Logboek 2021

Verloren oude moer

Stichting jachthaven Muiden
Stichting jachthaven Muiden

 

Vrijdag, 4 juni 2021

 

 

Eembrugge – Muiden

 

Om een weekendje op de boot mogelijk te maken voor Sjoerd en Leanne, en zij de keus hebben laten vallen op Muiden, brengen we de AlbinO naar de haven van Muiden. Vooraf aan het varen is de grote truck van wagens wisselen. We rijden met twee auto’s naar Muiden en laten een wagen achter om vandaar terug naar Eembrugge te rijden. Nu staan er twee auto’s op verschillende plaatsen om gemakkelijk terug te komen als we boot verleggen. We spreken bij de haven af voor een plaats voor de komende 5 dagen.

 

Aan boord is het al snel een routine geworden van spullen laden en op de plek leggen en de motor starten om de haven uit te varen. Voor de brug oproepen en wachten op het non-antwoord. De lampen springen na een tijdje op dubbel rood, dubbel rood en concludeer dat de brug gestremd moet zijn en maak opnieuw een oproep. Geen antwoord maar nu springt de lamp op rood-groen. Waarschijnlijk op een verkeerd knopje gedrukt vanuit de centrale en ben blij dat we niet met een stremming geconfronteerd worden.

 

Het is mooi weer maar wind tegen op de rivier zodat we de motor aanhouden. De pont schuift braaf aan ons voor bij maar bij de uitgang van de Eem begint het warmtealarm van de motor indringend te toeteren en vaar voorzichtig naar de rood-witte 1.50 meter tonnen, om het zeil te zetten. Gelukkig is er genoeg wind om te zeilen maar deze komt uit het noorden zodat we naar de brug moeten kruisen. Het alarm zit me niet lekker en begin tijdens het kruisen de wierpot los te maken en verwijder het filter omdat bij een vorige keer dit bleek te helpen.

Bij het afmonteren valt de messing moer in de diepte van de bakskist en kan een welgemeende vloek niet onderdrukken. Jacqueline aan het roer en moet in de smalle geul tussen de Dode Hond en de wal ook nog rekening houden met de scheepvaart.

 

Uiteindelijk neemt Jacqueline de speurtocht naar de missing mutter over en laveer ik de albino achter een vrachtschip en twee motorboten door die stijf stuurboord blijven varen. Over stag en nog eens overstag en hoor ik gemompel uit de diepte dat ze de moer niet kan vinden maar wel iets anders is tegengekomen. Blijkt dit toch de goede moer te zijn alleen niet herkend door de eerlijke vindster. De wierpot wordt weer compleet gemaakt en blijven lekker doorzeilen op weg naar Muiden.

 

Het wordt een prachtige tocht want de noordenwind wordt door de verandering van richting kustlijn vanzelf halve wind en varen met 5 knoop richting Hollandse Brug. Na de brug het IJsselmeer op waar de wind toeneemt en met een scherp aan de windse koers van de brug richting Pampus begint de AlbinO door het water te slepen en fronst Jacqueline bedenkelijk haar wenkbrauwen. Na de groene ton voor bij het Hooft draaien we met de wind mee en lopen de haven binnen. De motor start direct en het warmtealarm blijft uit. Erik de havenmeester wijst ons een box aan en hebben hiermee een van de mooiste plekjes van Nederland gekregen. De oude en moderne schepen varen in een parade af en aan. De koninklijke jachthaven aan de overkant met roeivereniging, de jachtwerven met de vervaarlijke grote jachten die met de neus naar de AlbinO kijken.

 

De jongelui komen aan en eten samen een hapje in de kuip waarna wij gebruikmaken van de autowissel om naar Eembrugge te rijden en van daaruit naar huis.

 

Mini vakantie

Spakenburg
Spakenburg

 

Woensdag, 2 juni 2021

 

 

Bunschoten – Eembrugge

 

Wakker worden met stralend, windstil weer. Dat is mooi maar een zeiler wil graag een windje en ik kijk daarom met gemengde gevoelens over het water. Een prachtige flonkerende spiegel openbaart zich in het uitzicht. Gewoon wachten op wind lijkt het devies, maar wachten duurt lang.

 

Ondertussen brengt John Jacqueline naar de auto in Eembrugge waar Jacqueline een schoonzusje gaat assisteren naar het ziekenhuis. John komt terug en plaatst zijn wagen op de camperplek en komt in de kuip de laatste rest koffie te drinken.

We kiezen voor het aanslaan van de lichtweer genua en gaan een poging wagen te zeilen op het Eemmeer, maar dat valt flink tegen. Geen zucht wind en start de motor vlak voor de ingang van Spakenburg om de botters in de haven van de andere kant te bekijken. De vaargeul wordt steeds smaller totdat er een moment komt dat ik de AlbinO naar achter moet varen dezelfde weg terug als naar voor. Wat stralen de schepen in deze windstilte een rust uit. Sommige schippers zijn bezig met hun boot, met de eeuwigdurende klussen. De geur van gerookte vis en lak en geïmpregneerde lijnen hangen in de haven. Hoe anders zal het geroken hebben een 100 jaar geleden met de teerverven, de getaande lijnen en het wegkieperen van visafval in het stilstaande havenwater.

Met deze gedachten in het hoofd manoeuvreer ik de AlbinO langzaam achteruit de haven uit, de windstilte helpt me om koersvast te blijven. Met een laatste dot gas draai ik een rondje en vaar de haven uit waar we naar de overkant gaan kijken naar de grote schepen in de haven van de Eemhof. Kapitale schepen die zodanig geparkeerd liggen in de haven dat deze geen kans hebben om even een tochtje gaan varen en breng hen onder in de categorie eeuwige stilliggers. Na de haven draaien we de boot en proberen onder zeil terug te varen naar de monding van de Eem. Dat gaat even goed maar na de lunch is tijd om gebruik te maken van de motor en varen de Eem op terug naar de haven.

 

John en Jennifer zijn een geweldige bemanning en sluiten de tocht af met de eenzijdige communicatie van de brug. Dat wil zeggen met verschillende oproepen naar de brug krijg je geen antwoord en moet je het doen met een lampsignaal op de brug. Jacqueline wacht ons op en brengen JenJ terug naar de camper. Ik blijf aan boord om de motor te verzorgen en de spullen bij elkaar te rapen. Een mini vakantie in twee dagen.

Zendingswerk

Zelende botter
Zelende botter

 

Dinsdag, 1 juni 2021.

 

Eembrugge – Bunschoten

 

Met vrienden afgesproken om een korte midweek een tochtje te maken, gecombineerd met een kaartavond. We varen met de AlbinO naar hun camper die al geparkeerd staat in Bunschoten. Jachthaven Bunschoten is nieuw voor me en kijk de ogen uit als ik de haven doorloop want allerlei soorten van overnachtingen worden hier gepresenteerd zoals kampeerterrein, camperterrein, appartementen, het strand, jachthaven en andere faciliteiten. Leuke plek en loop meteen bij het ophalen van Jennifer en John naar boven om een nacht te boeken bij de havenmeester. Met een vriendelijk woord en wat humor staat hij diverse mensen te woord en het plezier straalt ervan af. Plaats K21 wordt aangewezen en wij vertrekken naar de boot in Eembrugge.

 

De rivier is inmiddels bekend maar blijft leuk om anderen te laten genieten van de ontdekkingen die we in de loop van de tijd op gebouwd hebben. De motor pruttelt lekker en het alarm van de koeling blijft weg zodat het een ontspannen afvaart wordt. Net buiten gaat het zeil omhoog en met een halve wind ruimend naar scherpe wind zeilen we het Eemmeer naar het zuiden onder de brug door om na de brug weer het steven te wenden en tegen de wind in richting Bunschoten te varen. Nu is ook John slachtoffer van de commando’s om de fok te keren en met “klaar om te wenden”, “ree” en “over” zigzaggen we over en door de betonde geul. Even komt er een windvlaag over het water en de boot helt flink over. De bemanning geeft geen krimp en zijn snelle zeilers die het allemaal als gewoon ervaren. Fijn om weer mensen te enthousiasmeren voor het mooie van het varen en het zeilen. Zeilles als zendingswerk, psalmen luiden in de kuip van klaaromtewenden, ree en over, de goeroe(schipper) trekt aan het heilige helmhout en dirigeert de boot naar de heilige graal in de haven. De boeien gedragen zich als richtingwijzers en behoeden de gelovigen voor het vastlopen in de leer. Hoe mooi kun je het maken.

 

Aankomend in de haven is de K steiger snel gevonden maar waar is de box met nummer 21. Met een verkeerde indraai en terug uitvaren draaien we al snel in de goede plek. Een ankerborrel, dek opruimen en een wandeling naar de stad. Botters bekijken, nieuw antiek, charme van de glanzende lak over het geschaafde en gebeitelde hout. De grootte van de schepen hebben er zeker voor gezorgd dat het betrouwbare vissersschepen waren en de verhalen van vergane schepen gelukkig tot een zeldzaamheid beschouwd moeten worden. Stoer, lomp, hoge steven en de mogelijkheid om op een plaat te kunne stranden hebben hun Zuiderzee waardigheid wel bewezen en worden nu nog gebouwd en dat is niet voor niets.

Op het terras een eerste voorzichtige borrel want het mag weer en het sociale genieten op het plein komt samen met de horeca weer tot leven. We genieten ervan en lopen terug naar de boot voor een kleine barbecue om vervolgens tot een spannend gelijk spel te komen met kaarten. Dit nodigt uit tot revanche.

 

Met een teen in het water

Zeilen met de Vega
Zeilen met de Vega

 

Zondag 30 mei 2021

 

 

 

Eembrugge

 

Thuis wordt er al snel getelefoneerd met Jim of die nog een keer mee wil varen en blijkt zijn zwembroek al klaar gelegd te hebben. Jacqueline is gelukkig opgeknapt en gaan terug naar Eembrugge om opnieuw de Eem af te zakken en ons geluk te beproeven met het zeil. Vorige week waaide het plots stevig, nu blijft de wind weg. De motor bij en varen naar de Dode Hond om daar het mooie motorschip tegen te komen dat afgelopen vrijdag op het Hooft lag. Een vrolijk welkom en leggen voor het schip aan en praten wat bij. Aan de andere kant van de kade treffen we een andere Albin Vega een praatje maken met een collega Albin Vega.

 

Met Jim maak ik een kleine wandeling over het eiland en probeert zijn geluk voor een duik. Heel verstandig steekt hij eerst de tenen in het water en komt er al snel achter dat het erg koud is en geeft de eer voor een duik door aan een ander. Ik pas ook voor de skinny-dip en laat het over aan de echte dapperen onder ons. Na een hapje en een glas limonade varen we terug naar de Eem en sluiten de mooie warme dag af met een hapje in de tuin van Vlijmen.

 

dikke mist

Markerwadden
Markerwadden

 

Zaterdag, 29 mei 2021

 

 

Hooft – Eembrugge

 

Met de kaart-app laveer ik met de AlbinO door de mist. Minder dan 50 meter zicht, varen naar de ton en met de koerslijn op de telefoon-app mikken op de volgende ton. Laveren in de dikke brij en blij zijn dat de eerst, onzichtbare boei uit de mist opdoemt en vervolgens de procedure opnieuw starten. Hopen op vrije vaart en weet dat de procedure eigenlijk is dat iedereen aan dek moet zijn met zwemvest aan, maar Jacqueline ligt met hevige buikpijnen op de bank. De buikklachten zijn de reden dat we eerder naar huis gaan en het plan van een bezoek aan de Marker Wadden los te laten. Op televisie zien we een prachtige documentaire over de bouw en ontwikkeling van deze eilanden midden in de Markerwaard en hadden deze graag zelf bezocht. De ochtendlucht voorspelt veel moois maar verandert al snel in het geschetste beeld hierboven. Voorbij de Dode Hond knapt het een beetje op en vaar op de motor de prachtige rivier op om tegen 10.00 uur bij de brug te belanden die al snel voor de AlbinO opengaat. Jammer voor deze snelle afsluiter van het weekend.

 

Thuis zien we de uitzending van de Markerwadden en vind het nogmaals jammer dat we dit mooie kunstmatig aangelegde waddengebied niet hebben bezocht. Gaat op de verlanglijst. Hieronder de link om de documentaire te zien.

 

https://www.gids.tv/video/339831/marker-wadden-gemist-bekijk-hier-de-hele-uitzending

 

Kwetteren

Sup board of paddle board
Sup board of paddle board

 

Vrijdag, 28 mei 2021

 

Eembrugge – Hooft

 

De windvaan weet het vandaag ook niet meer en gaat zelf op zoek naar de richting van de wind. Een aarzelend draaien van de windpijl van de windex, van west naar oost. Enige oplossing om vooruit te komen is het pruttelen van de motor en laten deze dan ook een mooie 5 mijl over de Eem produceren. Plan is om naar de Marker Wadden te zeilen maar we komen er op het Eemmeer achter dat het zeilen kansloos is en besluiten om op de motor naar het eiland Hooft te varen. Hooft ligt tussen de Hollandse brug en Pampus in. Een prachtig eiland met een aanlegkade en zelfs enkele wandelpaden. De vogels hebben het eiland ook ontdekt en kwetteren boven onze decibellen uit. Een bord op het eiland verbiedt ons als mens rotzooi, vuur en herrie te maken maar daar trekken de vogels zich niets van aan. Over discriminatie gesproken.

 

Een beetje luieren in de kuip en de boot voor ons komt klagen dat het klapperen van de mast wel eens zijn nachtrust zou kunnen kosten. Het blijken erg aardige mensen te zijn, proactief een stootwil aanbieden omdat het wel eens flink te keer kan gaan aan de kade. We houden enige afstand en blijven de omgeving in de gaten houden in de kuip. Een bonte melange watersportgebruikers passeren ons. Zeilschepen, motorboten, vrachtschepen, wedstrijdzeilers, windsurfers en een meute sup-boards.

 

 

Krakende chipszakken

Jim als schipper
Jim als schipper

 

Zondag, 23 mei 2021

 

 

Eembrugge

 

 

 

Het zou bar en boos moeten zijn met de weersomstandigheden dit Pinksterweekend. Vandaag valt het gelukkig mee zodat de activiteit die voor morgen gepland staat vandaag ingevuld wordt.

Ik mag als trotse opa het vaar-DNA gaan overdragen aan mijn kleinzoon Jim. Het besmettingsgevaar van afgelopen periode heeft het gewone sociale leven verandert in een vorm van niets is gewoon. Het was moeilijk om als familie te ontmoeten.

 

Vandaag haal ik Jim van huis en rijden naar Eembrugge om samen te gaan zeilen. In ’s-Hertogenbosch regent het en de wind speelt met de takken van de bomen, gaandeweg naar het midden van het land rijdend, klaart het op en is het zelfs redelijk weer in Eembrugge. Jim springt alsof hij in de ballenbak zit, op en neer in de boot, en heeft nog duidelijk geen zeebenen.

 

De eerste lessen beginnen in de vorm van het maken van een achtknoop, de fok aanslaan en de zeilhuik afhalen. Ik laat Jim de voorspring uitvieren en geef hem de helmstok. Met ingehouden lach weet ik wat er nu gaat gebeuren en Jim staat een beetje vreemd te kijken als hij het roer naar rechts duwt en dat de boot naar links gaat. Tja, daar hebben wij als schippers al 4000 jaar last van en moeten het ermee doen.  Al snel vindt hij de oplossing en stuurt in een rechte lijn, richting brug.

Uitleggen van de lichten op de brug en hij bewondert de doorvaart vanaf het voordek. Na de brug in de wind en zet de zeilen en varen met de wind in de rug de Eem af.

 

Motor uit en genieten van het ruisen van de wind, de vogels, de krakende chips zak, kraken van het brosse bladerdeeg van de appelflappen, klikken van de blikjes frisdrank geeft een heerlijk moment van natuurvereniging. Een oer-Hollands beeld met Jim achter het roer en de grote witte lappen boven hem, de Nederlandse vlag op de achtergrond en ik geniet, Jim vindt het geweldig en maakt al meteen afspraken om het nog eens te doen. Op het einde van de Eem neemt de wind toe en laat hem het eiland de Dode Hond in de verte zien. Dat lijkt Jim een prima optie en zet koers naar het eiland. Maar wat eerst een matig windje is, komt over deze vlakte plots met een 5 Bft door en de AlbinO helt flink over. Dit is bij Jim niet verwacht en schrikt van de vreemde bewegingen van de boot en van het water wat op het dek spat. We draaien om en motoren de Eem weer terug op. Een heerlijke vaardag met kleinzoon Jim en de afspraak om het nog eens te doen, staat als een huis.

 

Storm

grutto op paaltje
grutto op paaltje

 

Vrijdag 20 mei 2021

 

 

Huizerhoofd – Eembrugge

Vegakring en de heren windvoorspellers hebben gelijk. De wind jakkert door de mast en de witte schuimkoppen jagen langs het eiland. Gelukkig liggen we beschut en zo stil als een huis. Dat blijkt te kloppen want er is 30 cm water afgewaaid naar het IJsselmeer zodat we door de daling van het waterpeil vast liggen in de modder. Alweer aan de grond en de motor krijgt er geen beweging in. Op de steiger trek ik de boot van stuurboord naar bakboord en wrik de boot langzaam los. Snel aan boord en met een laatste por van de motor trekt albino achteruit de prut uit. In de haven een zakdoek als grootzeil en sla de fok aan. Eenmaal in de wind stuift de Albino als een dobber de haven uit. Indrukwekkende helling in de vlagen van de wind en zie al snel een BFT 7 over ons heen komen. Gelukkig komt de wind van achter zodat het goed te beheersen is maar dat veranderd als de wind halve wind inkomt om naar de brug te varen. Onder de brug halen we de fok weg omdat het echt waait en voorzie nog wind over de vlakte voor en na de Dode Hond. Na de Dode Hond wiit het in vlagen 8 bft en komt het water horizontaal over het dek. Het water stuift over de buiskap en ben binnen de kortste keren kletsnat van het koude stuifwater.

 

Als we recht voor de ingang haven liggen start ik de motor en halen we zeil binnen. De rest van de terugvaart varen op de motor en ben blij dat we gisteren niet te ver van huis zijn gevaren en komen op tijd in de haven voordat de voorspelde regen over ons komt.

 

Onderweg vogels zien, zoals het hoogtepunt van de dag een grutto op een paaltje, voor mij de spanning, fluiten van de wind, het hellen van de boot en de beheersing van het schip maken het een geslaagde dag. Toch beter als het wat minder gaat waaien voor de komende dagen.

 

 

Kermis van kleurtjes

Huizerhoef
Huizerhoef

 

Donderdag 20 mei 2021

 

 

Eembrugge – Huizerhoef

 

De Vegakring heeft de puzzeltocht over het IJsselmeer geannuleerd vanwege het komende slechte weer. Inderdaad toont www.windy.com een kermis van kleurtjes op het scherm en voorspelt storm. Maar vandaag is het mooi weer en dat moet benut worden.

 

We laden de boodschappen en plannen een kort tochtje naaar Huizerhoofd zodat we vrijdag als het begint te waaien gemakkelijk terug kunnen varen. Aan boord zijn alle voorbereiding klaar zodat we snel wegkunnen. Bij de brug ligt al een schouw te wachten maar roep toch maar even op met de marifoon voor een opening. Het antwoord komt via de lichten en niet met een antwoord via de VHF-kanaal 22. Op de Eem merk ik dat het bezeilbaar is en zet het zeil en varen al snel geluidloos met de stroom mee. De vogels verwelkomen ons en met behulp van de vogelgids determineert Jacqueline de diverse soorten. Een Grutto of Tureluur kun je herkennen aan de kleur van de pootjes, Waterhoen of Meerkoet aan de witte vlek op de kop. Ik laat het allemaal als wetenswaardigheden over me heen komen en vergeet meteen de verschillen. Een vogel is een vogel en determineer in lekker of niet lekker van smaak. Iedereen zijn eigen benadering.

 

Op het eind van de rivier is Bos Kalis druk bezig om schepen met zand te laden en in de vaargeul ligt een schip met kraan de geul uit te diepen. Drukte alom en de AlbinO slalomt deftig tussen deze activiteiten door. De wind draagt ons langs de Dode Hond en de brug is geen obstakel om onder het zeil te passeren. B

Na de brug varen we een niet bekende vaargeul aan, deze staat niet op de pas gekochte kaart en varen terug de kleinere vaargeul in om bij het Huizerhoofd uit te komen. Het eiland heeft een vierkante kom waar een zeilschip ligt met een groot motorschip op anker. De vogels zijn prachtig en zie zoveel diverse soorten dat het zelfs mij begint te boeien.

 

Ook dit eiland valt onder het beheer van de stichting Gastvrije Randmeren en is opnieuw een pareltje. Een aangelegd eiland met een zijde voor de duidelijk aanwezige barbecueënde vuur stokende mens die zijn oerdriften kan botvieren en de andere helft van het eiland is afgesloten voor de homo sapiens verboden gebied. Nu eens de mens achter het hek. De vogels weten het, van hun kant kopiëren ze het gedrag van de mens door de hele dag ruzie te maken, het eten van de anderen pikken en als het even kan overspel plegen door opzichtig baltsgedrag van de futen. Wij genieten vanuit de kuip en maken een kleine wandeling op het toegestane gebied. De avond koelt af en gaan naar binnen voor een boekje en worden nog opgeschrikt van een groot schip die een ankerplekje zoekt maar gelukkig voor ons wegvaart. We brengen de nacht door met een ander schip aan de steiger.

Afbraakresten

Regen in de kuip
Regen in de kuip

 

 

Zondag, 16 mei 2021

 

 

Eembrugge

 

De corona gewoonte gaat langzaam over in de gewoonste zaak van de wereld. Het opzoeken van sociale contacten buiten de deur zitten een beetje op slot in mijn hoofd en kan voor deze zondag niets beters bedenken dan even naar de boot rijden. Alleen zijn omdat ik anderen niet wil storen in hun wellicht drukke agenda en bedenk me ook dat ze misschien hetzelfde voelen als ik, en blij zouden zijn dat ik bel en zou zeggen “ik ben over een uurtje bij je voor een kop koffie”.

 

Het wordt de boot en rijd door de buien richting Eembrugge. In de auto de bui afwachten en ga aan boord. Nat in de kuip, wind jaagt over de zeiknatte spatlappen. Het is weinig uitnodigend om te varen zodat het klussen gaat worden. Motor starten en jaag het zuur uit de motor en zie aan het oppervlaktewater een wat vettige deken van de restanten uit de uitlaat. Nu de vraag welke restanten? Restanten zuur of afbraakresten van de kalk uit de motor. Er zijn geen brokjes of bruine steen te zien. Enige oplossing is de motor eens goed warm te draaien maar dat is in de box niet spannend zodat ik de thermostaat terug plaats. Nieuwe pakking kloppen en knippen, vloeibare pakking voor de zekerheid en schroef het thermostaathuis terug in de motor.

 

Een borrel om de goede afloop van deze klus te vieren rijd ik maar weer naar huis. Toch nog even langs de oudste kleinzoon maar kom aan bij een gesloten deur. Precies wat ik dacht, iedereen vult de eigen agenda in en als ik gebeld had, zou dat betekenen dat anderen hun zondag omgooien voor me. Corona tik, verlegenheid en snel te veel voelen voor anderen.

Verzuurde motor?

De beheerder met grashark op Knarland
De beheerder met grashark op Knarland

 

Vrijdag, 14 mei 2021

 

Knarland – Eembrugge

 

In alle vroegte is de beheerder gewapend met een bladerhark in touw om zijn bezoekers te verwelkomen en te zien bij wie hij nog een bijdrage kan innen. De tuinhark is een mooie parodie op de drietand van Neptunus maar ik houd me de opmerking voor me.

 

De windvaan geeft Noord aan maar het is nu een indicatie van waar de wind vandaan moet komen. Er is geen wind en wachten. Er is regen voorspeld zodat we de afweging moeten maken om lang te wachten en hopen op wind maar dan de voorspelde regen te krijgen of nu vertrekken en van de wind het beste maken.

 

Mooi weer om de spinnaker uit te proberen en zetten de ballon voor het schip uit. De Fokke-loet steeds wisselen, want de bomen op de wal en de invloeden van de eilandjes op de wind, moet ik flink in touw om de wind in de spinnaker te vangen. Cees zeilt als een volleerd roerganger achter de wind aan en is het een soort van vliegeren met het voorzeil geworden. Voor de sluis valt de wind weg en begint het water te spiegelen zodat de motor aan moet om vanavond op tijd thuis te zijn. De sluis opent zich vanzelf voor ons en gaan er zonder oponthoud naar binnen.

 

Bij het Raboes zetten we Jacqueline af bij de auto en wij varen door naar Eembrugge. Cees aan het roer en overwint voor de eerste keer een brugopening. Erg leuk om met twee leergierige schippers het water op te gaan, gezellig om met elkaar te kijken, zeilen, luisteren en beleven. Ik heb hen kennis laten maken met echt zeilen en zij hebben geprobeerd mij rikken te leren. Zeilen is gelukt, rikken heeft nog een aantal gezellige lesavonden nodig.

 

 

Terwijl Jacqueline de gasten naar de auto brengt ga ik aan de slag met de koeling van de motor. Het koelsysteem in de azijnzuur. Motor in het zuur, weer een nieuw gerecht.

Klaar om te wenden

AlbinO op de Knar
AlbinO op de Knar

 

Donderdag 13 mei 2021

 

WIJ-land – De Knar

 

De zon en het nakaarten, ontbijten in de kuip met de nodige koffie, zeilen aan slaan, komt er van de voorgenomen wandeling niets terecht en besluiten te gaan zeilen. De wind komt vandaag uit Noord en de bestemming ligt Noord, dat wordt kruisen!

 

Met een korte instructie zeilcommando’s voor de fokkenist “Klaar om te wenden, Ja, Ree en Over” heb ik de handen vrij om in de smalle geul te zeilen. Het is druk met jachten en scheepvaart. Nederland gaat eindelijk massaal het water op tijdens deze Hemelvaartsdag. Honderd keer roep ik de commando’s, soms met krachttermen om het dekvolk scherp te houden. Voor mij is het laveren tussen de schepen, calculeren, tijd nemen om overstag te gaan, concentreren om aanvaringen en ergernissen bij de collega schippers te voorkomen en toch puur te blijven zeilen. Om de slagen zo efficiënt mogelijk te maken kijk ik na de ton op de dieptemeter en zie 4,5 meter staan om vervolgens met een klap vast te lopen op het zand. Fok omlaag, het grootzeil tegen de wind in duwen, motor starten n en volle bak achteruit, schommelen maar we komen niet meer los. Met hulp van een motorboot in de buurt krijgen we een ruk met de achterlijn en komen weer vrij. Dank aan de schipper van de motorboot en de hulpvaardige bemanning op het dek, en varen wij weer verder en nu niet meer buiten de betonning. De slagen worden wel krap maar bij Zeewolde krijgen we wat meer vrijheid en kunnen een lange slag maken op het 2 meter diepe water. Bij de Knar besluiten we aan te leggen om een boterham te eten maar al snel besluiten Cees en Marian een dagje extra te blijven onder de voorwaarde dat er vanavond gerikt wordt.

 

Een mooie pas blauwgeverfde Vega komt langs voor een praatje en maken kennis met Bram en Beppie Leunis die al met hun tweede Vega varen. Echte Veganisten zullen we maar zeggen.

 

De Knar wordt druk bezocht en kunnen gezellig babbelen met de vele bezoekers rond ons en er is een heuse beheerder die het eiland als Overzees Koninkrijk bestuurd. De beheerder pacht het eiland voor een halfjaar en onderhoudt het. De liggelden zijn de opbrengst. De vogels vinden het allemaal maar niets en gaan soms luid protesterend achter elkaar aan, de kuikens onder de veren of in ganzenpas (10 stuks) achter de waggelende moeder aan. Gewoon genieten van het samenspel van mens en natuur.

 

Kruisen tegen de wind, plekkie opzoeken in weiland om te schijten

Beheerder, sluis, zwanen, bezoek collega zeilers, havenmeester, prachtig om te zien hoe iedereen het varen beleefd, opzij voor een LM motorzeiler gezellige mensen.

In stilte mopperen

Hazen in het veld
Hazen in het veld

 

Woensdag 12 mei 2021

 

Raboes – WIJ-land

 

Met prachtig weer opstaan en ontbijten in de kuip. Het beloofd een mooie dag te worden en gaan eerst wandelen door het gebied wat ik al eens beschreven heb. De hazen schieten alle kanten op met grote snelheid. Voor mij een herhaling van zetten maar nu blijft de Zeearend boven ons hangen. Opvallend is dat de kleine vogels duikvluchten op de zeearend maken hoog in de lucht om de roofvogel af te leiden en weg te jagen van hun nest. Dapper zoals deze vogeltjes hun gebroed beschermen. De zeearend draait geërgerd cirkels in de lucht en vliegt geïrriteerd weg van die lastige kleine vogeltjes. De schapen zijn merkbaar tammer geworden en komen direct op ons af, het schrikdraad tegen de vossen houdt ook de schapen op de dijk. Op het internet een uitgebreid artikel gelezen dat het schrikdraad zorgt voor een veel groter overlevingskans van de vogels en de kuikens.

 

Cees zorgt voor het dekwerk zoals aanslaan van de zeilen en bij het wegvaren staan de zeiltjes al snel op. Met achterlijke wind worden we zachtjes over het meer geduwd en hebben tijd genoeg om te babbelen en over het water te kijken. Een groot werkschip zit ons op de hielen en ik kies toch maar stuurboord vaarwater om zeker te zijn om de werkende op het water voorrang te verlenen. Op het laatst kijk ik tegen de zijkant van het platvorm aan en weet dat we veilig zijn.

 

Marian kan haar hart ophalen in de sluis en enkele herinneringen als vrachtschip-dochter komen boven. Groene lichten die toestemming geven de kolk in te varen, het aanmeren met een lijn aan de bolder of in dit geval de lijn op de sluis vast te pakken. Een sluismeester die uit zijn controlekamer komt om de kade voorbereiden voor een ander vrachtschip en ons toestemming geeft om door de rode lichten te varen. Dit geeft verwarring bij het schip voor me, die braaf blijft wachten op het groen dat niet komt. Met een paar goedbedoelde kreten en richting wijzende vingers vaart de voorganger de sluis uit. Ik hoor de man op afstand en in stilte mopperen. Volgens de regels moet je wachten om pas bij groen aan te varen of te passeren, echter het dilemma is dat bijvoorbeeld bij een brug dat ik het wachtende verkeer niet te lang wil laten wachten en vaar alvast aan om de opening van een brug zo kort mogelijk te maken. Soms vergeet de brugwachter zelfs de lichten aan te passen.

 

Na de sluis zeilen we verder en komen al snel bij de ingang van WIJ-land. Het lijkt erop dat we met twee andere schepen de kade alleen hebben maar dat wordt al snel verstoord met een groot oud jacht en een aantal andere kleinere schepen waarschijnlijk een openingstocht van een vereniging.

 

Samen wandelen door het gebied achter de dijk en nemen ons voor om morgen dit over te doen. Het hekwerk geeft nogal wat gehannes en met een paar telefoontjes naar de beheerder komen we uiteindelijk door de poort. Ik vraag me af welke functie het hekwerk heeft want aan beide kanten is het mooi en natuurlijk, overigens na 50 meter houdt het hekwerk op en kun je de tralies vermijden, via een klein paadje.

 

Vermeldingswaard is de dappere vader die met zijn kinderen een duik neemt in het koude water. De moeder laat zich niet verleiden deze keer.

 

De avond wordt afgesloten met een potje rikken. We vermaken ons uitstekend en is het al snel laat.

 

De Eem afzakken

 

Dinsdag 11 mei 2021

 

Eembrugge – Raboes

 

We hebben gasten afgesproken om een paar dagen mee te zeilen. Twee weken geleden zijn Marian en Cees al mee geweest en dat is prima verlopen ondanks de kleine ruimte. Kleine ruimte wordt groter zeker als je elkaar beter aanvoelt. Twee dagen gepland om te zeilen en de primitieve haventjes afstruinen langs het Randmeer. Jacqueline zet me bij de AlbinO af en rijdt door naar Harderwijk waar we het eindstation voor het bezoek plannen.

 

Auto parkeren van CenM en overstappen in de voiture van Jacqueline die naar Raboes rijdt. Om 20.00 kan het uitstapje beginnen. De barbecue heb ik al klaar staan nadat ik solo de Eem afgezakt ben. Voorbereidingen treffen voor het mogelijk maken van het inschikken. Een gezellige avond met verwachtingen voor morgen.

Voor herhaling vatbaar

Koen na een zware tocht.
Koen na een zware tocht.

 

Zondag, 9 mei 2021

 

 

Kade Raboes - Eembrugge

 

 

De zon knalt door het raampje en de vogels zijn verdacht stil. De wekker waarschuwt ons om op te staan want vandaag komt Koen op herhaling. Vorige week regende het zo hard dat het vader zoon zeiltochtje in het water viel en hebben samen gepland dit evenement vandaag over te doen. Eindelijk mooi weer voorspeld van 25 graden en later op de middag

een onweersbui. Ontbijten in de kuip, het kijken naar het langzaam ontwaken van de collega zeilers, de vogels zijn duidelijk en overal aanwezig, rond 0800 uur starten we de motor en varen naar Eembrugge. Precies 0900 een oproep naar de brug en wordt direct gereageerd met de groen-rood lichten zodat ik weet dat we gehoord zijn. Een perfecte landing in de box en zetten koffie zodat Koen aan boord kan komen en Jacqueline gaat roeien.

 

Met koen door de brug en varen de Eem af en zetten zeil in de monding van de Eem om tegen de wind in te kruisen. DE mast gooit zich van de ene kant naar de andere en we wisselen van positie zodat de eerste periode ik aan het roer sta en dan koen. Vlak bij de sluis pakken de wolken samen en het wordt steeds donkerder zodat ik bang ben voor een onweersbui en zeg vlak bij de Nijkerkersluis dat we teruggaan. Met het zeil uitgeboomd, de wind in de rug ontspannen terug naar de haven en een ontspannen moment met zoon voor een borrel aan boord. Twee en dan gaat de dop op de fles. Een hapje in de kuip en de motor aan op de Eem. De brug en weer terug in de box. Brengt Koen me terug naar huis waar onderweg opnieuw een afspraak gemaakt wordt om het nog eens te doen. Voor herhaling vatbaar, zullen we maar zeggen

 

Dode vissen in de olie

Verotte tanden in het water
Verotte tanden in het water

 

Zaterdag, 8 mei 2021

 

 

Kade Raboes.

 

Watervervuiling om me heen want toen ik gisteren een blik sardines openmaakte was het vol olie en al de sardines waren dood. Het is maar hoe je ernaar kijkt begrijp ik. Mijn aanwezigheid is vervuilend en storend in de natuur, maar ben ik geen onderdeel van diezelfde natuur? Mag ik als zoogdier niet gewoon mijn kleine voetprint in de natuur achterlaten?

 

Na een prima nachtrust, wandelen we naar de jachthaven Raboes, lopen over het terrein en kuieren langs het hek naar de voormalige Zuiderzee kust. Mijn fantasie slaat op hol en zie de aangetaste beschoeiing als verrotte tanden in het water staan. De befreigde bewoners hebben puin gestort om het afkalven van de wal tegen te gaan, maar ontdek in dit puin, de oude antieke bakstenen. Waar zouden deze vandaan komen? Ik neem aan dat in de schrale tijden de stenen kostbaar waren en deze door de steenbikkers weer bruikbaar gemaakt werden, toch ontdek ik hier talloze handvorm-stenen met de antieke kalkcement.

De eenden geven me geen antwoord op al deze vragen, de ganzen zijn druk met de jonkies, de futen zijn op de versiertoer en de kieviten lokken ons weg van hun nesten waar we helemaal niet willen komen. Langs de rand van de kust komen we de rietkragen tegen waar de zwanen broeden, en steken over naar een gegraven kuil als een ven. In de steile wand van de afgraving vliegen de zwaluwen af en aan. Eerst schrikachtig om die indringer te peilen maar als ze zien dat we rustig zijn en geen kwaad in de zin hebben, komen ze steeds dichterbij. Wat een genieten is het hier, mezelf nog nooit bewust geweest van de vogels en het wilde leven rond me. Een Pensionada gevoel, want heb ik in het verleden door alle drukte hier geen oog voor gehad? Ben ik ziende blind geweest?

 

De schapen op de dijk vertrouwen me niet en blijven op de top van de dijk staan om me dom aan te kijken, de lammetjes van geen kwaad bewust zien de kans om de spenen van mama schaap op te zoeken. Ze stoten de bek tegen de uier en nemen hun kans. Mama Ooi kijkt me aan en blaat volmondig tegen me, dat ik het ergens anders moet gaan proberen want ze heeft geen tijd.

 

Het is winderig, de wolken razen over de mast, de lijnen in de mastklepperen ondanks dat de elastieken de vallen weghouden van het aluminium. De temperaturen zijn voor de tijd van het jaar veel te koud en denk aan de Eskimo’s. Min 20 graden sprak de Eskimo “de lente hangt in de lucht”. Oplossing is de oliekachel op de bank en een heerlijk boek om in een hoekje van de bank te lezen.

 

De avondmaaltijd bereiden op het rooster in de kuip en laten de wereld om ons heen druk zijn. De wind neemt geleidelijk af, de achterbuurman komt met het hoofd boven het luik uit. Een zwaai met de hand en we gaan slapen.

Reincarnatie?

jachthaven Raboes
jachthaven Raboes

 

Vrijdag, 7 mei 2021

 

Eembrugge – langszij Raboes.

 

 

Grotere contrasten als een verdrietige begrafenis en het wandelen tussen de bootjes in de jachthaven Raboes zijn er niet. “Knock knock knocking on heavens door” speelt op de radio tijdens het schrijven van dit stukje. Is dit toeval of bestaat toeval niet? Groeten aan Ida, en voor ons het leven nu, zoals het leven nu is.

 

Een quote is: In mijn vorig leven geloofde ik al niet in Reincarnatie!

 

Na het afpellen van de stropdas en het stemmige begrafenispak spoeden we ons naar de albinO en varen nog naar de brug voor een opening. Blij om weg te zijn, blij om van huis te zijn, je gaat op reis om thuis te komen.

 

De regen valt uit de lucht, Jacqueline reikt me de jas aan want zelf merk ik niets van de regen. Varen langs de bekende boten, de hengelaars en worden vanzelf een bekende in deze omgeving.

 

Druppellader

elke dag de stand.
elke dag de stand.

 

Donderdag, 6 mei 2021

 

Eembrugge

 

 

 

Mezelf weghouden van corona cijfers en andere perikelen. Besmettingen, falen van prikbeleid, vergelijkingen met andere landen, krantenartikelen met reisbeperkingen, het houdt niet op.

Ik heb het wel weer even gehad en ga naar de AlbinO om te klussen. De kachel schoonmaken, brandstof van de kachel verversen want er drijven enkele lijken van insecten op de bodem van de kan. Uurtje laten werken en sta te kijken van de heerlijke warmte die door de kajuit geblazen wordt.

 

Waterpomp installeren, buitenwater aansluiten, drinkwater laden. Toilet schoonmaken. Accu met een druppellader aansluiten, de kuip schoonmaken en geniet van het zijn op de boot.

 

Bevrijdingsdag

 

Woensdag, 5 mei 2021

 

 

Eembrugge

 

 

Bevrijdingsdag, de vlaggen hangen op het einde van de stok, 76 jaar na de bevrijding en het herdenken is nog levendig en zeker met de huidige veranderende wereld. Ik kan me niet aan het vervelende gevoel onttrekken dat de vrijheid nog ver van ons vandaan is.

 

Rond elf uur stap ik in de auto om in de Praxis wat boodschappen te doen. Bij de boot realiseer ik me dat er nog gegeten moet worden en rijd door naar Spakenburg voor wat boodschappen als lunch bij de supermarkt. Aan boord rustig eten en ga met plezier aan de gang om de rugleuning te repareren, de toegangsbordjes met kit lijmen.

 

Motor warmdraaien en zien hoe warm deze wordt. Met de digitale thermometer, ontdek ik geen extreme temperaturen.

 

Stuurhut als geschutskoepel

 

Zondag, 2 mei 2021

 

 

 

Eembrugge

 

 

 

De lucht is volgeplakt met witte wolken in laagjes, de wind komt uit het Noordwesten, de windmolens proberen de wolken in plakjes te hakken. De zon zoekt zijn weg door deze prachtige Hollandse lucht en voel me bevoorrecht om te mogen spelevaren.

 

Voor het eerst aan boord voor een solotocht en breng de tas met spullen in de kajuit en ga direct aan het werk met de fok en het afhalen van de zeilhuik. De zon verdwijnt achter een pikzwart donker laaghangend wolkendek en wacht toch maar even af of het niet te slecht wordt. Gelukkig valt het mee en na een kwartier start ik de motor en vaar de box achteruit. De verwachting is met flink wat gas achteruit dat de AlbinO bakboord wegtrekt maar de oude dame heeft vandaag geen zin, en trekt haar kont stuurboord weg. Je kunt er geen staat op haar gedrag maken en bereid me voor, om nog eens met haar te gaan praten onder genot van een ankerborrel, dit kan zo niet langer.

 

Stuurboord achteruit dus, en direct de haven uit. Een draai en vaar richting brug waar een ander jachtje al ligt te wachten zodat de weg vrijgemaakt wordt en niet hoef te wachten op een doorgang. Met een 5 mijl, wind op kop de Eem af en geniet nu al van het al beschreven landschap in de vorige blogs. Bij de 1.50 meter markering draai ik de boot recht in de wind met behulp van de automaat en zet het zeil. Lekker strak want de keus is eerst een tijdje tegen de wind in te kruisen en vervolgens te kunnen genieten van de wind mee naar de haven terug. Het vaart lekker ontspannen maar als de AlbinO zijn kop voorbij het eiland de Dode Hond steekt, waait het harder dan verwacht en krijg de wind precies op de voorgenomen koerslijn.

 

Kruisen in de nauwe vaargeul van het Eemmeer en het Gooimeer. Met de helmstok tussen de benen en de schoten in de hand vaar ik zigzaggend over het water en voel geen kou meer door het harde werken. Opeens zie ik een aantal bloedspatten, de helmstok plakt, de pet kleurt rood als ik deze verschuif en constateer een tweetal wondjes aan de vingers die ongemerkt zijn ontstaan aan het scherpe randje van de helmstok verlengstok.

 

Bij het eiland de Schelp heb ik er genoeg van, en draai de boot en vaar met een onverwachte rust terug. De wind neemt toe maar krijg daar nu geen last meer van en krijg de rust om de omgeving in me op te nemen. De luchten die maar mooi blijven, de verschillende zeilboten met diehards aan boord. Opvallend is dat er meer mensen zijn die low budget of basic proberen te genieten Een tent op de wal met een rubberboot als vervoermiddel, een duwertje gekoppeld aan een platte boot waar mevrouw onder zeil met kachel de wereld in haar opneemt. Dapper van deze mensen en bewonder hen. De Eem herbergt nog meer van dit soort overwinteraars, een stalen Wibo 6.50 meter met een bijboot en driefietsen zie ik van de ene langswal naar de andere verhuizen. Toegestaan is 3x24 uur op een plek te blijven. De bewoner van mijn leeftijd zwaait me goedendag, ik had graag een praatje met hem gemaakt hoe hij het hier midden in het land tussen de vogels weet te overleven. Iets verderop ligt een zelf gelaste witte boot met een stuurhut als een geschutskoepel en de Nederlandse driekleur op het schip. Een kachel braakt een dikke vieze walm van niet verbrande petroleum uit.

 

Vanuit de kuip zie ik de wal langs me heen glijden, de vogels schrikken van het grote witte zeil dat in hun ogen veel te dicht langs vaart. Mijn tactiek is om in de kronkelende rivier zoveel mogelijk een rechte lijn te varen en dan moet je de bochten soms afsnijden.

 

Bij de brug roep ik op en krijg geen antwoord, dan opnieuw oproepen en geen antwoord. Werkt de marifoon of is deze stuk? Juist op het moment dat ik de methode “Russian Repair” wil toepassen, een keer flink op het apparaat kloppen, gaan de lichten op groen-rood en weet dat de boodschap is aangekomen.

 

Terug in de box vraagt de buurman of “Jij” dat was met oproepen. Ja, als bevestiging en weet nu dat de marifoon werkt maar dat de centrale van Waterstaat gewoon geen zin heeft om te communiceren.

 

Met een tevreden gevoel rijd ik huiswaarts, een dag om vaker te doen en te beleven.

 

Gaan of niet gaan

zachtjes tikt de regen tegen het raam
zachtjes tikt de regen tegen het raam

 

Vrijdag, 30 april 2021

 

 

Eembrugge

 

Een vader zoon evenement, met een redelijk weer-vooruitzicht. Rond elf uur regen en de rest van de dag droog. Ik haal Koen op van zijn huis nadat er eerst boodschappen zijn gehaald voor een uitgebreide lunch en koffie. Onderweg in de auto pakken de wolken extra samen en spettert de niet voorspelde regen driftig tegen de autoruit waar de ruitenwisser moeite heeft om de raam droog te houden. We spreken af om toch door te rijden en aan boord te gaan en daar te beoordelen, “gaan of niet gaan”.

 

Het wordt uiteindelijk koffie gaan drinken bij broer Rikus en neef Ruben die met hun mooie schip in Spakenburg ligt. Een gezellige koffie met een steeds maar druilende regen op het dek. Na de koffie spreken we af om terug naar huis te gaan en de exercitie volgende zondag te doen.

 

Einde vaarmoment, einde vader zoon dag, verregend en verwaterd. En uiteindelijk prima zin in het varen overgehouden.

 

Heen en weer, Drs P.

Zeearend boven de Dode Hond
Zeearend boven de Dode Hond

 

Woensdag, 28 april 2021

 

 

Eemmeer

 

De voorspellingen voor de komende dagen zijn slecht zodat vandaag geprofiteerd kan worden van het zogenaamde weergat. Gebruik maken van de goede wind is als schaken in je vaar-programma en heb inmiddels al heel wat theorieën over dit fenomeen gehoord. Vooral de discussies die soms wel dagen duren voordat men de durf heeft om over te steken. Allerlei weermodellen komen tijdens de borrel aan bod en na 6 uur borrelen is de conclusie dat het beste is om morgen te vertrekken maar dit alsnog niet doen omdat het onverantwoord is met een kater te vertrekken. Op deze manier blijven veel zeezeilers drie weken in Blankenberge liggen om thuis te vertellen dat het dit jaar met Engeland echt niet ging.

 

Ons weergat bestaat uit het voorkomen van de regen want de wind blijft de komende dagen uit het Noordoosten waaien met een 3 tot 4 Bft en is erg gunstig om wat te spelevaren op het Eemmeer. Rond half elf varen we naar de brug van Eembrugge en moeten een kwartier wachten omdat een groot vrachtschip onderweg is. Rond vijf over elf kunnen we echt vertrekken en varen met behulp van het ijzeren zeil de Eem af, tussen de vele vogels. Broedende koppels, zwanen die hun kleintjes beschermen, eenden-families, de bladeren verschijnen aan de takken, vissen springen uit het water. Het voorjaar dient zich aan en geniet van het uitzicht. De pontbaas zwaait ons goedendag en kan het niet laten om terug te denken aan de negatieve ervaring van enkele dagen geleden. Door het mooie weer vergevingsgezind geworden zwaai ik zwierig terug. Deze pont is bezongen door drs. P. met het lied Heen en Weer. Een van de weinige liederen waar ik de tekst nog van ken.

 

Door de NNO-wind is het halve wind naar de sluis en halve wind weer terug richting het eiland de Dode Hond. Dit is een van de tochten waar van je weet waarom je al het werk hebt gedaan. Schitterend, een lopend schip en het zonnetje in de kuip. Jammer dat het wat fris blijft maar dat is ook het enige.

 

Landing op de zuidzijde van de Dode Hond en probeer een rondwandeling te maken maar dat gaat helaas niet meer en stoppen direct nadat ik een gans verstoor bij het broeden. Terug en de vogels met rust laten. In de lucht spotten we als echte vogelaars twee Zeearenden. Dit geeft een Wow gevoel en krijgen stijve nekken van het naar boven kijken en de zeearend een stijve nek van het neerkijken op die twee vreemde enthousiastelingen.

 

De lucht betrekt en breken op om met het zeil te vertrekken zonder de motor te starten en varen het grootste gedeelte de Eem op met de wind in de rug. Prima vaardag en dankbaar gebruik van het Weergat.

 

 

De tekst van Drs. P. is toch wat uitgebreider dan gedacht. Wat een taalkunstenaar!

 

 

 

We zijn hier aan de oever van één machtige rivier
De andere oever is daarginds, en deze hier is hier
De oever waar we niet zijn noemen wij de overkant
Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland
En dit heet dan de overkant, onthoud u dat dus goed
Want dat is van belang voor als u oversteken moet
Dat zou nog best eens kunnen, want er is hier veel verkeer
En daarom vaar ik steeds maar vice versa heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Ik breng de mensen heen, ik breng weer anderen terug
Mijn pont is als het ware ongeveer een soort van brug
En als de pont zo lang was als de breedte van de stroom
Dan kon hij blijven liggen, zei me laatste één econoom
Maar dat zou dan weer lastig zijn voor het rivierverkeer
Zodoende is de pont dus kort en gaat hij heen en weer
Dan vaart hij uit, dan legt hij aan, dan steekt hij weer van wal
En ondertussen klinkt langs berg en dal mijn hoorngeschal
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
En als de pont dan weer zijn weg zoekt door het ruime sop
Dan komen er werktuiglijk gedachten bij me op
Zo denk ik dikwijls over het geheim van het bestaan
En dat ik op de wereld ben om heen en weer te gaan
Wij zien hier voor ons oog een onverbiddelijke wet
Want als ik niet de veerman was dan was één ander het
En zulke overdenksels heb ik nu de hele dag
Soms met een zucht van weemoed, dan weer met een holle lach
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer)
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) De boot is vol
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer (Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Ik zeg
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) de boot is vol
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Stap niet in de boot
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Hij is vol
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Blijf aan de wal, meneer

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) U ziet toch dat de boot vol is
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Toe nou mensen,
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) kom toch niet in deze volle boot

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Ga nou weg mensen
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Dat loopt nog verkeerd af
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))

Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer))
Heen en weer ((Heen en weer) Heen en weer, heen en weer (Heen en weer)) Wees nou verstandig mensen

 

 

 

 

Wild west

Nationale trots, DAF gevoel
Nationale trots, DAF gevoel

 

Dinsdag, 27 april 2021

 

 

Eembrugge

 

Ontsnappen aan een wuivende koninklijke familie die de verjaardag van de majesteit vieren. Feestend Eindhoven achter de beeldbuis, facebook, zoom en denk meer plezier te kunnen beleven aan boord van de AlbinO. Dochter van Jacqueline heeft kans om de beeldbuis op te luisteren maar loopt uiteindelijk de uitzending mis omdat verschillende onderwerpen bij Koning Willem-Alexander uitlopen en er voor haar geen uitzendruimte meer overblijft. Jacqueline blijft vergeefs wachten achter de buis en ik ben uiteindelijk blij dat de keus voor mij gevallen is op een poetsdag aan boord.

 

Schrobben van het dek met chloor, commandant op de gladde oppervlakken, polijstpoets en vervolgens in de was en uitpoetsen. Wrijven totdat je van de warmte de trui uittrekt, zonnebril op moet zetten vanwege de glans en de drang om telkens met de handen over de zachte polyesterhuid te wrijven. Het is geen groot schip in mijn beleving maar toch te groot om alles in een dag af te werken en stop rond 1600 uur om te genieten van het zonnetje vanuit de kuip. Kijken naar de ijverige klussers, genieten van het gestuntel van een snel motorjacht waar de schipper langdurig moeite doet om zijn lijntjes om de paal te gooien. Om de paal leggen zou gemakkelijker zijn maar het wildwest gevoel heeft de overhand.

 

In de tussentijd laat ik de motor op temperatuur komen en voel de motor of deze warm loopt maar het valt allemaal mee en denk dat het gebruik van de thermostaat met de grote opening een beter resultaat heeft. We zullen het bij een latere trip wel meemaken.

Bubbel

Sloep
Sloep

 

 

Zondag, 25 april 2021

 

 

Eembrugge

 

Ontsnappen aan het zondag gevoel, ontsnappen aan de somberte van de coronacijfers en berichtgeving. Een draai geven aan het pessimisme en kom met een glimlach aan boord om te genieten van de zelfgecreëerde bubbel, in plaats van het actief meedoen aan koffiedrinken in de parken. Zwemmen tegen de stralen van het waterkanon in, gespeelde ergernissen tegen de regering en corona-ontkenners is aan de orde van de dag. Voor mij is het wachten op de vaccinatie en de daardoor ontstane mogelijkheid om te reizen.

 

Op de haven is het orgie van activiteiten door de schilderende, klussende bootjes mensen. Auto’s met de klep open die hun grote hoeveelheden gereedschap tonen, achterbanken vol gestouwd met kussens met verse zolderopslag geuren. Er wordt wat af gefrommeld, kitspuiten in de aanslag, schroefassen in het vet en een laagje bronskleur van honderden euro’s. Allemaal schippers met een droom van wereldreizen of grote oversteken naar buitenslandse bestemmingen en waarvan 85% van deze bootjes op de kant na de te waterlating het hele seizoen bijna niet de haven uitkomen om de volgende winter weer op de kant te belanden voor weer een nieuwe onderhoudsbeurt.

 

Vandaag de aansluiting van de verschillende lampjes in de kajuit, bilgepomp vastzetten in de holte van de romp met een extra bediening, kachel in gebruik, thermostaat koken en opnieuw in de motor plaatsen. In de kuip de tijd nemen om van het zonnetje te genieten en hoor een klap tegen de romp van de AlbinO. De buurman komt met het gezin aan boord van zijn sloep en met behulp van armen en benen, worden de ongecontroleerde bewegingen afgehouden. Schipper staat een beetje schaapachtig achter het roer en de vrouw mag als een sloepprinses de fouten van de kapitein compenseren. Zwarte laarzen worden tegen de romp geduwd en dwingen de boot uiteindelijk tussen de palen weg. De kinderen zijn bezig met de vishengels. Er kan niet zoveel mis maar het is een moment van “Wat moet ik hiervan denken”. Ik besluit vriendelijk mee te helpen en een gedrag van alles komt goed uit te stralen. Het gaat ook goed.

 

Gereedschap sorteren, doosjes met schroeven sorteren, doppenset compleet, schroevendraaiers op maat en soort. Lekker bezig, heerlijk op mezelf. Laat bel ik naar huis en kan aanschuiven aan het avondeten waar de televisie laat zien wat er voor een wanhoop protesten afgespeeld zijn. Mijn bubbel is prettiger.

Alarm

Rivier Eem
Rivier Eem

 

Vrijdag, 23 april 2021

 

 

 

WIJ-land – Eembrugge

 

 

Afsluiten van een leuke reis. 10 dagen genieten van eigen land en dat ondanks de koude. De eerste helft van april 2021 blijkt de koudste april te zijn sinds 1900. Het lijken extreme omstandigheden om op vakantie te gaan, nachtvorst en 7 graden overdag maar we passen ons prima aan, met een donsjas, extra lang ondergoed, muts op het hoofd soms handschoenen aan maar meestal handen in de zakken en helmstok tussen de benen. Met gloeiende wangen bij de oliekachel in de kuip of knus in de kajuit bij het 1500 watt kacheltje, het is een gezellige knusse bubbel waar we onszelf in plaatsen en laten op deze manier de corona perikelen en besmettingen aan ons voorbij gaan.

 

Ontbijt buiten in de kuip, koffie dampend in de mok, wolken blazen en kijken naar het rokende water. De nachtvorst van afgelopen nacht gaat over het relatieve warme water en zorgt voor een mooie sfeer. De dampende lucht en de vogels die gezellige zitten te babbelen onder elkaar en de Fuut-en die met een fraaie hoekduiken bijna rimpelloos onderwater verdwijnen. Dit is een mooie plaats om tot rust te komen maar we moeten naar huis en zullen het laatste stuk op de motor moeten doen want de wind laat ons in de steek.

Met een gemiddelde van 4,8 knoop naar de sluis, brug en komen op het Eemmeer. We draaien de Eem op en varen nu tussen de weilanden door. De pont steekt zonder dat de pontbaas kijkt over. Hij heeft voorrang zodat we ingehouden zachtjes naar de achterkant van de varende pont varen om deze aan die kant te passeren. Dan ziet de Pontbaas een paar bekende fietsers aankomen en gooit de pont direct in zijn achteruit en vaart terug waar deze vandaan is gekomen. Ik moet vol achteruit varen om een aanvaring te voorkomen. De motor geeft een warmtealarm af en geeft dat aan met een indringend geluidssignaal. Eerst denk ik dat het wel zal oplossen maar de toeter blijft indringend door tetteren en vaar naar de wal om daar de boel te onderzoeken. Nadat ik de thermostaat uit de motor haal en opnieuw start is het alarm al snel stil en varen we door naar de ligplaats.

 

Spullen in de rugzak en worden bijzonder aardig als extra service door de havenbeheerders weggebracht naar het station nadat de taxi weigerde om tijdens de drukte ons op te halen.

 

Een afsluiting van een geslaagde vakantie, een extra waardering van de vaareigenschappen van de Albin Vega, de mogelijkheden voor de tijdsinvulling voor de komende periode.

Wij aan het WIJ-land

Aquaduct Harderwijk
Aquaduct Harderwijk

 

 

Donderdag, 22 april 2021

 

 

 

Elburg – WIJ-land

 

WIJ-land is geen eiland maar een natuurhaven aan het Randmeer. Vlak tegen het Hosterwold een natuurgebied van 4700 hectare bos met een groot scouting centrum. Het moet een prachtig gebied zijn om te fietsen en uitgebreid te wandelen. Wij blijven braaf aan de steiger en genieten van de rust.

 

Vanochtend kunnen we om kwart over tien aanvaren want de Elburgbrug draait pas om 11 uur. Tijd genoeg om het kompas van de stuurautomaat te kalibreren, rondjes te draaien en zien aan de andere kant van de brug een aantal zeilschepen met grote snor voor de boeg aansnellen om ook de brugopening te halen. Elke 24 uur een brugopening is niet veel zodat het een obstakel wordt. We mogen als eerste door de brug en zetten direct de genua op om te zeilen. Rust in de kuip, het zeil werkt geluidloos en genieten van alles wat fladdert en voorbijkomt. Bij Harderwijk komen we weer een bijzonder kunstwerk tegen namelijk een aquaduct voor de jachten. Een nauwe doorgang over een autoweg waar we een mooie doorkijk krijgen over het onder ons doorrazende verkeer. Na aquaduct even de motor bij zetten om tegen de wind een bovenwindse koers te halen. Plan is om zeil te zetten voor Strandnulde maar vinden een mooi plekkie onderweg Het WIJ-land.

 

Alleen aan de beschoeiing vlak onder de bomen en struiken uit de koude wind zodat in het in de luwte aangenaam is. De droogte van de afgelopen dagen maken het zelfs comfortabel om op het gras naast de barbecue te zitten en ons avondeten te bereiden.

 

De beheerder komt langs en vertelt enthousiast over het gebied, wij nemen ons voor om snel terug te komen.

 

Gulden Snede

Elburg
Elburg

 

Woensdag, 21 april 2021

 

 

 

 

Ketelhaven – Elburg

 

 

Almanakken komen op tafel. De reis moet gepland worden en verschillende malen rijzen er obstakels die na opnieuw lezen weer meevallen. Toch is er een stremming bij de Roggebotsluis tot 12 uur. Brug bij Elburg draait vanaf 11 uur. Werkzaamheden bij de Reevesluis. Ik ken helemaal geen Reevesluis en frons mijn wenkbrauwen. Toch nog maar eens goed op de kaart kijken en zie inderdaad een nieuw kunstwerk vlak bij de Roggebotsluis. Vreemd dat twee sluizen zo dicht op elkaar liggen terwijl het verval meestal niet meer dan 5 centimeter is voor of na de sluis. Op het internet googelen en er ontstaat weer nieuw inzicht.

De nieuwe sluis komt in de plaats van de Roggebotsluis, die drie kilometer noordelijker ligt. Sinds 28 oktober 2019 is de nieuwe Reevesluis klaar voor gebruik. Schepen moeten voortaan door de schutsluis varen. Ten oosten van de schutsluis wordt nu gestart met de bouw van de spuisluis. Beide sluizen maken deel uit van het project Ruimte voor de Rivier IJsseldelta. Rijkswaterstaat is met het project al sinds 2014 bezig om het gebied rond Kampen te beschermen tegen hoogwater. Daarvoor is een bypass een aftakking van de rivier de IJssel gemaakt waarmee water kan worden afgevoerd richting Drontermeer.

Na de koffie gooien we lijnen los en merken dat het stevig uit het noorden waait zodat ik alleen voor de fok kies om rustig het gebied in ons op te nemen. Twintig jaar geleden werd ik eens gehinderd door een onverstoorbare Amerikaan die met tijd genoeg en lak aan alles en iedereen met een fok de oceaan en de coastal waters onveilig maakte. Ik realiseerde me de eenheid van tijd, overgave en rust die de man uitstraalde en bedacht me toen dat ik die rust niet had. Nu ik op de fok de tocht vervolg, twintig jaar ouder kom ik erachter dat ik die rust nog steeds niet heb maar geniet er wel van.

Netjes op tijd bij de brug en Roggebotsluis die al snel voor ons opengaan, verval 5 centimeter. Na de sluis het zeil weer omhoog en passeren een file van tegemoetkomende schepen die allemaal hebben gewacht bij de Elburgbrug van 11 uur. Twee vrachtschepen en een motorjacht varen voor ons bij de passage van de Reevesluis. Na de Reevesluis de fok in de mast en zeilen met een tempo van de “Man and the Sea” richting Elburg. De bomen en de vlakte zorgen voor een draaiende wind van 20 tot 30 graden van achter zodat we regelmatig de fok moeten keren. Al met al een prachtige tocht onder begeleiding van de vele vogels, wuivende rietkragen en prachtige eilandjes. Ik moet echt toegeven dat de ontwikkelaars van dit gebied een pluim verdienen. Het is mooi en krijg soms het idee dat ik in de Biesbosch vaar.

In Elburg zeilend tot aan de steiger en start de motor voor de laatste 50 meter. Plaats uitzoeken aan de hand van de groene bordjes die aangeven dat de plaats beschikbaar is. Aan de betaalautomaat havengeld voldoen en lopen naar de stad Elburg. Wat een leuke plaats met een oude geschiedenis. Een herbouwde stad in de twaalfde eeuw en een voorbeeld dat er toen ook ruimte was voor een nieuwe ruimtelijke ordening. Vierkante stadswallen met een rechtlijnig stratenplan met een gracht midden in de kern voor aan en afvoer van vracht en vuilwater. De geschiedenis van Elburg gaat terug tot het jaar 796 en in 1233 kreeg Elburg stadsrechten. Tussen 1392 en 1396 is de stad volledig herbouwd en sindsdien heeft Elburg zijn huidige vorm. Het ontwerp van de vesting is gebaseerd op het principe van de Gulden Snede, een zeldzaamheid in de stedenbouw.

Vertraagt slikken

IJsseloog
IJsseloog

 

Dinsdag, 20 april 2021

 

 

 

Urk – Ketelhaven

 

 

 

De avonden zijn knus en lang. Wat vroeger de vreugde bepaalde was een potje scrabble, maar nu zitten twee volwassen mensen op hun schermpje te kijken of facebook nog iets leuks te melden heeft. Jacqueline komt erachter dat het voor mij mogelijk is om een afspraak tot vaccinatie te maken.

Telefonische afspraak is geen optie want er blijken 1200 wachtenden voor me te zijn. DigiD is een ander alternatief en probeer in te loggen. Het beste werkt de site met behulp van de Digid-app zodat ik die eerst ga laden en dan de procedure weer vervolg. Mooie service want al snel is er  een afspraak geboekt op 4 mei in Zaltbommel. Toch mooi om met internet zo dicht bij je thuis te blijven.

 

Vanochtend lekker uitslapen want de weersverwachting geeft geen wind aan in de ochtend en een beetje wind in de middag. Zo staan we voorzichtig op, kauwen extra langzaam en slikken vertraagt het ontbijt door, kijken wat wazig rond en genieten van de zon. Een telefoonrondje door de familie en de ochtend is snel voorbij.

 

Om halftwaalf meldt zich een klein briesje en we vertrekken. Genua met grootzeil en laten de AlbinO naar de Ketelmeerbrug drijven. Het gaat steeds een beetje sneller en zeker nadat ik de genua kan uitbomen. Met 3 knopen onder de brug door en met 4 knopen stormen we de monding van het Drontermeer in, langs een interessant eilandje genaamd IJsseloog. Hieronderzal ik de tekst kopieren voor de belangstellenden. Zeiltjes omlaag en vaar de haven binnen. Aanleggen en na het betalen bij de havenmeester een klein wandelingetje want er is niet veel te beleven hier. In de kuip rust en gooi op het eind van de middag de Cobb aan voor het eten.

 

Een heerlijke zonnige zeildag waar nu eindelijk mijn armen kunnen kleuren. De Pacific teint is helemaal verdwenen.

 

IJsseloog, het raarste eilandje van Nederland

IJsseloog is het bijzonderste eiland van Nederland. Het ligt in het Ketelmeer, tegenover de uitmonding van de IJssel. Het wordt gevormd door een cirkel die de ringdijk vormt met een middellijn van een kilometer. De dijk is 10 meter hoog en omringd een waterplas, deze is 45 meter diep. Aan de buitenkant van de dijk ligt een haventje, met wat gebouwtjes, grasland en bosschages. Op de bodem van de plas ligt de giftigste grond van Nederland.

Het ontstaan van IJsseloog

In de jaren 1950 tot 1990 is verontreinigd slib aangevoerd door de IJssel en als bezinksel terechtgekomen op de bodem van het Ketelmeer. Het slib bevat giftige stoffen en metalen, zoals kwik en zink. Sinds de jaren 1990 is de waterkwaliteit van de IJssel verbeterd. Hoewel het verontreinigde slib niet direct tot problemen leidde omdat de bodem bij de zandstranden en zwemplekken niet vervuild is, wilde Rijkswaterstaat voorkomen dat de verontreiniging zich verder zou verspreiden richting het IJsselmeer. Daarnaast belemmert het aanwezige verontreinigde slib verdere ontwikkeling van het gebied voor recreatie en natuur. Omdat het niet haalbaar was om het zwaar verontreinigde slib te saneren, is besloten om het slib permanent op te slaan in een speciaal daarvoor ontworpen depot. Het depot is midden in het meer aangelegd om problemen met landbouw en omwonenden te voorkomen. En zo is het eiland IJsseloog ontstaan. De bouw van slibdepot IJsseloog is in 1996 gestart en in 1999 voltooid. Er is een haven aangelegd om het slib ook per schip te kunnen aanvoeren.

Wonderlijke natuur

IJsseloog is verboden voor bezoekers, maar bijzonder goed gevuld met leven! Dat is namelijk het wonderlijke: rondom de giftige grond is een prachtig natuurgebied ontstaan. Veel nachtegalen, zwartkopjes, karekieten, grasmussen en allerlei andere zangvogels zijn er te vinden.

Bedreiging

Het paradijs wordt echter wel bedreigd. Toen het een aantal jaren geleden eindelijk weer flink aan het vriezen was, vroor ook het Ketelmeer dicht. Vossen hebben van deze gelegenheid gebruik gemaakt en zijn over het ijs naar dit interessante eiland gelopen. Sinds hun komst is het afgelopen met de meeuwenkolonies en weidevogels en broeden er  geen ganzen meer op IJsseloog.

Toekomst IJsseloog

Het is nog niet duidelijk wat er in de toekomst met dit slibdepot gaat gebeuren wanneer het vol zit. Wellicht kunnen we daar in de toekomst over meedenken.

Eigengereidheid

 

Maandag, 19 april 2021

 

 

 

Stavoren – Urk

 

 

 

Urk is de laatste tijd nogal slecht in het nieuws gekomen. Een plaats met jongelui die rellen, de Coronatest straat in brand steken, kerkgangers die meer vertrouwen hebben in de Lieve Heer voor de coronabestrijding dan Hugo de Jonge. De vissers die zich met een andere handel inlaten dan alleen het vangen van platvis. Het geeft een beeld van eigengereidheid, los van de samenleving. Ik zie enige fronsrimpels in het voorhoofd bij Jacqueline als ik het plan opper om naar Urk te gaan. Een zeiltochtje van 15 mijl met afnemende wind. Lekker om op het water te zijn en weer een plaats verder te trekken.

 

Urk valt mee, leuke plek om te wandelen, veel te zien en flinke activiteiten in de haven. Een mengelmoes van vissersschepen, scheepsbouw, restaurants, viswinkels, jongelui met snelle bromfietsen. Oude mannen op de leugenbank. Een iedereen kent iedereen mentaliteit en niet vervelend doen. We wandelen door het dorp en gaan op zoek naar een supermarkt. We kiezen de verst gelegen supermarkt om met een zware boodschappentas onszelf te klieren, terug te lopen naar de boot terwijl er naast de boot een supermarkt is. Opvallend is het weinige gebruik van de voorzorgsmaatregelen zoals het mondkapje in de supermarkt en winkels. Een middagdutje in de kuip en zon. Na het eten een wandelingetje over de kade. Een echtpaar moppert over het gedrag van de jeugd met hun scooters. Het is Urk zullen we maar zeggen.

 

Sterk verhaal

 

Zondag, 18 april 2021

 

 

 

Hindelopen – Stavoren

 

Met een beetje wenden en keren in de boot, voorkomend om elkaar niet aan te raken, als sardientjes dansen we in de AlbinO. Slaapzakken op de bank worden opgerold, een expeditie ondernemen naar het toiletgebouw waar een ware lozing van ochtendurine plaats vindt. Ik moet de landvasten bijstellen vanwege het wassende water. Opgefrist en monter ontbijten en om kwart over negen meldt de taxi zich om Marian en Cees terug naar de auto in Harlingen te brengen. Een leuke ervaring om met elkaar in de boot genomen te worden. Zeker voor herhaling vatbaar en na hun vertrek zie ik de boot steeds groter worden. Hoe zat het ook alweer met die makke schapen in een hok?

 

Wij ruimen de rommel op en zetten het zeil om richting Stavoren te varen. Lekker lopend windje, zondagochtend gevoel, zeiltjes aan de horizon en rond om ons heen. Kerktorens die hun zondagsgeluid over het water laten galmen. Schapen op de dijk, gezinnen die een zondagswandeling maken. Vanuit de kuip is het allemaal waar te nemen en varen de nieuwe jachthaven in. Deze nieuwe jachthaven is aan het steigerwerk te zien al een tijdje open maar het is nieuw voor mij. Met een bijzonder vriendelijke havenmeester worden we persoonlijk welkom geheten en een heel prettig verblijf gewenst.

 

Wandelen door Stavoren is een iets mindere ervaring als Hindelopen maar ook leuk. Het verhaal van het Vrouwtje van Stavoren waarschuwt voor de hoogmoed. Op de kade staat ze uit te kijken in de haven naar het uitladen van de tarwe en vervolgens verzandde de haven en verging haar vloot. Tot de bedelstaf gebracht en er rest niets meer dan spijt. Het verhaal gaat ook dat het Vrouwenzand, de ondiepte vlakbij Stavoren is ontstaan door de tarwe. Het ene verhaal is een verhaal over hoogmoed het andere valt onder de noemer van Sterk verhaal.

De eerste kras

Altantic yachts
Altantic yachts

 

Zaterdag, 17 april 2021

 

 

Harlingen – Hindelopen

 

 

 

Wakker worden met het getingel van een klein carillon, auto’s rijden vlak voorbij de AlbinO die aan de kade ligt. Douchen in het waslokaal want we krijgen bezoek. Marian en Cees zijn onderweg, om met ons te leren bivakkeren op een bootje van 8 meter. Een tijdje geleden hadden we al eens een plan besproken om op het einde van het jaar een blokhut, iglo, yurd of Wigwam samen er op uit te trekken. Een bejaardensurvival en wie de meet niet haalt kan meteen begraven worden. Als voorproefje op de te verwachten ontberingen komen Marian en Cees aan boord om een weekend te leren varen en slapen. Voor hen is alles nieuw.

 

Om half tien staan ze met rugzak aan boord, en na de koffie zoek ik contact met de havenmeester voor een opening van de brug. De lijnen los en varen naar de brug die al snel opengaat. Hollands knus, bruggen, geveltjes van de oud-Hollandse huizen, bruine vloot, garnalenvissers die de netten drogen bezorgen de bezoekers wel een heel mooi beeld van het varen met een bootje zo laag bij het water en alles zo hoog boven hen. Na de tweede brug zie ik het grijze water van de Waddenzee met witte golftopjes voorbijsnellen. In de havenkom zet Jacqueline het zeil op en draaien met de wind mee, tegen de stroom in richting Kornwerderzand. Cees aan het roer en varen met achterlijke wind richting zuid. Wind pal achter wordt door mij altijd benoemd als k*tkoers. Een paar keer gijpen en het bijzetten van een fok heeft weinig zin want die wordt afgeschermd door het grootzeil. Jammer dat we geen droogvallende platen treffen waar de zeehonden in de vroege voorjaarzon zich wentelen op het zand. Uitbuikend en boerend van de vis die ze in deze kraamkamer van de Noordzee wegroven. Geen zeehonden dus, maar wel prachtig weer en het opdoemen van de Afsluitdijk. Een lange rechte lijn beton met een eiland waar de sluizen zich op bevinden. De betonnen bunkers houden de wacht bij binnenvaart en varen met een vijftal andere schepen door de draaibrug naar de sluis. Een Belg apentrots op zijn spiksplinternieuwe Atlantic zeiljacht zet zijn eerste kras aan de betonnen rand als deze helemaal dwars komt te liggen in de sluis. Zo deze kan niet meer als voorbeeld in de folder. In de sluis besluiten we door te varen naar Hindelopen in plaats van Makkum. Fijn om te zien dat de nieuwe zeelui er aardigheid in hebben en varen met de wind mee, een stuk rustiger dan op het wad richting de stad Hindelopen.

 

Eén prachtige jachthaven waar we in een hoekje de AlbinO parkeren en een stuk gaan wandelen in de plaats. Een prachtig stukje Friesland met rijke geschiedenis, huisjes, kerkjes, grachten, bruggetjes. Ik gebruik verkleinwoorden want het is niet groot. Na de wandeling een ijsco en in de kuip barbecueën we het vlees. Als dit een uiting is van survivallen hoef ik nog lang niet begraven te worden.

 

Tsjerk Hiddesluis
Tsjerk Hiddesluis

 

Vrijdag, 16 april 2021

 

 

 

Leeuwarden – Harlingen.

 

Jacqueline neemt als een spons alle wetenswaardigheden en technieken van het zeilen in zich op. Ze luistert en neemt waar. Het wordt een beetje veel. De sluis van Harlingen is een bastion, een gevaarte, kunstwerk, toegang tot het gevaarlijke wad met al zijn ondieptes en het zoute water. De lichten op de sluis zoals tweemaal rood is wachten maar ben in bedrijf. Dubbel tweemaal rood, sluis is niet in gebruik. Rood en groen geeft aan dat de sluis klaar gemaakt wordt. Groen is invaren. Via de marifoon worden we de kolk ingestuurd en met een landing aan bakboord gaat het allemaal gemakkelijk. In de deur aan de zeekant wordt een luik opengedraaid en het water komt een hoop gesis en geborrel binnen. Jacqueline geniet en vindt het allemaal interessant nieuw. De deur gaat open en ik vraag haar wanneer we weg mogen. Nu roept ze, want het is groen en we kunnen nu weg. Verbazing ontstaat als ik geen enkele aanstalten maak om los te maken. Waarom ga je niet los? Droog merk ik op: Zullen we niet eerst wachten dat de brug over de sluis open gaat. Lastig met je mast om er doorheen te varen. Je moet ook aan alles denken ook. Jacqueline wilde zich braaf aan de regels houden, is het weer niet goed. Regelgeving altijd met een korrel zout en logica beoordelen.

 

 

Een vriendin van Jacqueline komt op bezoek voor een kop koffie en bij te praten. Gezellig om te horen hoe Karin zich aangepast heeft in haar nieuwe woonomgeving en is al flink ingeburgerd bij de roeivereniging in Leeuwarden. Afrekenen bij de havenmeester met een uitgebreide coronababbel. Afrekenen gebeurt met een “Tikkie” en na de koffie en afscheid trek ik de Albino achteruit de modder en vind pas aan de overkant wat vrij water om de haven uit te varen. Wat een prut. Net buiten de haven gaat het zeil op en de bebouwing van Leeuwarden zorgt ervoor dat de AlbinO heel gezapig zijn weg zoekt over het Harinxmakanaal.

 

In 1901 bracht de provincie Groningen het belang van een goede verbinding met Amsterdam naar voren en vijf jaar later liet zij een plan ontwerpen. Een gedeelte ging door Friesland en Friesland zag het belang voor een verbinding met zee. In 1920 werd er serieus nagedacht over een kanalenplan voor de drie noordelijke provincies. Pas op 1 april 1935 werd voor de uitvoering in Friesland een afzonderlijke dienst opgericht onder leiding van Ir. F. Volker. Het was in de crisisjaren en met name bij de aanbesteding van graafwerken werd als voorwaarde gesteld dat ze werden uitgevoerd in werkverschaffing in den droge.

 

Het kanaal is voor Friesland een succes want er is veel industrie gevestigd en met name de scheepsbouw is van groot belang. Door de vele fabrieken, huizen en bomen is het wat wisselend zeilen. Van windstilte tot samengebundelde wind om een gevel heen die de AlbinO behoorlijk doet overhellen. We zeilen 90% van het parcours en genieten van de zon en de wisselende omgeving.

 

De Tsjerk Hiddesluis geeft ons de opening naar het wad en laat de onderkant van de AlbinO een lekker schoonmaken door het zout. Het is net of het scheepje zich beter voelt en dat het gemakkelijker door het zoute glijdt dan door het zoete water.

 

In de Noorderhaven vinden we een mooi plekkie en gaan boodschappen halen voor morgen. In de kuip barbecue met de Cobb en bereiden ons voor, met de kaart en getijdetabel.

Wachten op de brug

Leeuwarden
Leeuwarden

 

Vrijdag, 16 april 2021

 

 

 

Leeuwarden – Harlingen.

 

Jacqueline neemt als een spons alle wetenswaardigheden en technieken van het zeilen in zich op. Ze luistert en neemt waar. Het wordt een beetje veel. De sluis van Harlingen is een bastion, een gevaarte, kunstwerk, toegang tot het gevaarlijke wad met al zijn ondieptes en het zoute water. De lichten op de sluis zoals tweemaal rood is wachten maar ben in bedrijf. Dubbel tweemaal rood, sluis is niet in gebruik. Rood en groen geeft aan dat de sluis klaar gemaakt wordt. Groen is invaren. Via de marifoon worden we de kolk ingestuurd en met een landing aan bakboord gaat het allemaal gemakkelijk. In de deur aan de zeekant wordt een luik opengedraaid en het water komt een hoop gesis en geborrel binnen. Jacqueline geniet en vindt het allemaal interessant nieuw. De deur gaat open en ik vraag haar wanneer we weg mogen. Nu roept ze, want het is groen en we kunnen nu weg. Verbazing ontstaat als ik geen enkele aanstalten maak om los te maken. Waarom ga je niet los? Droog merk ik op: Zullen we niet eerst wachten dat de brug over de sluis open gaat. Lastig met je mast om er doorheen te varen. Je moet ook aan alles denken ook. Jacqueline wilde zich braaf aan de regels houden, is het weer niet goed. Regelgeving altijd met een korrel zout en logica beoordelen.

 

 

Een vriendin van Jacqueline komt op bezoek voor een kop koffie en bij te praten. Gezellig om te horen hoe Karin zich aangepast heeft in haar nieuwe woonomgeving en is al flink ingeburgerd bij de roeivereniging in Leeuwarden. Afrekenen bij de havenmeester met een uitgebreide coronababbel. Afrekenen gebeurt met een “Tikkie” en na de koffie en afscheid trek ik de Albino achteruit de modder en vind pas aan de overkant wat vrij water om de haven uit te varen. Wat een prut. Net buiten de haven gaat het zeil op en de bebouwing van Leeuwarden zorgt ervoor dat de AlbinO heel gezapig zijn weg zoekt over het Harinxmakanaal.

 

In 1901 bracht de provincie Groningen het belang van een goede verbinding met Amsterdam naar voren en vijf jaar later liet zij een plan ontwerpen. Een gedeelte ging door Friesland en Friesland zag het belang voor een verbinding met zee. In 1920 werd er serieus nagedacht over een kanalenplan voor de drie noordelijke provincies. Pas op 1 april 1935 werd voor de uitvoering in Friesland een afzonderlijke dienst opgericht onder leiding van Ir. F. Volker. Het was in de crisisjaren en met name bij de aanbesteding van graafwerken werd als voorwaarde gesteld dat ze werden uitgevoerd in werkverschaffing in den droge.

 

Het kanaal is voor Friesland een succes want er is veel industrie gevestigd en met name de scheepsbouw is van groot belang. Door de vele fabrieken, huizen en bomen is het wat wisselend zeilen. Van windstilte tot samengebundelde wind om een gevel heen die de AlbinO behoorlijk doet overhellen. We zeilen 90% van het parcours en genieten van de zon en de wisselende omgeving.

 

De Tsjerk Hiddesluis geeft ons de opening naar het wad en laat de onderkant van de AlbinO een lekker schoonmaken door het zout. Het is net of het scheepje zich beter voelt en dat het gemakkelijker door het zoute glijdt dan door het zoete water.

 

In de Noorderhaven vinden we een mooi plekkie en gaan boodschappen halen voor morgen. In de kuip barbecue met de Cobb en bereiden ons voor, met de kaart en getijdetabel.

Warmte-alarm

Prinses Margrietkanaal
Prinses Margrietkanaal

 

Donderdag, 15 april 2021

 

 

 

Lemmer – Leeuwarden

 

 

 

Blauwe lucht met witte wolken, het zonnetje laat zich dikwijls zien en de wind staat tegen. Niet al te veel wind maar het is lastig zeilen in het Prinses Margrietkanaal als deze pal tegen staat. Kruisen wordt niet op prijs gesteld en ook voor mij is het niet de favoriete tijdbesteding. De motor loopt het best bij een snelheid van 4,7 knoop en denk dat het de beste snelheid is om de motor niet te overbelasten. De uren rijgen aaneen met de luchten, polderlandschappen, vogels en vrachtschepen. Opvallend hoe druk er gevaren wordt op het kanaal, waar gaat het allemaal heen?

 

Vlak voor een spoorbrug worden we opgehouden en laat het toerental terugvallen naar stationair waarbij het alarm van het koelwater indringend waarschuwt. Wat te doen? Motor stilzetten of hopen dat bij een verhoogd toerental door het extra water, de motor weer gekoeld wordt. Moeilijke keuze maar de keus is snel gemaakt want de beroepsvaart dwingt me tot manoeuvreren zodat ik wat snelheid maak om te draaien. Gelukkig valt het signaal weg en weet nu dat er weinig koelwater is bij een laag toerental en dat de motor tijdens het varen behoorlijk warmloopt.

 

Op de hoogte van Grouw merken we dat er nog maar een paar uur gevaren hoeft te worden om in Leeuwarden te komen en besluiten door te drukken zodat we de noordelijke wind morgen kunnen gebruiken om met halve wind naar Harlingen te varen. Dan hebben we het motoren maar gehad.

 

In Leeuwarden vinden we in de almanak een beschrijving van het meest knusse haventje van Leeuwarden en dat lijkt me wel wat. In het haventje schuiven we de modder in en met de 1.10 meter liggen we muurvast in de box. Aanmeerlijntjes zijn niet nodig want we kunnen geen kant uit. De dichtstbijzijnde winkel is 20 minuten wandelen zodat we maar op veldtocht gaan in de verschillende kastjes voor een maaltijd. Zure haring met een augurk en kappertjes als voorgerecht. Pasta met bonen en gerookte makreel als hoofdgerecht wordt het een niet alledaagse maaltijd maar prima gegeten.

 

In de avond luisteren naar het verslag van de voetbalwedstrijd Ajax tegen Roma. Als je ergens suf en lui van wordt is het naar een saaie voetbalwedstrijd luisteren.

volledig ondergescheten

Nederland 500 jaar voor Chr
Nederland 500 jaar voor Chr

Woensdag, 14 april 2021

 

 

Medemblik – Lemmer

 

 

Het weerbericht geeft noordnoordoosten wind aan. Mooi lopend windje naar Lemmer om Friesland te bedwingen vanuit het zuiden. In denk dat de eerste bewoners dit ook moeten hebben gedaan maar dat blijkt niet te kloppen. 2700 jaar geleden zijn de eerste expedities van de mens naar Friesland vanuit Texel gedaan. Logica is niet altijd logisch. Het overgrote deel van de provincie Friesland was 700 jaar voor onze jaartelling moerassig en onbewoond. DE eerste Friese boeren moeten kolonisten uit andere streken zijn geweest, die hier op zoek gingen naar bewoonbare locaties zoals zandtoppen en kwelderwallen. (Tjalling Waterbolk, Hoogleraar).

 

Het landschap is enigszins veranderd en wij varen op het IJsselmeer in plaats van de Zuiderzee. Met een beetje googelen kom ik erachter dat de Zuiderzee helemaal niet zo oud is en ontstaan is rond 12 door allerlei overstromingen. Tussen 800 en 1200 warmde de aarde op en daardoor steeg de zeespiegel. Waar heb ik zulk verhaal nog meer gelezen?

 

Met een 3 tot 4 Bft zeilend langs een opgespoten eiland. Dit eiland is een natuurgebied voor vogels en verboden om als jacht aan te leggen. Het eiland moet door de vogels volledig ondergescheten zijn volgens enkele verhalen. Zo zie je maar dat de natuur zelf er ook een bende van weet te maken. Hagelstenen, zon, regen, veranderlijke wind, bewolking, opklaringen maken van onze trip een afwisselend geheel en zeker op een bepaald moment als een bui de wind weet te versnellen tot een 5 Bft uit een totaal verkeerde richting. Na de bui kruipt de wind weer zijn noordelijke richting en kunnen we de haven Lemmer geheel zeilend aanlopen. De sluis van Lemmer en door de stad naar de Binnenhaven van Lemmer.

 

In de stad halen we boodschappen en eten een bakje kibbeling op een bankje. Lemmer is knus maar helaas zijn de vele cafés die het moeten hebben van de toeristen gesloten en maken er een doods stadje van. Wikipedia vermeld een mooi verhaal welke ik zeker niet op school heb geleerd. De geschiedenis spreekt:

 

In 1799 landden Britse troepen in Lemmer. Er was oorlog tussen Groot-Brittannië en Frankrijk en daar kreeg de Republiek ook mee te maken. Engelse oorlogsschepen voeren de Zuiderzee op. De steden EnkhuizenMedemblik en Stavoren werden bezet. Spoedig daarna kon men in Lemmer de forse oorlogsschepen zien naderen. De Lemster beurtman, waarmee de ondernemende Poppe Jans menige tocht naar Amsterdam had gemaakt, werd bij Urk overmeesterd. De passagiers werden naar Stavoren gebracht. Op 24 september verschenen twee Engelse oorlogsschepen voor de haven van Lemmer. Kapitein James Boorder ging in een sloep – onder dekking van een witte vlag – aan wal om de bestuurders te ontmoeten. Een opstekende storm noodzaakte hem de nacht in herberg De Wildeman door te brengen. Drie dagen later keerde hij terug en eiste Lemmer voor de Engelsen op, met inbegrip van alle geladen schepen. Bij weigering zou heel Lemmer aan stukken worden geschoten. Lemmer wees onvervaard de eis af. Het had inmiddels versterking gekregen van 500 gewapende boeren uit Het Bildt, die veldgeschut met zich meebrachten. Maar tegen de beschieting met Engelse veertien-, zestien- en achttienponds kogels was het dorp niet bestand. Anderhalf uur nadat de aanval was ingezet stak men op de kerktoren de vlag uit als teken van overgave. Op verschillende plaatsen in Friesland riepen patriotten burgers en soldaten op om Lemmer te bevrijden. Op 7 oktober waren er nog 260 soldaten en mariniers in het dorp. Om een aanval te water te voorkomen werden de vaarwaters met kettingen afgesloten.

 

Uiteindelijk werd Lemmer een van de belangrijkste vissersplaatsen van Nederland, mede dankzij haar vloot van 146 schepen. Met de komst van Flevoland en de Afsluitdijk werd dit danig minder. Lemmer heeft vooral een centrumfunctie voor het zuiden van Friesland en het noorden van Flevoland. Ieder jaar is er de Lemsterweek, dit is een week vol evenementen waar per jaar zo'n 85.000 mensen op afkomen. De Lemster aak (een traditioneel zeilschip) is afkomstig uit Lemmer. De Groene Draeck, het zeilschip van prinses Beatrix, is een Lemster aak

Tijd versmelt in het Nu en Toen

Nieuw zeil.
Nieuw zeil.

 

Dinsdag 13 april 2021

 

 

Vlijmen - Medemblik

 

 

 

Afgelopen dagen ben ik steeds meer gaan nadenken waar ik me echt thuis voel. Huis is thuis dat is waar maar dat is niet het “altijd” thuis-gevoel. Het thuis is het gevoel als je na een periode weer naar huis gaat. Je gaat in de gemakkelijke stoel zitten en voelt je gelukkig, dat je weer op rust bent. Eenmaal weer uitgerust wil ik weg. Weg is reizen maar wat is dan een reis. Een reis is een vrijwillige verplaatsing van een of meer personen van een bepaalde locatie naar een andere locatie. Een persoon die op reis is, noemt men een reiziger. Het wordt wat duidelijker voor me en ben blij dat ik weer naar de AlbinO kan gaan om te gaan reizen.

 

Inpakken van je minimale benodigdheden, rugtas op je schouder en naar de bushalte in het dorp lopen. In de bus stappen is het begin van de reis. Het eerste gedeelte van de reis is bekend terrein en na verloop van jaren is het onbekende steeds verder weg. Met de bus naar het station, van 's-Hertogenbosch naar Amsterdam vervolgens naar Hoorn. Bus overstap naar Medemblik. En in Medemblik de voorbereidingen voor de echte tocht. Rondje Friesland voor de komende dagen.

 

Voorbereidingen doen zoals boodschappen en spullen klaar leggen. Niels en Linneth komen met zijn drieën op bezoek. Linneth is bijna uitgeteld van een dochter. Nu komen de reizen van Paaseiland en Frans Polynesië in Noord-Holland bij elkaar. Niels en Lineth hebben we uitgebreid leren kennen op Paaseiland en vervolgens samen opgetrokken naar Polynesië. Afstand is nu dan ook fictie, tijd versmelt in het nu en toen. Erg gezellig praten we bij en spreken beide de wens uit om zo snel mogelijk weer terug naar de boot in FP te kunnen. Voor hen eerst de geboorte van de kleine en voor ons de bescherming tegen corona.

 

Dwangburcht

Een en ander is er veranderd
Een en ander is er veranderd

 

Vrijdag, 9 april 2021

 

Medemblik

 

 

Met een gratis ontvangen wandelgidsje van de haven maken we de wondwandeling. De havens, monumentale geveltjes, station, stoomtrein rails, kerken, gedempte gracht en lezen op de borden over de geschiedenis van Medemblik.

 

Van villa Medemelacha tot Gemeente Medemblik. Medemblik bestond al als bewoonde plaats toen dwangburcht Radboud door Graaf Floris V werd gebouwd. In 1289 ontving Medemblik stadsrechten.

 

DE naam dankt de stad aan de oorspronkelijke waterloop Medemelake. Dit veenriviertje is tegenwoordig grotendeels verdwenen. Het resterende deel is bekend als de Kromme Leek. Deze mondt via de Kleine en de Grote Vliet uit in het IJsselmeer.

 

De oude en Oosterhaven herinneren aan de bloeiende eeuwen als havenstad. De aanleg van het Noord-Hollands Kanaal betekende echter het definitieve einde hiervan. De Afsluitdijk maakte de woeste Zuiderzee het kalme IJsselmeer.

 

Medemblik staat nu veelal bekend als internationaal watersportcentrum. In 1989 werd de voormalige haven in het centrum weer onder water gezet om er een moderne jachthaven te realiseren. In 1999 is regatta Center Medemblik geopend, een internationaal zeilwedstrijdcentrtum.

 

Rondom de oude stad is volop ruimte voor natuur. Water speelt uiteraard een grote rol. Het IJsselmeer is nooit ver weg. Om het achterland te ontdekken kun je mooie vaartochten maken. De West-Friese Omringdijk is geliefd bij fietsers en wandelaars. Met aan de ene kant uitzicht over het water en aan de andere kant de vergezichten over de weilanden en bollen velden. In de omgeving zijn meerdere natuurgebieden om te recreëren en vogels te spotten.

 

Kasteel Radboud werd als burcht door Graaf Floris V gebouwd tegen de aanvallen van de Friezen. Lange tijd deed het markante bouwwerk diens als verdedigingswerk en toevluchtsoord. Toen Medemblik stadswallen kreeg verloor Radboud haar functie. Het kasteel werd een onderkomen voor de schutterij en deed dienst als kerk. Radboud werd in de negentiende eeuw met een restauratie van de ondergang gered en presenteert tegenwoordig een tentoonstelling met kleine en bijzondere voorwerpen, die het dagelijkse leven in de Middeleeuwen belichten.

 

Om niet al te uitgebreid de geschiedenissen te belichten houd ik het hierbij. Wij vinden Medemblik een heel interessante plaats en genieten van de twee uurs wandeling. Rond 1600 uur starten we de reis terug, met de bus naar Hoorn, de trein van Hoorn naar Enkhuizen en met de auto naar huis. Een reis van drie uur. We raken een heel eind van huis.

 

Nu moet ik ook.

Kasteel Radboud
Kasteel Radboud

 

Donderdag, 8 april 2021

 

Enkhuizen – Medemblik

 

West-zuidwestenwind, 4 tot 5 beaufort, 8 graden. Dat lijkt me een prima uitgangspunt om naar Medemblik te zeilen. Jacqueline heeft haar bedenkingen voor wat betreft temperatuur en de 5 beaufort maar ik wimpel de bezwaren weg. Vreemd dat de drang van losgooien en elke dag varen als het maar even kan, bij mij, ingeroest zit. Waarom niet gewoon lekker een tijdje aan de steiger blijven hangen en genieten van een bakkie koffie bij de kachel in de kajuit zoals zovele schippers rond mij heen doen?

 

Mijn ongedurige blik spiedt over het water en constateer een rustig IJsselmeer, met de wind mee, en zie een aantal Duitsers met een huurschip vertrekken. Nu moet ik ook!

 

Afrekenen bij de havenmeester, spullen op de plek, water tanken, zeilen aanslaan en ontken de signalen van een eventueel opkomende migraine van Jacqueline. Als ze hoofdpijn heeft zal het wel niet zoveel uitmaken als dit beleefd kan worden in de kuip of zeilende of stilliggend in de haven. Migraine is migraine. Jacqueline laat zich overhalen om mijn drive niet te veel te remmen.

 

De motor slaat perfect aan en draai met de kop in de wind en Jacqueline zet het grootzeil met een rif. Lijkt me niet nodig want er is maar een 4 Bft voorspeld. Als het zeil strak staat en de giek in het sleutelslot vastklikt, draai ik de AlbinO met de wind mee en al snel loopt de boot een mooi gangetje 5 knopen.

Het is 8 mijl naar Medemblik en hebben tot aan de loop van de Oosterdijk vlakbij Andijk een mooi windje en de dijk zorgt ervoor dat wind niet al te veel spel heeft op de golven. Het valt me wel op dat de wind toeneemt en merk dat Medemblik niet bezeild is. Ik trek het grootzeil flink door en zet de fok snaarstrak om zoveel mogelijk hoogte te maken tegen de wind in. De golfslag neemt toe, de wind zorgt voor witte kammen op het water. Van golfjes naar golfjes van 60 centimeter, dicht op elkaar, zorgen voor een onrustig ritje. Het water spuit over het dek, varend met een helling van 25 graden zorgen voor weinig plezier in het zeilen want het opstuivende en schuimende water is 8 graden. De buiten temperatuur is 8 graden zodat het stuifwater op gezicht en handen voor een ijskoude ervaring zorgen. Gelukkig heb ik het niet snel koud zodat het voor mij toch genieten wordt. De Hollandse grauwe lucht, het groen op de wal, de witte snorren op het water, de beleving van het gerestaureerde bootje dat het toch maar weer voor elkaar krijgt.

Dit is een vorm van genieten, het kan natuurlijk comfortabeler maar dit heeft voor mij een speciale betekenis.

 

Jacqueline kan zich hier totaal niet in vinden en beschouwt dit als “Moet dit nou? Waarom zo scheef? Kunnen we niet minder scherp aan de wind?”. Ze heeft gelijk maar ik geef haar met mijn machogedrag natuurlijk geen gelijk. Knallen, vaart maken, het duurt maar even. “We liggen zo in de haven”-mentaliteit zijn we ook snel in de haven en is de windstilte in de luwte van het fort een prima plaats om de zeilen te laten zakken en op motor de Pekelharinghaven in te draaien.

 

Met de telefoon maak ik contact met de havenmeester en wijst ons de plek dicht bij het centrum aan waar we landen naast een zeer verontwaardigde broedende meerkoet landen. Probeer zo weinig mogelijk aandacht aan de gestoorde vogel te geven en respecteer haar zorg voor de drie eieren. De heer Meerkoet, loopt allerlei takjes aan te slepen die door mevrouw goed-gekeurd of afgekeurd worden. Hij is er maar druk mee.

 

Stroomkabel uit, kacheltje aan en al snel maken we het ons knus met een akerborrel en halen wat eten bij de Chinees om het stadje morgen verder te onderzoeken.

Leugenbank

geen commentaar bij nodig
geen commentaar bij nodig

 

Vrijdag, 2 april 2021

 

 

 

Enkhuizen

 

 

Wandeling door Enkhuizen. Hollandser kan het bijna niet. Trapgevels, klokgevels, 18e en 19e -eeuwse geveltjes. Carillon geluid en lopen de stadswandeling. Bij de leugenbank in de haven sta ik even stil bij de sociale functie van dit fenomeen. De leugenbank is de verzamelplek van de vissers die elkaar de meest onwaarschijnlijke verhalen vertelden. De beste stuurlui staan aan wal en de ergste stormen spelen zich af op deze plek in plaats van op zee. Een aardig verhaal vond ik op het internet:

,,In Enkhuizen wisten ze het wel. En ook op Urk en andere vissersplaatsen rond de Zuiderzee was het algemeen bekend: als je ’s winters geen honger wilde krijgen, dan moest je voldoende voorraad inslaan. Maar vooral óók: inzouten! En dat inzouten gebeurde sowieso iedere dag, wat men ook gevangen had.

Zo kon het gebeuren dat op een dag bramzijgertje Tjitse op zijn klompen huilend en hollend over de Wierdijk naar huis kwam rennen. Zijn vader stapte net schoongeboend uit de badkuip, en sloeg gauw een handdoek om. Maar nog voor hij een vraag kon stellen, schreeuwde Tjitse al: ,,Ik wil niet langer meer op die schuit varen!” Zijn vader vroeg verbaasd: ,,Hoezo? Wil de schipper je soms slaan?” ,,Nee!”, schreeuwde Tjitse kwaad, ,,dat moest er nog bijkomen óók!” Vader hield met één hand z’n handdoek goed om zich heen en met de andere op zijn hoofd krabbend, vroeg hij: ,,Nou Tjitse, vertel dan maar eens op. Wat is er aan de hand?”

Tjitse zei fel: ,,Nou, laatst zat er in onze netten een bruinvis! En de schipper vilde het beest en zette het vlees in het zout. En dat gaf-ie ons later te eten… Bruinvis! En vorige week, toen zaten er twee zeehonden in de mazen. Hij maakte ze dood, ze gingen opnieuw in het zout, en opnieuw hebben wij daar een héle week van moeten eten… Zééhondenvlees!

En toen gisteren, eh… gisteren, toen overleed Tabbe, onze roerganger. En nu zag ik vanmorgen de schipper alweer met de zoutkruik over het dek lopen. Nou, toen wist ik natuurlijk wel wat er weer gebeuren zou! Nee pa, ik ga niet meer terug naar die schuit.” Aldus de leugenbank.

Met een glimlach lopen we de route verder af en stappen in de trein van Enkhuizen naar Hoorn en de auto naar huis.

KNMI met 1 april

Enkhuizen
Enkhuizen

 

Donderdag, 1 april 2021

 

 

 

Hoorn – Enkhuizen

 

 

Elk land heeft zijn verhaal over het ontstaan van de traditie om grappen uit te halen op 1 april. In Frankrijk, bij de overgang naar de Gregoriaanse kalender in 1582 zouden mensen in het ootje zijn genomen toen ze op 1 april een nieuwjaarsfeestje wilden bezoeken. In Duitsland zou een groep speculanten op 1 april 1530 als grap voor niets naar de rijksdag in Augsburg zijn geroepen, alwaar ze hartelijk werden uitgelachen. En in ons eigen kikkerlandje zou de grappenmakerij zijn begonnen toen hertog van Alva de inname van Den Briel verloor op 1 april 1572. Hier zou ook de uitspraak “Op 1 april verloor Alva zijn bril vandaan komen. Uit geschreven bronnen blijkt namelijk dat de eerste 1 aprilgrappen al dateren van 1508: toen werden knechten erop uitgestuurd om niet bestaande artikelen te halen.

 

Geldt 1 april ook voor ons want het weerbericht voorspelt een 4 Bft? Eenmaal buiten neemt al snel de wind toe tot een 6 Bft en de AlbinO gaat lekker hangen in de halve wind en geeft een 6.5 knoop op de klok. De Vega gaat er plezier in krijgen en ik vraag me af of dat er iemand later misplaatst gaat roepen bij de KNMI 1 april! Het was geen 4 maar 6. Haha.

 

Bij de Appelhoek draaien we steeds scherper tegen de wind en gaat het flink tekeer. Dicht opeengepakte golven van 60 cm hoogte slaan regelmatig over het dek en bij een heel enthousiaste speling van de golven krijg ik een nat pak door het over het Buiskapje slaande water. Het is een prima vuurdoop voor de AlbinO maar ook voor de dames aan boord. Jacqueline schrikt een beetje van het geweld en voelt zich niet helemaal comfortabel. Leanne ziet het wel zitten maar de constante druk van het tegenroer geven is wat vermoeiend voor haar en neem het roer letterlijk en figuurlijk over. Prachtig zeilweer met echt Hollands weer. Kruisend naar de Houtribdijk en de vaste wal van Noord-Holland daagt langzaam maar zeker de ingang van de Houtrib sluizen op. Vlak voor de sluis de zeiltjes omlaag en nemen de sluis als enigste schip.

 

Na de sluis naar de Compagnie haven en telefoneren naar de havenmeester die ons een mooi plekje geeft aan de O steiger.

 

AlbinO wordt groter

Dames Bontekoe
Dames Bontekoe

 

Woensdag, 31 maart 2021

 

 

Edam – Hoorn

 

 

Tijdens mijn diensttijd verwonderde ik me hoe een klein tentje steeds groter werd naarmate je het vaker moest gebruiken. De eerste keer weet je geen raad met je rugzak, slaapzak en je geweer. Je moest de kleine tent ook nog eens delen met een collega dienstmaat. Mooie herinneringen en ik voel eenzelfde gevoel omdat we dochter Leanne hebben uitgenodigd een tochtje met overnachting te doen op de AlbinO. Stralend weer en een eindelijk gevoel van lenteweer komt over ons heen en begin aan de klussen om de puntjes op de “i” te zetten. Vanuit de kuip ruim ik de bakskisten op en tref telkens onderdelen die meteen op zijn plek geplaatst worden.

 

Koffie met koek, praatje met de buurvrouw die haar laatste tochtje gaat maken, is het al snel laat in de ochtend en meldt Leanne zich dat ze geland is in Hoorn. We lopen haar tegemoet en halverwege het busstation treffen we elkaar zodat we 180 graden draaien om terug te wandelen. Aan boord eten we een boterham en maken snel los want er is bijna geen wind.

 

De eerste zeiltocht met Leanne aan boord van de AlbinO is een gezapig traag gekabbel over het water en zien al veel andere schepen aan de horizon opdoemen. Heel in de verte herken je de ingang van de haven van Hoorn aan het aantal zeiltjes die zich ophopen om binnen of eruit te varen. Toch valt me de voortgang niet tegen en probeer de vaart met deze wind te vergelijken met de Queen B die veel logger is. Ik denk dat de AlbinO sneller zou zijn en verplaats me in mijn dromen al in de windstiltes tussen Panama en Paaseiland. AlbinO zou sneller zijn geweest. Queen B toch wel heel wat comfortabeler.

 

Vlak voor de haven valt het laatste zuchtje wind weg en start tegen mijn goede gevoel de motor om de zeilen op te doeken en de dames verder te instrueren in het zeilen. Met de telefoon de havenmeester bellen voor een plekkie en dat gaat een heel stuk gemakkelijker dan het gebruik van de VHF. Ook hier drukt de zakcomputer het marifoongebruik weg en voorzie dat ook de marifoon bij het elektroschroot verplaatst gaat worden. Weg is de Decca, radiorichting zoeker, de marifoon next. Zeker als de telefoon gekoppeld gaat worden aan de satelliet zodat een wereldwijde dekking gaat ontstaan en de marifoon met zijn max 40 mijl bereik overbodig raakt.

 

Aan de gastensteiger dicht bij de uitgang van de jachthaven kunnen we gemakkelijk naar het toiletgebouw en passagieren naar de stad. Een leuke wandeling door de stad, de jongens van Bontekoe, Jan Pietersz Coen als zeeheld en de vele antieke gebouwen die de oude tijden weer een beetje doen herleven. Jan Pietersz Coen moest de personificatie zijn van Nederland als zeevarende natie maar raakte in opspraak vanwege zijn gewelddadig gedrag jegens de Molukkers op de Banda eilanden.

 

Hoorn is een prachtig voorbeeld hoe leuk varen in Nederland is. Zeiltochten gekoppeld aan cultureel stadsbezoekjes. In de straat eten we een ijsje, boodschappen halen en aan boord

Koken op de primitieve spiritusbrander en een boekje lezen op de bank met de benen in elkaar gestrengeld. Het lukt allemaal wonderwel en inderdaad is de AlbinO een stuk groter geworden.

Corona faillissement

Edam
Edam

 

Dinsdag, 30 maart 2021

 

 

Vlijmen – Edam

 

 

Niesend, loopneus en een pijnlijke keel houden me niet tegen om in de ochtend met mijn Vader te gaan golf-en. Een fikse verkoudheid maar door de gekte rond de corona toch maar een test laten doen om mezelf gerust te stellen en mijn omgeving. Twintig minuten na de test piepte de sms dat een negatieve uitslag. Ik mag gewoon doorgaan met niesen en proesten. Keelpijn lost zich in de loop van de dag op.

 

Met de auto naar Volendam en bij aankomst gooien we de lijnen snel los om met dit prachtige weer naar Edam te zeilen. Het waait niet hard, maar met een drie knopen vaart dobbert de skyline van Volendam aan ons voorbij. Net na de binnenkomst van de haven gaat het zeil omlaag en varen naar de jachthaven. Op de steiger van de 8 meter jachten meren we aan en ruimen het zeil en het dek op. Vreemde gewaarwording is dat we aan een steiger liggen die geen verbinding heeft met de wal. Deze haven is bezig met een grote renovatie en niet praktisch voor ons om hier te blijven zodat we teruglopen naar de albino en naar de overkant varen. De gemeentelijke haven heet ons van harte welkom en met een gemoedelijke en luchtige sfeer krijgen we een plek toegewezen bij de ingang van de haven.

 

Uitzicht op de vetklep van het restaurant. Friet saté met frikandel wordt door de restauranthouder in de kuip geserveerd. De buurvrouw van het schip achter ons vertelt een verschrikkelijk verhaal. Door de corona heeft mevrouw haar winkel verloren, huwelijk stuk gelopen door de financiële problemen en zorgen. Een groot drama voor haar en de gehele middenstand. Ik vind het dapper dat ze met een geleend schip alleen op stap durft te gaan, het hoofd even leegblazen.

 

Edam is een prachtige plaats en veel gevarieerder als Marken of Volendam en kijken de ogen uit. Bijzondere plaats. Oorspronkelijk heette Edam Yedam vernoemd naar de E of Ye waar een dam werd opgeworpen. Edam werd in 1310 voor het eerst genoemd en het plaatsje kreeg in 1357 stadsrechten van graaf Willem V van Holland alsmede een vergunning om een open verbinding te graven tussen Purmermeer en de Zuiderzee. Edam koos tijdens de tachtigjarige oorlog de zijde van de opstand tegen Spanje en ging over tot de reformatie. Zo behoorde Edam tijdens de Republiek tot de twaalf kleine steden, die de Staten van Holland vertegenwoordigd waren. In 1587 en 1602 werd de stad door brand geteisterd. Glorietijd was in de zeventiende eeuw, toen zij een belangrijke zeehandel had via het Texelse gat onder andere op Nederlands Indie. En een levendige handel in Kaas de Edammer kazen.

Veehouderij en weidevogels

Marken
Marken

 

Donderdag, 25 maart 2021

 

 

Monnickendam – Marken – Volendam

 

Er is geen verschil tussen Gouwzee en de lucht. Beide even grijs zodat de horizon opgehouden is als scheidslijn. Paard van Marken is grijs, de lucht is grijs en het Markermeer is grijs, alles is grijs met een spatje regen maakt de wereld somber. De wind komt met 3 Bft uit zuidwest en dat is dan wel weer een plus punt. In de haven zetten we het zeil en varen van Monnickendam naar Marken, de overkant. Een gezellige Corona drukte met wel twee chinezen die een wandeling maken over de boulevard van Marken. Zelfs de kibbeling tent is gesloten. Sijtje Boes is van haar geld stil gaan leven want de winkel is gesloten. Een schilder verft ondanks de regen gewoon door en kan het niet laten om een uitgebreide babbel te slaan over een hobby catamaran met elektrische buitenboordmotor.

 

Marken is een plaatje en de typische groene huizen heel dicht bij elkaar is een parodie op de anderhalve meter wereld die we op dit moment meemaken. De huizen leunen knus tegen elkaar en proberen allemaal een plekje te vinden op de verhoging. In 1916 heeft het hoge water veel huizen onderwater gezet en zijn er verschillende mensen verdronken. Koningin Wilhelmina heeft met haar komst veel betekent voor de slachtoffers. De afsluitdijk heeft een einde gemaakt aan de grillige waterhoogtes van de Zuiderzee. Nu zijn er weer andere gevaren zoals kruiend ijs tegen de dijk. Wij maken een uitgebreide wandeling van het dorp naar het Paard van Marken en lopen door een beschermd vogelgebied. De boer heeft een veehouderij die volledig geïntegreerd is in een gebied voor de beschermde vogels. Grutto, Gans, Kievit, Tureluur, Eend, en nog vele andere zorgen voor een afwisselende wandeling door het poldergebied. 10.000 Stappen en zijn weer op de boot. Een lunch in de kuip en zetten het zeil voor Volendam. Heel voorzichtig wordt het wat lichter en lost gaandeweg de grijze massa in de lucht op voor een mooie blauwe hemel. De horizon is weer de horizon.

 

In Volendam is snel een plekje gevonden en maken een wandeling door het dorp. Het is wat drukker op straat en de lokale bewoners zitten achter een groot windscherm een praatje te maken. In de supermarkt kopen we de paling als voorgerecht voor het diner zodat we toch iets van de folklore vieren.

 

Een leuk weerzien van de toeristische trekpleister met een prachtige jachthaven waar het goed liggen is.

 

 

Vals

Happy sailing
Happy sailing

 

Woensdag, 24 maart 2021

 

 

Muiden – Monnickendam

 

 

Waar je maar trots op kunt zijn! Ik sta onder de Speeltoren in Monnickendam met het meest valse carillon van Europa. Kan mijn lachen niet houden en bewonder de positiviteit van de Monnickendammers. Een bijzondere plaats en geniet van de Hollandse gevels en grachten. Hollandser kan bijna niet. Vreemd dat er geen supermarkt te bekennen valt of je moet 3 kilometer lopen, deze zal wel niet passen in dit stedelijk museum.

 

Eindelijk schijnt vandaag de zon, weliswaar met een koude wind maar de zonnestralen maken het een stuk vrolijker. Van de afvaart meteen de zeilen omhoog en vaar met een achterlijke wind richting het Paard van Marken. De spatzeiltjes en de wollen muts met speciaal ondergoed houden me prima warm en geniet van het zeilen. Na het Paard van Marken komt de wind wat gunstiger in en varen al vlug met snelheden van boven de 6 knopen.

 

Veel herinneringen komen boven en realiseer dat het gebied erg bekend voorkomt. De obstakels zijn snel herkend en heb bijna geen ondersteuning van de kaart nodig. Bij Volendam moeten we terugsteken richting Zuid verder de Gouwzee op om in de buurt te komen van Monnickendam. Vlak voor de ingang van de stad komt er een flinke windschifting tussen de bomen door en laten de AlbinO als een badeend op en neer zwaaien. De rommel van de bank ligt op de vloer, Jacqueline ziet het water al voorbij de raampjes vliegen maar herstelt al snel van de schrik.

 

Motor start vlekkeloos, zeiltjes opbergen en naar de gastensteiger voor een aanvraag voor een ligplaats. H21 wordt ons toegewezen en krijgen een mooie plek met walstroom. Zoals de Duitsers ligt onze stroomkabel eerder vast aan de elektriciteitspaal dan de landvasten op de steiger. Warmte is geregeld voor de nacht.

 

Na de lunch een fijne wandeling door de stad en genieten volop. Wat een mooie periode om te varen.

Kruisen tegen de wind

laveren
laveren

 

 

Huizen – Muiden.

 

Dinsdag, 23 maart 2021

 

 

De wind speelt met de lange rietstengels op de strekdam van Huizen. De Kalkovens en de Botter-werf geven de haven een historisch tintje en wij sjouwen met de boodschappen de lange pier af, om de AlbinO keurig en braaf naast de Beagle aan te treffen. We laden de spullen uit en eten de lunch en bereiden ons voor op een echt zeiltochtje. 10 Mijl tegen de wind in kruisen, een prima leerschool voor Jacqueline.

 

De fok aanslaan en de fokkeschoot door de leiogen brengen, de zeilhuik van het grootzeil. Alles nalopen en start de motor. De wondere wereld van techniek. Bij veel motoren sta je niet zo stil bij het wel of niet aanslaan maar bij dit monster is het nog steeds een opluchting als ze aanslaat. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Met een keurige bocht achteruit draait de `Vega naar het vaarwater waar Jacqueline het grootzeil hijst en de fok zet. Braaf lopen we voor de wind, het havenkanaal uit en draaien de boeg scherp tegen de wind in richting Almere. Met het kruisen tegen de wind in maken we zekere voortgang, om langs Almere, richting de Schelp en de Hollandse Brug te varen. Met het kriskras over het Randmeer te zeilen doorkruisen we de geul en moeten rekening houden met de ondieptes. Ik laat de AlbinO doorlopen tot aan de witrode of witgroene, speciale 1.50 meter diepte betonning varen en ga dan overstag.

Met heuse commando’s dril ik de zeilmaat met bevelen zoals “Klaar om te wenden”, “Over” of “Ree” en dan aanmoedigend te roepen “aantrekken”, “strakker zetten” enzovoort. Het gaat allemaal soepel en gladjes en maken er een ontspannen tochtje van.

 

De wind is matig, de lucht grijs, de wind over het koude water maakt het koud maar ben heel blij met de frisse neus en het gevoel van ontsnappen aan het binnen zitten.

 

Zeilend tot in de haven van Muiden waar we bijna op dezelfde plek aanleggen als van enkele dagen terug krijgen we havenmeester voor een praatje op bezoek. Een ontspannen vent die het gevoel van gastvrijheid weet over te brengen, zodat je al snel het gevoel van een thuishaven hebt. Bij de pizzeria halen we een pizza en genieten van de avond in de knusse kajuit.

Kwispelen op ....

Huizer Botter
Huizer Botter

 

 

De Schelp – Huizen

 

 

Zondag, 21 maart 2021

 

Van het voorjaar valt niet zo veel te merken. Het is grijs bewolkt, koud en behoorlijk wat wind. Gelukkig hebben we een rustige nacht achter de rug aan de beschoeiing van het eiland en gaat de wind over de bomen langs de mast ons voorbij. De nacht is zonder walstroom doorgebracht maar het dekbed heeft een heerlijke knusse warmte uitgestraald zolang je maar onder de dekens blijft. Na het ontbijt nog even de benen strekken op het eiland en de hond Mexx draaft en drentelt met zwiepende staart voor ons uit. Mexx heeft het eiland geheel tot zijn territorium verklaart en loopt al twee dagen uitgelaten te draven, te kwispelen en te ontdekken. Later hoorde ik dat Mexx na een weekend eiland, twee dagen bij moet komen thuis en komt dan zijn mand niet uit vanwege de vermoeidheid.

 

Op de Beagle een kopje koffie om de dag door te nemen en afspraken te maken hoe we het met de auto gaan doen om thuis te komen. Rond 10.00 varen we aan en aan de golven met de witte kammen zie ik dat het behoorlijk waait. Met fok en gereefd grootzeil lopen we een fraaie 7,2 knoop door het water. Dit is Hollands zeilweer. Mag voor mij wel wat warmer maar je kunt niet alles hebben. Rond 12.00 varen we Huizen binnen en leggen aan naast de Artemis, om op Luc te wachten.

 

Een wandeling door het havengedeelte van Huizen is een leuke bezigheid en met name een bezoekje aan de botterwerf. De visserij en de `botter waren ooit de economische motor van Huizen. Rond 1880 gaven zij werk aan 1000 van de 3500 inwoners van Huizen. Ruim 400 als bemanning van de ruim 180 botters die toen in de haven lagen, 400 als dagloner bij tal van aan de visserij verbonden bedrijven en 200 venters venten de gerookte vis van Amsterdam tot ver over de grenzen uit. Na de afsluiting van de Zuiderzee in 1934 kwam de klad erin. De handelsgeest bleef, kaas kwam in de plaats van vis en scheepsbouw werd huizenbouw. Als herinnering aan deze rijke historie houdt de Stichting Huizer Botters vier originele botters, de oudste uit 1892 als varend historisch erfgoed in de vaart.

 

Na de wandeling zien we Beagle naast de AlbinO liggen waarna Luc en Nikelien me naar Eembrugge brengen om de auto op te halen. Terug in Huizen laden we spullen in de auto en kijken terug op een prima eerste weekend met de AlbinO.

 

 

Ramkoers

 

 

Muiden – De Schelp

 

 

 Zaterdag, 20 maart 2021

 

Zonnetje schijnt met een frisse wind. Mooi zeilweer om de zeilscills van de AlbinO uit te proberen en varen de haven van Muiden uit met de Genua en volledig uitgerold grootzeil. Ik ben helemaal niet ontevreden over het vaargedrag van de boot. Een beetje driftig op het roer, de helmstok kan je eigenlijk niet loslaten maar daartegenover staat de directe besturing en het snelle reageren van de boot op elke verandering van de helmstok. Opvallend is het aantal collega zeilschepen die op deze zaterdag ook hun geluk beproeven. De beroepsvaart dondert dwars over het IJ-meer, keurig tussen de betonning zodat wij vrij spel hebben om lekker te zeilen. Toch is er heel wat verandert voor mij in de loop der jaren. Er is veel meer betonning op het water dan toendertijds en raak een beetje verwart vanwege de vele gele tonnen zodat er voor mijn gevoel weinig echte ruimte over blijft. In de buurt van Uitdam draai ik de boot en vaar met halve wind terug naar de Hollandse Brug. Voor de brug komen we een Gib’Sea tegen die al laverend in de geul zijn zeiltjes flink doorzet en dwingend onze kant opvaart. Met geen enkel oogcontact of corrigerende koers vaart de boot recht op ons af, ofwel ramkoers en begin te roepen voor aandacht en wijk uit naar stuurboord. Ik heb voorrang maar om deze nu te nemen lijkt me niet verstandig en ik mopper over het asociale gedrag van de schipper. Het blijkt een jonge vent die zich van geen kwaad bewust is en roept me brutaal na dat hij gemakkelijk voor me langs kon lopen. Tja, nadat ik uitgeweken ben. Boos maken of woorden eraan verspelen heeft geen zin, maar netjes en keurig gedrag is wel ver te zoeken.

 

Op het eiland treffen we de Beagle met familie aan boord. Luc komt de boot inspecteren en wisselen heel wat technische wetenswaardigheden uit. Met een rolletje gastape en het opnieuw installeren van de brandstofleiding weet ik het startprobleem op te lossen. Enkele kopjes koffie, wandeling over het eiland, een beetje dollen met Lux (kleinzoon). Lux wil graag zijn vaarkunsten tonen aan opa en word uitgenodigd om plaats te nemen in de rubberboot. Lux met zijn 4 jaar vaart als een grote en wil graag van de ene visboot naar de andere varen. De vissers vinden dit niet helemaal super maar Lux stoort zich nergens aan. Geweldig om te zien hoe de liefde voor het varen hier gezaaid wordt.

 

In de avond roosteren we een stukje braadworst op de Cobb in de kuip en moeten ons helaas voor de regen terugtrekken in de kajuit. Een avond zonder elektrische verwarming en laten de veel te grote petroleumkachel voor deze ruimte zijn werk doen.

Brugpijler in de weg.

 

Eembrugge - Muiden

 

 

Vrijdag, 19 maart 2020

 

De auto puilt uit met de spullen die nodig zijn om een paar dagen te gaan varen. Ik vraag dan ook terecht af hoelang we wel niet van plan zijn om weg te blijven. Misschien wel drie dagen bedenk ik me. Na een uurtje rijden laden we de spullen aan boord en zien later wel waar het een plekje moet vinden.

 

De brug is in onderhoud en er wordt gevraagd voor wat geduld maar het valt allemaal wel mee. Na een kwartier gaan de slagbomen van de weg omlaag en verheft het brugdek zich zodat we de brug passeren om over de Eem naar het randmeer te varen. Wat een leuke brave rivier. Licht kronkelend door het weidse landschap met veel vogels in de weide maar ook de watervogels zijn al flink bezig voor het nageslacht. Paringsdansen, kluiten in de bek voor een nest en formaties van vogels die een zomerplek zoeken. Ook wij zoeken een uitweg van de donkere Cornatijd en ontvluchten de mufheid van het wachten thuis door te ontsnappen in de vrijheid van de natuur.

 

Buiten de rivier zetten we het zeil en laten ons door de zachte wind voortblazen over het bijna rimpelloze water. Een klein probleem ontstaat bij de Hollandse Brug als de wind wegvalt en de AlbinO naar de brugpijler dreigt te drijfsijzen. Even de motor aan met een rondje draaien om de pas gepoetste romp van het schurende beton weg te houden. Na de brug de motor uit en gaan weer op weg met de weinige wind richting Pampus. Vlak voor Pampus stuurboord uit naar de ingang van Muiden. Op tijd de motor aan en leggen aan bij de jachthaven aan de overkant van de Koninklijke. Een hartelijk welkom van de havenmeester en ruimen de rommel op het dek op. Zeiltjes naar binnen, zeilhuik op, stroomkabel uit en de spullen in de kajuit.

 

We bellen met een afhaal Indonesisch restaurant en door wat geharrewar en het in mijn ogen onduidelijk en moeilijk te maken laat ik de bestelling voorbijgaan en eten we een uitgebreide boterham in de kuip. Een mooie maiden trip en we kijken uit naar meer vaarplezier. De marifoon knettert elk uur een weerbericht los in de kajuit wat een gerustellend gevoel geeft over het vaargebied.