uitgebreide maaltijd met een verse fles wijn. Ik geniet van de rust en het gewoon kalm aan doen. Toch nog even watermaken, zakelijke mail afwikkelen, schoondochter feliciteren met nieuw werk en neef Ruben met zijn promotie, vader uitgebreid bellen en sms-verkeer met verschillende vrienden. Lijkt veel maar heeft niet veel om het lijf. Vannacht haalde ik in mijn hoofd dat er onder het vlak van de romp een slechte plek zit en dat ik daar op de vezels van het polyester zou zitten. Toch maar even een hoekduik met snorkel naar beneden, maar alles blijkt in orde en er zitten alleen maar wat schelpen die proberen wat houvast te krijgen, wat ze niet lukt.

 

De dagen gaan nu aftellen voor wat betreft de intentie tot vertrek en zullen de komende dagen wel druk blijven met voorbereidingen terwijl ik verwacht dat er motorisch en zeil-technisch alles dik in orde is.

 

Kostbare borsten.

Bloody Mary
Bloody Mary

 

Maandag 21 maart 2022

 

 

 

 

Bora Bora

 

 

Een dame met wit boventopje die een paar duur gekochte borsten draagt komt nonchalant, maar daardoor zeer opvallend, het restaurant Bloody Mary binnenlopen. De muziek hapert een paar tellen, de hoofden draaien ineens eensgezind dezelfde kant op. Duidelijk een pasgetrouwd stel dat op huwelijksreis is op dit “Honeymoon” eiland. We zitten in de Bloody Mary en het blijkt een wereldbekend restaurant te zijn waar de bekende bezoekers op borden genoemd zijn. Het lijkt op de lijsten van een kerkhof en heb daardoor geen behoefte om er tussen te staan. Ik blijf toch maar bescheiden zullen we maar zeggen. De dame wordt overigens steeds chagrijniger omdat de muziek geen verzoeknummers van het stel wil spelen.

 

Vanochtend op tijd van de boei af en willen rond het eiland op naar een nieuwe baai en dan naar de ankerplaats Bloody Mary. Vlak voordat we bij de betonning zijn slaat het warmtealarm aan van de motor. Motor uit, en anker van de boeg af om de tijd te nemen wat er aan de hand is. De V-snaar is intact en zie verder niets aan de motor, koelwater komt uit de uitlaat zodat mijn enige conclusie kan zijn: Geen koelmiddel. Twee liter koelvloeistof in het systeem en de motor snort weer als vanouds. Nu de vraag waarom is het koelmiddel weg? Op de aangewezen ankerplek pikken we een boeitje op en gaan aan de wal voor een wandeling. Veel valt er niet te zien maar zijn weer even op het harde. Een reservering voor de avond gemaakt, iets weer om naar uit te kijken.

 

Aan boord boekje lezen, zwemmen, romp schoonmaken, lijnen van de genua reorganiseren, de bulletalie knoopvrij maken. Het zijn allemaal kleine klusjes en voel steeds meer de drang komen om te vertrekken. Jacqueline vindt op de Windy een mogelijkheid om een route te plannen met begeleiding van snelheid. De wind wordt als overlay op de voorgenomen route gelegd. Handig en veilig. De knop “orkaanvoorspelling” voorspelt voor de komende periode geen orkaan. Geruststellend.

 

Het komt allemaal geleidelijk dichterbij om de sprong te wagen en gaan morgen maar eens informeren hoe lang de procedure voor uitklaren in beslag neemt, hoe we de papieren moeten opsturen naar Fiji, foto’s maken van schip en paspoort en dan de noodzakelijke boodschappen en het laden van diesel en water. We zullen het nog druk genoeg krijgen maar eerst genieten we nog van de speciale ambiance van Bloody Mary. Waar de Rolling Stones, Julio Isglesias en geweest zijn en nu dan Jacqueline en Bertus.

Botsen tegen ankerboei.

oscillating water.
oscillating water.

 

Zondag, 20 maart 2022

 

 

 

Bora Bora

 

 

De wind heeft het vandaag op zijn heupen. Flinke vlagen van 20 knoop afgewisseld met een prima briesje. De stroom die tegengesteld staat aan de wind zorgt ervoor dat de Queen B ruzie krijgt met de ankerboei. De stroom drijft het schip oostwaarts en de wind duwt de boot naar west, de ankerboei ligt dus in het midden en botst regelmatig tegen de romp. Het plan was om met de bijboot uitgebreid boodschappen te gaan doen maar de wisselende winden zorgen ervoor dat we een rustige dag krijgen. Boekje lezen, koken en de papierwinkel op orde maken. Wat een bureaucratische ongebruikte rotzooi krijg je als burger te verstouwen. Ik gooi de testresultaten Covid weg van twee jaar, de toestemmingen om te gaan winkelen of wandelen, gaan ook in de prullenbak, verklaringen d’Honneur, de vliegtickets, de TGV plaatsbewijzen. Schoonschip maken en begin met frisse zin aan het nieuwe, C2-C formulier van Fiji. Dat beooft een nog grotere bureaucratische wereld dan hier want de meest vreemde vragen worden over me uitgestrooid. Hoeveel geld ik meeneem? Dat is een gemakkelijke want ik vink aan Geen Geld. Welke wapens ik aan boord heb, ook gemakkelijk. Geheime wapen Jacqueline!

Buitenboordmotor en dinghy, reddingsvlot, motor, kleur romp, call sign VHF, bier, wijn, rum, sigaretten, allemaal met hoeveelheid, serienummer, pk’s en kleur. Verklaring dat er geen dode passagiers aan boord zijn, dat er onderweg niet overgegeven is, griep of andere ziektes, gebruikte wandelschoenen, fietsen, ongedierte, eieren, vlees en groenten. Verklaring zonder insecten te zijn en als je een huisdier meeneemt of je dan akkoord bent, om 600 euro te betalen. Een twaalf bladzijdes invullen en met een foto van paspoort en foto van schip die natuurlijk niet binnen het aangegeven kader passen, opsturen naar Fiji op het moment van vertrek. Een antigeen test 48 uur voor het verlaten van de haven en ik hoop maar dat de papieren niet kwijt zijn als wij aankomen, zal je ook meemaken.

 

Om de tijd nuttig in te vullen neem ik het plan op om pasta te maken en kom drie pakken meel, zorgvuldig ingepakt in plastic en karton, die beestje bevatten. Het meel is als beton en gooi deze met ongedierte en al van boord. Er zullen best wel enkele vissen hier rondzwemmen die zowel meelworm als meel lusten. De pasta lukt wonderwel en eten lekker met de af en toe gierende wind in de kuip.

Op het internet word ik wijzer van het ambitieuze plan om groene energie op de eilanden te brengen. Bij het goed bestuderen blijkt het te gaan over de extra benodigde energie voor de komende tijd en dat ze dit willen oplossen met zonnepanelen. Hier geloof ik niets van zoals ik de laatste dagen de afhankelijk van aardolie heb gezien, denk ik niet dat men een ambitieuze plan heeft voor de 1,500.000 euro budget voor Bora Bora. Het is leuk om iets te roepen maar heeft het ook zin? Misschien dat de oscillerende werking van de eeuwigdurende golfslag meer effect heeft, zie tekening.

Miss Wet

8 Bft, op open zee
8 Bft, op open zee

 

Zaterdag, 19 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

 

 

Veertig knopen wind duwen ons over het Lagoon. Dit is 8 beaufort, stormachtige wind in een squall, de regen komt horizontaal onder de bimini door en maakt een “miss wet” en een verzopen kapitein. De wind geeft de Queen B flinke snelheid en laveren tussen de ondieptes. Het gaat allemaal prima hoewel de navigator grote zorgen heeft of het allemaal goed gaat. Ik zie geruststellend de wind binnenkomen van achter en constateer een hoop laveerruimte, bij het draaien om een kardinaal of andere betonning. Het is genieten om op deze wijze met de verschillende weersomstandigheden rond het eiland te varen, ondanks de regen met de harde wind. Op de hoogte van de Bora Bora Yachtclub gaat de motor aan en varen we naar het eiland Ta Opua. De Paul Gauguin en Zuiderdam liggen in de baai. De Zuiderdam is een schip van de Holland Amerika Line. 1964 Gasten, 250 meter lang. Een prachtige antiek collectie aan boord. Je kunt er genieten van kookdemonstraties en wijnproeverijen. En ik me druk maken over gewoon drinkwater, toch nog even de watermaker testen maar deze doet gelukkig zijn taak en denk door de problemen te zijn.

 

Op de ankerplaats een boeitje ophalen en liggen met twee lijnen vast, nu komt de wind met hevige stoten over het gebied en dansen zonder enige logica achter de boei. Niet alleen wij maar alle schepen zijn de weg kwijt. Om op krachten te komen fabriceer ik een ratjetoe van een noedelsoep. De wind zorgt voor onrust maar ik vind toch de tijd om de twee buitenspeakers te vervangen en de muziek laat zich direkt horen in de kuip. Een verwaarloosde klus van meer dan 6 jaar. De kuip reorganiseren van lijnen en spullen, de losse rommel weg uit de kajuit en dan beginnen met koken. In een pannetje met kokend water drop ik een ei en zie de borrels van het kookpunt direct verdwijnen. Nog niets in de gaten blijkt even later dat er geen gas meer is. Niet mopperen en zaniken maar gewoon handelen. Gasfles uit de bun, de grote gasfles uit de bakskist door eerst de fiets eruit te halen, de lijnen, de boodschappenkar, de waterslang, elektriciteitskabel en een berg losse lijnen. Dan de “verboden”-gasslang, maar kan niet anders, koppelen aan de grote gasfles en de kleine. Het gas wordt van hoog naar laag gebracht en vult op deze wijze de gasfles om te koken. Na een tien minuten afkoppelen, opruimen en aankoppelen van de kleine fles aan het gassysteem. Ik hoop dat de verzekering dit niet leest, en toch voel ik me niet ongerust. In ieder geval na een drie kwartier kan ik verder gaan met eieren koken, kip bakken en wortels koken. Met een prachtige avondlucht waar veel regenbuien op verre afstand gelost worden sluiten we de warme, winderige dag af.

Zonder handen, zonder tanden.

Op safari-Bora Bora.
Op safari-Bora Bora.

 

Vrijdag, 18 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

 

Een oogst van 17 pijlstaartroggen en drie haaien, een heel mooi resultaat als spotters op Matira Beach. Genietend van de ochtendkoffie is het wakker worden in een prachtige wereld. We zijn op verste puntje van de Lagoon rond Bora Bora en hopen hier weer dezelfde belevenis te krijgen als 8 maanden geleden met Yolanda en Tod. Wat kan er veel veranderen in een snel tempo zoals bij Yolanda en Tod, ze hebben hun boot verkocht, hij krijgt een aanbieding voor werk, verkopen hun huis en kopen een nieuw. Ze zijn uitgevaren en hebben hun droom ingewisseld voor een zeker bestaan aan de wal en voor de zorg voor Tess.

 

Onder een palmboom met de voeten in het zand aan het strand lezen we een boek, drinken koffie en bewonderen de toeristen met de waterscooters. Wat een oergevoel moet dat geven met de moderne horzels op het water. Grote stralen met koelwater spuiten als een vlag achter de scooter, de mensen zitten met blote benen op het zadel en komen er roodverbrand vanaf omdat de hitte door al het spetterende water en wind niet gevoeld wordt. Het lijkt me leuk om eens 100 meter met een scooter te rauzen maar dan is het wel genoeg. Voor 250 dollar per man(6 uur), een safari-rondje Bora Bora, jakkerend over de ondieptes met een begeleider die met veel theater stoer staat te doen door zonder handen en zonder tanden het voorbeeld te geven. De toeristen vinden het prachtig en de dames kijken vol bewondering naar de Polynesisch getatoeëerde begeleider.

 

We hebben al een rondje gesnorkeld en Jacqueline heeft al heel wat meer gezien dan ik. Voor mij hoeft het allemaal niet zo, maar Jacqueline ziet het onderwater spotten van de visjes helemaal zitten. Met snorkel en flippers gewapend zwemt ze een heel eind weg en komt enthousiast terug. We eten een sinaasappeltje en zien in de verte en plek waar telkens boten zich verzamelen en nemen aan dat daar iets speciaal te zien is. We breken op en varen met de pruttelpot naar de plek waar blijkt dat dit een uniek fotomoment blijkt te zijn van de scooteraars die hun scooter na dit moment moeten inleveren. Grote grijns met zonnebril, roodverbrande bovenbenen en de berg van Bora Bora zal voor menigeen de foto opleveren die in de hal van het huis komt te hangen om aan de gasten te tonen. Bij een zwarte ankerbal hangen we de bijboot vast en Jacqueline maakt zich klaar om te water begeven want die ankerbal zal er toch niet voor niets zijn. Ze is bijna klaar, snorkel op het hoofd, flippers aan om zo te water te glijden en dan heeft ze direct contact met drie haaien die rond de rubberboot cirkelen klaar om gevoerd te worden. Dit gaat het niet worden voor mij en zeker ook niet voor Jacqueline en bekijken met alle bewondering en angstig respect naar de drie jagende haaien. Kieskeurig zijn ze ook want een partje van mijn sinaasappel is niet lekker genoeg en raadt nu toch ten zeerste af dat Jacqueline te water gaat.

 

Dan maar naar de wal waar we opnieuw snorkelen en getuigen zijn van alle élégance van een 17-tal als het ware onderwater vliegende vissen. De rogvleugels wieken het water onder ze weg en blijven in een formatie bij elkaar al wendend en kerend. Een prachtig gezicht. Voor mij genoeg gezien en keren terug na een fijne dag richting de Queen B.

 

Even over nadenken.

Saint Regis, en elk hisje een eigen zwembad.
Saint Regis, en elk hisje een eigen zwembad.

 

Donderdag, 17 maart 2022

 

 

 

Bora Bora

 

We varen voorbij het resort The Saint Regis Bora Bora en schrik van de prijs, 3550 Euro per nacht voor twee personen. Een huisje boven het water met een glazen plaat als vloer, zodat de clownsvissen je meewarig voorbijzwemmen. En als je boekt dan toch maar voor een week, kost me dan 24850 Euro. Moet ik toch even over nadenken.

 

Bora Bora heeft een langgerekt eiland om zich liggen en tussen wal en wal ligt het kristalheldere Lagoon. De dieptemeter geeft 10 meter water aan maar zie de bodem met de stenen, ogend als zijnde 2 meter aan me voorbij glijden. Ik houd de dieptemeter en de kaart goed in de gaten en slalommen om de stenen, die met het kardinale betonningssysteem goed betond is. Op het einde van het eiland vinden we een boei waar we aan vast leggen. Mooie tocht, heerlijk rondkijken naar de prachtige resorts, de tonijnvissers die voorbij knallen in hun fel gekleurde boten, de catamaran huurbakken die met ons voor anker liggen. Voor mij is het nog snel even naar de watermaker kijken want deze heeft het weer begeven. Nu overbrug ik de drukschakelaar en het machien loopt weer als een zonnetje. Is het de echte oorzaak of is het de wet van Murphy? We wachten af en hoop niet op een vervolg.

 

Vanochtend de was halen en tank voor de zekerheid een 150 liter water om te kunnen koken en wassen. Maak een praatje met de wasvrouw die hevig staat te transpireren in het warme washok maar heeft hier gelukkig een gulle lach bij. Afscheid van de Vagebond en beloven elkaar een borrel over enkele dagen. Het wordt een snikhete dag met heel weinig wind.

 

Verweg-zeilen

Moitessier.
Moitessier.

 

Woensdag. 16 maart 2022

 

 

Bora Bora

 

 

Verweg-zeilen is het elke dag oplossen van de meest simpele dingen. Je staat er in Nederland niet bij stil, terwijl je hier elke dag de vraag stelt “Hoe wat en waar?” De was, waar kan deze eens een keer goed laten doen, waar kunnen we tanken, waar kunnen we extra water laden, waar is er een supermarkt, moeten we hier betalen voor een ligplaats, hoe is het weer voor de komende dagen, hoe is mijn bioritme, waar is mijn zen moment? Ik vraag me af, wanneer komt hier een einde aan?

In Nederland? …..Ik denk het niet want dan komen andere vragen op zoals hoeveel zetels verliest Kaag, blijft Groen Links de grootste partij in Nederland? Het is vandaag de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen die ik via de krant kan volgen. Hoe hoog is de inflatie, wat doet de AEX, hoe gaat het met de familie? Het zijn allemaal problemen die ik erbij krijg. Ik wil niet flauw zijn maar Verweg-zeilen is niet ver weg zeilen van de problemen.

Vanochtend een uitgebreid WhatsApp verkeer door de hele wereld, zoals Nederland, Marquesas, Grenada en Portugal, de wereld ligt aan je voeten.

Telefoonverkeer met mijn vader en zoons, met allerlei leuke onderwerpen, goed om te horen dat het goed met ze gaat. Daar heb ik geen zorgen over.

 

De was afleveren bij de Yachtclub Bora Bora, waar een gezellige ronde dame de was inneemt en zich verschrikt afvraagt wanneer de was klaar moet zijn. Als ik zeg morgen dan klaart haar gezicht op en ik denk aan mijn tegeltje thuis “Morgen gaan we sparen”.

Dan door naar de benzinepomp waar het een, aan en af varen van schepen is, zodat ik de benzinepomp in de stad kies. Een lange rij auto's staan klaar om te tanken en een bromfiets voor mij staat te hamsteren, door voor 2 euro zijn tank vol te gooien. Het moet niet veel gekker worden in deze wereld.

Voor mij wordt het 5 liter in de tank en voel me al heel wat geruster voor de komende dagen. Roeien is het alternatief en ik ben niet zo voor Het roeien. Terug naar de boot en begin aan de bakboordzijde het onderwaterschip schoon te maken, uurtje krabben en grote vlokken met organisch materiaal zakken de diepte in. Daar zijn we mooi vanaf en maakt de plek vrij voor nieuwe aangroei want het gaat hier wel erg snel met de aanwas van allerlei planten en schelpen aan de romp.

In de middag met de bijboot naar de stad voor boodschappen en een paar kopieën voor de papierwinkel Fiji. Een 30 euro armer voor een paar kopietjes , is behoorlijk schrikken. Daarna boodschappen doen en in de winkel ernaast wordt het halskettinkje van Jacqueline gerepareerd. Wat een aardige mensen en hoe behulpzaam. Na een leuk gesprek terug naar de boot. Uitladen van de boodschappen, een boekje lezen en besluiten een borrel te gaan halen bij de jachtclub.

 

Achter ons is een geel schip met de naam Vagebond komen te liggen. Ik herinner me een boek van Moitessier met de titel Vagebond aan boord. In het Frans, en besluit om een babbel te maken met de mensen en wat blijkt, de vorige eigenaar heeft het schip inderdaad naar Moitessier genoemd maar de huidige eigenaar heeft nooit het boek gelezen. Ik overhandig hem het boek als cadeau en er ontslaat een leuk gesprek tussen elkaar. Veel wetenswaardigheden worden uitgewisseld en beloven volgende keer voor een borrel bij elkaar aan boord.

 

Wij genieten van een sundowner op het terras van de jachtclub en het is een komen en gaan van allerlei bootjesmensen en bezoekers van de resorts. Genoeg om te zien en onder elkaar te beroddelen.

 

Staking.

Olie-charchen
Olie-charchen

 

Dinsdag, 15 maart 2022

 

 

Bora Bora,

 

 

Voor de tweede keer sta ik aan de pomp voor de benzine van de bijboot. De pompzuilen zijn afgeplakt met stickers van “Vide” of morgen weer open. Waarom is dit?. Heeft dit te maken met de oorlog in de Ukraine? Gebruiken de Olie-charchen de benzine om hun schepen te verplaatsen?

Een klein onderzoek leert al snel dat er een staking is bij de raffinaderij en dat de enkele eilanden waaronder Bora Bora, het veranderde contract niet willen ondertekenen en daarom geen benzine en diesel krijgen. Het legt niet alleen onze bijboot stil maar ook het op en neer varen van de boten naar de verschillende hotels. De auto’s die niet meer naar het werk kunnen en de bromfiets, om je vriendinneke op te halen. De aggregaten die stilvallen, zo dreigt de hele samenleving op een hold gezet te worden door de chantage van een raffinaderij of het niet ondertekenen van het nieuwe contract.

Nog 1 liter benzine en kan morgen naar de pomp omdat de situatie door de een levering van de pakketboot opgelost gaat worden. Op deze eilanden is het leven niet altijd eenvoudig en moet je behoorlijk opletten.

Vorig jaar geen rijst en meel, geen brood omdat er geen meel was, verse groenten en nog een hele lijst van andere producten. Veel artikelen moeten via Nieuw-Zeeland, als tussenstation voor deze regio verzameld worden en dan per container naar Papeete om dan verder gedistribueerd te worden. Er hoeft maar één Chinees een verkeerd formuliertje in te vullen, of een Covidje, en het hele systeem ligt stil.

 

Zonder de extra benzine, boodschappen halen en zijn verrast vanwege de  goed uitgeruste supermarkt op Bora Bora. Dat zal over enkele dagen prima provianderen worden voor de grote sprong naar Fiji. Aan boord lunchen en besteed de middag met het schoonmaken van de romp en het uitdenken van enkele gereedschappen om het schoonmaakwerk simpeler te maken. Een drinkwater sessie met de watermaker die als vanouds zijn werk doet.

 

Op het einde van de middag verwennen we ons met een diner bij de yachtclub waar later een dansgezelschap een spetterende show geeft. Zwaaiende rieten rokjes, draaiende lampjes en een joekalille die met de mooie zangstem en een handvol trommelaars een hele leuk sfeer weten te maken.

Platte vissen

Bora Bora
Bora Bora

 

Maandag, 14 maart 2022

 

 

Taha’a Koraaltuin – Bora Bora

 

 

Nog een keer naar de onderwater sprookjeswereld. Met snorkel en zwemvliezen zwem ik tegen de stroom op en vind dit plezieriger en veiliger dan je mee laten voeren met de stroom mee en dat je geconfronteerd wordt met een plots een muur van scherp koraal. Ik hoorde de vissen al lachen als er weer eens een blanke toerist met de stroom over de scherpe puntjes geworpen wordt. Schaafwondjes en de lol is al een stuk minder. Ik begrijp nu ook waarom zoveel vissen zo plat zijn, kunnen ze gemakkelijk de kleine binnenwegen, tussen het bloedrode, paarse, witte en blauw koraal, kiezen.

Helaas zijn er op dit moment heel wat minder vissen dan gisteren maar toch blijft het een heel bijzondere belevenis. Wij gaan zonder verwondingen en een ervaring rijker naar de boot terug.

 

Wat gaan we doen? In een jachthaven gaan liggen en dan nog een paar dagen besteden aan de watervallen en boodschappen doen? Jacqueline stuurt een berichtje naar de haven maar krijgt als antwoord dat de haven door een verbouwing helaas is gesloten. Dan een ander plekkie in een nog ander haventje maar krijgen geen antwoord. Het wordt de sixpack ankerligplaats en maken ons op om te vertrekken. Jacqueline raadpleegt Windy windapp en ziet dat er morgen en overmorgen geen wind is, vandaag met de 10 knoop oost een ideale dag om over te steken naar Bora Bora. Hoe snel kan een mens van koers wijzigen en ik vind het helemaal tof om weer eens een stuk te zeilen. Het anker binnen takelen en draaien op de motor richting pas waar we het zeil opzetten dat al snel gevuld wordt met een windje tussen de 8 en 12 knopen. Soms loopt de Queen B een 3 knopen en dan naar 5 knopen snelheid, geeft een gemiddelde van 4 knoop. Totale afstand van ankerplaats naar ligplaats Bora Bora is 28 mijl en zullen tegen de avond aankomen. Heerlijk rustig zeilweer, de bijboot wordt achter het schip aangetrokken alsof ik een overtocht op het Eemmeer maak, de wind varieert van bijna achterlijke wind tot een bakstagwindje en zou zo naar Fiji kunnen dobberen als Bora Bora niet in de weg zou liggen. Rond 17.30 uur liggen we voor de pas en zien een druk ankergebied waar we toch gemakkelijk een plekje weten te vinden aan de boei. De watermaker heeft zijn best gedaan onderweg en dat geeft een geruststellende gedachte. Nu eerste genieten van het mooie Bora Bora.

 

Van schrik uit de hemel

Jardin de Corraille, Taha
Jardin de Corraille, Taha'a

 

Zondag, 13 maart 2022

 

 

 

Koraaltuin

 

 

De dag wordt afgesloten met een halo om de maan heen. Een ronde kring van witte wolken die door de maan in het centrum verlicht wordt. Even opzoeken en er wordt gewag gemaakt van ijskristallen in de lucht, dit lijkt me vreemd voor deze contreien maar het zal wel degelijk te maken hebben met extra vocht. We zullen de komende dagen wel een paar flinke buitjes krijgen.

 

Na het ontbijt wacht de actie watermaker. De motor bromt niet eens meer zodat de motor toch echt weer eens uit elkaar moet. Er zal iets los zijn gegaan. Je wordt al snel bedreven in dit soort acties omdat je precies weet waar en welke slang, waar de schroefjes zitten en hoe elektrisch aangesloten. Al snel ligt de pomp op tafel en bekijk met het vergrootglas, de verbinding die ik gesoldeerd heb en twijfel aan de las. Nu met een tandarts pinneke de boel schoonkrabben, pasta en soldeer op de verbinding van koolborstel en de condensator. Met behulp van een extra handje, de koolborstel weer over de collector heen en bouw de boel terug. De schakelaar aan en een mooi regelmatig geluid zorgt voor een leuke stroom spoelwater totdat ik de pomp ga belasten en deze prompt uitvalt. Enkele engelen vallen van schrik uit de hemel na wat verwensingen, maar bij de koffie valt me te binnen dat ik de vorige keer heb zitten klooien aan de stelschroef van de pomp. Een Eureka moment, draai de stelschroef losser en start de pomp op. Nu loopt het gesmeerd en laat de installatie drie uur heerlijk bronwater uit de oceaan produceren. Met blij gemoed klus geklaard en hoop dat deze morgen ook weer opstart. Je kunt een, nog zo mooie technisch intelligente installatie ontwerpen, maar 1 veertje of schroefje kan de boel waardeloos maken.

 

Nu tijd voor de koraaltuin. Van vele mensen lovende woorden op deze koraalbank in een passage tussen twee eiland door. De lovende woorden zijn niet lovend genoeg want we snorkelen tussen de honderden soorten koraal met honderden soorten verschillende vissen in allerlei kleuren. De vissen zijn schuw en komen naar je toe, fotomodellen zijn het want ze poseren naakt voor de camera om hun fantastische body-paint te laten zien. Spectaculaire kleurende huidprints, met fop-ogen op het lijf, verticale lijnen met afwisselend geel en zwart, kleine minuscule helblauwe visjes, gele vissen, hoe kan het zo evolueren. Het water stroomt snel zodat ik me soms met handen en voeten moet tegenhouden om niet over het koraal geschuurd te worden. In de beschrijvingen wordt hiervoor gewaarschuwd. Een uurtje is zo voorbij in deze sprookjeswereld en ben blij hiervoor om gevaren te hebben want dit is een echte aanrader. Terug aan boord heerlijk vanuit de kuip de verschillende af en aan varende zeilboten spotten. Er zijn eindelijk na twee weken weer eens boten om ons heen.

Tien heipalen

Jardin de Corraille
Jardin de Corraille

 

Zaterdag, 12 maart 2022

 

 

Haamene – TauTau, Koraal-tuin

 

Uitzicht op een prachtig resort met hutten boven water, bladerdak en alles zo gebouwd dat iedereen vanaf de slaapkamer de zon onder kan zien gaan. Hier wordt romantiek verkocht, de bruidssuite met 10 heipalen in plaats van de anderen met 8 heipalen, diffuus licht dicht bij het ruisen van het koraal. Dit zullen voor de kersverse paartjes onvergetelijke dagen worden en wij liggen in ondiep water voor anker, de zon zakt achter het eiland, de lampen op het eiland weerkaatsen hun licht in lange banen. Het anker krast af en toe over de stenen en de nacht valt met een halve maan. Vanochtend boodschappen doen, huisvuil wegbrengen, de boel klaar maken voor vertrek.

Nog even de familie thuis goedendagzeggen en vooral zoon Koen feliciteren met zijn nieuwe schip. Hij heeft er op de eerste dag al mee gezeild en is blij met zijn nieuwe uitdaging. Hij zal door zijn schip stressbestendig worden want het is altijd wat op een boot. Ik wens hem heel veel succes. De bootsnaam? Champion, dat kan alleen maar goed komen.

 

Het zeil gaat omhoog buiten de baai en het is erg comfortabel zeilen van eerst scherp aan de wind en dan langzaam meedraaien met de kustlijn tot een achterlijke wind. De watermaker laat het afweten en besluit dit probleem voor morgen te houden. Als je de keus krijgt om nu te genieten dan maar nu. Op het thuisfront, met name de vriendenkring, gebeuren bizarre dingen en probeer de lieve vrienden, een riem onder het hart te steken. De wind neemt ons mee langs het eiland, de plotselinge ondieptes vermijdend, het zeil gevuld met 6 tot 7 knopen zodat het een tocht wordt met tijd zat nemen.

 

Een ankerplekje vinden en rondkijken naar de schitterende omgeving, palmenbomen, Taha’a links en rechts in de verte Bora Bora, de branding laat zijn witte snor zien en wij gaan genieten van een diner in de kuip met grote verwachtingen voor morgen. De Koraaltuin.

 

Biologieles

Koffervis
Koffervis

 

 

Vrijdag, 11 maart 2022

 

Haamene

 

 

Een mooie uitdaging om eens in je eigen tempo te kunnen wandelen. In goed overleg met Jacqueline vertrek ik met een anderhalve liter water in de rugzak voor een wandeling van 19 kilometer. Dwars door Taha’a, via het Belle Vue naar de andere kant waar een baai moet zijn. Nu eens in mijn eigen tempo en eens zie hoe mijn knie zich houdt als ik de boel flink belast

Met het bootje naar de steiger en zie hoe een koffervis zich te goed doet aan de aangroei van de steiger. Bijna tam, aan te raken, maak ik een foto. Dan via de hoofdweg naar de toegang van het pad. Van een afstand zwaai ik naar de Queen B, die door Jacqueline beantwoord wordt.  Het is veel van hetzelfde, groen, bloemen, palmen, avocado’s en het spoor dat me naar boven leidt. Een schoolklas met een 15-tal kinderen krijgen biologieles. De een geïnteresseerd en de ander in het gesprek met elkaar. Boven kijk ik op de Queen B neer en stuur een WhatsApp-je dat ik boven ben. Dan door een overgroeid pad met hoge grassen en verborgen kuilen met water. Ik ploeter naar beneden en kom een aardig Frans stel tegen. Ze zijn volledig onvoorbereid naar boven aan het ploeteren, sandalen zonder sokken en blote benen, de muggen, de scherpe grassen of stekelige planten krassen de huid, en zien rood. Ze vragen of het nog ver is naar boven en beantwoord dat het nog maar 500 meter is en dat ik ze later op de terugweg nog wel tegen zal komen.

 

Ik vervolg naar beneden en krijg echt plezier in de tocht, de vrijheid, de omgeving, geen rekening houden met, de prestatie voor mezelf. Beneden aan de voet van de berg krijg ik ruzie met drie honden die door het dreigen met een stok zich laten intimideren en me doorlaten. Een oudere man zwaait me goedendag vanuit zijn huisje en ik loop als een padvinder de weg verder af. Eindelijk beneden aan de dwarsweg, de weg die om het eiland loopt, zie ik geen doorkijk naar de baai en zie dat deze is afgeschermd door de verschillende huizen. Ik besluit terug te gaan en een bankje op de terugweg te zoeken om even tot rust te komen, maar eenmaal onderweg blijf ik gewoon doorlopen. Een man keert zijn kokos op een rooster om deze beter te laten drogen, een netwerk houdt de vogels weg bij de vanille farm, er zijn mensen bezig om kokosnoten te verzamelen, de ander raapt de Polynesische gember op, een bedrijvigheid dat alles met het bos te maken heeft.

 

Het gaat goed met het wandelen naar boven en tref de fransen die terugkomen. Ze blijken uit Picardië te komen en verblijven 10 dagen in een pension hier op Taha’a. Het bevalt hen erg goed en we wensen elkaar een goede vakantie. Het hellingspercentage loopt gestaag op, versterkt door het hoge gras door de onduidelijke sporen waar ook nog eens glibberige kuilen verborgen liggen. Ik moet stoppen om rust te nemen want mijn hart gaat te snel. De tijd nemen om te genieten van de omgeving loop ik na 10 minuten alweer fris en monter de laatste 500 meter af naar boven en kom dan terecht bij het Belle Vue. Een berichtje naar beneden dat ik eraan kom en loop de laatste kilometers in gestaag tempo naar beneden. Twee keer 209 meter heuvel, 19 kilometer via slingerende paden, anderhalve liter water in het zwetende lijf, in 4 uur en 7 minuten, met een grote glimlach koop ik twee koeken om iets mee terg aan boord te nemen.

 

Jacqueline ontvangt me met alle zorg en drink liters extra vocht om de vochtbalans weer op orde te krijgen. Het is voor een Hollander een extra uitdaging om dit soort wandelingen bij deze hoge temperaturen te doen. In de middag een boekje lezen en met de scheepsmaat overleggen wat we morgen gaan doen. Het diner wordt vergezeld met een heerlijk koud wit wijntje en genieten van de ondergaande zon die zich weer van zijn beste kant laat zien.

Hortus Botanicus

Prachtig uitzicht op de Queen B.
Prachtig uitzicht op de Queen B.

 

Donderdag, 10 maart 2022.

 

Haamene

 

Het eiland zou het leven vertragen, gas terugnemen van het jachtige leven, je wordt er meegenomen door de traditionele rustige bevolking, de simpele schoonheid van de natuur, de rijkdom aan de bloemen en de vele piepkleine eilandjes rondom Taha’a. Het eiland produceert 80% van de vanille van heel Polynesië, de aroma wordt van het eiland naar zee gedragen door de tientallen vanille-plantages. Drie Parelboerderijen en een aantal kopra bedrijven. En er is een bedrijf begonnen met het produceren van rum. Het eiland heeft op dit 5220 inwoners, verdeeld over het vulkaaneiland met de gedoofde vulkaan Mont Ohiri 590 meter hoog. Vier woonplaatsen, Haamene, Vaitoare, Tiva en Patio als de hoofdplaats. 93% Spreekt perfect Tahitiaans en is voertaal.

 

De nacht was uitzonderlijk rustig aan het anker, geen enkele golfslag, zodat het voelt alsof je thuis op bed ligt. Geen beweging maar wel een paar heftige regenbuien over het dek heen. Opstaan in de warmte omdat de wind weg is en nemen het bijbootje om de stad te verkennen en te wandelen. De stad valt niet tegen en er is een gemoedelijke sfeer, een bibliotheek, groenteverkopers en een Mac China. Mac China is een uitslaande luifel, een vetklep met veel Coca-Cola reclame, waar een broodje Ba Pao en een stuk stokbrood als menu veel klandizie trekt.

Gelukkig kunnen wij dit wel weerstaan en gaan op weg naar het uitzicht punt wat aangegeven wordt door Mapsme als wandeling. Een pracht van een wandeling, 200 meter hoogte uitgesmeerd over 3,5 kilometer. Dit is genieten van het oneffen pad tussen de tropische vegetatie. Lopend door de fruitafdeling van de winkel, wandelend door een Hortus Botanicus met bloemen op elke vierkante meter.

De weg slingert zich naar een uitzichtpunt waar je over drie stukken zee kunt uitkijken en de baai waar de Queen B rustig achter het anker op ons ligt te wachten. Bij de zogenaamde Belle Vue nemen we de tijd om te genieten en water te drinken want het is warm vandaag door de weinige wind die er staat. Terug ben je zo en lopen de winkel om een idee te krijgen van het assortiment. Bij het restaurant met de Franse keuken reserveren we een tafeltje aan het water voor een prachtige avond.

 

 

De krant van vandaag is de laatste pagina van ons geschiedenisboek

Pomp uit elkaar.
Pomp uit elkaar.

 

Woensdag, 9 maart 2022

 

Uturoa – Taha’a: Baie Haamene

 

 

Opstaan en kan het niet laten om de krant te openen wat er in de wereld gebeurd. Roerige tijden en veel visies op de oorlog. De propaganda machines draaien op volle toeren aan beide kanten en zie een poster van een hondenbaasje die zijn hond voert, de hond denkt wat heb ik een goed baasje, dat moet wel god zijn. Dezelfde baas voert zijn kat en de kat denkt, goed dat hij mij eten geeft, ik moet wel een god zijn om zo vereerd te worden. Het is maar net zoals je het wil zien. Ook de zin van “De krant van vandaag is de laatste pagina van ons geschiedenisboek” is een tegeltjes wijsheid. Na dit kras ontbijt zet ik de schakelaar aan van de watermaker en hoop op de goede werkzaamheden van de kabouters, maar ook op deze lui kun je niet meer vertrouwen. Geen enkele reactie van de motor en weet nu zeker dat de watermaker out of control is. We halen al heel snel enkele rampscenario’s in het hoofd. Hoe moet het nu met de oversteek naar Fiji, waar kunnen we nu waterladen, kunnen we niet beter naar de haven gaan om daar te repareren? Ik hak de knoop door en zeg dat we gewoon ons vakantieprogramma afdraaien en op zoek gaan naar een nieuwe bestemming in plaats van weer een nieuwe nacht op deze sixpack ligplaats.  We halen boodschappen in de stad en slaan extra drinkwater in voor de zekerheid.

 

Op de motor varen we tussen de eilandjes door en treffen echt eilandjes van 15 vierkante meter met een huisjes van aangewaaid hout en twee flinke struiken. Een liedje komt pardoes bij me op:

Op een onbewoond eiland

Loopt niemand voor je neus

Ja je voelt je er blij want

Lekker leven is de leus

Geen pietsie pech want je hoeft er niets

Valt je er van de fiets

Lig op je luie haidewiets

Drinkt met je billen bloot

Melk uit een kokosnoot

Je wordt er van zelluf groot

Op een onbewoond eiland

 

Hoe toepasselijk kan het zijn. Het is 8 mijl varen naar de Haa’mne en treffen een prachtige baai die door zijn lengte en de heuvels rondom als een Gunkhole beschouwd wordt. Een Gunkhole is een Amerikaans gezegde voor een plaats waar je veilig een orkaan kan doorbrengen.

Het anker uit en verkennen met de Bossche camera(verrekijker) de omgeving en zien zelfs een restaurant. We eten de lunch aan boord en ik start met de demontage van de watermaker en dan het pompgedeelte. Spectra-Watermaker heeft met behulp van een opvoerpomp, een ingenieus kleppensysteem die een hoge druk weet te maken om het water door de osmosefilter te drukken. Het probleem zit gelukkig niet bij het hogedrukgedeelte maar in de opvoerpomp.

Zwetend kreunen en zwetend zuchten haal ik het montagepaneel van de pomp met de verdeelkranen, naar boven en maak de pomp los. Dan de pomp demonteren en tref vocht in het huis en dat is een slecht voorteken. De koolborstels zien er redelijk uit alhoewel 1 koolborstel gecorrodeerd vastzit op een printplaatje en soldeer deze opnieuw vast. De collector licht opschuren en de koolborstel even opwrijven om de oxide-laag weg te nemen. Dan de boel terug in de houder en monteer de pomp weer op het schot. Schot in de bak en sluit alle slangen aan.

En dan de Ignition-schakelaar op “ON”. Als een zonnetje draait de motor en trekt al snel het water door het systeem en loopt probleemloos. Dan de druk op de watermaker en zie al snel een productie van 25 liter per uur zonder de extra stroomleverantie van de hoofdmotor. Klus geklaard en de middag is zinvol besteed. Vragen ze aan mij wel eens wat doe je nu zo de hele dag daar aan boord?

Het wijntje wordt verdiend voor me ingeschonken en de plannen van vanochtend liggen voor morgen ineens weer anders. Heerlijk diner in de kuip en genieten van de omgeving en het triomfantelijke gevoel van klus geklaard, En…. wat gaan we nu doen?

 

 

 

Tahaaaa'aaaaa

heerlijk drinkwater!
heerlijk drinkwater!

 

 

Dinsdag, 8 maart 2022

 

 

Urutoa

 

Er zijn van die dagen dat de plannen voor morgen belangrijker zijn dan de activiteiten van deze dag. Na het ontbijt begin ik aan de reparatie van de watermaker. Met een blokje hout zorg ik dat de filter een stevige plek krijgt tegen het schot. Slangen aansluiten en zet de schakelaar aan om de pomp op te starten. Alleen het koelventilatortje begint te draaien maar geen pomp. Met de vingers tast ik de pomp af en vind aan de onderkant twee connectors die bij het aanraken de pomp in gang zetten. Dat zijn slechte contacten en dat zou kunnen verklaren dat de pomp soms even stopte.

 

Er zit niets anders op om het hele pompgedeelte uit te bouwen en begin eerst met de spoelwaterfilter, de juist gemonteerde filter te demonteren en schroef de slangklemmen van de verschillende slangen los. Nu het pomp gedeelte los en constateer een kabelschoentje dat groen uitgeslagen is en los zit in zijn behuizing zodat het een oud probleem is. De stekker met siliconenolie insmeren en nu stevig en vast het menneke in het vrouwke schuiven. De hele santemekraam terug tegen de wand en start de pomp op. Die werkt prima en ga met frisse moed verder om alle slangen terug te brengen en de filters te plaatsen. Kraan open en de pomp opstarten. Lijkt goed maar bij het op druk zetten kan de pomp de druk nauwelijks opbrengen en is er maar een waterproductie van 20 liter in plaats van de 28-30 liter per uur. De beschrijving geeft aan dat ik de druk kan regelen met een drukschroef maar de pomp geeft ook een onregelmatig tempo aan. Zouden de koolborstels versleten zijn? Toch maar eens nakijken.

 

Bovenstaande beslaat 4 uur sleutelen in de meest onhandige posities en heb de tijd niet zo in de gaten en werk als het ware met oogkleppen op. Ik vergeet alles om me heen. Rond halftwee gaan we boodschappen doen en besluiten toch maar te blijven liggen ondanks dat het een tweede six-pack bier zal gaan kosten. De Champion op Raiathea haalt het niet bij de Chinese supermarkt maar we zijn eenmaal binnen en halen de noodzakelijke dingen voor de komende dagen. De plannen om naar Taha’a te gaan. Zeg niet Tahaa, een scheldwoord, maar prononceer echt Tahaaaa’aaaa, dan zit je waarschijnlijk ver genoeg af van het bedreigde geslachtsdeel.

 

Bij de plaatselijke bar drinken we een water en kijken de ogen uit bij een tafel met mooi opgemaakte dames met hoedje vol gevlochten met bloemen. Wat een leuk gezicht en zo gewoon. Niet bestemd voor de toeristen maar zoals ze nu echt zijn.

Bij de dikke Marco breng ik de six-pack en vraag of het goed is om nog een nachtje te blijven voor deze six-pack. Geen probleem zodat de pijn van het liggeld nu gedeeld wordt. Twee nachten voor een six-pack. Goedkoper zal het hier niet worden.

 

Jacqueline is druk aan het uitzoeken wat de mogelijke bestemmingen zijn op Taha’a en dat lijkt een zinvollere taak dan de invulling van deze dag.

 

Droge maart, Mars sec

Paul Gauguin in Polynesisch water
Paul Gauguin in Polynesisch water

 

Maandag, 7 maart 2022.

 

 

 

Fetuna – Uturoa

 

 

Met een licht geratel rolt de Genua uit, de wind pakt het doek op en zet zich direct om in snelheid en zeilen in de Lagoon. Even later rol ik het grootzeil uit en nu is het helemaal compleet. Het gebrom van de motor is weg en alleen het geruis van de brekende golven van het rif begeleiden ons op de weg naar het noorden van het eiland. Kopje koffie met koekje, genieten van de kleurtinten blauw van het rif en de diverse soorten groen op de berghellingen. De enige zorg is de tonnen-lijn te volgen want een boeitje missen, is het boem en ho. Van 35 meter diepte plots 5 centimeter, moet er niet aan denken wat de schade zou zijn.

 

Gisteren was de winkel gesloten en nemen aan dat de winkel vandaag zijn deuren wijd open zal gooien. Met de bijboot naar de wal, boodschappentas in de hand, portemonnee goed gevuld, wie maakt me wat.

Een veeg teken is dat de winkeljuffrouw met de buurvrouw buiten de winkel op een stoel zit te praten en ons een warm welkom heet. Ia Orana (goede dag) en we vragen of we de winkel in mogen. Drie schappen met enkele blikjes groente, wat toast, koekjes en twee blokken kaas in de koelkast. Jullie begrijpen wat er op de kassa komt te liggen om af te rekenen, inderdaad toast, kaas en droge marie-koekjes. Ik vraag of er toevallig wijn is maar krijg een “je suis desolée” te horen.

Dan maar een Mars Sec, een droge maart. Het zijn kleine gemeenschappen en de afstand naar de hoofdplaats waar drie grote supermarkten zijn is niet te ver, zodat de winkeltjes wel nodig zijn maar geen kans hebben om echt te groeien. Deze uitbaters van de kansloze winkels zijn de echte winkeliers, in de goede zin van het woord, met de familie, door de familie en voor de familie.

 

Nog even met de bijboot naar de rand van diep en ondiep maar besluiten toch maar te gaan varen. Op naar een nieuw hoofdstuk nadat we dit eiland redelijk kennen. Er is hier heel veel rust en dat komen we elders in de wereld wel tekort.

 

Bij de boeien van de chartermaatschappij leggen we aan omdat het vertrouwt en dicht bij de stad is. De avond valt snel en hebben uitzicht op het cruiseschip “Paul Gauguin”. We hebben meer dan een jaar uitzicht gehad op dit Cruiseschip in de haven van Papeete. Het management heeft drama’s beleefd tijdens de Covid en heeft een aantal keren bij het opnieuw proberen toch Covid aan boord gehad. Eerst waren het de lokale toeristen en later in 2021 de Amerikaanse toeristen.

In maart 2020 volgens de krant:

340 mensen aan boord van de Paul Gauguin, een Cruise schip in Polynesië, is gevraagd om zichzelf te isoleren in  hutten vanwege 1 Covid-19 geval. Testmogelijkheden zijn onderweg en horen later hoe er om gegaan moet worden met de quarantaine.

 

De reis van de Paul Gauguin is van Papeete naar Rangiroa en Bora Bora gevaren waar de 340 passagiers en bemanningsleden twee dagen vertoefd hebben op de twee genoemde eilanden. Als geluk wordt beschreven dat de geïnfecteerde toerist een buitenlandse was zodat de kans groot is dat de lokale toeristen het virus niet van of mee naar huis nemen.

 

Om de Paul Gauguin hier aan de wal te zien liggen geeft een teken van “terug naar normaal”.

 

Collectezak

Kokospalm
Kokospalm

 

Zondag, 6 maart 2022

 

Fetuna

 

 

De kerk zit vol en de liederen galmen de wijd openstaande deuren en ramen uit. De mensen zitten mooi uitgedost in de banken en zwaaien naar ons terwijl wij wandelend passeren. De zondagsmis en ik zou om de mensen te leren kennen eens gewoon in de bank een mis mee moeten maken. Mapsme en Google Earth hebben dit dorp met al hun kennis en satellieten nog niet op de kaart weten te zetten want Mapsme laat alleen een doorgaande weg zien. Er is zelfs een supermarkt, niet veel bijzonders, zo groot als een kleine garagebox in Nederland is hier al heel wat. Helaas voor ons heeft de winkelier ook zondagsrust en zit braaf in de kerk bij de collectezak.

 

Terug het dorp uit en maken gewoon onze wandel-kilometers langs de weg en zien weer de uitbundige vegetatie. Ik ga het niet meer beschrijven maar wil nog wel wat kwijt over de loslopende erfhonden. Het is volgens mij niet verstandig om zonder een stok een stukje te gaan lopen en waarschijnlijk zijn het mijn knots-knieën die de honden triggeren. De huidskleur en de geur roepen een grommend en waarschuwend geblaf en de eerste hond in de straat slaat aan dan kun je invullen wat er gebeurt midden in de straat. De honden staan je gewoon op te wachten, met een lichte dreiging van de stok en een paar Bossche krachttermen en ze kiezen het hazenpad. Niet veel aan de hand maar het is onprettig en het voordeel is wel dat Jacqueline heel dicht bij mij blijft lopen. Toch ook gezellig.

Bij een uitzicht over zee, onder de kokospalmen zien we een zeilschip via de Lagoon varen, de krabben komen voorzichtig uit de holen. Deze landkrabben zijn erg schuw en graven flinke holen tussen de palmbomen. Krab is voor mij een lekkernij maar tref deze bijna nergens op de menukaart aan. 

Veel gedomesticeerde dieren treffen we vandaag zoals, hond, kat, varken, steenbok, geit, koe, kalf en paard. Deze heb ik nog niet eerder gezien en vervolgens vraag ik me af waarom hier geen apen zijn. Bij nader onderzoek is het omdat er niet zoveel dieren op deze eilanden wonen vanwege de afstand van de andere eilanden. Dus geen apen, krokodillen, dodelijke spinnen, ijsberen en pinguïns. Het zeeleven is veel diverser en zelfs toonaangevend in de wereld, kijk naar Fakarava (werelderfgoed Unesco). 

Een keurige 9 kilometer wandelend in de warmte vinden we de bijboot terug bij de trap en gaan nog even op bezoek bij het kokosnoteneiland waar een plantage met kokosdrogerij te vinden is.  De oorsprong van de kokospalm is Zuid Amerika. Tegenwoordig vind je de kokospalm in meerdere tropische gebieden. Pas nadat de boom 12 jaar oud is kan de boom commercieel interessant zijn, want deze kan dan 50 tot 70 vruchten per jaar leveren. Als de noten rijp zijn wordt deze vrij gemaakt van de vezels (touw en bbq-blokken), de noten gehalveerd en de kokos met een schraper uitgeschraapt. Vervolgens gedroogd en dan heet het kopra, met een vetgehalte van ongeveer 60-70%. Verhandeld in zakken voor de productie van kokosolie, kokosboter en kokoscake.

Deze cake zit hoog in de proteïne en is zeer geschikt als diervoeder en met name voor paarden, goed voor de huid. Verder voor varkens, schapen en viskwekerijen. Als etenswaren voor de mensen is het niet zo geschikt vanwege te veel vezels.

Van de kokos-olie worden lotions voor de huid, medische toepassing voor brand- en schaafwonden en natuurlijk een hele hoop vergeten toepassingen. En ik maar denken dat al dat kokos gebruikt wordt in een Bounty, wat blijkbaar niet waar is. Maar 21 % kokos, de rest is suiker, glucosestroop, cacaoboter, cacaomassa, melkpoeder, soja, boter, lactose, weipermeaat, glycerol, zout en vanille. Je kunt ze nu zelf maken.

 

Langs het eiland treffen we een prachtig rif op de scheidingslijn diep en ondiep water. Dat wordt een actie voor morgen. Verder vandaag waterfilters wisselen en water maken, de romp schoonmaken en heerlijk zitten lezen in de kuip totdat een heuse squall met veel regen zich aankondigt. Ook wel weer even een fris moment.

Batterijenwissel

Fetuna, zuidelijkste puntje van Raiathea
Fetuna, zuidelijkste puntje van Raiathea

 

 

Zaterdag, 5 maart 2022

 

 

Motopu’a – Fetuna

 

 

De dolfijnen verwelkomen ons vlak bij de nieuwe ankerplek. Het is heerlijk zeilen in de Lagoon en kunnen met de Genua en achterwind, de tonnenlijn volgen. Het is alsof we kunnen weekenden zoals in Nederland van haventje naar haventje en hier van baaitje naar baaitje. We pikken een ankerboei op achter een kokosnoteneiland en genieten van het uitzicht over de oceaan.

Vanochtend met de bijboot naar de wal en wandelen door het vissersdorp naar de watervallen. Het stelt niet zoveel voor en zie een paar kleine plateau’s en hoor het gemurmel van vallend water. Onder de bananen, papaja’s, aubergines, koolplanten zoeken we onze weg naar boven in een prachtige wandeling. Dit is genieten van de natuur en de noodzakelijke beweging omdat je aan boord te weinig beweegt. De knie houdt zich prima en denk van nu af aan geen last meer te hebben. We verzamelen onderweg wat papaja’s en een kokosnoot voor op de boot. Jammer dat het wat vroeg is anders hadden we wat willen eten bij de plaatselijke Snack. Een simpele vetklep met een paar tafeltjes aan de zijkant en je bent als restaurant begonnen.

Bij het teruglopen lopen we samen op met een jonge vent die een koffer met wieltjes achter zich aantrekt. Het blijkt een Gettoblaster te zijn en denk dat hij naar zijn vrienden gaat om wat samen onder het genot van wat muziek heerlijk te chillen. Ik kom in gesprek met hem bij de bushalte en hij vertelt dat de huizen waar we net langs gelopen zijn, allemaal familieleden wonen. Er komt een bromfiets voorbij en hij zwaait gedag tegen zijn neef, vervolgens komt er een bromfiets met dame aanrijden en dat blijkt zijn nicht te zijn. Mijn Frans is niet geweldig maar het valt me op dat de lokale mensen ook niet makkelijk Frans spreken. Tijdens een stilte start hij via zijn telefoon met bluetooth zijn gettoblaster op. Ik bedenk me dat als hij zijn gettoblaster van batterijen moet wisselen, dat hij thuis de energierekening niet meer kan betalen.

Bij een winkel-bus kopen we een broodje en gaan terug aan boord. Koffiedrinken en zeilend op weg naar Fetuna, waar we een ideale ankerplek met zelfs een dorpje van 390 inwoners. Morgen maar eens zien of er iets te beleven valt.

 

Tinirauhuimatatepapa’o’Feoro

Heilige plaats aan zee. Unesco Werelderfgoed.
Heilige plaats aan zee. Unesco Werelderfgoed.

 

Vrijdag, 4 maart 2022

 

 

 

Fa’aroa – Motopu’a

 

 

Het hoppen van baai naar baai is begonnen en maken de Queen B klaar voor de start na het ontbijt en het opruimen van de losliggende dingen. Ik ben er klaar voor en start de motor en loop naar de ankerlier waar de knop ingedrukt wordt om de ketting in te halen. Rien, nada, niks, geen beweging en concludeer al snel dat het de voetschakelaar moet zijn. Deze zit in weer en wind en is nogal kwetsbaar in deze omstandigheden. Met een schroevendraaier test ik, door overbrugging van de kabelschoentjes bij het relais en de ankerliermotor slaat direct aan. Diagnose juist zodat ik nu in de verschillende vakken een draad zoek en een deurbel als overbrugging bevestig. Jacqueline hoeft alleen de deurbelschakelaar in te drukken en de motor trekt de ketting naar binnen. Nu is het Jacqueline die moet multi-tasken namelijk de deurbel indrukken en met de pikhaak de binnenkomende ketting op een hoopje trekken. De lezer kan natuurlijk voorstellen hoe ik erbij sta, met de handen in de zij, een zacht zoemende ankerlier die de ketting zacht ratelend automatisch binnentrekt, met een binnenpret. Op het eind hoef ik maar stop te roepen en de actie is ten einde en kunnen we varen. Net weg begint de watermaker vreemd te doen. Er is druk genoeg en produceert water maar de pomp stopt soms en start weer op. Diagnose vuile filter. Snel de filter wisselen en de watermaker spoelt weer als vanouds. De filter heeft een vieze modder op het schuim en dat is waarschijnlijk het modderige sediment van de langste rivier van Polynesië. Amazoneslik zal ik het maar noemen.

 

Buiten de baai in de Lagoon zeilen we een stukje met de Genua maar al snel moeten we de fok binnenrollen omdat het einddoel is bereikt. Beschrijving landschap?; glooiende vulkaanheuvels, groen begroeid, Palmen tot aan de waterkant, vochtige boslucht, strandjes, golfplaten huisjes met visboten voor de deur, de kleuren van het rif en het eeuwigdurende ruisen van de brekende branding op het rif en een heilige plaats die van zee af goed te zien is. Taputapuatea van 1000 nChr. De uitspraak zorgt voor een kreuk in de tong.

 

In de baai van Motopu’a vinden we een plek aan een boei zodat het anker lekker op de boegrol kan blijven. Die boeien zijn een actie van de Polynesische overheid en zorgt voor bescherming van het rif, geen anker op het kostbare koraal, controleerbaarheid van de schepen en voor ons een welkome service. Een relatieve veiligheid alhoewel er nogal wat verhalen de ronde doen van wandelende boeien.

 

Na de lunch naar de heilige plaats waar je met de goden kom communiceren. De Taputapuatea Marae van Raiathea is een van de belangrijkste Marae in Frans Polynesië en ook symbolisch. Deze heilige plek is gewijd aan de oorlogsgod Oro en vormt de basis van de mythologie en de oude religie van Oost Polynesië. En nu houdt U vast: Taputapuatea Marae heette voor de tijd van Oro, Tinirauhuimatatepapa’o’Feoro (vruchtbare myriade van de Feoro rotsen), nu moet ik het met een gesleten tong doen!

Er waren 8 stenen die de 8 koningen voorstelden die het land hadden geregeerd, toen Oro, de god van de oorlog in Opoa werd geboren gaf zijn vader hem Opoa als zijn thuis met de Marae Feoro. Oro werd al snel zeer machtig en de mensen erkenden hem als de Allerhoogste God van de aarde en de lucht. Deze site is inmiddels Unesco Werelderfgoed gebied sinds 2017. We lopen met grote verbazing over het terrein en genieten van de speciale sfeer die deze plaats uitstraalt. Het terrein is zeer goed onderhouden en er zijn zelfs suppoosten.

 

Teruglopend naar de bijboot lopen we nog even langs een restaurant welke helaas wegens te weinig pensiongasten is gesloten voor dit weekend en de komende week. Jammer want het ziet er erg gezellig uit. Een restaurant ingebouwd in een gigantische Piroque (kano) met uitzicht op het Lagoon waar een mooi koraalrif ligt en regelmatig schildpadden te spotten zijn. Terug in de bijboot varen we nog een rondje door de baai en treffen het weer met deze ligplaats.

 

 

Polynesische Amazone

Grootste rivier van Polynesie
Grootste rivier van Polynesie

 

Donderdag, 3 maart 2022.

 

 

Fa’aroa

 

Er komen veel herinneringen boven van Guatemala. Ook daar konden we varen in de kreken en rivieren. Tussen de fruitbomen, varens en de simpele bewoning met een kano voor de deur, ver weg van de geciviliseerde wereld.

De Polynesische mannen zijn hun eten bij elkaar aan het sprokkelen en treffen tijdens onze vaartocht over de langste rivier van Frans-Polynesië kano’s met kokosnoten, mannen met een visnet, en peddelaars die ons aanroepen of we nog fruit willen kopen.

Vanochtend hebben we besloten om de “Amazone” van Frans-Polynesië te verkennen en varen door een prachtige met bomen overgroeide rivier en genieten van de stilte en de groene pracht van de bomen. Kokosbomen die hun stammen over het midden van de rivier laten reiken, broodbomen die met honderden kilo’s aan vruchten langs de kant staan. We plukken er een om het weer eens uit te proberen. Een kilometer slingeren door dit bijna tropische landschap, Suriname komt in de herinnering maar dan zonder piranha’s en ander gespuis.

Bij de botanische tuin leggen we de rubberboot aan en wandelen door de pas aangelegde nieuwe tuin. Veel planten zijn hier verzameld en vele borden geven aan dat het groene blad dat we nu zien bijna uitgestorven of bedreigd is. Ik ben geen bioloog en kan me zelf onder de groene blaadjes rekenen want ik geloof alles.

 

Na de wandeling door de tuin gaan we terug naar de boot voor een lunch en trekken de echte wandelschoenen aan voor een wandeling. Nu geeft de Mapsme van Jacqueline een wandelpad aan maar de Mapsme van mij niet en ook de GoogleMaps kent de weg niet. Dan kiezen voor zekerheid en lopen langs de weg om de kustlijn te volgen. 3,5 Kilometer heen en wandelen terug. Op een auto liggen een hele hoop aluminium bakjes opgestapeld en denk aan een kleine aluminiumsmelterij zodat ik de man aanspreek die zonder tanden en weinig kennis van het Frans aangeeft dat hij taartenbakker is. De aluminium taartbakjes vallen spontaan van de auto af terwijl we niets doen. Beetje gegeneerd raap ik de weggeleden bakjes op terwijl er een nieuwe lading bij de man in zijn handen glijdt. Met een Desolée en Excusez wandel ik door en zie dat de man het druk heeft gekregen met de schuivende bakjes. Geen aluminiumsmelter gewoon een taart-dozenschuiver.

 

Bij een huis wordt Jacqueline pardoes door twee honden belaagd en het ziet er serieus slecht uit. De honden dreigen en grauwen en happen al naar haar benen als plots een auto op de twee honden inrijdt en de deur opent zodat de auto nog groter lijkt. De honden verlaten het strijdperk en Jacqueline komt met de schrik vrij. Gelukkig goed afgelopen en het wandelen langs de behuizing blijft op deze manier een risico. Ik neem me vanaf nu voor om niet zonder stok te gaan lopen. Terug aan boord frituren we de Broodboomvrucht als een soort van gekruide frietjes en het smaakt verrassend lekker. Een stukje vis en een beetje rijst maken de maaltijd af. We gaan overleggen wat we morgen gaan doen. Anker op? Een nieuwe baai?

 

Bierfiets

in de lange uitsgesneden baai, liggen we voor twee rivieren.
in de lange uitsgesneden baai, liggen we voor twee rivieren.

 

 

Woensdag 2 maart 2022

 

 

 

Raiathea Urutoa – Fa’aroa.

 

 

Zacht mijmerend in de kuip om het dagelijkse stukje te schrijven voor het weblog. De zon gaat onder en we liggen tussen de heuvels voor anker vlakbij twee rivieren die uitmonden in deze baai Fa’aroa. De wind is gaan liggen en kijken naar de kleuren en de donkere wolken die voorzichtig aan ons voorbij schuiven. De ankerwacht geeft geen enkele verandering van positie aan zodat deze een dikke punt midden in het scherm aan het branden is. We liggen vast en dat is geruststellend.

 

Vannacht is het flink tekeergegaan en ben zelfs enkele lijnen in de mast van het klapperen af gaan helpen. De boei is stevig en hebben geen enkele zorg maar de golven staan flink door en de wind giert. Een dikke 25 knoop wind in de mast. Het is niet erg maar laten we zeggen dat het telkens wennen is als de mast begint te zingen. De bijboot danst achter het schip en stoot soms tegen de zwemtrap als vorm van aandacht vragen. Vanochtend rond 4 uur neemt de wind af en blijft op een 16 knopen windkracht 4 Bft hangen. De witte schuimkopjes blijven voorbijsnellen maar we willen de stad gaan verkennen. Met de wind mee varen we naar de stad en leggen aan in de jachthaven waar nog enkele plaatsen vrij zijn. Zouden we toch maar, gaan liggen in een box? De gedachte verdring ik snel, want wil graag het eiland met het schip verder verkennen. Raiathea is het op een na grootste eiland van Frans Polynesie en heeft maar 11000 inwoners die bij elkaar komen in de plaats Uturoa. Er zijn drie supermarkten en veel andere leuke winkeltjes die duidelijk wachten op een golf toeristen die losgelaten worden uit een Cruise schip. Het geeft een mondain gevoel en dat is duidelijk anders dan in het Vlijmen waar we wonen. Daar komt geen Cruiseschip, zelfs geen rondvaartboot en moeten we het doen met een verdwaalde bierfiets uit ’s-Hertogenbosch, zodat ik het gevoel krijg dat het hier net even anders is.

Bij Marco, een dikke donkere Polynesiër met handen als palmbladeren geef ik hem de sixpack Hinano bier in handen en hij vraagt of we nog een nachtje blijven. Terug naar de Queen B is zoals al verwacht een nat pak voor mij want de golven van 4-5 bft slaan regelmatig tegen het rubber omhoog en treffen daar de standvastige roerganger met koers op de boot. Bij deze temperaturen is een beetje minder warm zeewater geen probleem.

Op de motor varen we ankergebied uit en laten de motor het werk doen om wat extra water te kunnen draaien. Wat een prachtig groen subtropisch eiland met verzorgde luxehuizen aan de waterkant. Als je ontspannen uit het wereld-rumoer van Europa wil blijven moet je hier komen wonen en heb je bijna alle luxe die we thuis hebben en de rust om heerlijk oud te worden. Het is misschien iets voor mij later als ik oud word.

De tropische eilanden waar ik gisteren al over schreef met de kokosnoten en de witte stranden schuiven voorbij en draaien bij een rode ton de baai in. Anker in 13 meter diep water en ontspannen na een heerlijk afwisselend dagje. Wat een mooie wereld.

Biertje voor ligplaats

Lagoon Raiathea
Lagoon Raiathea

 

Dinsdag, 1 maart 2022

 

 

Huahine Fare – Raiathea

 

 

De nacht wordt verstoord door een schrapende ketting over de stenen of bommetjes onder water. De boegrol geeft het geluid van de rollende en trekkende ketting over de stenen als een versterker weer. De nachtrust wordt telkens verstoord met een schrikgevoel en draai me telkens om. Jacqueline vindt het teveel van het goede en gaat op de bank in de kajuit slapen. Rond 0600 uur is het mooi geweest en sta op om de buitenwereld eens van dichtbij te beschouwen. Het lijkt erg rustig en het nodigt uit om veel eerder te vertrekken dan gisteren voorgenomen. Bijbootje aan dek en de windvaan op en starten de motor. Met de ankerlier trek ik de rommelketting naar boven en zie deze kriskras tussen de stenen liggen en het puntje van het anker steekt ergens in een steen. De ankerketting in een hoek van 90 graden en geef wat extra gas met de motor om het anker uit te breken. De boel opruimen en zet direct het grootzeil en draai naar de uitgang van Fare. De berg zorgt nog voor beschutting maar al snel komt de oostenwind 16 knoop door en deze zorgt voor een heerlijke vaart en zeilplezier. De golven bouwen zich op en doen de Queen B af en toe flink rollen maar het voelt niet vervelend. Huahine verdwijnt langzaam en Raiathea doemt op. In 5 uur tijd zijn we aan de overkant en het frappante is dat de windvaan zonder een keer te corrigeren koers-recht op de rode aanloopton van de ingang staat. Vlak voor de ton ontkoppel ik de windvaan en varen met alleen grootzeil in de brede Lagoon. Wat een prachtig gezicht, de eilandjes met kokosnoten liggen verspreid langs het rif, het rif is een uitgestrekte vlakte zodat het net lijkt of er een eiland midden in de oceaan staat met een lichtblauwe, turkoois water rond om.

 

Om tot rust te komen en morgen verder de omgeving te verkennen zoeken we rust op het ankerveld waar een aantal boeien vrij liggen in een gebied met alleen maar catamarans. Prima zo en de kosten? Een six-pack Huanine bier. We zijn weer terug in de wereld van ruilhandel en denk erover om het vuile wasgoed te ruilen tegen een aantal kokosnoten. De avond eindigt in een gitzwarte donkere wereld met dreigende buien maar wij voelen ons veilig aan de boei.

Brandschoon anker

de Hoofdstraat in Fare
de Hoofdstraat in Fare

 

 

Maandag, 28 februari 2022

 

 

 

Huahine, Pointe Tiva – Fare

 

 

Slingerend komt het anker boven het water uit. Brandschoon en het is niet nodig om zoals anders dikke hompen klei af te spuiten. We zijn het anker aan het ophalen om in Fare een uitval punt te hebben om morgen over te steken naar Raiathea. Vanochtend allerlei klussen afgewerkt zoals het spoelen met zoet water en lekvrij maken van de watermaker, ankerkluis uitruimen om de 80 meter ketting binnen op te ruimen. Bijbootje strak aan de boot, buitenboordmotor zekeren aan het hekstoel, het paddelwieltje onderwater schoonmaken, telefoontjes naar de familie, boek lezen, watervoorraad aanmaken en dan na het ophalen van de ankerketting een zwaai naar het Oostenrijkse schip en naar de omgeving. Waarschijnlijk een definitief afscheid van deze mooie plek. We varen op de motor om wat stroom op te wekken voor de extra aanmaak van drinkwater want de tank is bijna leeg. De productie van de watermaker is rond de 25 liter en op een tank van 720 liter is het een lange weg te gaan om deze vol te krijgen.

 

De baaien, de heuvels, de warmte, de geuren van verbrand kokoshout, en de schitterende kleuren van het rif is genieten, toch alert blijven vanwege de verschillende ondieptes. Slingerend tussen de rode en groene tonnen en soms een west- en zuid kardinaal komen we aan bij het vorige ankergebied iets verder bij de stad vandaan. Ik herinner me daar de goede ankergrond en kies voor de zekerheid. We liggen er als enige en op de rede van Fare liggen nu 6 schepen. Met de bijboot is het maar 6 minuten varen naar de doksteiger en halen de boodschappen in een prachtige goed voorziene supermarkt.

 

Bij de Jachtclub Fare een borrel halen en varen terug waar we aan boord uitgebreid koken. Een prima dag en alweer een stapje verder. De ankerketting schraapt over de stenen onderwater en wind in combinatie met buien komt over het dek. Jacqueline stippelt met almanak en kaartprogramma al de tocht voor morgen uit en informeert zich over de mogelijkheden van ankerplaatsen.

 

 

Uitzicht over vrede.

We gaan koken!
We gaan koken!

 

 

Zondag, 27 februari 2022

 

 

 

Huahine, Pointe Tiva

 

 

 

Na de kerk is er een groot buffet, de familie van het restaurant staat mooi aangekleed met bloemenhoeden, kleurrijke gewaden de borden voor hun gasten te vullen. Smaken van het eiland en niet alles valt bij me in de smaak. Toch zijn daar enkele heerlijke uitschieters zoals het vlees van de schelphoorn (Conque). De rauwe vis in kokos en kool, de kip zacht gaar gestoofd in de grote potten van de keuken. Alleen zondags wordt er gestoofd in aardewerk potten in de grond gestookt op gedroogd kokosnotenhout, een vorm van slow cooking.de bladeren van de bananenstruiken zijn de ondergrond van de potten. Al met al een hele verzameling van geuren en smaken. We genieten ervan, met uitzicht op de Lagoon, de muziek op de achtergrond en de lokale families die om ons heen de zondag vieren. Veel kleine kinderen spelen rond de tafels en de mannen drinken een stevig glas bier. De wijn is in ieder geval uitverkocht en alleen de zoete Bergerac is nog verkrijgbaar.

 

Vanochtend een mooie wandeling van 7,5 kilometer door het dal tussen twee heuvels in. De fruitbomen schudden hun vruchten van grote hoogte af zodat veel fruit niet eetbaar meer is door het aanvreten van ratten en andere beesten. De hoogte van de val zorgt voor het openbreken van de vrucht zodat deze voor ons niet meer interessant is. Toch genieten om op deze manier het eiland te leren kennen en waarderen het lommerrijke van de bomen, de kokosnoten plantages, de altijd maar zwaaiende mensen die voorbijkomen. Ia Orana (Goede dag) gaat de hele dag door en met een hele avocado komen we terug aan boord.

 

Na de heerlijke maaltijd ga ik als Neptunus gewapend met schraper vastgemaakt aan stok het onderwaterschip te lijf. Grote wolken schelpen en schelpjes, struikachtige aangroei vallen ten prooi aan het steken van de stok en zelf moet ik telkens met snorkel diepte maken om goed onder het vlak te komen. Een zwaar karweitje maar met enige training gaat het steeds beter. Om de stroom te compenseren trek ik een lijn van boord tot boord onder het schip door en trek me via de lijn 1.40 meter de diepte in. 1.40 Meter is inderdaad niet diep maar doe het maar eens een uurtje achter elkaar. Alle spiertjes raken getraind. De werking van de anti-fouling is verdwenen en zal binnenkort toch eens uit het water moeten voor een goede bescherming want dit wordt een eindeloos werk. De aangroei is de perfecte rem en wijt voor een gedeelte de traagheid van de Queen B aan dit bijzondere natuurverschijnsel. Alles bedekken met de mantel van de liefde. Op het internet lees ik de mogelijkheid van een schrobrobot, vervelend dat deze alleen geschikt is voor stalen schepen

 

Het Franse boek lees ik uit en gaan aan de kant een sundowner drinken en kan het uitgelezen boek ruilen tegen een ander Franstalig boek. Het is niet helemaal mijn genre maar het leren lezen en woordkennis is prima. De zon zakt weer met haar eindeloze kleuren met uitzicht op Raiathea, uitzicht op de witte stranden, de palmbomen die over het water rijken en de verliefde mensen die hand in hand lopen. Uitzicht over vrede terwijl het aan de andere kant van de wereld knettert.

 

 

Vrouweneiland

Polynesische tattoo
Polynesische tattoo

 

 

Zaterdag, 26 februari 2022

 

 

Huahine, Pointe Tiva.

 

 

Keuteldag. De hele dag zoeken naar een boodschap en uiteindelijk leidt het tot niets anders dan een zeldzaam rustige uitgebalanceerde dag. In samenwerking met de bedrijfsadministratie geprobeerd om in te loggen bij de belastingdienst. Ongelooflijk dat met de snelheid van WhatsApp en het sms verkeer inlog procedures mogelijk zijn tot aan de andere kant van de wereld. Telefoneren met familie en zorgen dat je uit de warmte van de kuip blijft.

Boekje lezen en Jacqueline komt met het voorstel om te gaan lunchen bij het plaatselijke restaurant. Leuke omgeving, plastic stoelen in het losse zand onder een luifel. De wind jakkert er lekker doorheen en je wordt gedwongen om de wijnkaart met twee handen vast te houden en offer dan maar de menukaart aan de wind. De menukaart laat overwegend zwarte kruisen zien en dat deze gerechten niet meer voorradig zijn. Ik bestel een voorgerecht en ook deze is niet aanwezig. Dan maar het enige voorgerecht dat er wel is.

Met de hoofdgerechten is het bijna hetzelfde liedje en moet ik helaas van de gegrilde lagoon vis afzien. Het wordt een uitstekend ander stukje vis, maar de lach met de sympathieke uitstraling van de flink getatoeëerde, beringde en behangen met colliers ober, maakt alles goed.

Het woord tattoo is afgeleid van het woord Tatau en is afkomstig van Polynesië. Ontdekkingsreiziger James Cook nam het woord en de betekenis ervan mee terug naar Europa. Vooral zijn medereiziger Joseph Banks was geïnteresseerd in de Polynesische tattoo-kunst en nam materiaal mee naar huis. Het verhaal gaat zelfs dat James Cook ook een Polynesische tattoo heeft laten zetten.

De echte oorsprong licht evenwel in Fiji en Samoa. Volgens de Samoaanse mythologie zwommen de tweelingzussen Tilafaiga en Taema met een mand vol tattoo-instrumenten naar de eilanden. Onderweg zongen ze een lied waarin gezegd werd dat alleen vrouwen zich mochten laten tatoeëren. En als ze een duik maakten op het koraal dan veranderde het lied en dan mochten alleen mannen getatoeëerd worden.

 

Dit gedrag is toch echt vrouwelijk te noemen en daarbij te weten dat Huahine het vrouwen eiland genoemd wordt. Huahine blijkt in het verleden juist door vrouwen bestuurd te zijn. Ik begin me steeds meer op mijn gemak te voelen hier op Huahine.

 

Na de gezellige en lekkere lunch zwem ik om de boot om de groene aangroei en het onderwaterschip schoon te maken. Fijne inspanning. De windstoten laten de Queen B weer door de baai wandelen en denk nog steeds dat we van het anker slaan maar dat blijkt door de techniek van de ankerwacht weerlegt te worden. Gelukkig maar want ik weet zeker als de ankerwacht niet aan boord was dat we zeker twee keer opnieuw geankerd zouden zijn.

 

 

Nb:

 

Tot het einde van xix e  eeuw, Huahine was een onafhankelijk koninkrijk, ook wel Koninkrijk Huahine Maia'o . Volgens de overlevering volgden drie hoofddynastieën elkaar op:

Terwijl de Bovenwindse Eilanden in 1880 een Franse kolonie werden, bleven de Benedenwindse Eilanden onafhankelijk tot de jaren 1890. Het koninkrijk Huahine en Mai'ao werd in 1895 geannexeerd en in 1897 toegevoegd aan de Franse vestigingen van Oceanië . Tahiti .

 

 

Smijt maar naar beneden.

Zonsondergang met uitzicht op Raiathea.
Zonsondergang met uitzicht op Raiathea.

 

 

Vrijdag, 25 februari 2022

 

 

Pointe Tiva

 

 

 

De zon zet de bergen van Raiathea in brand. Prachtige donkerrode en gele kleuren maken van de zonsondergang een spektakel. Verschillende bemanning gaan op het voordek zitten om volop te kunnen genieten, een Frans schip glijdt ons voorbij om heel dichtbij aan de boei te gaan liggen. Weg privacy en toch ook wel weer gezellig.

 

Vanochtend waaide het stevig door en ik bleef zorgen houden over de houdkracht van het anker. De afstanden inschatten in relatie met het draaien aan de ketting en dat het computerscherm een soort van sinterklaasstaf liet zien in plaats van een halve maan, zijn we .daarom wat langer aan boord gebleven om te observeren. Gelukkig is de conclusie dat we prima op het anker vastliggen en kunnen gaan passagieren. De wandelschoenen aan en loop voorzichtig om de knie niet teveel te belasten en gaat wonderwel goed. De losgebroken kettinghond staat ons met al zijn kwaadaardigheid op te wachten maar deze keer ben ik bewapend met een stok om luid roepend de hond terecht te wijzen. De viervoeter schrikt van mijn stemgeluid en kiest eieren voor zijn geld. Nu weet ik zeker hoe dit geval aan te pakken is.

 

Het is warm maar het lopen gaat uitstekend en het is een waar feest om langs de tuinen van de lokale bevolking te lopen. De mensen hebben hun omgeving prima verzorgd en toont opgeruimd. De kokosnoten, broodvruchten, papaja’s, gele vruchten, pompelmoes groeien in de tuin. Aangeharkt, rotzooi opgeruimd en allerlei inzamelstations voor glas, plastic flessen, conserven en aluminium blik. Een loods wordt gesloopt door een sloopploeg, een kraan brengt de spanten omlaag en een 6-tal gehelmde mensen zitten op een muurtje te kijken. Het ijzer wordt geknipt in bruikbare stukken voor andere doeleinden en de werkelijk kromme stukken met passtukken gaan de ijzerbak in. Leuk om te zien hoe een sloopwerk een soort van demontage is in plaats van het vroegere “smijt maar naar beneden”.

 

Na drie kilometer draaien we om en halen bij de winkel een fles water waar de winkelier nog steeds niet uitgekeken is op zijn scherm. Hij kijkt me niet aan en telt het totaal terwijl er een show is te zien op zijn IPad. Hij neuriet mee en geeft me zonder me aan te kijken het wisselgeld retour. Deze man kun je overvallen zonder dat hij ziet wat er weggehaald wordt.

 

De hond springt op maar herkent in mij waarschijnlijk de kwaadaardigheid en trekt al snel zijn conclusies. Een man komt naar me toe en zegt me dat ik de hond moet slaan want hij mag helemaal niet op de weg komen. Nou ja, als ik niet hoef te slaan dan sla ik niet, maar het zou goed kunnen zijn dat de man eindelijk iemand heeft gevonden waar de hond schrik voor heeft en terroriseert de hond de buurt.

 

Met de rubberboot retour naar de Queen B om heerlijk in het water af te koelen en probeer met een schraper nog wat aangroei van de boot te schrapen. In de kuip googelen op Noonsite.com voor informatie Fiji en tref daar een uitgebreide beschrijving hoe in te klaren. Enkele formulieren en tijdige vertrekmelding geeft de burger goede moed dat eindelijk de grote hindernissen opgeworpen door de covid-19 zijn opgelost.

 

Al met al een winderige dag met een hoop geruis en kabaal afkomstig van het rif. De wind zorgt voor geruis in de mast en het zeildoek van de bimini klappert. De boot draait als een kurketrekker aan de ketting en gieren zacht door de ankercirkel heen. De ondergaande zon zorgt voor de kers op de taart.

 

Mannelijke koningin

Jimmi Hendrix
Jimmi Hendrix

 

 

Donderdag, 24 februari 2022

 

 

Pointe Tiva.

 

Een memorabele dag voor mij. De inval van de Russen in Oekraine. Veel vragen komen op. Hoe gaat het met Alekzei Czorny, met Alexander de kolonel, de gehandicapte Miss Ukraine, de man die net zo goed gitaar kon spelen als Jimmy Hendrix, het gitaar boven zijn hoofd houdend en op zijn knieën de sterren van de hemel spelend? Ik ben van 1954 en geleefd met de oorlog ver weg, en nu misschien wat dichterbij, alhoewel de Balkanoorlog aan mij min of meer voorbij is gegaan. Frans Polynesië is de andere kant van de wereld maar toch raakt het me, de zorg wat het betekent voor Nederland, met de familie? Met de verbinding van het internet probeer ik zoveel mogelijk de berichtgeving te volgen en weet niet wat ik kan doen. Sterkte in Europa, sterkte voor mijn goede vrienden in Ukraine.

 

De nachtrust na een nacht zeilen, is een slaapmoment waar je het voor zou willen doen. Ik slaap een 9 uur zo rustig als beer in zijn winterslaap. Fris wakker en verrast met een kop koffie die bij het ontbijt klaar staat. Wat een nacht, wat een ankerplek, wat een mooie wereld en gelukkig een afstand van alle wereldzorgen.

 

Met de bijboot varen we naar het verre witte strand bij de kokosnotentuin en snorkelen in ondiep water waar niet zo heel veel is te zien. Jacqueline krijgt een aanvaring met een koraalbom en beschadigt haar lies met een schaafwond. De bijboot veranderd in een hospitaalschip naar de Queen B voor ontsmettende middelen en hoop dat het met een sisser afloopt. Het krijgen van wondjes op de handen en voeten kunnen uitpakken tot lelijke zwerende en geïnfecteerde wonden in deze contreien, zodat het oppassen is geblazen. Gelukkig loopt het goed af, maar goede zorg is op zijn plaats.

 

Het wordt voor mij de eerste wandeling over de weg met mijn ontstoken pees in de knie en het gaat me goed af. Het been speelt nog wel wat op en het vermoeidheidsgevoel komt langzaam op. Mag niet mopperen want het komt goed.

Bij de supermarkt treffen we een uitgebluste winkelier die onder het plaatsen van enkele maaltijdblikken op zijn telefoon blijft kijken. We sprokkelen enkele zaken bij elkaar en zuchtend komt hij onder het kijken naar filmpjes naar de kassa. Hij pakt de rekenmachine en telt met multitasking het totaal uit, zonder de ogen van het scherm af te rukken. Hoe snel kun je rare mensen krijgen, op een eiland of afgezonderd van de stad levend. Zonderlingen en deze is er één van.

 

Een honderd meter verder treffen we archeologische begraafplaats van de koninklijke familie op Huahine. Hier blijken in het begin nog menselijke offers gedaan te zijn om de goden ter wille te zijn. God van de oorlog, god van de Overwinning en nog enkele Onoverwinnelijke goden hebben hier hun rustplaats samen met de koninklijke familie. Het lijkt allemaal pracht en praal maar het zijn een partij lava stenen met een heleboel kleine stenen als stenen bruidsbed neergezet. Het moet een hoop sjouwwerk zijn geweest, voor mensen die er toch niet meer toe doen. En die in onze huidige nieuwe “moraal D66” helemaal fout bezig waren en niemand die zijn excuses aanbiedt.

Terug aan boord lees in op zijn frans over de Engelse koningin Elisabeth I, die een man blijkt te zijn geweest. Ik krijg moeite om het allemaal op zijn plek te krijgen.

 

Bij het hotel genieten we van de zonsondergang met een fles wijn en een romantische maaltijd.

 

Mishandeld door het rif.

Batavia.
Batavia.

 

 

Woensdag, 23 februari 2022

 

 

 

S 17° 03’ 569 W 150° 33’ 501 – Huahine Pointe Tiva.

 

De maan schijnt de wereld bij met haar gele diffuse licht, de sterren worden verdrongen door het licht. De Queen B maakt haar mijlen, het gaat niet supersnel maar ben heel tevreden met de voortgang. In de nacht protesteert de AIS dat de Poe Miti2 in aantocht is maar deze gaat voorbij op een afstand van 2 mijl. Heel ontspannen en op het scherm schuift ook de Aramiti op 7,8 mijl voorbij. Je denkt dat je op deze oneindige Pacific alleen bent maar dat is schijn. Het zijn evenmenten die je wacht gemakkelijker maken door even een andere aandacht dan wazig over de golven heen kijken.

Rond 04 uur ga ik naar bed en slaap heel vast tot 6 uur en voel me als herboren. Rond halfzeven kom ik mijn bed uit en zie Huahine recht voor de boot liggen. Een gevoel van aankomen, kijken naar het land en de bossen ruiken. Dinkey-toy auto’s kruipen voorbij en dan weet je dat de afstand niet ver meer is. Toch nog om het rif heen en voel me nietig bij het breken van de hoge golven met het wegstuivende water op de top van de golf. Een mist achterlatend als de golven in miljoenen druppels gebroken wordt, mishandeld door het rif dat alles breekt en overeind blijft. Al miljoenen jaren.

 

Door de Pass Avapi zetten we richting naar Pointe Tiva waar we na 26 uur het anker laten vallen. 104 Mijl gevaren en eten een boterham om tot rust te komen. De bijboot in het water, een dutje in de kuip en zwemmen om al het reiszweet van de benauwde binnenruimte van je af te spoelen. We zijn niet voor niets in de subtropen.  Die benauwde binnenruimte heeft enig uitleg nodig. Ik vind dat tijdens een reis op zee, nooit een luik of raam open mag staan. De warme zon en het relatief warme water zorgen voor hoge temperaturen in de kajuit. Als daarbij gekookt of koffie gezet wordt da sta je al snel zelf te dampen. Het is daarom één van de eerste acties als het anker vast ligt om de luiken te openen. Overigens was dit bij de vroegere zeilvaart niet anders. De schepen stonken een uur in de wind en de lokale bevolking konden de opmerkingen hierover niet voor zich houden. En dat gebeurt nu ook bij ons. Luiken open en een bad. Een teken dat we er zijn.

 

Doe maar rustig aan!

Huahine als doel.
Huahine als doel.

 

 

Dinsdag, 22 februari 2022

 

 

 

 

Cook’s Bay – S 17° 03’ 569 W 150° 33’ 501

 

 

Hier heb ik naar verlangd, bakstagwind met 10 tot 12 knopen, niet te lang traject, zeilen met een verjaardagsstrik. zoals losjes je gewrichten los slaan, je benen in de huppelstand komen als het eindelijk lente is. Dit gevoel bekruipt me, nu ik langzaam de hoge bergen van Moorea in het niets zie verdwijnen, verstopt achter de horizon, de ronding van de aarde die ze gewoon opslokt volgens het oog. Nu weet ik waarvoor de reparaties zijn geweest, die ellenlange gesprekken over stormen, ellendeverhalen, andersom denken dan de betweters, tranen wegpinken bij een afscheid het losmaken, maar de volle vreugde van het nieuwe. Pijn doet de kus op de zacht blozende wangen van Jade, waar ik nu al weet dat het leuke contact tussen ons al snel vergeten wordt.

 

De windvaan breng ik in werking net na het verlaten van de betonning van de Pass, de luie golven nemen de Queen B op handen en ze wordt eindelijk gedragen door de wind en ook nog eens door de stroom. We hebben eindelijk eens stroom duidelijk voelbaar mee, de zeilen bollen, en tijd om te genieten vanuit de kuip met uitzicht op de zovele herinneringen van Tahiti en Moorea. Zacht glijden we in een nieuwe fase van de tocht der tochten.

 

Vanochtend fris en monter onder het laken vandaan en start voor het protocoll van het vertrek alle apparaten op. AIS, kaartenprogramma, GPS, marifoon, Handheld marifoon, handheld GPS en jacqueline wordt een beetje kregel van het vertrekvirus. Wil je nu al weg? Nee, nee, doe maar rustig aan, antwoord ik. Ankerop, diesel tanken, watermaken, energiebeheer, laatste keer kijken naar het de weersvoorspellingen, maalt door mijn hoofd. Fijn dat de Stormalong een aller aller aller laatste keer afscheid komt nemen, gebruik makend van de onderweg-koffie en de onderweg-thee. Jacqueline maakt een onderweg-pastamaaltijd en tanken de dieseltank vol. Een laatste zwaai naar de ankerliggers en de Stormalong. Ik roep nog een zeilwens: Goede reis naar Canada en houd je haaks, Niels!

 

De dagelijkse zeilroutine komt naar boven. Hangen op de bank, het kompas controleren of we koers houden schuiven we ongemerkt door van de middag naar de avond. Een prachtige zonsondergang van een rode bal die onder de zwarte regenwolken in het water plonst. Het licht gaat uit, de sterren geven vrolijkheid en de wolken jagen voorbij. Een regenfrontje verrast me tijdens mijn rustwacht en laat de Queen B met volle zeilen in de 20 knopen windversnelling lekker doorjakkeren. Ik gok op niet meer wind en krijg gelijk, langzaam zakt de wind in en drijven we twee uur met 4 knopen wind in een zogenaamd Surplace. In de verte denk ik een schip tegen te komen zonder AIS. Een witte lamp samen met een rode blijkt later een eilandje op de route te zijn. De maan komt op als een spinnakerzeil vanachter de horizon en zet de wereld weer in een ander licht.

Kwartje is gevallen

Prima barbecue plaats
Prima barbecue plaats

 

 

Maandag, 21 februari 2022

 

 

 

Cook’s Bay

 

 

In een bijzonder artikel van de Polynesische krant trekt mijn aandacht dat de Fransen hopeloos achterlopen in het onderzoek naar de oceaanbodem. Een paar jaar geleden heeft een Franse overheid opdracht gegeven aan een Amerikaanse particuliere organisatie om de 50 jaar geleden duikboot bij Toulon te bergen. De Amerikanen wisten dat in 5 dagen voor elkaar te krijgen. Toen viel het kwartje voor de Fransen en starten nu een uitgebreid programma op met onderwater drones die op 6000 meter onderwater de zeebodem in kaart kunnen brengen. De gemiddelde oceaanbodem is 3000 meter diep en maar voor 20% in kaart gebracht. Het heeft een militair doel maar ook geologisch van groot belang zoals het vinden van grondstoffen.

 

En wij varen over deze dieptes zonder enig bewustzijn van wat er zich eronder afspeelt. De stromingen die op verschillende lagen plaats vinden en de demping van temperatuurschommelingen door de enorme bak met water die op grote diepte zijn temperaturen vasthoudt. De mogelijkheden van geo-warmte of extra koude kunnen een mooie uitdaging zijn om te exploiteren. Maar een onderzoek zet de boel ook in een ander licht:

 

Het is algemeen bekend dat sinds de industriële revolutie de uitstoot van broeikasgassen is toegenomen en dat er daardoor extra CO2 en warmte in de atmosfeer terecht komt. Maar een groot deel van de extra CO2 en warmte wordt opgenomen door oceanen is voor veel mensen nieuw. Van de extra warmte door uitstoot van fossiele brandstoffen verdwijnt 97% in de oceaan en slechts 3% wordt opgenomen door de atmosfeer, continenten en smeltende ijskappen. Een vergelijkbare scheve verhouding gaat op voor de hoeveelheid CO2.

 

Val alle CO2 op aarde zit 98% opgelost in de oceanen. Als je rekent met de C in CO2 en de koolstof aftrekt die blijvend is opgeslagen in gesteente en sedimenten, en dus alleen naar de actieve koolstof kijkt, dan circuleert daarvan nog steeds 95% in de oceanen. Slechts 5% van die biologische beschikbare koolstof cirkuleert in de atmosfeer, de biosfeer(planten en dieren) en de bodem samen. Dus niet de bossen, maar de oceanen spelen veruit de grootste rol bij CO2-opslag en de gevolgen daarvan voor het klimaat. (bron NIOZ)

  

Vandaag geef ik mijn been nog rust maar begin langzaam weer te bewegen en varen met de bijboot naar de kant om boodschappen te halen voor de barbecue met de Stormalong. Rond drie uur vinden we bij de missiepost St Joseph een prachtig plekje onder een limoenboompje. Niels zorgt voor de braai en ik ontferm me over de witte wijn en regeer vanuit mijn stoel. Een geforceerd pootje heeft ook voordelen.

 

De wind neemt af, de bergen worden donkergroen door het veranderende licht, de muggen steken de kop op of liever gezegd steken de kop in. Rond 1800 uur gaan we naar de boot met een afscheid tot ooit. Breng de bijboot aan boord en plaats de buitenboordmotor in de bakskist. De zwemtrap omhoog en zijn klaar voor de avond maar vooral klaar voor vertrek morgen.

Illegaal afvalbeheer

Altijd geklooi met een bijboot
Altijd geklooi met een bijboot

 

Zondag, 20 februari 2022

 

 

 

Cook’s Bay

 

 

 

De rustdag van gisteren heft me goed gedaan en kan het been alweer zelf aansturen zonder ondersteuning van de handjes. Vandaag de zorg voor het pootje door zetten. Kalm aan bewegen om de boel aan de gang te houden varen we met de bijboot naar het benzinestation voor een kannetje van 5 liter benzine. Vervolgens naar de supermarkt voor het illegaal afvalbeheer. Jacqueline is voor het legale gedeelte en gooit de flessen in de glasbak. Ik sluip over het terrein van de supermarkt en zie een afvalbak waar ik op slinkse wijze de twee afvalzakken bij de rest gooi. Niets illegaals aan maar de lokale mensen klagen steen en been dat die zeilers, het afval in hun afvalbak dumpen en zij moeten daarvoor de rekening betalen. Natuurlijk is dit vervelend maar ik zie geen andere mogelijkheid. Dan is nog het beste om dit in de bak van de supermarkt te gooien want uiteindelijk is het afval van de producten uit het schap. Jacqueline stapt met de boodschappen aan boord en vraagt waar het afval is gebleven. Om zedenpreken, donderbuien te voorkomen staat net zoals bij Rutte het allemaal niet zo duidelijk meer op het netvlies.

 

De boodschappentas geeft een surprise in de vorm van een zak mosselen. Hele grote Spaanse mosselen en niet duur. Het menu wordt Pasta gekookt in het mosselnat, wortel en de mosselen samen met peterselie. Heerlijk. Een glaasje wijn en de zondagmiddag is prima begonnen, vooral als Jade een uurtje op bezoek komt. Ze speelt, swingt met de nog kromme benen en de stralende lach maakt alles compleet. Leuk om oppas-stel te zijn, het zal binnenkort helaas gedaan zijn met deze pret.

 

Na het uitbundige bezoek nemen we de bijboot om op verkenning te gaan naar het ankergebied. De motor laat zijn monotone geluid horen en wij speuren de wal af naar de huizen en hotels. Eén hotel is niet afgebouwd en staat op een prachtige plek met uitzicht over de oceaan, de omgeving te vergallen. Sloophout, casco van de kamers, en veel puin op het terrein. Jammer en best nog iets van te maken en hoop na deze post corona tijd op een nieuwe kans voor een nieuwe eigenaar. Bij het ankerveld achter het rif liggen drie boten en prijs me gelukkig dat we in de baai liggen. De wind heeft vrij spel en het landen van een bijboot geeft weinig mogelijkheden tot vertier. We draaien om vanwege de opbouwende golven en tank vanuit de benzinefles de tank nog eens vol. Nu naar de overkant en ook daar vinden we geen mogelijkheid tot barbecue voor morgen. We zullen wel zien.

 

Niet zeuren

En dat niet één keer.
En dat niet één keer.

 

 

Zaterdag, 19 februari 2024

 

 

 

Cook’s Bay

 

 

Een beroerde nacht beleeft veroorzaakt door een opspelige knie. Mijn eerste gedachte is jicht maar met een beetje googelen kom ik er achter dat het een Quadriceps Tendinitus moet zijn. Ik heb een Quadriceps Tendinitus klinkt veel chiquer dan gewoon jicht maar blijkt net zo pijnlijk te zijn. Het is een peesontsteking bij de knie en zal deze opgelopen hebben tijdens de drie klimmen op weg naar de haven die we nooit gehaald hebben. De wilskracht blijkt sterker dan de conditie van het oude lijf. De zoon van een vriend van me is fysiotherapeut, en vraag de raad via zijn vader. Geen enkel punt om me te helpen en hij adviseert me rust, koelen ibuprofen en veel water drinken. En me te gedragen naar mijn leeftijd. Ik voel me 40 dus ik kan nog even vooruit. Bedankt Geert! Voorzichtig bewegend gaan we naar het afscheidsontbijt op de Stormalong waar we kunnen vertellen dat we vandaag niet vertrekken. Het begint een beetje op de Heintje Davids soap te lijken. Na haar overlijden was er nog een afscheidsconcert gepland.

 

De oude eik is geveld en mag in de kuip met het pootje omhoog genieten van de schepen om me heen. De Bossche Camera op volle toeren zie ik het schip met de twee verwaarloosde honden vertrekken naar zee, De bewegingen op de andere schepen en val door de spannende momenten om me heen zowat in slaap. Na een anderhalf uur wakker worden is de knie gewoon dikker en pijnlijker, dat krijg je ervan als je iets extra aandacht gaat geven. Flauwekul gewoon doorgaan en niet zeuren is mijn lijfspreuk en ik mag niet.

 

De familie komt zwemmend met Jade in een opblaasbare badeend op ziekenbezoek en praten lekker bij in de kuip. Allerlei wetenswaardigheden zoals het ontroesten van de motorsteunen, gebruik van spiergel, de luiers van Jade, mijn gezeur keuvelen we gewoon heel gezellig verder en helpen ze me de middag door. Jacqueline brengt Linette en Jade met de bijboot terug naar de Stormalong en ik bestudeer de vertrekmogelijkheden via Windy. Of ik nu pijn heb in de kuip met een boek of pijn in de kuip terwijl we zeilen, lijkt me voor de pijn niets uitmaken.

 

De stormschade komt via de WhatsApp binnen gewaaid en de uitgebreide zaterdagkrant brengt me op de hoogte van het enerverende wereldtoneel. Voor sommige wereldleiders zou ik graag een bos bloemen willen uitreiken met applaus en dan het doek voor hen laten vallen, en zeker geen Heintje Davids momenten meer.

 

Verzekeringspremie nog even snel betalen

Squall
Squall

 

 

Vrijdag, 18 februari 2022

 

 

 

Cook’s  Bay

 

 

Het stormt in Nederland en dat al voor de tweede keer. Ik lees 5 doden en leef natuurlijk mee met alle landgenoten, familie, vrienden en kennissen. Ik krijg berichtjes binnen van afgeknakte bomen en een landkaart van Nederland waar alle steden door elkaar zijn gewaaid. Humor zorgt voor het beter dragen van leed en ik herinner me dat ik de verzekeringspremie nog moet betalen. En wat gebeurt er hier? Ja, hoor wij krijgen een squall met 32 knopen wind en buien over de Queen B heen. De boot giert met alle andere boten door de baai en houd angstvallig mijn ankerwacht in de gaten. De ketting en het anker zoeken wel de uiterste randjes op maar blijft braaf in de cirkel waar de Queen B de laatste dagen heeft mogen rondwandelen. Het is een vreemd gezicht om het Finse schip te zien walsen, de twee dames op de blauwe boot angstig over het dek wandelen, de Litouwers naar hun ankerketting kijken en de Stormalong allerlei dingen van het dek af zie rapen.

 

Vanochtend komt de bemanning even op bezoek om te vragen of wij nog filters nodig hebben voor de watermaker. Jade vindt het meteen een uitje en blijft bij ons aan boord waar ze van alles op de mouw gespeld krijgt. Ze begint zelfs te blaffen als ze de honden van de buurman ziet. Na een poos komen Linette en Niels hun dochter weer ophalen en gaan terug naar de boot voor algehele familie siësta.

 

Wij zijn het schip vaarklaar aan het maken, nieuwe veiligheidslijnen, de lijnen organiseren bij de mast, de fietsen in de achterkajuit en bakskist, de filter wisselen van de watermaker, de waypoints inbrengen voor de nieuwe bestemming, de bakskisten opruimen en het installeren van de windvaan maakt de Queen B een echt zeilschip.

We zijn er klaar voor en ik heb er zin in maar een squall tempert het enthousiasme, echter ik weet dat het hier altijd wel iets is. De familie komt nog even aan boord om ons uit te nodigen voor het ontbijt en brengen ook nog goed bericht, hun pakket is binnen. Het is voor zeilers altijd een zorg om de bestellingen die ze doen dat deze traceerbaar blijven, goed door de douane komen, op de goede vlucht zitten en dat de man van DHL of UPS het pakket herkent. De snelle levertijd die ze beloven wordt bijna nooit gehaald zodat je de kosten kunt besparen voor extra snelle levering.

 

Met een zwaar been veroorzaakt door een jichtontsteking wachten we de dag verder af en houden de weerberichten goed in de gaten. Morgen ontbijten, tanken en vertrekken of wordt het toch wachten?

Uitstel wegens te weinig wind.

Tappunten langs de weg
Tappunten langs de weg

 

 

Donderdag, 17 februari 2022

 

 

Cook’s Bay

 

 

Op Moorea zijn twee soorten water. Het drinkwater en het water uit de bergen. Alle huizen waren vroeger aangesloten op het water van de bergen zoals bronwater en het opvangen en verzamelen van het hemelwater via de zacht ruisende beekjes. Er is een programma om alle huishoudens te voorzien van drinkwater, het zogenaamde eau potable.

Ze lopen wat achter me het programma en pas 80% heeft het drinkwater uit de kraan. Het andere water wat uit de bergen komt is niet slecht maar wordt toch geadviseerd het te koken voordat je het drinkt. Ik vul mijn fles gerust met water van de snelstromende rivier hoog in de bergen want er wonen daar geen mensen die hun vuil mee laten voeren. Om het gat van 20% niet goed drinkwater op te vangen staan er langs de weg tappunten met eau de potable. Het is licht gechloreerd maar zogenaamd veilig. Mijn gevulde fles van het bergwater smaakt me veel beter.

 

Om toch zeker te zijn halen we nu extra drinkwater bij het gratis tappunt en vullen het schip om een langere tijd niet afhankelijk te zijn van de watermaker. Het rechtstreekse drinkwater drinken we van de watermaker. De watermaker is een filterbuis(osmose) waar met een hoge druk van 58 bar het zoutwater doorheen geperst wordt, het zout kan niet door de filter zodat heerlijk zoet water overblijft. We vullen enkele waterkannen en drinken onze dagelijkse slok vanuit deze kannen.

 

We willen morgen vertrekken maar om niet helemaal in het teken van vertrek de dag door te brengen maken we een wandeling naar de archeologische plaats van de vroegere bewoners rond 1450, en lopen hetzelfde pad weer terug. Een mooie 10 kilometer gewandeld in de warmte en kan mijn shirt en broek uitwringen, en mijn drinkfles vullen met het verzamelde kostbare luie zweet wat de poriën uitknalt.

 

Met het bootje veilig drinkwater halen en doen boodschappen bij de supermarkt. We zijn klaar voor vertrek en er is niet veel nodig. Een heerlijke maaltijd in de kuip en spreken af voor een afscheidsborrel bij de Stormalong. Nog even de dieseltank controleren op verzameld water en vuil op het laagste punt maar dat valt bijzonder mee.

 

Tijdens de borrel besluiten we vanwege te weinig voorspelde wind om zaterdag te vertrekken in plaats van morgen. Toch tijd genoeg en om in een drijfpartij te belanden trekt me ook niet. Zaterdag mooi zeilweer met een bakstagwind. Hoe mooi kan het vooruitzicht zijn. En morgen weer een afscheidsborrel.

 

Swingend in de kuip

Prachtig gebouw.
Prachtig gebouw.

 

 

Woensdag, 16 februari 2022

 

 

 

Cook’s Bay

 

 

Een dag om te gaan fietsen. De fietsen van het dek tillen en in de rubberboot naar de wal. We worden behendig in dit soort verplaatsingen en beschouwen de Queen B als het moederschip en de bijboot wordt steeds meer de opstap van en naar. Zonder bijboot kun je hier niets en moeten goed voor haar zorgen en zo ook met de buitenboordmotor. Bij snacktent de fietsen uitvouwen en bedrijfsklaar maken stappen we op om naar de andere baai te trappen. Een prachtig strandpark met witte stranden en 17 zeilschepen voor anker. Het is de plek waar vorig jaar een 14 jarige jongen tijdens het zwemmen is overvaren door een plaatselijke visser. Het blijft een schrikbeeld voor mij om wat verder van de boot te gaan zwemmen. Je bent weerloos tegen het motorgeweld en voor de schipper kan een hoofd doorgaan voor een van de talloze kokosnoten die hier ronddrijven.

 

Het is een leuk tochtje en we genieten ervan. Het Ecomusee met zijn prachtige gebouw geeft een tentoonstelling met de natuur en ecologie van Polynesië. Naast dit museum is een onderzoekscentrum gevestigd en een garnalen kwekerij. Interessant gebied maar voor ons een eindpunt voor de fietstocht en halen op de terugweg nog enkele bananen. Heerlijk zoete kleine banaantjes en zoals deze maar zelden geproefd. De tijd nemend om lekker ontspannen over de zee uitkijken onder de palmbomen. Kijken naar het azuur, donkere diepe plekken en de brekende branding op het rif. De duidelijk gemarkeerde vaargeul en het ankergebied. De drie rif-eilanden blijken drie slapende gevechtslieden te zijn die een berg van dit eiland wilden verslepen van Moorea naar Raiathea. Weliswaar een paar honderd meter versleept maar werden zo moe dat de gevechtslieden voor de kust in slaap vielen en daar nu nog steeds slapende zijn. Dit zijn heerlijke verhalen die je als opa aan je kleinkinderen kunt vertellen maar mij maken ze niets wijs. Ik weet zeker dat ze eens wakker worden en hun karwei afmaken!

 

Terug op het moederschip veranderd de boot in een oma/opaboot want Jade komt een uurtje op bezoek zonder pa en ma. Het gaat geweldig en Jade staat een uurtje te swingen op de gammele beentjes, dominostenen smijtend en naar de onzinverhalen van mij te luisteren. Jacqueline weet het kind te binden met spelletjes en de middag vliegt voorbij. Niels komt kijken hoe het loopt en klimt voor mij de mast in om het driekleurenlicht en het ankerlicht werkend te maken. Missie slaagt maar Jade vindt het nu wel genoeg en zet het op een krijsen want ze heeft honger en daar is echt de moeder voor nodig om deze honger te stillen. Gezellig nakeuvelen in de kuip valt de avond snel en kijken terug op een niet te warme dage vol met afwisseling. De Affaires de Maritime is op de hoogte gesteld met een verzoek tot vertrek voor vrijdag en hopen op een positief antwoord want het lijkt geweldig rustig zeilweer te worden voor de oversteek naar Huahine.

Gebraden haan

maanlicht over het water
maanlicht over het water

 

 

 

Dinsdag 15 februari 2022

 

 

 

Cook’s Bay

 

 

De maan schijnt de rots aan en langzaam komt de maan zelf over de rots kijken naar de Queen B. Een volle maan, helder schijnsel, de contouren verlichtend en zie de golfjes verlicht in een spoor. Linette, Jade en Niels zijn net weg en we komen lekker tot rust na de gezellige uitgebreide maaltijd. Vanmiddag brandde de zon een gat in de dag, loeiheet en het was moeilijk lopen met de blote voeten op het dek. De wind neemt af en het is vandaag bakken. Niels zou het mastwerk komen doen maar om nu boven inde mast als een gebraden haan beneden te komen wordt de mastactie uitgesteld tot morgen. Vanochtend de boodschappen en watermanagement. Jacqueline tapt de kannen met water vol aan de steiger en deze gaan natuurlijk rechtstreeks de watertank in. Water, goed water, blijft een altijddurende zorg. De watermaker maakt 25 liter per uur en dat is vaak niet genoeg. Drie uur draaien is nog maar 75 liter en dan zijn de accu’s geradbraakt. De zonnepanelen doen hun best maar kunnen deze plotse stroomafname ook niet helemaal compenseren zodat er met beleid, het water-probleem behandeld moet worden.

 

De voorbereidingen tot vertrek zijn aangevangen en installeer op het dek de bulletalie, bekijk de reservelijnen in de mast, schrob de waterlijn schoon en maak het vlak vrij van de kleine schelpjes. Jacqueline probeert de SUP van de Stormalong uit en komt roeiend op de knieën naar de Queen B. Het is lastig voor haar om het evenwicht te vinden wat mij gemakkelijker gaat, alhoewel ik tegen de wind in, niet veel meters weet te maken.

Dat valt nog niet mee. Is een kano dan toch beter om mee te nemen aan boord?

 

Het is genieten aan boord, de rust, het opnemen van de omgeving, het bij jezelf zijn en het gebruik van de WhatsApp verbindingen die het thuis zo dichtbij brengen.

Ik heb een uitgebreide video-call met het dagelijks bestuur van Huiskes Metaal BV en blijf met WhatsApp op de hoogte van de familie via mijn vader. Er bestaat bijna geen emotionele afstand meer ondanks de werkelijke reële afstand. Ben een geluksvogel in een tijd waar technisch gezien geen limiet meer is en dat reizen van familieleden bijna een gewone zaak is.

 

Lachwekkend

Overzicht vanaf het hoogste punt naar de Cook Bay
Overzicht vanaf het hoogste punt naar de Cook Bay

 

 

Maandag, 14 februari 2022

 

 

 

 Cook’s Bay

 

 

Haaien langer dan twee meter cirkelen rond de rubberboot. Stingray’s spelen met de onderkant van het bootje. Het klinkt allemaal erger dan het is want we zitten samen romantisch op een terras te eten. De gerichte lampen in het water en het voeren, trekken de vissen naar de voedselbank. De gasten aan de verschillende tafeltjes fotograferen druk en genieten van het eten. Toen we aankwamen werden we genegeerd door een 78-jarige Fransman die het erg druk had met zichzelf te controleren. Ik zie hem bij een tafeltje de bestelling opnemen en schrijft dit met puntje van zijn tong uit de mond, op een papiertje. Hij loopt terug naar een bijzettafel en vervolgens bestudeert hij hetgeen wat hij geschreven heeft. Daarna loopt hij terug naar het tafeltje ter bevestiging en sloft als Joop Doderer naar de keuken om even later terug te gaan naar het tafeltje, voor nog een vraag. Je kunt boos worden, maar het wordt lachwekkend. Roger is als Franse kok in 1974 op één of andere manier hier terecht gekomen en slijt zijn dagen half dementerend met humor, in zijn restaurant met zogenaamd aanzien. Erg om te zien maar zijn kinderen moeten deze oude eigenwijze man naar de garderobe ontvangstruimte sturen want er gaat weinig goed.

 

Ik bestel een fles Chardonnay en sloft weg met een slakkengang en komt terug met de fles. Keurig vraagt hij of dit een goede wijn is en ik bevestig dat. Nu terug naar de bar en zie hem vanaf een afstand de fles ontkurken. Even leunend uitrusten op de bar en komt met een prachtige Veuve Cliquot emmer met ijswater de wijn presenteren. Oh, pardon, les verres! Terug naar de glazen en eindelijk kunnen we een heerlijke eerste slok nemen.

 

Bij de hoofdmaaltijd is er geen bestek en zegt me dat op Moorea het gewoon is, om het vlees met de handen te eten. Ik zie hem gniffelen om zijn eigen grap en sloft terug naar de keuken voor het bestek. Het is een film waard en wij genieten van de omgeving. Het eten, de haaien, de roggen en de bediening.

 

Vanochtend met de bemanning van de Stormalong een wandeling van 4 uur gemaakt. 11 kilometer over geaccidenteerd terrein zullen we maar zeggen, want tussen neus en lippen door, overbruggen we 360 meter hoogte. Prachtig uitzicht over de twee baaien gemaakt door Koning Octopus.

De zoete geuren van de ananas-velden, de mango’s, bananen, sterfruit, broodvruchten en zoveel meer wat we zomaar voorbij lopen zonder te weten hoe of wat. Op de top van de heuvel hangt een schommel en met een beetje fantasie zwier je over de twee baaien en heb je uitzicht over de vallei.

 

De wandeling voert ons ook nog langs een archeologische nederzetting uit 1450. Stenen stapelen als tempel, bosgoden, akkerbouw en gebruikmakend van het vele water wat hier door dit gebied stroomt. Jade maakt alles mee uit de draagzak en houdt zich prima en geniet van alle aandacht. Handen klappend, volle lach, aan de haren van Niels trekkend en slapend is het voor haar een heel feest. Beneden aan de berg aan een ijsje likken en varen naar de boot om ons voor te bereiden op het Valentijn diner.

Onrustige rustige dag

Barbier, chirurgijn.
Barbier, chirurgijn.

 

 

 

Zondag, 13 februri 2022

 

 

Cook’s Bay

 

 

Niels komt vandaag voor het mastwerk. Toplicht, driekleurenlamp en het schoonmaken van de antenne. Ik haal alle spullen die nodig zijn uit de kasten en word plots geconfronteerd met rukwinden die keihard inkomen. Dertig knopen zorgen voor een flinke spanning op de ketting en zie de Queen B gieren. Niet plezierig want er komen ook nogal wat windgolven de baai in. Ik ben niet de enige die zorgen heeft, want de Finnen en de man met de honden staan zorgelijk op het dek naar hun ankerketting te kijken. Een motorboot komt steeds een beetje dichterbij en denk er het mijne van. Je komt in een paar tellen van een ontspannen zorgeloos moment in de bedenkelijke situatie.  De wind op de mast zorgt een flinke helling en er vallen dingen om en de afstandhouders van de ramen kletteren omlaag. De fiets wordt met een klap van de zeereling tegen het kajuit dak gesmeten. Het anker houdt en heeft misschien enkele meters gekrabd. De ankerwacht laat een constante positie op het uiterste van de draaicirkel zien. De onrust van de valwinden en de windvlagen zorgen er ook voor dat het me niet goed lijkt om boodschappen te doen voor het middagmaal waar de Stormalong bij uitgenodigd is. Het wordt voor mij vanuit de kuip stand-by blijven en laat Jacqueline de afspraken regelen. Niels wil graag zijn haren geknipt hebben en daarom komen ze toch even langs met een ananas en Jade die de weg op de Queen B wel weet te vinden. De domino stenen kletteren door de kuip en ze heeft geen enkele aandacht voor de harde wind. Niels wordt geknipt door de scheepskapper, coupe windhoos.

 

Scheepskapper, chirurgijn en tandarts horen bij elkaar op de vroegere zeilvaart en kan nu veel meer verwachten van mijn zeilmaat omdat ze nu het moeilijkste heeft gehad van de opleiding. Later op de dag neemt de wind af en de Queen B kruipt langzaam naar haar rustpositie. De schepen rond ons komen ook tot rust.

De watermaker laten we twee uur draaien en halen de oude drinkflessen uit de kast om deze te verversen met nieuw water. De watertank schreeuwt om water en gelukkig kijken we naar een oplopende watermeter. Een onrustige rustige dag, lezend vanuit de kuip en wachten op niets. In de avond varen we met de bijboot een rondje om vuil weg te brengen en een aantal waterkannen als extra te vullen.

 

Voor het archief:

 

 

‘In ons Vaderland, daar de Heelkunde op den veragtelijksten voet is, en eeniglijk in onze voornaame steden door eenige bekwame handartzen voor een volstrekt verval bewaard wordt, beginnen onze ScheepsDoctoren hun onderwijs met baardscheren, daarna komt'er Pleisters smeeren en Aderlaaten bij; de Patroon stopt zijnen leerling vervolgens een kort Begrip van Ontleed en Heelkunde in de Hand; een gelukkig geheugen en eenige geradbraakte Latijnsche Kunstwoorden volmaakten de zaak. Een jammerlijk Examen volgt, eenige Guldens worden betaald, en zie daar mijn Aesculaap voorzien van een zeebrief waarbij hem geoorloofd wordt de zeebouwende Onderdaanen van den Staat door alle de vier Werelddelen te medicamenteeren tot ‘er geneezing of de Dood na volgt.’

Mango's vallen als rotte appels

Met de voeten in het water, 440 Euro.
Met de voeten in het water, 440 Euro.

 

 

Zaterdag 12 februari 2022

 

 

 

 

Cooks Bay

 

 

De mango’s vallen als rotte appels van de bomen en laten een zoet rottende geur achter. Fietsen over het eiland is een aparte belevenis en geniet er met volle teugen van. Ik had niet zo’n zin in al dat gedoe maar Jacqueline vond dat er gefietst moet worden. Ik mopper al op voorhand want ik weet welke consequenties het vaak heeft, de zogenaamde oneindige repareer modus. Je wordt soms moe van al dat gesleutel en oplossen van kleine problemen en zo ook de fiets. Jacqueline pompt de banden op maar dan gaat het grote werk pas beginnen. De fietsen in de bijboot en naar de steiger brengen. Uit de bijboot, de brompton-fiets uitvouwen en smeren met siliconenvet. Het valt niet tegen en de barjuffrouw staat me al aan te moedigen door uitbundig te zwaaien vanaf het buffet. Ik zwaai terug inwendig mopperend als een oude brombeer. Pom, pom pom, het achterwiel in de naaf rem constructie. Ruzie met de ketting, de klemverbinding en de naaf die in de remhouder moet. Mijn zweet smeert de operatie en krijg na heel wat gezucht de naaf in de rem. Toch trots op mijn fietske, mooi blauw is niet lelijk. Nu terug naar de boot om mevrouw op te halen met de tas.

 

Vanochtend nog water gaan halen bij een kraan onder een steiger verstopt, “aangerecommendeert” door zeilers. Hey, mannen gratis drinkwater onder die steiger!

Jacqueline gaat waswater halen en ik flits de winkel binnen om wat frisdrank te kopen en enkele dingen voor het diner.

Linette stond vanochtend al heel vroeg met een stokbrood voor de boot en spreken af voor een koffie. Rond het middaguur drinken ze een glas water en komt Jade de show stelen. We spreken af dat Niels morgen de mast in gaat voor het toplicht en dat Jacqueline de haren van Niels kortwiekt.

 

Rond twee uur gaan we met de fiets op pad en proberen naar de steiger van de ferry te fietsen. Twee kilometer voor de ferry op een heuvel hebben we een prachtig uitzicht en genieten van de kleuren, de zeewind en de contouren van het rif. Witte snorren geven aan waar het ondiep is en de brede engte om achter het rif te komen wordt dankbaar gebruikgemaakt van de zeilers en de veerboot. Toch maar terug want de hoogte waar we nu opzitten moeten we ook omlaag naar de boot en dan vervolgens terug omhoog. Dat is met deze temperatuur geen plezier zodat na de foto’s, de terugtocht gemaakt wordt.

 

Bij een romantische bar, met de tafeltjes half in het water, blijkt een Veuve Cliquot Champagne-bar te zijn. Een flesje kost hier maar 440 Euro. We houden het bij een colaatje en de schade blijkt in totaal 11 euro te zijn. Dit is een betere dorstlesser. Terugfietsen en de fietsen op de boot retour eten we heerlijk in de kuip en genieten van de ondergaande zon. De regenwolken kruipen tergend langzaam over de toppen en gaan na de heuvel als een echte wolk verder. Op weg naar Nederland? Wie weet.

 

 

 

Op niets wachten.

lekke rubberboot
lekke rubberboot

 

 

 

Vrijdag, 11 februari 2022

 

 

 

 

Cook Bay

 

 

We hebben afgesproken met de Stormalong om rond 09.00 te gaan wandelen. Echter aangekomen bij hen blijkt de bijboot moeilijk repareerbaar. Ondanks liters plak, blijft zo’n bijboot gewoon lekken. Dit zijn één van de vervelende dingen van het varen en deze doet het heel goed op de lijst van Ergernissen.

De lijst van Rampen is natuurlijk heel iets anders. Enkele Rampen zijn: vastlopen op de rotsen, storm, lekkage onderweg, motor stuk, of een vervelende partner aan boord.

 

Ergernissen zoals, de drol van de buurman voorbij zien drijven als je water aan het maken bent of ’s-nachts wakker worden van een krabbend anker, de wc verstopt, wakker worden en constateren dat je 180 graden gedraaid bent onderweg, eindelijk beet hebben aan je vislijn met een veel te grote vis, navigatieverlichting doet het dan wel en dan weer niet, GPS en kaartprogramma valt definitief uit, een zaklamp die rolt en je weet niet waar dat ding ligt, gasfles leeg terwijl je net het vlees aan het braden bent, buitenboord motor slaat af terwijl je van de winkel komt. Een lekkende bijboot past prima in dit rijtje en daarom benijd ik Niels niet.

 

Moorea is een relatief klein eiland met alleen maar kustweg zodat het organiseren van een busdienst me geen high-science lijkt. Je stuurt 1 bus met de klok mee op het eiland en stuurt de andere bus tegen de klok in en laat maar circuleren. Wij zitten braaf een uur op de bus te wachten en bij navraag trekt men de schouders op met het antwoord: De bus moet zeker voor 12 uur bij de boot zijn. Kijk op het horloge en het is al 10 uur. Om nu nog eens een uur op niets te wachten is geen optie zodat we besluiten dezelfde wandeltocht maken als gisteren maar nu met het doel de berg oversteken.

 

Het wordt een hele klauterpartij en krijg door de steile helling ondersteunt door grijplijnen geen kans om naar de bloemetjes en de bijtjes te kijken. Grommend en snuivend trek ik me omhoog en moet regelmatig wachten op Jacqueline die op de bijna top haar Maps-me open maakt en doodkalm zegt dat we verkeerd zijn gelopen. Over ergernissen gesproken!

We kunnen het zogenaamde andere pad niet vinden en gaan maar terug zonder de heuvel overgestoken te zijn. Later blijkt dat we misschien nog 50 meter hadden moeten overbruggen en dan was het gedaan. Terug gaat wat gemakkelijker maar moeten wel voorzichtig zijn. Met de lijnen waar we ons eerst aan optrokken, “seilen” we nu af. Glibberend en aan takken vasthoudend hebben we snel het vertrouwde pad gevonden en zijn dan ook snel weer terug in het dorp waar we een drankje op het terras drinken. In de kuip genieten van de vermoeide spieren, kijk ik toch terug op een mooie dag.

 

Een van de twee honden op de boot naast ons springt uit enthousiasme in het water als een waterscooter wat aandacht geeft aan de blaffers. Nu wordt het wel een beetje vervelend dat de brave mensenvrienden, zo in de steek gelaten worden door hun baasje. Ik neem me voor om morgen de buurman er op aan te spreken.

 

Inspiratie

Inspiratie

 

Donderdag, 10 februari 2022

 

 

Cook Bay.

 

Moorea staat bekend om zijn wandelingen en daar komen we nu achter. Jacqueline heeft in de wandelgids een route gevonden en met de wandelschoenen en een rugzak loop ik op een stenen pad. De vegetatie is als in de wildernis en de kokosnoten vallen naast je neer, mango’s, avocado’s, bananen en bloemen. Prachtige bloemen waar ik de namen niet van ken. Onze lieve Heer moet wel heel erg geïnspireerd zijn geweest om zulke prachtige kleuren en vormen te combineren in de plantenwereld. De bloemen en planten in Nederland zijn dan een beetje saai tegen deze exemplaren. Het is genieten om te lopen, klimmen, over beekjes heen te stappen.

 

En dan houdt het pad ineens op. Er is pas storm geweest en zie dat er heel veel bomen geknakt liggen aan de overkant van een beek en geef het op om verder te wandelen. Bij de terugkeer richting dorp komen we in gesprek met enkele mensen die een huis aan het bouwen zijn. De man adviseert ons terug te gaan want het pad is er nog echt en je moet bij het bord, langs de waterkant naar boven lopen en je vindt het pad weer terug. Daarom lopen we terug en vinden inderdaad het pad tussen alle omgevallen bomen in. Nu gaat het erg steil omhoog en moet flink aanpoten. Boven bij het uitzichtpunt maak ik enkele foto’s en loop weer terug naar beneden. Terug gaat snel naar beneden en kan moeilijk begrijpen dat ik zo naar boven ben geklauterd.

 

Beneden drinken we een colaatje en haal wat boodschappen, het is heerlijk rusten na zo een inspanning en brengen de tijd in de kuip door met diner en wijntje. Later zien we de Stormalong binnen komen en ankeren wat verder op. Niels duwt zwemmend, Jade in een opblaasbaar badje, door het water en drinken iets aan boord. Jade, 9 maanden, heeft duidelijk een eetbehoefte en kauwt heerlijk op een stuk stokbrood. Een prima dag waar we een aktie van twee helikopters gadeslaan die een man boven op een rotspunt zetten en er weer vanaf halen. Rustige dag maar zeer aangenaam.

Eenzame dood.

Cook bay, ons ankergebied.
Cook bay, ons ankergebied.

 

Woensdag, 09 februari 2022

 

 

Cook Bay, Moorea.

 

 

Het anker heeft goede houvast en de ankerwacht geeft aan dat we in een kleine cirkel op en neer dansen achter de ankerketting aan. De valwinden zijn niet mis en zie bij een windversnelling de bijboot met motor en al uit het water komen en mag van geluk spreken dat deze niet helemaal omdraaide. Het zou een dagje sleutelen aan de buitenboordmotor zijn als al dat zoute water de motor inloopt. De boegspriet met de ankerketting krijgt het even flink voor zijn kiezen met de windvlaag maar al snel valt de wind weg en krijg de extra bevestiging dat het anker goed houdt. Met de bijboot gaan we een rondtoer maken en staan versteld van de onverwachte mogelijkheden rond de ankerplek. Een supermarkt met alles erop en eraan, een fruitmarktje, een snackbar met de lokale lekkernijen en een tankstation. We lopen er wat rond en nemen wat verse groenten mee voor het diner.

 

Het is redelijk te doen vandaag voor wat betreft de hitte en ga rustig aan de slag. Een nieuwe val om het grootzeil uit te rollen, de gasfles vullen en de kachel uit elkaar halen om het kapotte onderdeel te kunnen bestellen. Je moet de kachel repareren als het warm is en aan die boodschap voldoe ik helemaal. Uitgebreid video bellen met de kleinkinderen en uitgebreid WhatsApp verkeer, zo kom je de dag een beetje door. Op het einde van de middag lekker een rondje zwemmen en kan het niet laten om het aangename met het noodzakelijke te combineren. Met een borstel ga ik de veel te snel aangegroeide groene baard te lijf.

 

Gelukkig zie ik de buurman aankomen om voor de honden te zorgen. Ik maakte me grote zorgen dat de twee honden in de steek waren gelaten en haalde al enkele scenario’s in het hoofd zoals de gendarmerie bellen. De honden zijn uitgelaten blij en kwispelen de eigenaar welkom. Toch blijf ik het vreemd vinden om de twee honden meer dat twee dagen alleen aan boord te laten. Zeilers zijn een vreemd volkje want velen zitten binnen in het schip zonder de boot te verlaten of in de kuip buiten te zitten.

Er komt ook niemand kijken zodat het voorstelbaar is dat bij de zogenaamde plakkers, zeilers alleen, de eenzamen, weken later dood aan boord gevonden worden.

 

Fijn knijpen

Octopus gigantus
Octopus gigantus

 

Dinsdag, 9 februari 2022

 

 

 

Taina – Moorea

 

 

Een gigantische octopus kruipt als een god de bergen van Moorea op en splijt in de bergen twee baaien zodat hij zijn poten kwijt kan. De Haaien-God wil de strijd aan met alle goden om de machtigste en sterkste van de goden te worden. Hij verslaat ze allemaal op de Octopus-god na. Een heftige strijd volgt maar de acht poten krijgen de Haaien-god te pakken en knijpt hem zowat fijn. Een hoop gejammer volgt en de roep om genade. De Octopus god laat de Haaien-God los, onder voorwaarde dat de mensen van Moorea nooit gebeten zullen worden door een haai.

Dit soort verhalen zijn om te smullen en voor mij een hele geruststelling dat ik bij het pootje baden veilig ben voor de haaien. Een van de baaien gemaakt door de Octopus-god is de Cook Bay en pas bij zijn derde reis is James Cook met de Bounty in deze baai geweest.

 

Vanochtend een koffie gehaald bij de Stormalong als tussenafscheid. Wij willen naar de overkant en Niels gaat Kitesurfen bij Pointe Venus en hopen hen morgen weer te treffen op Moorea. Rond half elf anker op en bij het vliegveld roepen we Traffic-control van het vliegveld op en krijgen groen licht om door te varen. Buiten de haven blijkt het heel wat harder te waaien dan voorspeld en kijken al snel tegen een 30 kopen wind aan. Een dikke 7 Bft uit een gunstige hoek geeft de Queen B een lekkere snelheid ondanks de dikke schuivers van golven met witte koppen. De zee-engte tussen de twee eilanden is snel overbrugd en draaien de Pass van de Cook-baai binnen.

Veel zeilers adviseren achter het rif te ankeren maar met een wind van 25 knopen en meer lijkt het me plezieriger om diep in de baai te ankeren, de valwinden die hier staan op de koop toe te nemen. De valwinden worden veroorzaakt door de steile bergen rondom de baai en inderdaad na het ankeren draaien we als een dronkenman rond op het anker. Gehusseld door een wind die telkens van een andere heuvel af komt rollen. Toch is het een prima plek om te zijn en we genieten van het uitzicht. Misschien morgen na de wandeling naar het rif want de voorspellingen voor de komende dagen, geven minder wind.

 

 

Volkletsen

Moorea, Cook bay.
Moorea, Cook bay.

 

Maandag, 8 februari 2022

 

 

Taina

 

Informatie opslurpen bij collega zeilers. René is over uit Fiji en heeft de opdracht gekregen om voor Christ, een Zuid-Afrikaan, zijn catamaran over te varen van Tahiti naar Fiji. We worden gastvrij ontvangen en al snel komen, over en weer, de verhalen over hoe en wat met de douane, waar te gaan liggen, wat te doen bij een orkaan, welke mooie plaatsen enzovoort. Uurtje is snel volgekletst en gaan weg met nog meer vragen maar die kunnen altijd via internet gesteld en beantwoord worden.

 

In de supermarkt dwalen we heerlijk tussen de stellingen door en sprokkelen onze maaltijd voor vanmiddag bij elkaar. Het zal de laatste grote winkel zijn voor de komende periode want de komende 5000 mijl is er geen gelijke.

 

Aan boord krijgen we Rudy op bezoek en is al 9 jaar aan het zeilen en we hebben veel gemeenschappelijke vrienden en bezochte plekken. Hoe klein of groot is de zeilerswereld, Een grote familie. Ieder op zijn eigen wijze de droom van trekken door de wereld invullend.

 

Op het strand nemen we een sundowner, een colaatje met een biertje 0.0, de zon zakt in zee, de donkere wolken schuiven over de bergen en gaan terug aan boord. Morgen het plan om naar Moorea te varen en dan Tahiti te verlaten. Wat een mooi eiland en wat een geweldige tijd hebben we hier beleefd ondanks al het gemopper over het weer, de wind, de warmte, coronabeleid maar het was de reis helemaal waard. Moorea is het Co-eiland van Tahiti, een stuk kleiner maar zo dichtbij dat het bijna geïntegreerd is. Zitten we toch nog een beetje op Tahiti zijn.

Plakken

Vertrekkers stress
Vertrekkers stress

 

 

Zondag, 7 februari 2022

 

Taina

 

 

 

Bewolkt en benauwd, rustig aan en hopen dat de wind wat door gaat staan zodat er wat koelte is. Maar helaas geen wind dus zweten, gratis sauna vandaag zonder ijskoud bad. Sommigen onder ons zien dat wel zitten, even geen koud bad maar ik verlang er bij tijd en wijle naar. Even alles laten schrikken en het vel met zijn onderdelen weer op zijn plek laten schrompelen.

 

Een man met boot komt enkele vragen stellen over de boei waar we aan liggen en we vatten het op als niet gewenst zodat we moeten verkassen. Al snel los motoren we door het ankergebied en stel vast dat zeker de helft van de schepen onbewoond lijkt, of bewoond maar nooit vaart, de zogenaamde plakkers. Ik realiseer me dat er ooit eens een tijd komt dat ik ook een plakker wordt en begin me af te vragen waarom de wereldzeilers op een bepaald moment niet meer willen of kunnen, niet de leeftijd meegerekend.

 

De stress om te vertrekken speelt bij velen een rol zoals afscheid nemen, voorbereidingen zoals eten en drinkwater inslaan, de hobbel nemen om de kapotte spullen te repareren. Sommigen hebben de middelen niet meer om de dure spullen zoals een motor reviseren, nieuwe mast, schoonmaken van de romp te betalen. En dan de spanning van de zee, weersvoorspellingen interpreteren, storm, orkanen en ander onheil laten zich niet altijd voorspellen en dat geeft weerstand.

Is het wel het goede seizoen om te gaan, wat gebeurt er met de Corona, ben ik wel fit genoeg?

Kunnen we niet beter de onderdelen en de bestellingen hier aan laten komen, is toch beter hier op te wachten?

De angst voor zeeziekte zal je tegenhouden en deze wordt vaak veroorzaakt door de bovenstaande stress.

 

De zeilers onder elkaar zijn een vraagbaak en een steun maar ook degene die je laten twijfelen en hun twijfel spiegelen aan jou. "Zie je nou wel", verbergend hun eigen weerstand tot vertrek

 

En daarbij komt het knagende gevoel, wil ik dit allemaal wel? Voor wie doe ik het, of zou ik zelf wat anders willen?  Hoe langer je ergens ligt hoe moeilijker om te vertrekken. Daarbij komt ook dat je gewoon niet meer wil, ik sprak recent iemand die het omschreef: Ik wil me niet meer verplaatsen, telkens een nieuwe plek ontdekken. Misschien is het op tijd naar huis gaan of je thuis vinden, wel het doel van Plakken.

 

Ik heb ook vertrek-stress maar kan er prima mee omgaan doordat er steeds door ergens lang te blijven bij mij een opgesloten gevoel ontstaat, ik moet nog steeds weg en dan zeker niet voor mij de haveloze toestand die de collega zeilers zich hier aanmeten.

Olie mysterie

Op het einde van de wereld?
Op het einde van de wereld?

 

 

Zaterdag, 5 februari 2022

 

 

 

 

 

Taina

 

 

Zacht mooi weer en deze keer zonder een buitje. Zelfs de nacht heeft zich ingehouden en hebben geslapen zonder er vannacht plots op te moeten staan om de luiken te sluiten. Het is warm in de nacht en de 24 graden zorgt voor een bedompte binnenruimte van het schip, daarom is ventilatie nodig. Twee ventilatoren draaien de nacht door om een zuchtje wind over het lichaam te laten warrelen.

Prima rustige nacht en zijn bijtijds op. Koffiezetten en ontbijten waarna een verkenningsronde met de dinghy uitgevoerd wordt. We varen slalommend door de grote jachthaven en ontdekken het lanceerdok van de roeivereniging. Jacqueline doet nog een poging om de roeiverenigingen aan elkaar te koppelen of om eens een keer mee te roeien. Helaas treft ze niemand aan en komt terug in de dinghy. Nu slalommen door het ankergebied en constateren dat veel schepen of verlaten zijn of gestrand. Ik bedoel met gestrand nog wel drijvend maar al jaren niet meer van de plek af en dat herken je aan het dek van zo een schip. Er staan gasflessen aan dek, dekkleden die kapotgewaaid zijn, een fiets die staat te verroesten en de kuip is bijna dichtgebouwd om de zon buiten te houden. Om een tochtje te gaan zeilen zullen ze een 40-voet container moeten bestellen om al die kostbare “Rommel” op te slaan. Deze mensen komen niet meer weg en de pensioenmaatschappij weet na een tijdje zeker dat de postwissel naar Tahiti moet.

 

De Stormalong is wel aanwezig maar nog niet helemaal bij de les vanwege een afscheid borrel van gisteravond. Een praatje maken en we varen terug naar de Queen B. Veel geankerde schepen en tel er meer dan honderd en dan nog eens een tweehonderd in de haven. Het grootste gedeelte van de zeilersgemeenschap ligt dan ook in Taina. Ik heb er weinig mee en zal zo snel mogelijk zorgen om een andere ankerplek te gaan vinden.

 

Aan boord terug begin ik aan het mysterie van de enkele oliedruppels onder de motor. Met een doekje de olie weg, met een sopje maak ik de hele motorruimte als nieuw en vind na een tijdje een dik stuk verroest ijzer met gat. Dat lijkt me niet goed en ga opnieuw met een zaklamp en spiegel, alle welvingen en rondingen van madame de La Mota aftasten. Steek de vinger in enkele gaten die bij het vliegwiel zitten maar zie geen gekke dingen. Wel zorgelijk is dat dit ijzeren beest zich laat opvreten door het zout en zuurstof. Onder de motor vind ik de afstandhouder van de dynamo en zie ook dat er een dikke vieze drab in de waterafscheider van de dieselfilter zit. Dan ook dit probleem oplossen en ben tevreden over de schoonmaaktaak, de niet aanwijsbare mogelijkheid van de paar druppels olie op de koop toe te nemen. De boel bij een volgend ritje maar weer eens goed in de gaten houden.

 

In de middag met de bijboot wat rondkijken en me ergeren aan het onverantwoorde hardvaren van de lokale tonijnvissers. Met snelheden van boven de 20 of 25 mijl knallen ze door de vaargeul waar surfplanken met zwemmers die oversteken, waterskiers, waterscooters, SUP-boards met peddel, kleine rubberboten die maar moeten zien waar ze veilig kunnen blijven.

 

Op het voordek genieten we van de zonsondergang en het zich ontwikkelende onweer dat vanaf de bergen komt opdoemen.

Fake News

Je vraagt je af? Voor wie?
Je vraagt je af? Voor wie?

 

Vrijdag, 4 februari 2022

 

 

Taravao – Taina

 

 

De boeien begeleiden ons een veilige doorvaart, de branding valt met donderend geraas naast ons neer maar door braaf te houden aan de aanwijzingen is het gemakkelijk varen. Iets verder om een Oost kardinaal heen en daarna scherp stuurboord de haven in. Mooi leuk knus haventje en nieuw. Geen havenmeester of zelfs booteigenaren te zien en leg de Queen B netjes aan de langssteiger. Motor uit en rust. Het was een gemakkelijk tochtje vanuit de baai Taravao, de wind is nagenoeg weg en moeten het dus op de motor doen. De motor startte keurig zoals altijd en beschouw deze reparatie als afgewerkt. Een beetje ongerust ben ik over enkele druppels olie onder de motor, maar dat zal ik later eens onderzoeken. De ketting komt met een dikke modder naar binnen en spuit deze schoon met zeewater voordat deze verdwijnt in de ankerkluis. Zoals gezegd, het machien doet de rest want het is windstil.

 

In de haven Pointe de Teharo, zie ik in de verte een deur opengaan van een kantoortje en zie de dame weer teruggaan naar de airco. We drinken een colaatje op de goede afloop van deze reis waarna een man slenterend naar de Queen B komt en ons duidelijk maakt dat dit geen haven is voor passanten. Alleen voor de lokale vissers en plaatselijke jachteigenaren. Ik vertel hem dat we hierna toe zijn gekomen vanwege enkele lovende krantenartikelen over dit mooie project waar zelfs de president op bezoek is geweest. Hij trekt zijn schouders op en is stellig: geen bezoekers. Dan maar vertrekken naar Taina en voel me slachtoffer van Fake News, als je nu ook al de Tahitiaanse sufferd niet meer kunt vertrouwen dan begrijp ik het niet meer.

 

De wind komt erbij en een goede gelegenheid om de genua uit te rollen. Bij de versnelling van het eiland tikt de windmeter 27 knopen aan en zie de Bengt met klapperende zeilen tegen de golven opboksen. Voor ons is het heel ontspannen en surf af en toe met de swell en de wind naar voor. De stuurautomaat houdt de boot op koers, het kaartenprogramma wijst de weg door de wirwar van riffen, we eten een boterham in de kuip met een kop koffie en genieten van de schuimkopjes rond om ons.

 

Bij de Pass mooi om de groene ton heen en varen de drukte binnen. Snelle visboten van de tonijnvissers en de vakantiegangers die duiken, snorkelen, op een plank voortgetrokken of een plank met foil uit het water komen. Een drukte van belang en juist de lokale mensen houden zich niet aan de regels van het vaargebied terwijl zij steen en been klagen over die watersporters Visboten die met meer dan 15 knoop binnen donderen terwijl de maximale snelheid 5 knoop bedraagt. De Queen B neemt de hekgolven met haar achterwerk en het water klotst tegen het zwemplateau op. De avond valt met een prachtige vuurrode hemel, de maan laat zich zien als een Turkse vlag, het water spiegelt onder het schijnsel van de ankerlichten. Met de ruis van de oceaan op de achtergrond hebben we de eerste etappe van op weg naar West afgesloten met 38 mijl.

Een Bigspender en een zuinige vrouw.

Amundsen en zijn schip
Amundsen en zijn schip

 

Donderdag, 3 februari 2022

 

 

 

Taravao

 

 

Allerlei opties komen ter sprake bij de borrel. De bestemmingen “Not to Go” en de bestemmingen “Well to go”. Moreaa, Huahine, Fiji en Nieuw-Zeeland. Het stormseizoen, de stormen van Fiji naar Nieuw-Zeeland en nog een paar onderwerpen. Jade vindt het allemaal wel goed en bevestigt dit door de dominostenen door de tent te gooien met een geluid alsof het Chinees Nieuwjaar is, Ananas te sabbelen en haar prakje uit een potje te verorberen. We hebben het gezellig samen, vrienden vanaf Paaseiland en veel samen beleefd van de Gambier, Toamotu’s en nu hier op Tahiti. Niels en Linneth weten het allemaal niet zo zeker meer en willen uiteindelijk naar Canada en zijn het Nieuw-Zeeland beleid helemaal zat.

 

Vanochtend de winkel ronde omdat de winkel zo dichtbij is. We slaan in alsof we dwars over Antarctica moeten waarbij Amundsen jaloers zou zijn op onze proviand. De oneindige proviandruimte van een Island Packet laten gemakkelijk 4 volgeladen tassen in de oneindigheid verdwijnen. Ik ga nog even voor de aanvulling van de drankvoorraad en deze is ook binnen de kortste keren onder het vlak verdwenen. De portemonnee kreunt en keert terug naar de status van platvink. Het moet maar en kan me er niet al te druk om maken. Met een zogenaamde zuinige vrouw en een Bigspender van kapitein is het evenwicht gevonden.

 

Ananassen van de straatverkopers, diesel van het tankstation, illegale vuildump in de vuilnisbak van de supermarkt, gesorteerd blik naast de bak, lange rijen en volle winkelwagens, in een smoorhete bijboot terug naar de boot waar ik uitgeblust in de kuip neerzak met een cola in de hand. Toch maar morgen vertrekken en overschakelen in de tijdzat.

 

Lamlendig een boekje lezen en het middagmaal koken en gelukkig frissen de luitjes van de Stormalong ons op. Jade zorgt voor de allemans glimlach en de dag vervliegt in de avond met een eerste kwartier maan en een dikke plensbui. Het is mooi geweest voor vandaag.

 

 

Wat een roestbak.

Beter 1 startmotor in de hand dan 10 in de lucht.
Beter 1 startmotor in de hand dan 10 in de lucht.

 

Woensdag, 2 februari 2022

 

 

 

Taravao

 

 

 

 

Bij het omdraaien van de sleutel van de motor gebeurt er helemaal niets. De Queen B is aan het krabben en we drijven langzaam en gestaag naar de uitgang van de baai. Wat extra ankerketting om de boel te vertragen, loop ik naar binnen om de heilige tik te geven op het huis van de startmotor. Het is een kwaaltje van de Yanmar-motor en dan in het bijzonder dat de bendix van de startmotor soms weigert uit te slaan. Een paar ferme tikken en er nog steeds niets.

 

We zijn blij met het bezoek van de Bubbles een Nederlands schip in de buurt van ons. Bij het maken van het praatje en kennismaking merk ik dat we op drift zijn. Met grote dank aan Charles die direct overgaat in de redding-modus proberen we een lijn uit te brengen naar de bijboot van Bubbles maar deze blijkt wat mankementen aan het roer te hebben en gaat dus niet lekker.

Uiteindelijk Niels opgetrommeld en maakt de Stormalong los om de Queen B naar wat ruimer water te slepen, waar ik anker met nog meer ankerketting als gebruikelijk. De terugvaart naar de verlaten boei van Niels heeft wat meer moeite als gedacht en vaar met de bijboot om hulp te bieden aan Niels en aan Charles die nu hier aan het helpen is.

We zijn allen doorwater nat en ik ben blij met de hulp. De Wet van Murphy is volop aan de gang geweest namelijk krabben op anker, vervolgens motor start niet, de hulp krijgt stuurproblemen.

 

Met grote dank en in veilig vaarwater begin ik aan de klus om de startmotor los te maken. Wat een weinig ruimte om de bouten los te maken maar door de hulp van Jacqueline en een hevel, trek ik de bouten in de minimale ruimte los. Om de startmotor eruit te halen moet ik eerst de dynamo losmaken, om die ruimte te maken.

De bouten los en met een paar flinke tikken komt de startmotor uit het huis. Wat een roestbak, de starterkrans is volledig verroest en de starmotor bendix zit ook onder de roest. Met een staalborstel en flink wat smeer- en siliconenvet smeer ik de bendix en de starterkrans zover ik deze kan bereiken. De startmotor terugmonteren en de sluit de draden van de dynamo terug aan en breng de dynamo op zijn plaats. Probeer te starten, maar er blijkt niemand thuis te zijn op het startpaneel. Er blijkt een draad vergeten te zijn en ben na tien minuten zover dat de motor na een aanslag weer lekker draait. Nu nog even opnieuw starten en ook deze actie slaagt zonder enig probleem.

 

Aktie van 6 uur onverwachte bedrijvigheid. We hebben het schip niet verlaten toen we van het anker sloegen, rustig en kalm de vervelende situatie te lijf gegaan en ben blij dat de reparatie tot een goed einde is gekomen.

Het plan was om vandaag boodschappen te gaan doen maar dat stellen we maar uit tot morgen en misschien ook het vertrek maar een dagje uitstellen. Rond 21.00 uur zit ik aan de koffie met een werkend ankeralarm.

 

Vanuit de kuip oordelen

Va
Va'a race vrouwen.

 

Dinsdag, 1 februari 2022

 

 

Taravao

 

Strak blauwe lucht met een stevige wind 5 Bft die over de smalle landengte de baai binnenkomt. We hebben afgesproken bij een restaurant en die serveren alleen het diner in de middag zodat het een Frans diner wordt. Tijd genoeg en te weinig tijd om uitgebreide dingen te doen gaat Jacqueline aan de was en voor mij is de watermaker een leuke afleiding. Een beetje lezen en de motor op de bijboot zetten. Het gebruik van benzine gaat hard en ben me bewust van de behoorlijke afstanden die gemaakt worden in de baai. In de krant lees ik het verbazende bericht dat de kapitein en de stuurman van de Juliette D, die voor de kust in Nederland in moeilijkheden raakte, van boord zijn gegaan en de boel in de steek hebben gelaten. Ik zal wel een van de stuurlui op de wal zijn maar kan me moeilijk voorstellen dat je als kapitein van je schip afstapt als het hele gevaarte nog drijft. Het roept de herinnering op van het Italiaanse Cruiseschip, waar de kapitein als eerste in een 5 sterrenhotel zat terwijl de passagiers ondertussen verdronken. Het zijn van die momenten, dat je niet weet wat je zou doen omdat je niet alle feiten weet. Gemakkelijk om uit de kuip te oordelen.

 

Toch ken ik een verhaal van een zeiler die de hulpdiensten opriep omdat de voorstag gebroken was en niet meer het voordek op durfde. Een simpele reparatie met een val om de mast te fixeren negerend, zijn de opvarenden van boord gehaald met helikopter en is het schip later zonder grote schade terug gevonden. Bij de Fastnet race in 1979 zijn er zeilers geweest die de boot verlieten en ingestapt zijn in een reddingsvlot. Reddingsvlot sloeg om en er waren doden te betreuren. Het verlaten zeilschip is weliswaar met wat water in het schip gewoon drijvend aangetroffen. Conclusie: verlaat alleen je schip in het geval dat het echt niet anders kan, niet alleen voor je eigen veiligheid maar zeker ook voor je passagiers. Alleen omhoog stappen in je reddingsvlot is het gezegde.

 

Een heerlijk diner, een heerlijke regenbui, en een uitermate lekker toetje maken van een gewone dag een speciale dag. We gaan uitbuiken op het strand met een boek in de hand en hebben genoeg te zien van de sporters in de lokale kano’s. De Va’a is het eeuwenoude transportmiddel van de Polynesiërs en met de uithouder en drijver is het een stabiele boot. Ze peddelen hier om er races mee te varen maar in de goede oude dagen was het zelfs het transportmiddel tussen de eilanden.

 

Enkele Va’a-ers komen aan wal en beleven hun sociaal moment, wij genieten van het uitzicht, de bedrijvigheid en de sportmensen.

 

 

 

Machinekamer onder water

Heel veel vogels
Heel veel vogels

 

Maandag, 31 januari 2022

 

 

Taravao

 

 

Wakker worden onder een grijs raam. De lucht is vol met regen en blijf nog even op bed liggen. Vannacht goed geslapen en dat is een opkikker, koffie en de krant. De berichtgeving over de storm in Nederland piept op mijn scherm naar binnen en dat zal wel aan het algoritme liggen. Het algoritme denkt mijn dag op te vrolijken met een lekker stormpje en natuurlijk lees ik de trubbel op de Noordzee waar een leeg Duits schip van het anker slaat en tegen een tanker botst. Het Duitse schip maakt water en de machinekamer staat onder, de 18 bemanningsleden worden met helikopter tijdens 9 Bft van boord gehaald. Complicatie is dat het schip met 3 mijl vaart, naar een windmolenpark drijft. De storm houdt dus geen enkele rekening dat het verboden vaargebied is. Hieruit blijkt wat voor een gevolgen een krabbend anker heeft.

 

Na enkele berichten met het thuisfront, trekken we de stoute schoenen aan en gaan op weg naar de heuvels waar Jacqueline een meer heeft ontdekt dat opnieuw door ons ontdekt moet worden. Het is warm en met verende tred lopen we door Taravao heen en komen zo langs de winkels, het ziekenhuis en dan gaat het langs de weg omhoog. Na 6 kilometer en nog eens 6 kilometer naar het meer te gaan besluiten we om te draaien en terug naar de boot te marcheren. Het landschap is weelderig groen, grote diversiteit met vreemde bomen en struiken voor onze contreien maar hier uiteraard heel gewoon. Prachtige bloemen, flathoge palmen, vetplanten en veel soorten opvallende vogels. Op specht-lijkende vogels, vogels met verschillende kuiven, rode staarten en gele snaveltjes. Wandelen in de verhoging en nu kun je duidelijk de Isthmus zien, aan beide kanten de zee. Aan beide kanten een rollende zee met witte brekende kammen, wat vreemd lijkt maar de deining ofwel de swell geeft vreemde effecten en het zijn daarom niet de windgolven die voor de branding zorgen. De weg door Taravao is druk en merk dat het een duidelijke regio functie heeft want er zijn drie grote supermarkten (Carrefour, U-markt en de Champion). De warmte van de passerende motoren omhullen je met uitlaatgassen en toch heeft het wel iets, genoeg te zien.

 

Terug aan boord vatten we het plan op om een eigen barbecue te houden met de restanten van gisteren en rusten heerlijk uit op het schiereilandje met een rokend vuurtje. Niels en Jade komen even voorbij om te zwemmen en een praatje te maken. Een oude Chinese mevrouw komt met kruiwagen en een provisorisch visgerei langs en hengelt haar maaltje bij elkaar. Een nog oudere Chinese man met stok komt bij zijn vrouw kijken en ze lopen gezellig samen terug. Vriendelijk zwaaiend met een gulle lach. Jacqueline zegt me, dat het mooi is om zo te kunnen leven als je oud bent. Ik ril bij de gedachte, daar ben ik nog helemaal niet aan toe en ik zou me volledig afgesloten voelen van de dynamische samenleving. Dan maar klagen dat ik het zo druk heb.

Verweggistan

Verweggistan

 

Zondag, 30 januari 2022

 

 

 

Taravao.

 

Het regent de hele nacht, veel weerlichten en af en toe een flinke donderklap, maar ook regen in de ochtend. Ik ben er sloom van, en het nodigt niet uit om buiten in de kuip te zijn. Met de contacten via WhatsApp hoor ik van de voorspelde storm in Nederland en besef me dat ik meer inzit over thuis dan de zorg hier in Polynesië.

 

Ter voorbereiding van een barbecue gaan we boodschappen halen bij de Carrefour. Voor ons als simpele zeilers in Verweggistan naar een gigantische winkel en weten nu al dat het een van de grootste winkels zal zijn voor de komende tijd. Jacqueline heeft een andere belangstelling voor het assortiment dan ik, zodat we afspreken dat we ieder ons eigen gang gaan. Logisch dat ik naar de eerste levensbehoefte ga zoals worst, hamburger, eendenborst, ingrediënten van de salade en de wijnen. We lopen de weg terug naar het haventje en vinden er een knusse zeilschool waar met Optimisten nog veel zeilplezier valt te beleven. Ook de aankondiging dat elke dag vertrokken wordt voor een duik. Aan boord maak ik de salade en rapen samen de spullen bijeen voor een agressieve bezettingsaanval op het plaatselijke strand. De landing lukt, de vijand heeft zich dieper in het land verschanst zodat we de kans krijgen om een eerste kampement op te slaan. De Copp (barbecue) wordt op temperatuur gebracht met wat houtskool en al snel krijgen we versterking van Jade, Linette en Niels. Heerlijk droog weer na de vele regenbuien van afgelopen nacht en deze ochtend, praten we bij over de plannen voor de komende tijd. De Stormalong heeft het plan om richting Canada te gaan, wij blijven bij het plan West-gaande.

 

Enkele collega schippers zeggen goedendag en komen hier om wat te zwemmen en in de kom met een touw aan een tak van een boom over het water te zwieren. Ik neem het plan op om enkele verhalen van wereldzeilers te verzamelen door een vast stramien van vragen op te stellen, leuk project.

 

Na de wijn en het vlees varen we terug naar de boot waar het al snel avond wordt. Het zeilersleven is alle hevigheid begonnen.

Orkaanresistente ankerplaats

ankerplaats
ankerplaats

 

Zaterdag, 29 januari 2022

 

 

 

Taravao

 

 

De eerste dag op een ankerplek is een dag van verkennen en langzaam de cirkel om de boot in je opnemen. Het begint natuurlijk om de bijboot uit de kast te halen en opblazen. De buitenboordmotor erop en een proefrondje varen. Ik tokkel mooi langs de geankerde schepen die langzaam wakker worden in hun ritme. Het haventje is klein maar heeft wel mogelijkheden om de boot op de kant te zetten. Verschillende mensen leven gewoon verder op hun boot ondanks dat deze op de wal staat. Klussen zoals onderwaterschip, schroefas en roer reparaties, het is nodig maar lijkt me wel stikbenauwd. Op een schip met dikke zwarte landbouwfolie zie ik onder het zeil teken van bewoning. Een mevrouw zwaait me goedendag, wat zal het daar warm zijn. Ik vaar terug om te melden dat de bijboot plus motor het goed doet.

 

Nu de ontdekkingsreis naar Taravao met de supermarkt. In de winkel enkele boodschappen voor de uitgebreide lunch en doe mijn telefoontje naar Nederland via de WhatsApp. Met het rubber terug naar de Queen B waar we na de koffie nog een rondje maken om de omgeving te leren kennen.

Taravao is een ideale ankerplek, een waar orkaanresistente ankerplaats, omgeven met bergen en een rif. De baai is groot genoeg voor een vijftigtal schepen met goede houvast voor het anker. We varen langs de rand van de baai en treffen een geschikt strandje om morgen een barbecue te houden en zullen de Stormalong uitnodigen.

 

Rond 1400 uur de uitgebreide lunch en na het eten een aanvang met het poetsen van de romp. Het zwart van de stootwillen zit diep ingewreven in de gelcoat en het zal nog een hele klus worden om het eruit te krijgen.

 

Heerlijk om in de kuip de avond te zien vallen, de rubberbootjes die op zoek zijn naar een borrel en zie verschillende schepen met meerdere bezoekers.

Wasgoedreclame blauw

De Isthmus Taravao op Tahiti. mooie overzichtsfoto.
De Isthmus Taravao op Tahiti. mooie overzichtsfoto.

 

Vrijdag, 28 januari 2022

 

 

Marina Lotus – Taravao

 

Het geluid van de donder rolt door de lucht, bliksemflitsen verlichten de bergtoppen die met donkere wolken omhuld zijn. Gelukkig zijn we op tijd op de ankerplek en hebben we het verste punt van Tahiti, wat we willen zien, bereikt. Van nu af aan alleen maar West, met de wind mee, de kermis van andere mogelijke weersomstandigheden voortaan achter ons aan. Het is maar net zoals je het bekijkt.

 

Vannacht heerlijk geslapen zonder het gekreun en gekraak van de lijnen op de steiger en ik word met een heerlijk zonnetje in de kuip begroet. Ja, ook Jacqueline als een zonnetje maar dat is een prettige bijkomstigheid. Na het ontbijt de lijnen losgooien van de ankerboei en varen naar de Pass waar aan beide kanten weer indrukwekkende golven aan het opbouwen zijn. De surfers doen zich tegoed aan de krullende hoge kammen en proberen op het goede moment op de plank te staan om van de golf tientallen meters af te rijden. De begeleidingsschepen doen goede zaken met het brengen van deze surftoeristen, een evenement omrand met romantiek. Enkele mooie meiden in bikini wachten op de stoere jongens, waar de golven bij het navertellen, met het uur groter bij worden.

 

Voor ons is het de derde keer dat we dit traject varen naar de kaap waar we richting Oost draaien naar de Isthmus. De windversnellingen doen hun werk tussen de bergen en krijgen, weer een stuk met 18 knoop wind tegen. De motor van de Queen B duwt ons door de hoge swell en de windgolven. Ik kan het niet laten om op stukken van het traject de genua bij te zetten en zelfs het grootzeil om toch het idee te hebben dat er gezeild kan worden. De draaiende winden en de variabele windkracht zorgt ervoor dat ik lekker bezig ben maar met weinig nut. De motor zoemt lekker door.

 

Vlak bij de ingang naar Port du Phaeton is de pass Teputo. Het is rustig weer maar ben zeer onder de indruk. De doorgang is smal en gelukkig erg diep maar de brekende golven vlak naast de Pass zijn van een speciale categorie. Wit, wasgoedreclame blauw, rollers, 4 to 5 meter hoog breekt naast de Queen B op het rif. Dat plateau van minuscule schelpjes waar het water op breekt, moet helemaal murw schoongespoeld zijn. Met een paar slalommen rond een paar ondieptes komen we bij het ankergebied waar een twintigtal schepen hun draai hebben gevonden. De Stormalong is niet aan boord en zoeken zelf een ankerplekje in de ruimte tussen de andere schepen. Het anker uit, ik jaag er 30 meter ketting achteraan en hebben meteen beet. De Queen B ligt vast.

 

Vrij snel hierna komen de onweerswolken en de rollende donder over ons heen. Eerst even op ons gemak komen daarna de verkennende ronde.

 

Vier maanden onvoorwaardelijk

jachthaven Taina
jachthaven Taina

 

Donderdag, 27 januari 2022

 

 

Papeete - Taina

 

Een mislukte foxtrot is de reis voor vandaag te noemen. Een paar mijl vooruit en dan weer terug. Het is snikheet bij vertrek uit de haven en voor mij heeft het al veel te lang geduurd. Het ligt ook aan mij want heb de omgeving verteld dat we om 11 uur vertrekken naar Taina. Er ligt een catamaran voor onze box zodat ik gisteren al gevraagd heb of ze de catamaran, om 11 elf uur, willen weg leggen. Het antwoord is ja maar ik zie niemand om 11 uur. De motor loopt al en de lijnen zijn zoveel mogelijk los, de stroomkabel aan boord, waterslang opgerold, de navigatieapparatuur aan en niemand in de boot voor ons. Gilles had ook al beloofd om aanwezig te zijn bij vertrek maar hij zal het te druk hebben gehad. De Canadese buurman komt helpen met een paar echte zeilershandschoenen aan. De charterkapitein komt om kwart over elf en draait de boot snel weg en met een duw van de Canadees, vaart de Queen B eindelijk zijn gevangenis uit. Vier maanden onvoorwaardelijk tussen een paar meerpalen en een krakende steiger die op en neer gaat met de hekgolven van de ferry’s.

 

Vanochtend een paar data kaartjes gehaald voor het internet en tweetal taartjes voor de koffie onderweg. Verwennen moet je zelf doen. Er komt een beetje witte rook uit de uitlaat maar gelukkig is dat snel weg. Het zal voor de motor ook weer wennen zijn, toch maar eens navragen of dat het een voorbode is voor meer ellende. In de kom van de haven waar de Ferry’s liggen, de Cruiseschepen, de marineschepen en de containerschepen brengen we samen de willen en de lijnen naar de kuip om alles aan dek op te ruimen. De knopen in de lijnen zijn keihard geworden door het wringen van de swell en de inwerking van de regen en zon.

 

En dan wegdraaien naar de Pass bij de luchthaven waar we een clearance aanvragen. We moeten stand-by blijven maar krijg het idee dat ze op een vliegtuig aan wachten zijn want reactie blijft uit. Bij een volgende oproep krijgen we een toestemming en varen langs de landingsbaan. Even later, helemaal vrij van, stijgt een motorenvliegtuig op en krijgen deze vol in zicht. Dan laveren tussen de geankerde schepen, een 150 tal schepen liggen geankerd en veel schepen zijn onbemand.

We kunnen hier blijven liggen met twee opties, in de haven of geankerd en kiezen dan voor de mogelijkheid om door te varen want het varen smaakt naar meer. De motor loopt soepel en varen door de Pass naar open zee en zetten richting Taravao. Donkere wolken stapelen zich op en de wind draait van mee naar tegen. Op het laatst boxen we met 2,5 mijl voortgang tegen de wind, swell en stroom op. De wind neemt toe naar 32 knoop in een bui en rekenen uit dat het wel eens vanavond 20 uur kan worden voordat we bij de ankerplek zijn. Dikke witte koppen schuim rollen naar ons toe en besluit de boot te draaien richting Taina. Vandaar de mislukte Foxtrot want je denkt veel gevaren te hebben maar je bent niet ver gekomen. Terug, gaat nu snel en het log geeft soms 7 mijl aan en zijn dan ook rond 1700 uur in de pass terug en ankeren bij de eerste beste boei, waar het heerlijk liggen is. Rust aan boord en een prima eerste rit om in te slingeren. In de kuip genieten we samen van een prachtige zonsondergang, een onweer die langzaam over de bergen schuift en de tientallen mastjes die op het water met ons meedeinen. Heerlijk vrij aan een boei, genieten van de rust en onszelf zijn.

Knokken met je kano op dek.

Lekker man
Lekker man

 

Woensdag, 26 januari 2022

 

 

 

Papeete,

 

 

Jacqueline is blij te maken met een opblaasbare en opvouwbare kano zodat we op stap gaan, om te zien waar deze te koop is. Dat valt niet mee want er zijn harde kano’s die voor mij een gruwel lijken op het dek. Denk maar eens scherp aan de wind, briesend zeetje, water spuit over het dek, ik begin lekker in mijn element te komen en dan hoor je de zee tegen je kano op het dek beuken. En vul maar in wie dan op het dek met dat 4 meter lange gevaarte mag gaan worstelen. Dus, op voorhand geen kano of plank op het dek. Maar een drijfsijs met lucht lijkt me een prima idee. Vier winkels geven nul op rekest en met een aanbevelingsbriefje voor een facebook contact kan Jacqueline contact opnemen. Bij het bezoeken van deze watersportwinkels krijgen we een malse bui over ons en dat is goede reden om bij de 3 Brasseurs een pint te gaan halen en een boterham. Daarna naar de winkel voor de laatste boodschappen want we gaan uit de haven vertrekken. Op zoek naar een leuke ankerplek blijven we nog even in de buurt. René de Jong heeft gisteren contact gemaakt en vertelde dat hij een schip van Tahiti naar Fiji mag brengen en of wij dan nog op Tahiti zijn. Een leuke ontmoeting want dit contact is van Curaçao en later Colombia.

 

René ligt al drie jaar met zijn schip op Fiji en is daar behoorlijk ingeburgerd, wordt vervolgd.

De Canadese buren vragen me om te helpen bij terugkomst van hun mooie grote catamaran en beloof om op tijd te zijn. Ze zijn twee-en-halfjaar onderweg en het varen volledig zat. Mevrouw ligt liever met Champagne in een Jacuzzi en dat blijkt zelfs goedkoper te zijn volgens haar. Hij klungelt en repareert de hele dag met kat, hond en twee kinderen. De kinderen willen zich ergens vestigen voor regelmaat en mevrouw wil regelmatig naar een 5 sterren hotel. Het zijn echte Frans Canadezen, zeer gereserveerd in het eerste contact maar komen nu wel los. Het zijn aardige nette mensen maar het schip gaat hoe dan ook de verkoop in. Bij de havenmeester melden we ons af en geef aan dat het misschien de laatste keer is dat we in de Papeete Marina komen. Wie weet en wat ik allemaal hoop en in het hoofd haal durf ik zelfs niemand te vertellen, laat staan aan de havenmeester.

L'O de Bouche

Tikehau geskipt van de route
Tikehau geskipt van de route

 

Dinsdag, 25 januari 2022

 

 

 

Papeete

 

 

Met het voornemen om er een actieve dag van te gaan maken ondanks de warmte. De dieselkannen op de steekwagen en naar de pomp. 3500 Stappen en dat 2 keer met 50 kilogram diesel achter je aan trekkend. Opvallend is de slechte zorg voor de rolstoelers onder ons want ik moet verschillende keren een omweg maken om niet is een gat te vallen of een verhoogde rand tegen te komen. En nu met de speciale sluiting die op de kannen zit de dure vloeistof in de tank van de Queen B krijgen en dat valt niet mee. 27 Kilogram boven de tankdop houden en met een speciale sluiting deze met een hand een knopje indrukken en deze laten steunen op de rand is een uitdaging. Gelukkig helpt Jacqueline me mee maar een waar plezier is het niet. En dan ineens een hele hoop probleempjes tegelijk oplossen. Motor starten, beschermkappen van de klokken af, de bijboot uit het water en laten drogen, vervolgens vouwen. Lijnen opschieten en de rafels eraf branden, fokkeschoot op het schip, de zeilen worden afgeleverd. Boterhammetjes tussendoor. CPN navigatie programma aan de gang, batterijen opladen, rommel opruimen, het log uit de romp trekken en schoongemaakt terug, ik word moe van het opschrijven laat staan van de vermoeidheid in deze enorme warmte in de haven. Jacqueline heeft het warm en besluit de airco een push te geven om het lijf op normale bedrijfstemperatuur te brengen.

 

Met het bestuderen van de wind en golven voor de komende tocht naar Tikehau gooi ik het plan om en vind het verstandiger om wat uitgebreider de eilanden met de wind mee te gaan doen. Tikehau is dan misschien wel bezeilbaar maar wat moet je daarna als de wind maar tegen blijft staan.

 

Niets zo veranderlijk als een Huiskes. We blijven wel nog enige dagen op Tahiti maar gaan wel de havenstoof Papeete uit. Bij de L’O de Bouche eten we uitzonderlijk goed, wat is de kwaliteit van de Franse keuken uitzonderlijk. Fabuleux zullen we maar zeggen.

 

Om de mensen achter de tapkast van de Retro niet teveel teleurstellen gaan we nog een afzakker halen om deze productieve, extra warme dag in alle rust af te sluiten.

Donderslag

Brouwerij 3Brasseurs
Brouwerij 3Brasseurs

 

Maandag, 24 januari 2022

 

 

Papeete

 

 

Gilles klopt op de romp voor de reparatie van de zeilen. Met de auto naar Pirae, ergens in een verloren hoek met een berg rommel voor de deur tref ik op een zolderkamer een prima uitgeruste zeilmaker. Ocean Sails begint direct de zeilen af te keuren zodat de reparatie groter kan worden. Ik weet dat hij gelijk heeft maar mijn zeiltjes vervangen zou wel eens een onderdeel van de toegang tot Nieuw Zeeland kunnen zijn zodat ik beter hier kan repareren en pas later nieuwe zeilen te kopen. De toegang tot Nieuw Zeeland is 50.000 NZ$ repareren of aanschaffen van materialen. Enfin, na wat op en neer gesjoemel repareert Gilbert de UV-filter op het zeil en hij maakt twee reparaties aan het zeildoek.

 

Nu terug naar de boot waar al snel Thera aanwezig is om de onderkant te doen van de boot. Het ziet er schoon uit gezien van de steiger maar nadat ik zie wat er voor een schelpen van de romp naar beneden dwarrelen, ben ik nu zelf een onderdeel van een waar verborgen rif onder de boot. Ik spring in het water, met snorkel, om zelf te controleren en zie veel grote schelpen, heel veel schelpjes, en op en neer zwaaiende koraalachtige structuren. Unesco waardig en besluit om geen bekendheid te geven want anders moeten we blijven liggen. Thera, schraapt en schraapt, gebruikt mijn uitvinding van stok met krabber, het glas en zijn eigen spullen. De boot verleggen om de bakboordzijde van de wal af te krijgen en hem de ruimte geven. Wat een werk en ben blij dat dit werk voor mij wordt gedaan.

 

De was wegbrengen en bij de Chinees primer kopen met verf, een dieseltank met diesel bij de pomp en bij de Brasseurs een koffie en dat allemaal in een warmte waarbij ik Suriname maar een koud land vind. Het vocht wat ik drink loopt sneller mijn poriën uit dan dat ik het bij kan houden. Totaal lek zullen we maar zeggen.

 

In de boot de uitgebreide lunch en vind de tijd nog om het anker in de primer te zetten.

 

Door de corona in Frankrijk en dat het Franse paspoort de deur tot europa is en vice versa, zijn veel fransen naar Polynesië gekomen om de regels van Frankrijk te ontlopen. De huizenprijzen zijn met 30% gestegen en de appartementen worden verkocht zonder gezien te zijn. Dit heeft tot gevolg dat veel mensen geen huis meer kunnen betalen en de huur niet opbrengen. Voor een tweekamerappartement wordt 1500 $ huur per maand gevraagd en moeten de mensen op straat in Papeete slapen om hun baantje in de stad te houden.

Een scheet in Europa is een donderslag hier. Vreemde wereld.

Ruk aan het koord

Viking Orion nu in de haven
Viking Orion nu in de haven

 

Zondag 23 januari 2022

 

 

Papeete

 

 

 

Een ruk aan het koord en de buitenboordmotor loopt goed, dat was een uurtje geleden wel anders. De tube met vloeibare rubber had me gezegd 24 uur uithardtijd in acht te nemen zodat ik de reparatie gisteren niet kon controleren. Na het ontbijt de buitenboordmotor in de rubberboot en starten. Meteen slaat de motor aan en is direct daarna weer stil. Opnieuw starten en na een 10-tal omwentelingen slaat ze weer af. Conclusie: sproeier is nog gedeeltelijk verstopt. De buitenboordmotor uit de rubber, en op de rand van de Queen B haal ik de carburateur weer van de motor en druk met veel enthousiasme een afspeld speld in het kleine gaatje. Na even wat weerstand glijdt de naald gemakkelijk op en neer en bouw de boel weer terug. Om de droogtijd van de rubberpakking op te vullen doe ik wat dekwerk, vervang een schoot van de kotterfok, ruim de bakskist op, breng de filters naar een droge plaats en drink een bakkie koffie in de kuip. We liggen hier eerste klas op de hoofdsteiger en kunnen alle bewegingen van en naar de schepen in de gaten houden. Soms vraag je af wat doet deze hier en vaak zijn het bekenden die met een dagelijkse groet goedendag gezwaaid worden. De temperatuur loopt van warm naar heet op en het wordt moeilijk om met blote voeten op de steiger te lopen. En dan nu, veel te vroeg volgens de bijsluiter, start ik de motor die direct lol heeft in zijn rijkelijk vloeiende brandstof en me met een glimlachend pruttelend geluid begroet. Weer een klus tot tevredenheid en gaan nu naar de supermarkt “Champion”, met een knipoog naar de komende dagen om een grote voorraad in te slaan. De verse heerlijkheden uit de winkel worden gebruikt voor de lunch. Gewoon genieten van een dag in Papeete samen met de koffie en een Polynesische krant. De krant maakt uitgebreid verslag van de ontdekking van het grote rif en verwacht binnenkort nog meer ontdekkingen en denk dat ze die al weten want de bekendmaking van dit rif is na ander halfjaar.

 

In de middag maak ik nog een wandeling door de heuvels en heb enige moeite met de warmte in combinatie met de kuitenbijter van een heuvel. 8,5 Kilometer met een gemiddelde van 5 kilometer bij 32 graden plus steile heuvel. Aan boord op adem komen en douche me aan dek. De Retro ontvangt me door alvast een glaasje Chardonnay neer te zetten met een uitgebreide gastvrije glimlach. Toch een beetje thuis.

 

Covid-slaap.

Scheur in het zeil
Scheur in het zeil

 

Zaterdag, 22 januari 2022

 

 

 

Papeete

 

Het ei is gelegd. We nemen ons voor om aanstaande donderdag te vertrekken naar de Toamotu’s en moeten daarom echt aan de slag om de Queen B uit de Covid-slaap te wekken. Het is ook nog rustig weer zodat we beginnen met de zeilen in de mast te hangen. Drie maanden geleden had ik Gilles al eens gevraagd om de zeilen weg te brengen maar het bleek enigszins onduidelijk wat er bedoeld werd met de groen UV-cover op het eind van het zeil. Dit is door de tijd erg dun geworden en hangt er in rafels vast aan het onderliggende zeil. Het heeft niets te maken met de sterkte van het zeil maar het oog wil natuurlijk ook wat.

 

Vorige week nog eens gevraagd maar dat zou dan drie weken gaan duren en daar wilde ik ook weer niet op wachten. Dan maar doorzeilen met de zeilen die ik heb en later repareren. Nu het zeil omhoog en wat blijkt de tijd dat de zeilen opgeslagen waren, hebben het groen van de UV nog verder verteerd en wat nog erger is, er zit een scheur tussen het achterlijk en de UV-band in. De eerste tegenvaller en ga meteen Gilles bellen. Tahiti sails heeft echt geen plaats voor een spoedreparatie maar hij vindt een andere zeilmaker die maandag de zeilen komt ophalen. Nu de tijd om de bijboot op te blazen en de naden controleren. Dat valt niet tegen maar de buitenboordmotor start weliswaar direkt maar laat het na een halve minuut afweten. Vuile benzine waarschijnlijk en haal de carburateur uit elkaar. De afsluitring van de vlotterkamer komt in drie stukken mee en is de reden van een lekkage. Heerlijk, je komt van het een in het ander. Niet zeuren en aan de gang. Met een stalendraad die ik uit de staalborstel trek maak ik de sproeier open, met vloeibare rubber maak ik een nieuwe afsluiting voor de vlotterkamer en monteer de boel weer terug. Morgen opnieuw starten. Ik heb er nog geen genoeg van en begin aan een ander kleine karweitjes en neem op welke onderdelen er nog nodig zijn. Een praatje met de Franse buurman die zijn schip verkocht heeft, die blijken te zijn uitgevaren, hebben alles wel gezien, de kinderen willen de rust van school en vriendjes. Een beetje weemoedig vertelt hij zijn verhaal en zegt de wijze woorden die ik helemaal begrijp, “een schip moet varen!” en zo niet dan verkopen!

 

Een doorn in het oog is het roestige ploegschaaranker op de boegrol, een stuk ketting waar de O2muizen aan hebben gevreten. Ik zaag de roestige ketting af totdat er een verse ketting tevoorschijn komt en begin aan het ontroesten van de ankerbladen. Dat is nodig, het is een reserveanker en wordt eigenlijk nooit gebruikt zodat de wind, golven, zout, en eindeloze tijd zijn werk doen door gewoon op de boegrol het proces van vergaan in te zetten. Plakkaten met gelaagd roest klop ik eraf en schrijf zinkverf bij op het lijstje.

De regen is vandaag opnieuw uitgevonden en met verschillende moessonachtige buien moeten we de werkzaamheden onderbreken. Toch geniet ik van dit contact met de natuur, het nemen zoals het is, de WhatsApp contacten tussendoor zoals commentaar geven op de openhaard van een vriendje van me, 15543 Kilometer geeft een wereld van verschil in beleving en in 11 elf uur tijdsverschil.

 

Binnenkort gaan we de datumgrens over en zal er een dag van ons mooie leven gestolen worden, of ligt dat weer anders?  Na de buien ga ik op pad met een boodschappenlijstje maar kom met niets thuis. Winkels om 1600 uur dicht. Mooi de tijd om toeschouwer te zijn bij een concours de pétanque. Wat een kunstenaars, zo trefzeker dat ze de bal van de anderen weten weg te kegelen. Dan denk je dat je een mooie bal dichtbij het rode balletje hebt liggen en dan wordt deze genadeloos weg gekegeld. Is golfen toch wat menselijker

Nieuw Koraalrif ontdekt

Roosvormig koraal
Roosvormig koraal

 

Vrijdag, 22 januari 2022

 

 

Papeete

 

Een trouwe lezer maakte me attent op een bericht over een nieuw rif bij Tahiti. Hieruit blijkt dat de nieuwsgaring vanuit Nederland beter is dan de berichtgeving vanuit hier. Dank aan Reuters. Hier komt het nieuws en moet natuurlijk anderen de eer geven met andere woorden ik ga hier het auteursrecht geweld aan doen maar zoiets interessants kun je niet laten liggen. Er is een “ongerepte” reusachtige roosvormig koraalrif ontdekt voor de kust van Tahiti. Onaangetast door klimaatveranderingen, 3 kilometer lang en diep genoeg om het te beschermen tegen de verblekende effecten door de opwarmende oceaan. Heel bijzonder is dat het op een diepte van 30 tot 60 meter ligt, de meeste liggen normaal gesproken op een diepte van 25 meter.

 

Tijdens een duikexpeditie ontdekten de duikers gigantische rozenkoralen met een diameter van twee meter, als het ware een kunstwerk.

Koraal leeft in symbiose met microscopisch kleine algen die het koraal van voedsel en kleur voorzien. Wanneer het koraal last krijgt van stress, bijvoorbeeld hogere watertemperaturen of vervuiling, verliest het koraal zijn kleur, de zogenaamde verbleking.

We weten zoveel over de sterren, lichtjaren van ons af, en zo weinig nog over onze eigen zeebodem zodat er in de nabije toekomst nog wel meer van zulke meldingen mogelijk zijn.

 

Vanochtend mezelf weer losgelaten op de berg en krijg het gevoel dat de conditie zich begint op te bouwen. Het is wel warm om de berg te bedwingen. Aan boord doen we niet zoveel vanwege de warmte, ik noem dat lamlendigheid en neem me voor om morgen meer te gaan doen. Tijdens lunchtijd een kop koffie drinken in een chocolaterie. Het is leuk om de bedrijvigheid achter glas te zien, de “maître chocolatier” staat als een Gordon Ramsey de keuken te bestieren.

 

Via de Marina website van Samoa heb ik de vraag neergelegd over de papierwinkel maar nog niets gehoord. De almanak in de hand om bij gunstig weer een paar eilanden te kunnen bezoeken. Met van alles en niets bezig.

De buien jagen elkaar achterna

Ciceron, meesterspion
Ciceron, meesterspion

 

Donderdag, 21 januari 2022

 

 

Papeete.

 

 

 

Er komt een dagelijks ritme in het leven. Vroeg opstaan en ontbijten vervolgens de wandeling. Jacqueline last een rustmoment in vanwege een val gisteren waar ze haar knieën en elleboog heeft beschadigd. Vervelend voor haar en ik ga toch maar het rondje doen. Eerst twee zakken met vuil naar de algemene bak en via de straten van Papeete naar het beginpunt van de wandeling. Het worden twee rondjes en daarom ook twee keer de klim. 8,5 Kilometer met een gemiddelde van 5,4 kilometer, waarin twee keur een heuvel van 160 meter in zit. Ik ben tevreden en dat smaakt naar meer. Rond 10 uur zit ik een beetje tam in de kuip aan de koffie met koek. Vader belt me trouw en brengt me op de hoogte van wat minder vrolijk nieuws. Erg vervelend maar ben wel blij met de whatsapp, een verbinding die de andere kant van de wereld heel dichtbij weet te brengen.

 

Na het uithijgen wacht de klus van de watertank. De tank is van aluminium en produceert al jaren een soort van wit zand. Ik verwacht aluminiumoxide samen met kalk, niet prettig want het verstopt de leidingen als we op zee varen. Deze keer een rigoureuze uitvoering, de twee standbuizen los, de gever van de watermeter eruit. Nu met een stuk elektriciteitsbuis gekoppeld aan een waterslang en deze via de waterfilter naar de pomp om de tank leeg te trekken en als het ware te stofzuigen. Vier keer het filter wisselen vanwege het gruis wat opgezogen wordt. Een voldoening brengende klus en heel toevallig juist voor het diner klaar.

 

Frans boek lezen en deze keer de geschiedenis van Ciceron, de spion die de geheimen van de Engelsen verkocht aan de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. Ciceron was de schuilnaam en deze man was een meesterspion, jammer voor hem maar voor de lezer leuk te lezen dat hij na de oorlog pas bemerkte dat hij uitbetaald was met vals geld. De Duitsers hebben op deze manier gratis informatie weten te verzamelen. Ciceron heeft na de oorlog nog bij Adenauer geprobeerd verhaal te halen maar dat is hem niet gelukt. Een mooi staaltje de bedrieger bedrogen.

 

De buien blijven elkaar najagen en regelmatig moeten we in de kuip een droog plekje zoeken. Het is niet anders en Gilles de bootoppasser en klusjesman komt aangeven dat de romp van de Queen B pas maandagochtend schoon gemaakt kan worden. We blijven dan maar liggen, tijd genoeg zullen we maar zeggen.

Mislukte oogst

Satelliet opname van de eruptie
Satelliet opname van de eruptie

 

Woensdag, 20 januari 2022

 

 

 

Papeete

 

Opvallend is dat het nieuws over de uitbarsting van Tonga in Nederland veel beter is dan hier op Frans Polynesië. Ik hoorde van vrienden en kennissen van de explosie en wat daar de gevolgen van zijn. In eerste instantie was ik verbaasd, ik kon alleen maar antwoorden met niets aan de hand. Er was geen asregen, geen vloedgolf totdat ik actief ging googelen. Er is een vloedgolf geweest in Papeete van 30 centimeter zodat dit geen probleem was. Asregen: niets van gemerkt want deze waait mee met de tradewinds en daar zitten wij aan de hoge kant van. Al met al voor ons geen probleem maar voor de Tonganen wel. Een explosie zoals die in tientallen jaren niet is voorgekomen, gelukkig onderwater maar toch een eruptie van 30.000 meter hoog. De asregen is getemperd door het gepasseerde water maar toch indrukwekkend. Een onderzeese communicatiekabel is gebroken zodat er alleen maar satelliettelefoon gebruikt kan worden en vliegverkeer is door de as zelfs gevaarlijk. Frans Polynesië heeft hulp gestuurd als buurland. We zijn op Tahiti gewaarschuwd om alert te blijven op een mogelijke extra eruptie die nog een vloedgolf zou kunnen veroorzaken. Nu worden de bordjes van Tsunami vluchtroute erg actueel. Wordt vervolgd.

 

Ook de boeren op Tahiti zijn aan het klagen vanwege een mislukte oogst door de regen. Het is regenseizoen maar je hebt regen en regen. Het regent zelfs veel in het regenseizoen nu zodat de oogst van enkele weken werk als verloren moet worden beschouwd. Tomaten, komkommers, sla, courgettes zijn de voornaamste gewassen. Gelukkig blijft hier alles het gehele jaar groeien en zijn ze niet afhankelijk van 1 oogst.

 

Met het zoeken naar nieuws, hier in Polynesië, ben ik niets over de dubbele Rietberger van Ali B tegengekomen en dat is voor mij een reden om toch met het Nederlandse nieuws op de hoogte te blijven.

 

Linnet, Jade en Niels komen met de lunch en de middag vliegt gezellig voorbij. De middag afsluiten met een drankje bij de Retro en de krant lezen terwijl het grootste deel van Nederland nog slaapt.

Cadeautje van de Gaulle.

Schuilen bij TNTV
Schuilen bij TNTV

 

Dinsdag, 19 januari 2022

 

 

 

Papeete,

 

 

Bijtijds opstaan en de wandeling van 5 kilometer maken. Het gaat al beter als twee dagen terug en denk dat de jetlag overwonnen is. Ik voel me een stuk actiever en krijg plezier in het doorstappen tegen de steile helling. In de afdaling krijgen we een heuse moesson over ons heen en vinden net op tijd een afdakje bij de studio van de Polynesië-televisie TNTV. Een auto komt binnen rijden en parkeert deze in een vrij vak. De dame komt moeilijk uit de auto vanwege de keuze: wat eerst? Nat worden en dan de paraplu of paraplu uit de auto met een onmogelijke uitstap procedure. Het wordt de schier onmogelijke uitstapprocedure en ze sprint halfnat de studio binnen. Even later is ze terug en moet haar auto uit het vak zetten want deze zal wel voor de directeur gereserveerd zijn. De hele procedure gaat weer opnieuw, nu is ze zeker nat. Het blijft een halfuur regenen en bij het nadruppelen maken we de wandeling af om vervolgens naar de winkel te lopen waar we weer een regenbui over ons heen krijgen. Tijd zat en gewoon wachten op droog weer lopen we wat later naar de boot. Wandeling in de vroege ochtend van 6,5 kilometer.

 

De televisie wordt betaald door de staat en is een cadeautje van president de Gaulle in 1965, die dit medium aanbood als een soort van tegenprestatie vanwege de kernproeven. De uitzendingen gebeuren in twee talen het frans en het polynesisch. Door de satellietverbindingen kreeg het France Première heel wat concurrentie van omliggende landen. Ook  Canal+ is erg populair geworden.

 

Aan boord koffie en volop aktiviteit zoals poetsen en lijnen verleggen. Jacqueline is mijn garderobe aan het uitdunnen en zie meer in de vuilniszak verdwijnen dan er wordt terug gelegd. Ik kan maar moeilijk afscheid doen van broeken want ze zien er dan wel niet uit maar je kunt er nog prima mee klussen is mijn gedachte. Deze stelling krijgt geen kans en zal het de rest van de reis met een goedgekeurde zwembroek moeten doen.

 

Een heerlijk diner in de kuip met koffie wordt weer eens verstoord door een heftige regenbui. Ondertussen contact gelegd met vrienden in Nieuw Zeeland, Fiji en Nederland. Wat is de wereld klein.

Vintage collectie

Paul Gauguin met vaste plek in Papeete
Paul Gauguin met vaste plek in Papeete

 

Maandag, 18 januari 2022

 

 

 

Papeete

 

 

Eén van de discipelen van Jezus zit achter een tafel inclusief gecopieerde baard van de heer zelve met een houten kruis. Een tafel met een aantal A-viertjes met de namen die voor voedselhulp in aanmerking komen. Een lange rij van geduldige wachtenden achter hem. Ik spreek de kerkvorst aan en vraag of dit betaald wordt door de kerk of door de staat. De kerk beantwoord de man en ik doneer direct een gift. De man kijkt me heuglijk verbaasd aan en een grote lach verschijnt op zijn gezicht. We hebben een kleine goede daad gedaan vandaag zodat de dag niet meer stuk kan. Vanochtend al vroeg uit de veren en op de markt een stuk tonijn en wat groenten gehaald. Op de boot koffie drinken en dan de voorgenomen dagelijkse wandeling van 5 kilometer met een hoogteverschil van 170 meter. Het lijkt weinig maar ik zal je verzekeren het gaat steil omhoog en ook steil omlaag zodat het een uitdagende wandeling is gezien mijn conditie.

 

Na de wandeling naar de boot voor een middagdiner, opruimen van de onderdelenkast. Wat een rommel draag je mee en durf bijna niets weg te gooien. Een vintage collectie elektronica met aansluitkabeltjes van apparaten die de Eerste Wereldoorlog nog meegemaakt hebben. Ik kan er geen afscheid van nemen maar kom wel uit de strijd met een paar prima verlengstukken voor de stroomaansluiting op de steiger. In de kuip monteren en je krijgt een heerlijk overzicht over de steiger met een Amerikaanse Amel die in paniek zijn schip aan het verleggen is. Er spreekt weinig ervaring uit zijn handelen maar wil volgende week via Samoa naar Fiji varen. Ben benieuwd want eigenlijk zit alles tegen zoals het weer en het stormseizoen. Toch kriebelen dit soort verhalen van zou het dan toch kunnen? Waarom wij niet?

 

Lineth en Niels nemen contact op dat ze in de buurt zijn en spreken af om binnenkort een borrel en hapje te gaan doen. In de stromende regen spuit ik wat zeepsop op het hoofd en laat de moesson de rest doen. Toch lekker.

Armoede

Clochards
Clochards

 

Zondag, 16 januari 2022.

 

 

Papeete

 

 

Met een verende tred stappen we op deze vroege zondagochtend door de stad voor een eerste wandeling. De levendige markt is volop aan de gang met de bloemenverkopers, de groenten en de visverkoop. Bij de kerk komen we in aanraking met de bittere armoede op het eiland. Man en vrouw liggen onder een paraplu op de stenen vloer te slapen. Bedelaars op straat, een man zit op zijn hurken midden in de straat zijn grote boodschap te doen en de gaarkeuken doet goede zaken met zijn gratis maaltijden die uitgedeeld worden. Wat ben ik bevoordeeld in deze wereld, wat ben ik rijk ten opzichte van deze mensen die tussen wal en schip zijn geraakt. Het doet me pijn maar weet er geen raad mee.

 

We wandelen verder het rondje van 7 kilometer langs de openlucht kerk die al aardig vol raakt en stappen de steile heuvel op waarna de daling ingezet wordt. Even de bene strekken met een stevig traject om de conditie weer eens op te krikken voor mij.

 

Aan boord een hapje eten, dek poetsen en bovendien kalm aan doen want merk aan mijn lijf dat ik nog lang niet de oude ben.

Trommelvlies

Efteling rij
Efteling rij

 

Zaterdag, 15 januari 2022

 

 

San Francisco – Tahiti, Papeete.

 

 

Het is maar 8,5 uur van San Francisco naar Papeete, toch voel ik me geroosterd. Wat een tocht en het gaat me steeds meer tegenstaan. Dan waren die tochtjes uit de goede oude doos naar Shanghai peanuts vergeleken met deze onderneming. Ik probeer rustig te blijven maar dat lukt slecht. De camera van het neuswiel laat zien dat we met het wiel in plassen met water duiken bij het landen. Het gaat goed maar de voorspellingen van hevige regenval en storm worden hiermee bewaarheid. De Swell moet in de haven staan en Gilles heeft met een waar spinnenweb van lijnen de boot vastgelegd aan de steiger. We worden op de hoogte gehouden met enkele filmpjes die hij via WhatsApp heeft gestuurd. Hoe zullen we de boot aantreffen?

 

Uit het vliegtuig worden we als vee in een Efteling rij gedreven en schuiven voetje voor voetje op naar het eerste loket voor een stikker met zakje om vervolgens weer in de rij te staan. Het gaat bij mij niet zachtzinnig en al gauw lijkt mijn stokje tekort te zijn. De stok gaat de neus in en drukt pijnlijk tegen het trommelvlies waar pardoes mijn gehoorapparaat uit mijn oor duikelt. Ik nies en proest en voel een vervelende napijn. De dokter of misschien commando-arts doet het wat kalmer aan met het andere neusgat en ga met de beweging van mijn hand op de neus om alles weer in gelid te zetten op weg naar de volgende hindernis. De Douane en eindelijk vraagt deze man na alle toestanden naar de PCR test. Met een duim omhoog laat hij ons door en komen in de hal twee uur na de landing van het vliegtuig. Émilié, de taxidame is alweer voortvluchtig en we moeten 10 minuten wachten op haar. Een spraakwaterval, het Papeete nieuwsblad in 10 minuten krijg ik over me heen gestort. Het voelt als thuiskomen.

 

Gilles staat op de steiger en ontmoeten een Nederlander Ruud waarmee we een praatje maken en bewonderen de lijnen om het schip. Gelukkig zijn alle zwarte scenario’s niet uitgekomen en treffen de Queen B alsof die vorige week is verlaten. Tijdens de hevige regenbuien als het ware een moesson gaan we een paar uur plat om bij te slapen.

 

Na het slaapje een broodje eten bij de Retro, bar café en maken een kleine wandeling naar de winkel voor een boodschap. Het zal weer wennen worden maar dat wordt meer veroorzaakt door de Jetlag dan door de omgeving. Het is erg vochtig, in de boot, buiten de boot en bovenal onverwacht warm. Rond 20.00 uur val ik direct in slaap en probeer het slaaptekort in te halen.

Een echte bofkont.

Een echte bofkont.

Vrijdag, 14 januari 2022

 

Vlijmen – San Francisco

 

 

 

 

Ineens een heleboel dingen tegelijk terwijl we goed voorbereid zijn maar wat denk je van: de stekker uit de stopcontacten, Internet stil, laatste restanten uit de koelkast en de binnendeuren open om het vocht de kans te geven om zich door het huis te verspreiden of voorkomen we hiermee het vocht?

 

Dirk staat exact kwart voor acht voor de deur en met het achteruit rijden frommelt hij de nummerplaat van Jacquelines auto op tot een verkreukelde krant. Dat begint uitstekend met een glimlach.

 

En dan begint het reizen, sjouwen met de tas van de auto naar roltrap. Saldo laden van de NS kaart en de automaat voor het opwaarderen werkt niet zodat er kostbare minuten verloren worden van tijd zat. In de 3 minuten te laat trein, de mondkap op en ik word terechtgewezen op de maatregel die er voor bijna niemand meer toe doet. Wat een discussies en zijn we allen, illegale thuisdrinkers geworden.

 De rugzak op de rug, de zware tas over de schouder met een persoonlijke tas inclusief opschrift: ”ik heb geen talent voor ondergeschiktheid” voor de laptop en boek. In Breda zitten we weer in de trein, op weg naar Rotterdam.

 

 

In de lounge van de Thalys krijgen we een kop koffie, wat een service. Onze plaatsen zijn bezet met mensen die wel eenzelfde stoelnummer hebben maar in de verkeerde wagon. Met een beetje passen en meten is het plaats wisselen voor hen, wij zitten met vieren aan een tafeltje en het geeft wat weinig beenruimte.

 

Aan de tafel zit een koppel waar mevrouw zeer geïnteresseerd is en de man ongeïnteresseerd op de laptop ligt te hakken.

 De Thalys stormt door de mist op weg naar het zuiden. Paris, here we come.

 

Buiten de TGV de eerste controle van de QR code, taxi staat klaar en worden door een rustig Parijs naar Orly gebracht. En dan het vliegveld, de klaagzang over het telkens tonen van documenten die al een paar keer gecontroleerd zijn, zal ik jullie besparen. QR-code, Etin, ESTA, vaccinatiebewijs, uitprinten van sticker voor de tas, opvragen bij een loket voor het ticket, in de verkeerde rij en dan terug opnieuw achter aansluiten, alle papieren opnieuw controleren. Bijna lachwekkend en kan met moeite de slappe lach inhouden hoe inefficiënt de zaak behandelt wordt.

 

Na de bagagecontrole weer controle van de Covid. Ik ben het helemaal zat van het staan in rijen met de onbegrijpelijke vragen. En dan koffie met een broodje en dat is dan weer een rij. Eindelijk aan de beurt en dan blijkt de mooie dame maar 1 ding tegelijk aan te kunnen. Eerst de broodjes dan alle tijd voor de koffie en dan alle tijd voor de bon.

 

Instappen, en het enige wat je kunt doen is zitten, eten voor de afwisseling want smaken doet het niet, water drinken en films kijken. Elf uur later zijn we in San Francisco en dat lijkt leuk maar dat is het helemaal niet. In Canada kan je blijven zitten maar hier in de USA moet je met alle papieren opnieuw inklaren, en uitklaren. Voor een halfuur heb ik mogen genieten van de flower power omgeving. Where are you going? To San Francisco wouw wouw wouw…. Maar het is helemaal niet te wouw want het geeft alleen maar stress en zeker niet reizigers-vriendelijk. Terug in hetzelfde vliegtuig op dezelfde stoel met de mooie dames naast me. Ik ben een echte bofkont.

Negatief is positief

Negatief is positief

 

Donderdag, 13 januari 2022

 

Vlijmen.

 

Afscheid nemen van de echte kleine kring. De kleinkinderen, de zonen met schoondochters en al eerder de dochter. Zoals altijd een hoop herrie met veel verhalen en lachen. Rond halfzeven breken we op want er moet nog een PCR-test gedaan worden. Deze moet 24 uur van te voren gemaakt zijn, en uiteraard negatief getest want anders heeft de reis geen zin. We krijgen al snel de uitslag en blijken allebei negatief te zijn. Negatief ben ik al jaren en toch ben ik blij met de bevestiging van mijn negativiteit. We kunnen morgen vertrekken.

Rond de wereld zeiler

Elan
Elan

 

Maandag, 10 januari 2022

 

 

Oudorp, Zeeland.

 

Het grootzeil wordt opgetrokken en de fok uitgerold. Ik zeil weer en dat is onverwacht. Proefvaren met de Champion die Koen wil kopen. Een Elan met veel leefcomfort en prima vaareigenschappen. Een schip van 15 jaar oud maar ziet er prima uit. Koen laat het schip keuren door Olav Cox, een ex-“Rond de wereld zeiler” die van zijn hobby een vak heeft gemaakt door bootjes te keuren. Koen heeft Olav ingehuurd voor de keuring en mij gevraagd om er bij aanwezig te zijn. Die keuring is een uitgebreid verhaal van 6 uur waarbij alle gaten en hoeken van het schip onderzocht worden en de spullen uitgeprobeerd op de werking ervan. Vandaar de proefvaart op motor en zeil, het uit het water takelen van het schip voor de onderwater controle.

 

Natuurlijk zijn er opmerkingen en kleine gebreken maar het ziet er goed uit en ik denk dat we binnenkort weer eens een echte schipper in de familie erbij krijgen want die motorbootvaarders in de familie zijn voor mij geen echte schippers. De boegschroefcolonne doorbroken door schippers met een klepperende fok op groot water, dat zijn ze! En dat er een lauw biertje gedeeld moet worden met zijn tweeen zal voor Koen geen probleem worden. Gefeliciteerd.

 

Zes uur met de handen in de zakken, commentaar geven wat mij heel goed af gaat, maar wat ik niet voel aankomen is dat ik, in en in, koud word en tijdens het koffie drinken op het eind van de dag begin ik te bibberen. Niet gegeten, niet drinken en dat breekt op bij een temperatuur van 6 graden zonder enige verwarming aan boord. Dit zal op de Queen B wel anders zijn.

Zon met een glimlach

Albin Vega onder zeil
Albin Vega onder zeil

 

Zondag, 9 januari 2022

 

 

Dintelmond.

 

Niet alleen afscheid van goede vrienden en familie maar ook van de plezierboot AlbinO. Een geweldige afleiding van de afgelopen periode hoewel de laatste maand er weinig van terecht is gekomen van het zeilen door kou en regen.

 

De kussens recht overeind, kleding van boord en het beddengoed voor de wasmachine en ter voorkoming van ongecontroleerd vocht. De boot is koud en maak de watertank leeg en sluit de afsluiters van het buitenwater af. Dat zal wel genoeg zijn. Ik weet dat het niet ideaal is want het is beter de kranen door te blazen of af te vullen met antivries. Ik drink een colaatje, maak een koffie aan boord en geniet toch nog even van een zonnetje dat zijn glimlach naar me stuurt. Jammer dat ik dit even los moet laten maar de Queen B wacht.

 

De sprayhood, de kuipzeiltjes, grootzeil eraf en eveneens mee in de auto. Wat ligt ze er mooi bij maar ze mag wel een poetsbeurt hebben. Dat wordt een klus voor over een paar maanden.

 

Niet ziek worden, dan leef je langer

Honfleur haven
Honfleur haven

 

Zaterdag, 1 januari 2022

 

 

Honfleur. Frankrijk

 

Onder een stralende zon wakker worden met uitzicht op de havan van Honfleur. De oesterverkoper met de heerlijke witte wijn is zijn tafeltjes aan het dekken. De oudste zoon Dirk heeft Opa uitgenodigd om een hapje te gaan eten in Frankrijk. Koen en ik sloten zich daar graag bij aan maar uiteindelijk zegt Opa de reis af en blijven wij over. Toch gegaan en genieten van een weekendje uit naar Frankrijk waar de “Confinement” anders beleefd wordt dan in Nederland. De telefoon knettert van de berichtjes met Gelukkig Nieuwjaar en dat er geen lock down in het nieuwe jaar mag zijn. Dat lijkt er niet op en dat zal blijken.

 

De Queen B roept ons en hebben daarom de reis geboekt op 14 januari. Het worden drukke gezellige dagen van bezoek, afscheid, goede adviezen en raadgevingen. Loop niet onder de trein, kijk uit met de stormen, wat een lange vliegreis, blijf toch hier, kijk uit voor de corona en nog heel veel goed bedoelde waarschuwingen waar je niets mee kunt. Daarom lezers een heel mooi positief beschouwend Nieuw Jaar en niet ziek worden want dan leef je langer.