Logboek 2019

Wat ben ik toch slim.

united airlines in de bocht
united airlines in de bocht

 

Vrijdag/zaterdag 25/26 januari 2019

 

Guatemala Ciudad – Houston – Frankfurt -Amsterdam – ‘s-Hertogenbosch.

 

Het is koel in de hal en de nachtwacht springt vanachter zijn bureau op om de sleutel met afstandsbediening van de tv aan te nemen. Hij opent de stalen deur naar de straat waar de taxi staat te wachten. Tijdens de rit zegt de taxichauffeur todo niente nada en het maakt de korte rit en beetje sinister. In de hal gaat het inchecken vlekkeloos en weet een rij van een dertig personen te omzeilen door een apparaat te gebruiken dat vlakbij de incheckbalie staat waar niemand gebruik van maakt.

Wat ben ik toch slim, maar besef dat ik langer in een stoel moet hangen want het vliegtuig zal niet eerder vertrekken.

 

De gate gaat open en word braaf ondervraagd of iemand aan mijn bagage is geweest en of ik een pakketje van iemand anders meeneem. Ik ontken natuurlijk alles want bij positief antwoord, staat je wat te wachten. Geen geintjes bij deze controle.

 

In het vliegtuig installeer ik me comfortabel, boeken op zijn plek, portemonnee uit de broekzak, telefoon op vliegstand, et cetera. Vliegtuig wordt door een kar van zijn plek geduwd en de motoren worden verder opgestart. Dan denk je dat alles op tijd is en dat we vertrekken maar nu even niet. De purser meldt een klein probleempje maar dat slechts 5 minuten zal duren. Na een kwartier meldt de gezagvoerder zich persoonlijk met een bericht dat er een klein probleem is maar dat het met 5 minuten opgelost is. Dan denk ik nog waarom zeg je dit, als het een klein probleem is dan niets zeggen en gewoon vertrekken. De Spaanssprekende mensen worden nu op de hoogte gehouden door een Spaans mitrailleur gesprek waar geen enkel touw aan vast te knopen valt, ook niet voor mijn buurman die al meer dan dertig jaar getrainde Spaans spreekt. Zelfs zijn moeder kon aan de borst nog verstaanbaar toetoetoe zeggen maar van deze mevrouw is aan te nemen dat ze een 78 toeren plaat heeft ingeslikt.

 

Het wordt een wachtkamer van twee en halfuur en het vliegtuig wordt teruggesleept naar de terminal. Iedereen eruit en voor iedereen een omboeken naar een andere vlucht. De meeste passagiers moeten naar de aankomsthal om hun koffer op te halen welke uit het vliegtuig geladen wordt, door de douane het land in. Passeren van alle taxichauffeurs die hun ritten aanbieden, deze gewoon negeren door de straat over te steken naar de lift in de garage. Op de tweede verdieping ben je weer in de vertrekhal en bij de counter kun je de vluchten omboeken. Gelukkig mag ik om half 2 meen naar Houston en dan van Houston naar Frankfurt. Frankfurt naar Amsterdam. Dat wordt geen gemakkelijke. Het vertrek van half twee wordt half drie en de vlucht naar Frankfurt komt ook in gevaar. Wat een knulligheid, wat een desinteresse om de passagiers op de hoogte te houden zonder enige empathie worden de veranderingen veel te laat afgeroepen. In Houston moet ik flink opschieten om de gate te halen en ook deze vlucht loopt in de vertraging. Lang leve United Airlines, en maar opscheppen in de verschillende brochures dat het de meest betrouwbare vliegmaatschappij is van de Verenigde Staten. Dat wordt de VS-betrouwbaarheid, voor mij een standaard die niet hoog geacht wordt.

 

In Frankfurt kom ik bijtijds aan en kan gerust de procedures afwikkelen tussen de vluchten in. Moe en geradbraakt kom ik om 1900 uur aan op Schiphol. Nu de trein in die netjes op tijd rijdt. Koen haalt me van het station en ben mijn vermoeidheid voorbij zodat de slaap maar niet komt. Lang leve de zondag die nu voor de deur staat. Suf en geradbraakt

Dokter Bibber

 

Donderdag, 24 januari 2019

 

Rio Dulce – Ciudad Guatemala

 

De vertrekhal van het Litegua station in Rio Dulce vult zich gestaag en kijk naar de grote verscheidenheid van mensen. Indianen, lokale latino’s en toeristen. Toeristen met grote en kleine rugzakken, meestal jonge mensen, vrouwen in de meerderheid, die op “ontdekkingsreis” zijn. Nu komt er een vreemd gezelschap van een vijftal lookalike ontwikkelingswerkers binnen die zeer interessant met elkaar staan te palaveren en minzaam op de mensen neerkijken: “vooral naar de mensen die op een stoel zitten en waarom staan deze mensen niet voor ons op”, mentaliteit.

 

Het blijkt een doktersgezelschap uit Zwitserland te zijn die een paar experimenten aan het uitvoeren zijn met een frequentie apparaat waarmee je bloeddruk kunt beïnvloeden en verschillende functies van je organen kunt activeren. De “Spooky2”. De jongen naast me op de stoel is een van de leerlingen van de professor maar weet wel heel erg weinig van het menselijk lichaam. Toen hij sprak van de bloeddruk moest ik hem uitleggen hoe je deze moest meten en dat er een hoge en lage druk is. Hij begon driftig te pennen in zijn schriftje en bij het wat persoonlijker praten tijdens de busreis bleek hij tweetalig opgevoed te zijn. Een Friese moeder getrouwd met een Zwitser resulteert in een Vlaming tongval, maar zijn taal had zeker de toets van meer dan gemiddeld doorstaan. Twee paspoorten rijker en een experiment in Guatemala, toch een leuke vent.

 

De reis is comfortabel te noemen en kom om 1600 uur aan in het hotel waar ik in de tuin tot rust kom. Ik ben onderweg naar Nederland voor de Cardioversie en wil zo snel mogelijk van de onregelmatige klop in mijn borst af.

 

Een portie nasi laten bezorgen. Een portie voor een heel Valkhotel want het is bijna een vuilniszak vol met overigens heerlijk gebakken nasi met garnalen en kruip vroeg in bed om de wekker nog op 03.30 uur te zetten. Met het op tijd vertrekken en de nacht doorbrengen in het hotel wil ik het vervelende hectische reizen wat aangenamer maken.

Erg warm.

Verkrijbaar bij Wellenshop. Teakproppen
Verkrijbaar bij Wellenshop. Teakproppen

 

Woensdag, 23-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

Voor mij de laatste dag, er staat nog een klus die op de fictieve todo-lijst staat. De extreme warmte met brandende zon is de oorzaak dat de houten afdekstopjes van de houtschroeven in de houtenstootlijst en de sierrand op de zijkant van de kajuit eruit springen. Met een kleine schroevendraaier wip ik de houtresten eruit, schroef de schroef uit en boor met een boor van 10 mm het gat op. Kit in het gat, schroef terug en vervolgens de houtstop erin. Met de zaag het overtollige hout eraf en met een schuurpapiertje vlak maken. Voorstaande bewerking 36 keer in de brandende zon, zweetdruppels druipend van het hoofd en ben twee uur later tevreden over het resultaat.

 

In de stad halen we boodschappen en lopen weer terug met de boodschappen op de rug, want vanavond komen Sharon en Kevin van de Magique op bezoek. Voor het bezoek nog even het zout van het lijf door een duik in het bad. We treffen een aantal Nederlanders en krijgen een gezellig contact en moeten helaas het gesprek te snel afbreken omdat we de afspraak hebben voor de borrel in de kuip.

 

Tijdens de borrel krijgen we adviezen, waypoints, strepen en aandachtspunten op de kaart voor de tocht naar Belize. Vooral de veilige en mooie ankerplekken bij het rif zijn voor mij erg belangrijk en kijk er steeds meer naar uit om te vertrekken maar eerst even nog op en neer naar Nederland.

Is that true?

Finco Paraiso
Finco Paraiso

 

 

Dinsdag 22 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Een dagje excursie naar de warmwaterbronnen van Paraiso. Inlezen op het internet. Het blijkt een ondergewaardeerd toeristische attractie te zijn, bekend bij Guatemalteken en minder voor buitenlandse toeristen.

 

Via het landgoed van het resort naarde stad en genieten van de omgeving. In de straat van Rio Dulce steek ik snel over want ik wil graag de voortgang van de kerk zien. Het gaat gestaag, je kunt de vorderingen zien. De toren is klaar qua ruwbouw en hoogte, drie mannen staan blokken te stapelen aan de zijkant van de kerk. Ik maak complimenten voor het vele werk wat er verzet is, de mannen lachen en spreken me toe. Met een zwaai lopen we verder en wensen ze veel geluk.

 

In de zijstraat treffen we een busje aan waar we in de bus kunnen wachten terwijl het dak gebruikt wordt voor een lading barbecue bakplaten. Een heel gewicht wordt doorgeven van de grond naar het dak en stel me vraagtekens of het busje niet topzwaar wordt. Het gaat altijd goed en zo ook nu.

 

Met volle bus rijdt de chauffeur erg rustig om zoveel mogelijk klanten te kunnen oppikken en komen veilig bij de afslag naar de Finca Paraiso. Bedelende kinderen, schooiende kokosnoot verkoopsters, kinderen die om de kokosnoot schooien lopen we door het bos over het pad langs een rivier waar Indiaanse vrouwen met ontbloot bovenlijf de was aan het beuken zijn of aan het spoelen. 10 Minuten wandelen over komen we bij een waterval waar een lading  chickenbus, Amerikaanse toeristen, in het water liggen. De dames hebben het erg naar hun zin en laten zich verwennen door het hete water wat van de berg valt. In het water stoten de visjes tegen de voeten die de loszittende velletjes afknagen. Even schrikken maar het is een plezierig gevoel er blijkt veel loszittend vel aanwezig, gezien de vele visjes die mijn voeten vertroetelen of zien als voederbak. Eén van de Amerikaanse dames roept ineens verschrikt “Not There” en kijkt met groot ongeloof naar beneden. Iedereen schiet in de lach en een andere dame komt aangesneld en vraagt “Is that true?”. Weer gelach.

 

Een Amerikaan rond de 70 met baard kruipt in de holte van de waterval en het is alsof Neptunus de wereld in kijkt, jammer dat er geen fototoestel is. Later stelt Michael zich voor en zegt er meteen bij dat zijn beroep kerstman is. Ik wist niet dat het een beroep is want kerstman ben je, of je bent het niet. De man denkt van zichzelf sympathiek te zijn maar is het niet zodat we na een paar beleefdheden weglopen. Hohoho

 

Bij het teruglopen koopt Jacqueline een kokosnoot en wordt meteen bestormd door een aantal kinderen die graag de kokosnoot willen hebben. Jacqueline geeft de halfvolle noot en de kinderen groepen zich en de noot wordt snel gekraakt om de scherven met kokos als snoepjes uit te delen. Bij de uitgang worden we door twee kleine meisjes begeleid naar de “collectivo” voor het busje en kunnen meteen instappen. Een heerlijke ervaring en inderdaad een ondergewaardeerde uitstap. Heerlijk warm tot heet zwavelhoudend water, visjes voor de verzorging, aanrader voor iedereen.

 

In de stad, wandelen naar de Lancia haven voor de lunch. Uitkijken over het water en genieten van de plaatselijke keuken. Boodschappen doen en teruglopen zodat we een flink aantal kilometers op de stappenteller verzamelen. Bruschetta tomaat en avocado met ei lijkt me een gezonde afsluiting van de dag.

 

Wachtstand

Veroveringen in Midden Amerika
Veroveringen in Midden Amerika

 

Maandag 21-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Na de koffie van de ochtend lonkt de onvoltooide. De onvoltooide generator afmonteren en plaats de spullen netjes op zijn plaats. Nu de koelvloeistof in de motor en starten. Ontluchten en nogmaals starten, het vloeistof reservoir levert steeds meer koelvloeistof aan de motor maar laat de motor lekker doorlopen. En ineens slaat de generator weer af wegens oververhitting. Is het nu toch niet opgelost of is het oorzaak lucht?

 

De warmtewisselaar maar los en zie dat er lucht in de kamer zit en vul van buitenaf wat koelvloeistof bij. Nadat de generator afgekoeld is, start ik de boel op en nu blijft het beest meer dan een uur draaien. Klus gedaan.

 

Tijd voor de normale dagelijkse dingen en de voorbereidingen voor de reis naar huis. Samen wandelen naar de toren voor het uitzicht over het water en uitzicht op de brug, genieten van de koele wind die over de toren blaast.

Terug aan boord kan ik het niet laten om enkele klussen te doen en vermoord ondertussen toch nog 4 kakkerlakken die zich achter en onder de bekleding hebben weten te verstoppen. Rotbeesten.

 

In het restaurant drinken we een frisdrank en halen de internet berichten op voor het broodnodige contact met de familie. We zitten duidelijk in de wachtstand.

 

 

 

Zwarte en bruine stukjes in het spoelwater

 

Zondag 20 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Vannacht tussen alle dromen door, alle stappen in gedachten laten passeren hoe ik de generator aan ga pakken. Op het moment dat Jacqueline aankondigt een internet signaal in het restaurant te halen en sla ik de bakskist open om eerst met een diepe frons naar het beest te kijken. Als de eerste slangklem losgeschroefd is, is het eerste schaap over de dam en al snel ligt de kuip vol met slangen, buisjes, slangklemmen, warmtewisselaar, bouten, moeren en schroeven. Ik ben er bedreven in geraakt en weet precies welke volgorde ik moet aanhouden om zo dicht mogelijk bij de spoelpoorten van de cilinder te komen. Met gebruik van de slangen en buisjes maak ik een in en uitgang om met de waterslang de boel te spoelen. Een aantal bruine en zwarte stukjes worden door het spoelwater uit de motor gespuugd en krijg een continue goed doorlopende stroom uit het blok zodat ik moet aannemen dat het weer opgelost is. Nu het grote monteren en op zijn plaats zetten van alle onderdelen. Met geen mogelijkheid krijg een schroef terug zodat ik dit later met een slangklem zal oplossen. Het neemt zoveel tijd in beslag dat ik de boel niet afgemonteerd krijg zodat ik steunend en kreunend, een geforceerde rug afscheid neem van de generator en in de kuip een flesje cola gebruik met de rug ondersteund door de kussens in de kuip.

 

Een verfrissende duik in het zwembad en onderwater spoel ik mijn vette vingers af en neem een heerlijke douche na het chloor bad. In de avond de luiken van de kajuit sluiten, koken en een prima avond met krantje op de computer terwijl de airco de comfortabele lucht verspreidt.

 

Nieuwe zweetlaag.

Marina Tortugal
Marina Tortugal

 

Zaterdag, 19-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Wakker worden naast een kasteel, recht voor de mangroves, de overhangende platforms van de resort waar mensen zitten te ontbijten, schippers die over het dek van hun aangemeerde schepen lopen, een hond die blaft, boten die voorbij komen met een nieuwe lading toeristen of die weggebracht worden. Een kop koffie in de kuip met een koele duik in het warme water, ja ik weet wat ik schrijf, een koele duik in het warme water. Het klam zweet wrijf je weg in het zachte water en het is alsof je weer een nieuwe zweetlaag hebt.

 

Beetje lezen en rommelen tegen lunchtijd met het rubberbootje op zoek naar een lunch. Bij de marina van Tortugal aanleggen en blijkt een erg aardig restaurant te zijn met een prima burger. Veel Amerikaanse schippers zitten te wachten op de boodschappen boot. Een prima plek om even bij te praten voor hen en het lijkt inmiddels een grote familie.

 

Het vertrek van een stel dat een tas vergeten is, iedereen uitgezwaaid en na 5 minuten weer terug in de haven waar het grote zoeken start. Terug naar de boot, zoeken van tas in tas blijkt deze later gewoon op de bar in het restaurant te liggen, met een zucht van verlichting vertrekken ze weer.

Met een omweg terug naar de Queen B waar we anker op gaan en terug varen naar de haven. De kopsteiger is bezet zodat ik achterruit de box invaar en de Queen B goed vastleg voor de tijd dat ik van boord zal zijn. De loopplank uitgelegd en dichter tegen de steiger zodat Jacqueline minder afstand hoeft te overbruggen.

 

In de haven zijn we weer van harte welkom en vallen met de neus in de boter want er is vanavond een barbecue georganiseerd. Amerikaanse party, iedereen neemt alleen voor zichzelf mee. Het Nederlandse Amerikaans Feestje is  inbrengen en delen met elkaar, maar hier ligt de zaak wat genuanceerder.

Verschillende nationaliteiten van Amerikaans, Canadees, Duits, Oostenrijks en wij als Nederlanders. Het is een gezellige avond en onderscheid al snel de stereotypes door alleen maar te zien hoe men discussieert. De Duitser weet het al snel veel beter en krijgt al snel gelijk om maar niet te diep in een onbelangrijk onderwerp verzeild te raken.

 

Het grote vat met een berg gloeiend houtskool houdt het langer vol dan onze honger en bij het naar bed gaan moeten we de gloeiende kooltjes met wat water blussen. De dag gaat hiermede sissend ten einde.

 

Altijd beet in de ochtend.

Manatee biotoop
Manatee biotoop

 

Vrijdag, 18-01-2019

 

 

Burnt Key - Rio Dulce

 

Het regent eens niet. Wel bewolkt maar het nodigt direct uit om het ontbijt in de kuip te gebruiken. Er is niet veel beleg zodat het een toast jam met kop koffie is geworden maar vind het prima. Ik heb het hier een beetje gezien en spreken af dat we vandaag maar ergens anders moeten gaan liggen.

 

Ineens staat een lachende visser met twee vissen in een schaal op de steiger naast de boot. Een dag te laat maar dit is beter dan nooit. Het “Vliegend Net” is vandaag vervangen voor Mister “Altijd Beet in de Ochtend”. Uitgesproken op zijn Indiaans klinkt het heel wat simpeler. Glanzend verse ogen, twee verschillende soorten en dat voor 10 Q ofwel 1,10 €. Op de steiger ontschub ik de vissen en maak ze schoon zodat ze nog een tijdje in de vriezer kunnen overwinteren.

 

De generator start ik voor wat extra koude maar na een drie kwartier geeft deze weer de geest met hetzelfde euvel als een tijdje terug, het "beest" loopt warm. Ik neem me voor om niet te foeteren, maar mijn stressmeter op de polshorloge slaat een piek door het glas heen.

 

Een lekkere duik en nog even tijd voor een gastcollege varen met de gemotoriseerde rubberboot. Jacqueline moet de slag onder de knie krijgen om snel door de compressie heen te komen maar na een poosje aan het koord trekken, slaat de motor aan. Enige manoeuvreer kunsten en ruim de motor op en maken de Queen B klaar voor vertrek. Afrekenen bij de eigenaar en varen kalm de haven uit.

 

Met een omweg langs het eiland wil ik eens kijken naar het Manatee Biotoop Centrum maar zie weinig activiteiten en vaar direct door richting Rio Dulce. Na een half uur komt er een beetje wind en rol de Genua uit en zet de motor stil. Eindelijk rust en op het meer valt het internet op mijn telefoon binnen zodat er enkele WhatsApp berichtjes de ruimte in gezonden kunnen worden.

 

Heerlijk zeilen, alles in rust maar dan ineens een lucht van verbrandend of schroeiend plastic. De radar waar ik een beetje mee aan het oefenen en spelen was heeft ergens kortsluiting opgelopen en begeeft het. Weinig gebruikt en toch al 6 jaar oud, nu dat weer. Radar loopt achter voor wat scheepsbewegingen op de AIS maar bij het binnenlopen van een tonnenlijn of andere vaarwegen is radar toch wel handig. Toch nog maar eens bedenken of ik vervang ja dan nee.

 

Voorbij Rio Dulce in de baai vlak voor het kasteel van de Felipe leggen we de Queen B in de ruststand door het anker in het water te laten vallen. Even rusten en dan met de motor de ankerketting strak trekken om te zien of het de boel houdt.

Met het avondeten bak ik de visjes in de olie en eten een smakelijke maaltijd op een heerlijk stekje met uitzicht op de verlichte kasteelmuren.

 

 

Indiaan "Het vliegend Net"

 

 

Donderdag, 17-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Rond 07.00 schrik ik wakker maar hoor geen klop of tik van een visser met twee mooie spartelvers gevangen vissen. Ik draai me maar om en begin me te realiseren dat al die succesverhalen van grote vangsten ook maar fabels zijn. Eerst dokter No Fish in Jamaica die elke dag vis beloofde en nu de indiaan “vliegend Net” die hetzelfde doet. Geen vis!

 

Rustig opstaan en genieten van het windstille uitzicht met af en toe een bui. Heel sereen, maar de vertrekkende schepen uit de baai verstoren al snel die ochtend zachtheid door de plof te starten en één voor één te vertrekken. Wij blijven liggen en om het feest der vertrekkers te vieren gooit de bar de muziek keihard aan zodat we het met een soort van Shakira festival de rest van de ochtend moeten doen.

 

Omdat er geen vis is, waag ik zelf nog maar eens met de werphengel maar er zit hier weinig vis totdat er een paar aalscholvers vlakbij het water induiken en mij demonstratief laten zien hoe je een visje boven water brengt, deze in je bek omkeert en naar binnen laten glijden. Blurps en bedankt tot de volgende keer en meneer de Zwart duikt nog eens naar de diepte.

 

Middag koken en enkele kleine klussen onder handen genomen, zoals het leeslampje bij de kaartentafel. Wie de constructie uitgevonden heeft moet briljant zijn geweest, die hem moet repareren moet geniaal zijn. Allerlei glaasjes in gleufjes en stukjes metaal die van de ene helft de andere moeten passen zonder een boutje of moertje maar alles precies pas. Na twee keer pielen en binnenskamers mopperen lukt het me om de lamp weer aan de praat te krijgen met nieuwe snoer. Bootje in het water omdat het voornemen is om in de bar een borrel te gaan halen maar omdat er niemand komt opdagen ruim ik het bootje maar weer op.

 

Ook meneer Vliegend Net zien we niet zodat het moeilijk zal zijn om morgen af te rekenen want ik wil nu eens op een andere plek deze wereld bewonderen.

Hoe gaat het met...?

 

Woensdag, 16-01-2019

 

 

Burnt Key

 

De vishengel met kunstvisje uit de achterkajuit en probeer een vis te vangen. Als deze toch niet gebracht wordt, dan maar zelf aan de slag. Prima tijdvulling en resultaat is op voorhand nul. Uitgooien, even wachten, langzaam naar binnen takelen en dit ritueel opnieuw maar dan op een andere plaats. Ik vis al jaren en nog nooit heb ik iets gevangen met een werphangel. Dit is niet voor mij weggelegd. Verkeerde techniek of tactiek, verkeerd aas of gewoon ongeduldig.

 

Na een vruchteloze poging, werp ik me maar op de klussen.  De nieuwe gasverdeler met manometer, en maak me het programma van de elektronische kaart en gps eigen. Breng de waypoints van Punta Gorda Belize in. Ik mag nog niet vertrekken maar wat zou ik graag ……

 

Op de steiger verschijnt een Engelsman die vraagt waar de beheerder is. Ik wijs naar de werkplaats maar hij zegt dat er niemand is. Tja, dan moet je het mij niet vragen. Of ik de beheerder de groeten wil doen van de Pink Panther. Dat kost niets, en beloof hem dat ik dat zal doen.

 

In de middag bellen naar mijn vader en probeer mijn zoon te bellen die ik uit zijn slaap haal. Het zijn waarschijnlijk afkick verschijnselen om te weten wat er mogelijk speelt.

Hoe gaat het met de koers van de aandelen, hoe gaat het met de afwikkeling Brexit, hoe gaat het met het bedrijf, hoe gaat het met de vakantie van de middelste zoon, hoe gaat het met de jongste zoon die op conferentie is, hoe gaat het met de oudste en hoe gaat het ….. ? Vragen genoeg, en nu nog loskomen van dit alles.

 

De beheerder komt zich nog even laten zien en maakt een praatje. Ik doe hem de groeten van de Pink Panther maar het duurt een tijdje voordat hij deze weet te plaatsen. De vis wordt beloofd voor morgenochtend 07.00 uur.

 

Ontstressen.

Rustig haventje
Rustig haventje

 

Dinsdag, 15-01-2019

 

Burnt Key

 

Bootje met motor in het water voor een verkennend, toch al bekend tochtje. Via de mangrove bossen naar het meer. Langs de schamele hutten op palen langs de waterkant. Vrouwen met de was of dames die zich wassen. Kinderen spelen langs de waterkant, boten liggen achteloos op het half droge, visnetten in een warboel, rookpluimen onder de rietenkap uit. Op het meertje verborgen achter de mangroves maken we een rondje en verkennen de schepen op anker in de baai. Langs de andere toegangswater van de baai naar het meer. Altijd leuk om je te vergapen in een andere wereld.

 

Een beheerder komt even polshoogte nemen en vindt het prima dat we enkele dagen blijven liggen en moeten maar afrekenen bij vertrek. Ik vraag om wat vis en hij bevestigt dat hij het zal vragen. Onduidelijk blijft hoe, wat en wanneer. Mijn krabbennet geef ik aan hem mee want de ijzeren beugels zijn opgevreten door de vochtige lucht in de bakskist en alleen het geplastificeerde omhulsel houdt de boel nog bij elkaar. Hij is er blij mee.

 

Einde middag begin ik actief te worden met houten stoppen. Deze stoppen zijn een houten rondje, asje, van 10 mm om de schroeven te verbergen. tussendoor ruim ik de kast met gereedschap op door alles netjes geordend in een ongeordende kast op te ruimen. Van enkele nooit gebruikte spullen neem ik afscheid en ook enkel tubes met lijm die volledig verdroogd zijn. De schuiflade voorzie ik van een nieuw slotje en loop ook nog even twee vol sprintende kakkerlakken aan. Te laat met de spuitbus en weet dat we er nog niet van verlost zijn. Verder kom ik helemaal op mijn gemak. De hectiek van alle dag is zich langzaam aan het oplossen.   

 

Regen? Gewoon vertrekken.

 

Maandag, 14-01-2019

 

 

Rio Dulce – Burnt Key

 

 

Het regent pijpenstelen maar dat is voor een rechtgeaarde boeren Nederlander geen beletsel te zijn om boodschappen te doen voor enkele dagen naar de jungle. Met 5 dagen eten en drinken aan boord zetten we koers naar het einde van het meer Izabal.

 

Kevin, waarschuwt me dat er veel regen voor de komende dagen voorspelt is. Ik kijk naar boven, steek mijn hand uit en vang de druppels die voorspeld zijn al op. Geen probleem om te vertrekken zeg ik hem, hij lacht en geeft me gelijk.

 

Met een 2000 toeren en een behoorlijke vaart zonder enige storende trillingen varen we naar de monding van de baai van Burnt Key. Burnt Key is een jachthaventje volledig op zijn retour. Bijna geen bezoekers en het restaurant heeft zefs de koelkast open staan om te laten zien dat de menukaart uitverkocht is, de hangsloten hangen los aan de deur. Wij leggen aan om enkele dagen op rust te komen en uitzicht te houden op al het verkeer van de indianen met schoolgaande kinderen, vissers met werpnetten en de gewone schippers in boomstammen, die blik op oneindig houden en doorpeddelen. Voor ons is alles bijonder, voor hen is het normaal.

 

Vanuit de kuip is het prachtig om te genieten van de jungle, de bergen met wolken. De geluiden om me heen, de schreeuwen van de vogels, de lokroepen van de watervogels, het klapwielen van de groepen reigers die over het water scheren op weg naar hun slaapplaats. Wat een rust, wat een prachtige omgeving.

 

 

Omlopen voor drie kwispelende honden

 

Zondag 13 januari 2019

 

 

Rio Dulce

 

 

In het kader van de broodnodige beweging zet ik mijn botten aan de gang voor een stevige wandeling naar het kasteel San Felipe. Nieuwe wandelstappers, fototoestel in de aanslag loop ik eerst over de Finca en zie tientallen verschillende vogels van tak tot tak voor mij wegspringen. Ik spot zelfs een prachtige geheel rood vogeltje zo groot als een merel. Ik krijg hem niet te pakken in mijn lens en geef het op. Bij de uitgang wordt de poort voor me opengerold en krijg de indruk dat ik over de weg met camera’s in de gaten ben gehouden. Wel zo veilig.

 

Door de stad-straat linksaf de weg met bossen in. De weg gaat omhoog en omlaag en bij de keuze afslag linksom of rechtdoor naar het kasteel staan er drie grote kwispelende en spelende honden aan de rand van de weg. Ik heb geen enkele bescherming en kies daarom maar de veilige weg door linksaf te slaan en een paar honderd meter om te lopen, in plaats in een strijdgewoel met een paar uitgelaten kwispelende honden te geraken die het wel leuk vinden om die rare vogel eens te testen.

 

In een restaurant vlak voor de ingang neem ik een water en kijk naar een feelgood film op de televisie. Drie jonge kinderen vergapen zich en ondanks dat ze zich kunnen concentreren blijven ze bewegen en hangen in allerlei standen.

 

Terug naar het dorp en haal enkele noodzakelijke boodschappen en drink en eet wat bij een plaatselijk restaurant voor Sundog. 6 Euro eten met drankje geeft me het gevoel dat we in een heel goedkoop land zijn en dat de armoede groot is. Hoe kun je als restauranthouder met dit geld rondkomen.

 

Deze keer geen watertaxi naar de overkant maar gewoon de benewagen. De deur rolt als vanzelf open en de wacht van de Finca vraagt nergens meer naar. Onderdeel van het meubilair geworden. In het zwembad poets ik nu het wandelzilt van de huid. Heerlijk uitstapje en 13 kilometer op de teller.

De duiker kan niet zwemmen.

Sigrid met haar boek
Sigrid met haar boek

 

Zaterdag, 12-01- 2019

 

 

Rio Dulce

 

Even in de achteruit en de Queen B maakt een zwierige boog door het water, nu in de vooruit en het roer naar de andere kant en de Queen B huppelt naar de Polikliniek voor een dag opname. Een vervangende schroef, en het is net zoals bij de tandarts, de kiespijn is over als je daar de drempel overstapt. Je vraagt je meteen af of het wel noodzakelijk is om de kies te laten trekken zo nu ook met de schroef. Geen enkel trillinkje en de Queen B laat zich dartel voortstuwen. Het is alsof de klapschroef praat, alsof ze me smekend op andere gedachtes wil brengen. Het zijn allemaal hersenspinsels maar het is wel waar dat er geen trillingen zijn. Toch doorzetten want de speling is al eerder geconstateerd, kwestie van tijd dat ze er echt vanaf moet, kan ik het beter hier laten doen dan bij een werf met boomstammen in de jungle waar dan ook.

 

Negen uur wordt natuurlijk 10 uur en schuiven achteruit naar de kraan waar we met de gekende professionaliteit, niet te vergeten de duiker voor het zekeren van de singles, worden getakeld. Hoe achteloos om gegaan wordt ,met de veiligheid van de duiker, is om kippenvel te krijgen. Hijsen gaat gewoon door ondanks dat de duiker continue onderwater is. Leuk en bizar om te weten dat de jongen helemaal niet kan zwemmen, hij houdt zich overal aan vast en is een geheel met het water. De Queen B komt keurig statig uit het zachte Rio Dulce water en wordt naar een vrije box getransporteerd, meteen opgekegd en gezekerd alsof deze een jaar moeten blijven staan. Meteen sprokkel ik wat gereedschap bij elkaar en de klapschroef schuift na het verwijderen van de zes schroeven soepel van de as alsof deze nooit vast heeft gezeten. Dat is een meevaller en bij het passen van de originele IP 380-schroef blijkt er nog genoeg schroefdraad over om het allemaal prima af te monteren. In plaats van twee moeren kan er maar 1 moer op. Dat kan me verder geen moer schelen als ik in de moer naar een gaatje boor om een splitpen als borging te gebruiken.

 

Nu pas meldt Dylan zich de monteur, beetje laat en het meeste werk is al gedaan maar het komt goed uit want de RVS moer is keihard en met mijn amateur gereedschap krijg ik geen gaatje in de moer geboord. Dylan neemt de moer mee en boort een gaatje in de werkplaats. Dylan is een bijzonder aardige vent maar praat als een professional. Met iedereen een uitgebreide babbel terwijl ik maar wacht en me afvraag of hij de klus wel serieus neemt.

 

Na een uur komt hij terug met een doorboorde moer en zet de moer op het schroefdraad en trek de boel goed aan. Nu het gaatje in de as en dat valt nu ook niet mee. Met grote zweetdruppels van Dylan en mij komt het gaatje erin en steek triomfantelijk de splitpen door de moer en de as. Nu zorgen voor de terugkeer naar het water. Karen deelt me in om 15.00 uur en heb tijd voor een broodje. Kijk naar de hartslag van de afgelopen 4 uur op mijn horloge en zie behoorlijke pieken, kalmte wordt gewaardeerd door de rikketik en neem me voor om wat rustiger te gedragen en niet zo met houtpakketten te sjouwen of met de stalen steunen dragen en net doen dat ze niets wegen om indruk te maken op de jonge gasten.

 

Dylan is een zoon van een donkere Amerikaan die in Duitsland is gelegerd geweest en daar is Dylan in Frankfurt geboren. Een Duitser met donkere gelaatstrekken en rastahaar, mooie combinatie. Het Duits uit zijn mond heeft wel iets bijzonders, je verwacht dit helemaal niet. Dylan heeft 3 jaar geleden via internet een zeilschip gekocht in Guatemala en is begonnen met het klaarmaken voor vertrek. Uiteindelijk gebleven omdat hij een Amerikaanse vriendin hier heeft gevonden en zijn zich aan het settelen. Hij de hoofd mecanicien van de Ram marine en zij is een massage praktijk begonnen. In de hele wereld wordt er brood gebakken zodat er overal kansen genoeg zijn als je maar aanpakt.

 

In de gemeenschappelijke ruimte treffen we Sigrid, de Belgische schipperse en auteur is van een heel aardig boek: “Solo, Mijn Droom Achterna”. Een prima boek voor de schippers die een lange reis willen maken en hier alles vinden over de voorbereidingen in de vorm van todo-lijstjes met leuke verhalen die doorgeklikt kunnen worden. Typisch lees of leerboek van de huidige tijd om tijdens het lezen door te klikken naar extra uitleg of extra verhaal. Leuk, een aanrader voor elke vertrekker!

Sigrid staat op de kant voor reparatie aan de romp. Zestien plekken die onderhanden genomen moeten worden en in de tussentijd is ze Kapiteinse op een groot 16 meter schip dat naar Florida gebracht moet worden met een weerbarstige eigenwijze eigenaresse. Het enige positieve is dat ze goed van betalen is, lacht Sigrid.

 

Terug bij de boot horen we dat 15.00 uur 16.00 uur wordt en we plakken er maar wat extra tijd aan. Om kwart voor vier staan de heren klaar en wordt de Queen B van zijn voetsteunen gehaald en comfortabel in het water gelegd. De dag opname is beëindigd en bij de proefvaart houdt de Queen B zich prima. De effectiviteit van deze schroef is veel groter dan bij de klapschroef en bij 2100 toeren loopt de dame gracieus 6 knoop door het water. Een keer achteruit slaan en ook dat gaat uitstekend, nu terug naar de haven en leg bij de kopsteiger weer aan. We willen maandag toch weer een tocht maken.

 

In het zwembad wordt al het luizweet en de waterbestendige vetten van de handen en de onderarmen afgewreven. Tegen niemand zeggen!

 

Groezelige mandarijnen

omslag van een boek van Paolo Coelho.
omslag van een boek van Paolo Coelho.

 

 

Vrijdag 11-01-2018

 

 

Burnt Key – Rio Dulce

 

De trillingen van de schroef worden erger en moet een paar keer het toerental aanpassen om de stand met de minste trillingen te vinden. Het is goed dat de reparatie zo snel mogelijk uitgevoerd gaat worden.

 

Vanochtend is de Amèl van een paar dagen geleden weer teug op zijn plaats en een ander schip schuift wat verder op de baai in en ankert. Een wherry komt mandarijnen aanbieden en koop 4 heerlijke, vreemd uitziende vruchten. Ze zien er vuil en groezelig uit maar als de schil verwijderd is, is het heerlijk sappig fruit.

 

De koelkast heeft geen oplaadmoment gehad omdat de hoeveelheid eten voor deze dagen prima uitgebalanceerd is en dat de restkoude optimaal is benut zodat de generator zich braaf koest heeft mogen houden

 

Tegen de middag terug naar Tijax en genieten van het meer, het is een bekend vaargebied geworden. De bergen met de witte wolken op de helling en de donkere regenwolken op de top geven een indruk weer van een boekomslag van de schrijver de Coelho.

 

In de haven aanleggen aan de kopse kant van de gastensteiger omdat morgen getakeld moet worden. Om alle lijnen van de haven op te rollen om de Queen B, op een plaats neer te leggen en dat morgen opnieuw te doen, lijkt het me verstandiger om de makkelijkste weg te kiezen. Overigens is Oscar het er volledig mee eens.

 

We worden aan alle kanten verwelkomt door een zwaai en een lach en het is als thuis komen in je eigen jachthaven in Nederland. In de avond een hapje eten in het restaurant en slaan de avond stuk met internetten en mijn boek.

Te veel afgezaagd?

 

Donderdag 10-01-2019

 

 

Burnt Key

 

Het telefonisch contact met Karen van Ram Marine is hartelijk en ze weet meteen een afspraak voor de Queen B te plannen voor zaterdagochtend rond negen uur.

Mooi dat het allemaal afgewerkt kan worden. Ik maak me wel enige zorgen omdat bij het monteren van de klapschroef 15 jaar geleden een stuk van de as heb moeten afzagen, om de klapschroef passend te maken. Hoeveel schroefdraad is er vanaf? We zullen wel zien en in het slechtste geval moet een nieuwe schroefas gemaakt worden.

 

Een uitgeholde boomstam met een mooie kleurrijke mevrouw die koffie te koop komt aanbieden. Helaas hebben we geen koffie nodig en vraag om vis. Ze schudt van nee en peddelt in haar trage uitgebalanceerde tempo weer door.

 

Het Queenbietje weer los en maken een lange tocht door de kreken en baaien op zoek naar het haventje Burnt Key. Totaal verlaten zijn de steigers en er liggen enkele schepen voor anker in de baai. Het zijn de leuke herinneringen van een aantal maanden geleden die de sympathie voor deze haven oproepen. We nemen voor om de volgende keer wel aan te leggen.

 

Ze zijn er wel, maat je ziet ze niet.

 

Woensdag, 09-01-2019

 

Burnt Key

 

Vanuit de kuip bewonderen we de wereld. Overal de roep van vogels en in de verte zien we de toeristen in de snelle boten voorbij snellen. Een heerlijke duik in het water en laat het warme water de huid strelen. Jacqueline maakt een lange zwemtocht waar ik niet zo blij van word. Het blijft gevaarlijk omdat de  wherry-schippers  meer op hun telefoon kijken met vol gas vooruit bollen, zonder dat ze goed over de opgerezen boeg kunnen kijken.

Ook het zwemmen met lange afstand is een gevaar als je onderweg niet goed wordt. Ondanks al deze nadelen heeft ze uiteindelijk haar kilometer erop zitten en wordt de afstand hevig bekritiseert vanwege het te weinig aangeven op haar smartwatch. Tijden veranderen, je zwemt niet meer maar je wordt gestuurd om zoveel minuten met zoveel slagen met zoveel meters. Als aan alle voorwaarden zijn voldaan krijg je een verslavend hartverwarmend trillinkje op je pols en verschijnt er een grote beker. Ondertussen kan Zuckerman je in de gaten houden en slaat al je gegevens op zodat de algoritme van de mens opgebouwd kan worden, hoe en wat te handelen in de toekomst.

 

Het boek 21 lessen in de 21steeeuw is voor mij weer een eyeopener en lees met groot genoegen van de wereld, die ik als onnozele hals zo vaak heb beleefd, zonder zorgen en geaccepteerd.

 

Met het bootje varen we de baai rond en kijken de ogen uit naar de huizen langs het water met eigen steigers. Het lijkt me fantastisch om een niet te groot vakantiehuis te hebben met de Queen B aan de eigen steiger. Zo ook hier een Engels zeilschip met in de tuin de Engelse vlag. Zelfs hier het chauvinistische nationalisme van de Engelsen in plaats van je gewoon als Brit te gedragen. Kom je terug in de realiteit dan is een huis in Verweggistan een blok aan je been. Er spreekt een ervaringsdeskundige van een huisje in Italië.

 

Het leven van de indianen gaat zijn gewone gang en de wherry’s brengen de kinderen naar en van school. Moeders die volleerd vol gas op en neer vliegen met de boten. In deze regio is alles moeras en de wortels van de mangrove geven vastigheid in de sompige omgeving. De huizen op palen en een paar vierkante meter graspollen, drijvend of vast.

 

Op het eind van de middag vertrekt de Amèl en liggen we alleen in de baai. De stille omgeving, je ziet geen mensen  maar ze zijn er toch, blijkt ons opgemerkt te hebben omdat we enkele wherry’s op bezoek krijgen die hun handelswaar komen aanbieden. Jammer dat we geen vis kunnen scoren.

 

Uit het vooronder duikel ik de originele vaste schroef van de Queen B op en zie dat er op de naaf nog vlees genoeg op zit om enkele aanpassingen te kunnen doen.

15 Jaar gewerkt

Langs de baaien
Langs de baaien

 

Dinsdag, 08-01-2018

 

Burnt Key

 

 

Bij het verlaten van de haven merk ik dat het mis is met de schroef. De klapschroef die een vaanstand heeft, als deze vrijloopt onder het zeilen, is een ingenieus stukje mechaniek dat met middelpuntvliedende kracht uitklapt om vooruit te kunnen varen of bij achteruit-varen via de vaanstand in de achteruit stand te klappen.

Allemaal mooi en het heeft 15 jaar gewerkt maar nu is het grote vernuft onderwater kas versleten. Ik maak een berekening van de voordelen en nadelen van het repareren na de reis naar Nederland of het nu zo snel mogelijk aanpakken zodat bij terugkomst geen zorgen zijn en kan er meteen vertrokken worden. Het besluit is om het zo snel mogelijk aan te pakken, na de paar dagen die we nu gepland hebben, om van de natuur te genieten.

 

De wind laat zich even zien en rol de Genua uit om een stukje te zeilen, wat graag zou ik nu meteen door willen varen om de reis te vervolgen. Voor Texas Bay zijn een drietal prachtige baaien en nemen de eerste baai, om er naast een Amèl te ankeren. Het anker houdt meteen en al snel valt de rust over de Queen B en zijn het de vissers die met snerpende buitenboord motoren langsvaren.

 

Beetje zwemmen en wat luieren, eindelijk eens niets doen. Jacqueline kiest voor een trainingsprogramma zwemmen en zwemt twee keer per dag een kilometer.

 

De avond en nacht zijn de riskante periodes voor dieven en rovers zodat de luiken gesloten blijven en de spullen in de kuip goed opgeborgen. Een rustige nacht want de wind valt geheel weg.

 

 

Wereldreis valt in duigen

Roatan Honduras
Roatan Honduras

 

Maandag, 07-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

Doel vandaag is de aanval van een Jetlag verwerken zodat het lijkt dat een saaie heerlijk rustige ochtend zal worden. Krant lezen, de zonen bellen en heerlijk vanuit de kuip de omgeving in de gaten houden. Jacqueline krijgt een ernstige drang om de stuurboord kasten op te ruimen en zoekt alle doosjes met deksel en zonder deksel uit. Moppert dat ik de poetslappen niet heb opgeruimd maar ik reageer niet en laat mijn computerscherm alle moppers opvangen, ik noem dat schermduiken. Druk, druk, druk met niets.

 

De lunch is het kliekje van gisteren zodat we met een gevulde maag boodschappen gaan doen voor de komende dagen. Plan is richting Burnt Key te varen. De hoeveelheid eten valt geweldig mee, alleen het water met 5 kannen, 40 kg heerlijk helder bronwater is een behoorlijk gesjouw. We zijn klaar voor de eerste tocht van dit jaar. Jammer dat we niet vertrekken vanuit Guatemala omdat ik eind van januari terug naar Nederland zal gaan om de Cardioversie uit te laten voeren. Toch maar besloten om deze zo snel mogelijk uit te laten voeren en niet drie maanden te wachten. De consequentie is dan wel het kortere verblijf hier.

 

Met de victualiën in de tas drinken we nog een cola bij Bruno en gaan aan boord om alles in de vriezer of koelkast te brengen. De verdere middag is voor het zwembad waar we April treffen voor een praatje. Ze waren vertrokken naar één van de Honduras eilanden Roatan maar kregen elektriciteit problemen zodat ze terug gekomen zijn naar hier. Jammer voor hen en vooral ook dat ze besloten hebben om terug te gaan naar Florida en niet verder meer zullen reizen. Alweer een wereldreis in duigen.

 

Niet teveel doen.

 

Zondag, 06-01-2019

 

Rio Dulce

 

Een rustgevende nacht en bijna niets zo heerlijk als na verkwikkende nacht het luik openschuiven om een eerste blik naar buiten te werpen. Het gevoel van we zijn er! Na het ontbijt van een stukje toast met een lik jam komt Oscar ons begroeten en trots te laten zien hoe hard hij gewerkt heeft. Het is een leuk weerzien, ook het weerzien van Kevin die zijn vrouw Sharon voorstelt. Een beetje onwennig allemaal, maar na de steigerroddels van wie er nog is en wie er allemaal weg zijn, komt het sociale leven weer van de grond zoals ook de activiteiten.

 

Ik start op door het rubberbootje en de motor uit het luik te halen en deze weer gebruiksklaar te maken. Jacqueline wil nog niet mee maar ik vind het wel lekker om een rondje op verkenning te gaan en vaar naar de ankerplek om de boel te verkennen. Helaas geen bekende en ook geen nieuwe Nederlanders. Van de ankerplaats onder de brug door naar Tortugal en ook hier geen veranderingen zodat na een tijdje ik besluit terug te varen. De lunch halen we nog bij het restaurant maar in de middag krijg ik de kans om enkele boodschappen te doen zodat na een rustige middag zelf het avondeten klaarmaken om vroeg te bed te gaan om de slaap in te halen. Opletten dat ik niet teveel doe bij deze temperaturen want al snel ga je op de Nederlandse modus de problemen te lijf

 

Onderweg
Onderweg

 

Zaterdag, 05-01-2019

 

Ciudad Guatemala – Rio Dulce

 

Het zonlicht schijnt door de spleet van de gordijnen in de kamer en schuif de kamerdeur open. De kamer is gelijkvloers met het gazon zodat ik even het veldje oversteek naar de tafeltjes voor het ontbijt. Een simpel ontbijt en bestel een taxi om Jacqueline van het vliegveld af te halen en vervolgens naar het busstation van Litegua te brengen. Het zal een zware reis zijn voor Jacqueline, om na 18 uur vliegen en wachten direct in de bus te stappen voor een finale van nog eens 6 uur. Dat zal voor mij wat gemakkelijker zijn.

 

Ik stel me op tussen de wachtende families maar Jacqueline herkent me van verre omdat ik boven iedereen uitsteek. Dan heeft de gemiddelde Nederlandse lengte wat voordelen op de gedrongen gestaltes van de gemiddelde bewoner hier. Kus, kus en de taxichauffeur staat enthousiast te zwaaien om me te laten zien dat hij op een andere plek staat. Wat een aardige mensen zijn er om ons heen in tegenstelling tot allerlei horrorverhalen die de ronde doen over dit land.

 

Bij Litegua helpen de dames achter het loket en houden ons in de gaten om op tijd te waarschuwen om niet het kleine shuttle busje te missen. De grote bussen mogen de stad niet meer in en met de shuttle brengt is een soort van brug gemaakt tussen Calle 15 en het station Norte. Altijd controle op wapens bij het instappen maar alle ramen staan wagenwijd open zodat ik me het nut afvraag waarom bij binnenkomst van de bus gecontroleerd wordt terwijl de wapens gewoon aangegeven kunnen worden van buiten de bus. Lang leven de efficiëntie en risicobeheer. We hebben uitstekende plaatsen deze keer en maken de tocht mee vanaf de eerste stoel zodat we zicht hebben op de weg. De televisie staat bij tijd en wijle veel te hard maar de Co-driver stelt gelukkig verschillende keren het geluid zachter. De film laat een spoor van geweld zien en het geluid is de ene knal, boem, grrrrr, kedoink en nog eens kedoenk.

 

Bij de bekende tussenstop een broodje rosbief met een drankje hobbelen we weer verder de binnenlanden in. In de avond om halfzeven komen we aan in Rio Dulce en het is heerlijk koel. Dat zijn we niet gewend maar komt zeer welkom over. Na een telefoontje haalt de Lancia ons op en treffen een meer dan spic en span Queen B aan. Oscar heeft zich behoorlijk uitgesloofd, erg prettig. In het restaurant de onvolprezen vissoep en starten snel de airco om te proberen bij te slapen van de veel te lange reis.

Reizen

Guatemala
Guatemala

 

Vrijdag 04 01 2019

 

Vlijmen- New York- Guatemala

 

Helaas moeten we apart reizen. Jacqueline, weer helemaal de oude heeft na alle positieve medische resultaten geprobeerd dezelfde reis te boeken maar is teruggeschrokken voor de exorbitante prijs. 12 Uur later vertrekken scheelt 80% van de kosten zodat zij deze ochtend mij heel luxe met de auto naar Schiphol brengt. Ik ben veel te vroeg op Schiphol maar breng mijn tijd door met boodschappen, lezen, de kranten en wat internetten. De tijd gaat snel en aan boord van het vliegtuig probeer ik nog in slaap te komen maar dat lukt van geen kant. Met wat soepogen land ik op New York waar ik 5 uur moet wachten voor de volgende vlucht.

 

Ook de tweede vlucht geeft geen enkel probleem en kom om 22.00 uur aan in Ciudad Guatemala. Het hotel had een klaarstaande taxi beloofd maar na alle bordjes gelezen te hebben van de verschillende andere passagiers spreek ik een andere taxi aan, die me snel naar het hotel brengt. In het hotel wordt me verzekerd dat de taxichauffeur er echt was maar daar heb ik nu weinig aan. Het is gelukkig verder geen probleem en krijg al snel een kamer toegewezen waar ik heerlijk in slaap val.