Logboek 2019

Hang Hang

 

Zondag, 24 maart 2019

 

 

Barcadere, Grand Cayman

 

Zondag ontbijt in de kuip in de nieuwe wereld van sportboten die bestemd zijn voor het vissen op echt grote vissen. Met een diep grommend hanghang-geluid varen ze een voor een de haven uit met familieleden in de kuip. De zondag vissers en de zondagschippers gaan op stap. De vier bussen als treinwagons omgebouwd blijven vandaag in de haven staan. Het is zondag zodat er geen Cruiseschepen zijn die het eiland overspoelen. Zondagsrust op Cayman.

 

Gisteren merkte ik dat de AIS-kuren had en de familie klaagde dat de Queen B via Marine traffic nog steeds bij Cozumel ligt. De marifoon was vrijdag ook al onduidelijk zodat ik me zorgen maak over de antenne. De dames gaan naar het vliegveld om te zien of er een terugvlucht voor Monique te boeken is. Nu heb ik de kans om even snel de splitter te controleren van de Marifoon en de AIS. Vreemde constatering is dat er water uit de antennedraad druipt na het losmaken en kan alleen maar concluderen dat er waterschade is in de coax. Dat wordt de antenne vervangen met een nieuwe kabel door de mast.

 

De dames komen terug met een boeking voor donderdag retour Monique en voor de rest plannen ze een bezoek aan de stad. De taxi pikt ons op bij het vliegveld en zet ons af in een verlaten stad. Bijna alles gesloten want zoals geschreven de Cruiseschepen blijven vandaag weg. Morgen nieuwe lading en nieuwe activiteiten in de stad. Even op en neer lopen en strijken neer bij een bar voor een cola. Warm, gelukkig uit de zon, op het terras met uitzicht over de baai. Bestellen een taxi en zijn blij terug op de boot te zijn. George Town kan van de bucketlist af, afgevinkt als gezien.

 

De dames gaan aan het zwembad nog een borrel halen en ik rommel met de gereedschapskist nog enkele dingen bij elkaar. In de avond eten we een klein hapje bij hetzelfde restaurant van gisteravond en ook nu prima gegeten met een tafeltje buiten aan de rand van de haven. De muggen hebben vrij spel en menig pets maakt ons bewust van het lekkere vel dat we hebben.

Discussie

Vuurtoren met blauw licht
Vuurtoren met blauw licht

 

Zaterdag, 23 maart 2019

 

 

Spotts Bay – Barcadere Marina

 

Discussie aan de ontbijttafel. Hoe nu om het eiland te varen? Jacqueline oppert om terug te varen langs George Town maar ik beschouw dat als een flinke omweg. Dan komt de afrekening van mijn eigenwijsheid door niet op de kaart kijken en een eiland als een rond element te zien. Vertrekken dus mijn richting op. Kaaimankust loopt een heel eind oost en is veel groter dan dat ik verwachtte en moet door de weinige wind en natuurlijk tegen, motoren.

 

Na twee uur diesel verbranden kunnen we eindelijk het zeil optrekken, omdat er vrij zicht is, om het eiland te ronden. Maar wat nu? De golven breken op het rif en dwingen ons een heel stuk van de wal weg te varen om ten noorden van het rif te komen. Eenmaal vrij, met flinke hobbelgolven en wat swell kan er echt gezeild worden. Het gaat niet hard maar we zeilen. In de loop van de middag verdwijnt het laatste windje en moet de motor weer aan. Er wordt afgeraden door het eerste toegangskanaal te varen omdat hier de betonning niet duidelijk is volgens de almanak en gaan verder op zoek naar de Main Channel maar kunnen de aanloop ton niet vinden zodat ik terugvaar naar het eerste kanaal waar we de betonning duidelijk zien liggen. Na de betonning draai ik de Genua uit en met de motor bij varen we naar de aanloopton van Barcadere Marina. De North Sound is een ondiepe baai met ongeveer 2 meter water en enkele banken langs het rif zodat je het gevoel houdt om altijd alert te blijven. Regelmatig loopt de dieptemeter dicht naar de nul toe en dan is het altijd maar weer afwachten of het wel gaat.

 

Bij de jachthave varen we de betonde vaarroute in en treffen wel een zeer vreemde golfbreker aan zodat ik deze prompt mis en vol achteruit moet in het nauwe kanaaltje om de aanloop weer op te pikken.

 

In de jachthaven die via de marifoon niet antwoord leg ik de Queen B tegen de kopsteiger aan en loop rond de haven om te informeren of het akkoord is dat we enkele dagen kunnen blijven en of we op een andere plek moeten gaan liggen. Na enkele telefoontjes bij het benzinestation is het allemaal geen probleem en kunnen blijven waar we zijn.

 

De ankerborrel kan in werking, opruimen en worden door Monique uitgenodigd voor een hapje in het mooie restaurant aan de haven. Heerlijk koel door de airconditioning en komen lekker op adem.

 

Vroeg naar bed, moe van de hele dag buiten en de nieuwe indrukken.

Geen vliegtuig.

Grand Cayman
Grand Cayman

 

Vrijdag, 22 maart 2019

 

19º 31’395 N 081º 56’677 W – Grand Cayman Island.

 

Rond 05.00 word ik wakker voor mijn gedeelte van de wacht en zie de lampen van de kust en het eiland dichtbij liggen. Nog 12 mijl te gaan met een mooi windje. Ik neem de marifoon en maak verbinding met de havendienst van Cayman. Een beetje verward gesprek, ik geef aan waar we zijn, vermeld de lengte van het schip met de breedte en de diepgang en vervolgens vraagt de man met welke vlucht ik aankom. Sorry, sorry hoor ik als ik de vraag nog eens stel wat de man bedoeld. Nu zijn we wel hiernaar toegevlogen figuurlijk maar dan is het nog geen vliegtuig!

 

De verkeersbegeleider stuurt de Queen B naar de zuidpunt van het eiland omdat het voor de kust van George Town te veel golfslag staat en noemt het zelfs ruw. Aan de zuidzijde liggen 4 boeien en daar aan te leggen waar we kunnen wachten op de immigratie.

 

Twee uur later haken we de duidelijk gemarkeerde boeien aan en nemen weer contact op via de marifoon maar het is allemaal moeilijk te verstaan en ik kijk regelmatig naar de geluidsterkte van de VHF, maar deze staat volle bak. Zijn mijn oren zo slecht geworden?

 

Om 09.00 komen twee Cruiseschepen onze kant opvaren en beginnen met het lossen van honderden toeristen met een 5-tal tenderschepen. De steiger wordt ingericht als ontvangst en de tenten met vlaggen dienen als aankomsthal voor de gasten. Taxibussen rijden af en aan om de gasten een kijkje op het eiland te geven en een bezoekje aan de stad.

 

Rond 11.00 roep ik nogmaals de immigratie op en er wordt verward gereageerd dat ze niet weten dat de Queen B aan de boei ligt. Er wordt werk van gemaakt en moeten wachten. Vervelend want het houdt je wel uit de slaap. Om 15.00 uur roep ik nogmaals op en nu begrijpen de autoriteiten dat er fout op fout gemaakt wordt en word gevraagd om de rubberboot op te blazen om de ambtenaar op te halen of op de wal de papieren te laten afwikkelen.

 

Nu snel aan de gang, de rubberboot met de voetpomp oplazen want we hebben geen generator en moet alles met het voetje.

De buitenboordmotor uit het ruim en met de papieren naar de wal. De golven staan flink door aan de pier en een man in een blauwe overall staat aanwijzing te geven maar ik kijk letterlijk en figuurlijk tegen de wal op, zodat ik besluit om bij het strandje met de dinghy te landen.

Met de papieren en marifoon naar de weg en zie niemand tussen alle drukte staan. Ik krijg na veel oproepen eindelijk contact en versta dat ik links via een muur te volgen bij een huis met groen dak kom. Ik loop in de brandende zon langs een muur maar tref geen groen dak. Bij een tuinman vraag ik naar een huis met het groene dak maar deze begint een geweldig uitgebreid verhaal en zegt dat de immigratie in George Town een groen dak heeft. Zou ik nu met al die slecht verstaanbaarheid de boel verwisseld hebben? Ik houd een taxi aan en deze zegt me in de stad te moeten zijn. Ik stap in de taxi en kom inderdaad bij de immigratie met groen dak.

 

Consternatie dat de Queen B nu ineens op het hoofdkantoor staat. Honderden excuses en de papierwinkel wordt versneld en zonder enige kosten afgewikkeld. En nu maar weer terug naar de boot met de gestempelde documenten. De swingende mevrouw met stempelkussen zegt me prettig weekend toe en ook voor haarzelf want ze meldt zichzelf morgen ziek, extra lang weekend zelf gecreëerd.

 

Om halfzes val ik weer op de klep bij de bijboot en vaar terug naar de boot waar we op een slingerend schip eten koken met de blikken op voorraad.

Tikkie bij, tikkie eraf

We zijn er bijna Grand Cayman
We zijn er bijna Grand Cayman

 

Donderdag 21 maart 2019.

 

 

20º 12’44 N  083º 47’305 W - 19º 31’395 N  081º 56’677 W

 

 

De maan houdt ons goed in de gaten. Het licht blijft ons pad verlichten en de heldere nachten geven niet het idee dat je in een donkere nacht vaart. Jammer dat het ten koste gaat van de sterren. Je kunt niet alles hebben.

 

De hele bemanning is volop actief met de dagelijkse gang op zee. De bemanning houdt zich met het zeil, navigatie, koken, afwas enzovoort en ik kan me toeleggen op de windvaan. Tikkie bij de koers een tikkie minder, steeds corrigerend op de wat wisselende wind die een beetje veranderlijk uit de ruime hoek tot halve wind komt.

 

Het valt me geweldig mee om een extra opstapper aan boord te hebben want het is altijd een risico wat voor een bemanning je meeneemt als je eenmaal op zee bent. Ik heb veel geluk in de afgelopen jaren gehad met een zeilmaatje en nu Monique als opstapper die een extra gezelligheid weet te creëren.

 

In de avond ruik ik de wind en de stal en als ik mijn kooi opzoek om wat rust te nemen is het nog maar 15 mijl tot de bestemming. De koelkast blijft wonderbaarlijk lang koel op de twee zakken met ijs die we in het vriesgedeelte hebben gegooid. Snelle overtocht.

 

In de knoop

Knopen meten
Knopen meten

 

Woensdag 20 maart 2019

 

20º 55’943 N  085º 41’21 W  - 20º 12’44 N 083º 47’305 W

 

De wind loopt terug en maak me al snel zorgen dat het vandaag niet zo goed zal gaan als vannacht. Het blijken weer zorgen om niets want de wind speelt een beetje met zijn krachten tussen de 8 knoop en de 15 knoop. De Queen B vindt het allemaal wel best en blijft op een oor liggen en perst er telkens een mooie 5 tot 6 knopen uit. Later in de middag worden dat 7 knoop op de klok en moet zelfs wat zeil minderen.

 

Waar komt dat woord knoop vandaan: 

 

Toen de mens in de middeleeuwen verre reizen ging maken, was het voor de navigatie belangrijk om de snelheid van een boot te kunnen meten. Dus bedachten Nederlandse kapiteins een methode waarbij een houten gewicht overboord werd gegooid met daaraan een touw. In het touw zat om de zoveel meter, meestal tien of vijftien, een knoop.

 

Door te meten hoeveel knopen binnen een bepaalde hoeveelheid tijd overboord verdwenen, kon de snelheid worden bepaald. De ruimte tussen de knopen werd na verloop van tijd wereldwijd gestandaardiseerd op vijftig voet. De meettijd werd vastgesteld op een halve minuut. Een knoop staat in deze methode voor een snelheid van één nautische mijl (1852 meter) per uur.  Volgens de www.quest.nl

 

Het zit allemaal mee, de bemanning houdt zich prima en ondervinden veel gemak van de wachtsystemen die door Monique en Jacqueline ingevuld worden zodat ik niet kan zeggen dat de vermoeidheid een rol speelt.

 

Prachtig zeilweer, heerlijk eten van de eenpansmaaltijd die voorbereid is door de dames en waar ik bij honger regelmatig op kan terugvallen.

 

De zonsopgang is schitterend, de zon in de zee zien zakken en meteen aan de andere kant de maan op zien komen is, wellicht nog fraaier. Volle maan en geeft het heldere schijnsel een mooie zachtgeel licht en de golven weerkaatsen het schijnsel. De Queen B is minder romantisch ingesteld want ze snelt in volle vaart de nacht in.

 

We lopen door het water 7 knoop en de snelheid over de grond is 5 knoop zodat we continue een tegenstroom hebben van 2 knoop. Bij weinig vaart zou dit hinderlijk worden maar ook bij tegenwind zou de bestemming Kaaimaneilanden niet haalbaar zijn. Ik kijk met een knipoog naar de ontsnappingsroute Cuba. Als de wind tegen gaat staan uit het Oosten dan is de kust van Cuba een prima haalbare bestemming.

 

In de avond kom ik tijdens mijn wacht een aantal vrachtschepen tegen. Geen hinder en gaan weliswaar in het zicht ruim voor of naast me voorbij.

 

 

Mooie flos

 

Dinsdag, 19 maart 2019

 

 

Isla de Mujeres - 20º 55’943 N  085º 41’21 W

 

Afgesproken is dat de declarant om 08.00 mijn vertrekpapieren klaar zal maken. Ik zit op tijd in de ontvangstruimte maar geen declarant. Om 09.15 komt de man zonder excuus en doodgemoedereerd zeggen dat ik in het andere kantoor moet komen om de papierwinkel verder af te wikkelen. Ik maak geen commentaar omdat dit meestal in het proces averechts werkt. Stempelen, dollars schuiven en een uurtje wachten op nog meer stempels van de afdeling immigratie op het eiland.

 

Rond 11.00 uur zijn de papieren rond en kunnen we vertrekken. Voordat we definitief de wateren van het eiland uitvaren vaar ik voor een laatste groet langs het kantoor en ga de Destiny bedanken voor de teruggave van het rubber.

 

Om tien voor twaalf manoeuvreren we de Queen B tussen de nauwe doorgang door naar het bredere water. Vertrokken van het mooie Mexico. Wat een mooi land en wat een leuke mensen. Het is het duurste stukje Midden-Amerika wat we tegengekomen zijn, waarschijnlijk veroorzaakt door de grote aantallen passagiers op de Cruiseschepen en de duizenden Amerikaanse toeristen die hier hun vakantie vieren.

 

De zeilen vullen zich, maar even later valt de wind weg en moet de motor aan. Ik laat niets merken maar begin al snel te rekenen wat de consequentie is als de wind de hele rit wegvalt. De dames vinden het uitstekend want de zeeziekte blijft op deze manier uit en genieten van de zee met de langzaam verdwijnende kustlijn. Cozumel kan ik niet meer ontdekken in de verte en rond 17.00 zijn we alleen op zee en komt ook de wind in. Al snel varen we rond de 6 knopen met een heerlijke ruime wind uit het Noordwesten. Het thuisfront wordt met de satelliettelefoon op de hoogte gebrachte en Rikus de weerman meldt van een geweldig weergat dat we gevonden hebben om dit tochtje te varen, waarschuwt wel voor de stevige tegenwind voor zaterdag. Ik kan het niet laten om me zorgen te maken.

 

Om acht uur gaat het wachtsysteem in, de Queen B hobbelt over een vervelende golfslag met een wind die soms toeneemt tot een 20 knoop. Ik moet rond halftwaalf gaan reven om de gemoederen van de opgejaagde dame, de Queen B, te temperen. Voor het eerst dat ik ervaar dat het schip met meerdere handicaps vaart. Geen radar, geen gasaansluiting en zonder generator zodat koelkast er ook uitligt. Jammer, terwijl er zoveel mooie dingen wel goed functioneren zullen we er mee moeten dealen. Zal ook wel opgelost worden. Een grote vis gaat weer eens spelen met mijn haak en neemt na een droge knal aan de lijn het hele spul mee. Big Fish kan nu wel thuiskomen met zulk een mooie flos in zijn bek.

 

Haaibaaien

Voordekgekeuvel
Voordekgekeuvel

 

Maandag, 18 maart 2019

 

Isla de Mujeres

 

Het eiland is nu wel bekend zodat de kriebel om te vertrekken gestaag en onweerstaanbaar toeneemt. De weersverwachtingen voor Cuba zijn eerst gunstig voor aanstaande donderdag maar verschuiven langzaam naar maandag. Jacqueline komt op het idee om Cuba over te slaan en de Kaaimaneilanden aan te lopen. Dit blijkt een geweldig idee want vanaf dinsdag is er niet te veel wind en dan ook nog Noordwest, halve wind drie dagen lang. Alleen zondag zijn de voorspelling beroerd maar dan moeten we al lang binnen zijn. Met een vergadering in de kuip komen we na rijp beraad er snel uit en besluiten naar de Cayman Islands te varen. Geen idee wat daar te zien valt maar daar hebben we internet voor.

 

Vandaag is er een kennismaking dag zeilen ingelast en we gooien los om te tanken en een stukje te zeilen in de Straat tussen Cancun en Isla de Mujeres. Scherp aan de wind, lekker comfortabel tussen de banken door varen we naar de overkant en genieten van de uitzichten zoals de spuuglelijke kust van Cancun door de vele hotels maar ook de mooie kustlijn van het Eiland van de Vrouwen. Isla de Mujeres was het eiland dat door de bezetting van de Spanjaarden alleen maar bevolkt was door vrouwen omdat de mannen opgeroepen waren om de Spanjaarden te bestrijden op het vasteland. De Spanjaarden waren zeer verbaasd door de vele vrouwen alleen en vandaar de naam van het eiland, alleen wel vreemd dat het lievelingsdier van de eilandbewoners de WalvisHaai is. Haaibaaien genoeg hier.

 

Bij het terugvaren ontdekken we de Lorena aan de steiger met zijn eeuwige stukken en de Destiny met Andy op anker. Een leuke babbel en Andy geeft aan dat hij het onderdeel met de eendenbek voor de WC ontvangen heeft en mij graag het gekregen onderdeel teruggeeft. Hij zal het later brengen.

 

Afrekenen bij vriendin Alexandra, de nieuwe havenreceptioniste. Ze vindt het jammer dat we vertrekken en loopt na afrekenen met me mee naar de deur om goedendag te zeggen. Een lieve meid, beetje verlegen maar zal er wel komen.

 

Steven en Michelle blijken vertrokken naar een andere haven en heb jammer genoeg geen afscheid kunnen nemen van deze aardige mensen. Jurgen spreek ik en deze heeft er de pest in, dat hij niet kan vertrekken aanstaande donderdag en dat het wel maandag zal worden.

Ik geef hem aan dat wij besloten hebben om morgen op weg te gaan naar de Cayman Islands. Ik zie hem jaloers naar zijn verkochte schip kijken want hij wil hier nu inmiddels ook weg.

 

We gaan een duik halen in het zwembad en bij terugkomst is Andy op bezoek geweest die de eendenbek heeft achtergelaten in de kuip. Jammer dat we elkaar gemist hebben

Massage

het barst ervan
het barst ervan

 

 

Zondag, 17 maart 2019

 

Isla de Mujeres

 

Monique zit al fris en monter in de kuip als wij ons laten zien. Het ontbijt nuttigen in een totaal andere wereld waar Monique twee dagen geleden voor even afscheid heeft genomen. Bij de receptie heb ik een kar geregeld om deze gaste het eiland te laten zien. Het is zondag en daarom zijn er veel winkels gesloten en denk dat het gasflesvulbedrijf gesloten zal zijn. Toch maar even langs en ontdek dat de vuller tot de middag open is. Snel terug om de nieuwe gasfles te halen en laat deze afvullen en breng deze naar de boot.

 

De ontdekkingstocht over het eiland kan voortgezet worden. We bumpen van de ene drempel over de andere en halen een middageten aan het water. Op tijd naar de boot want Monique heeft een massage geboekt op de haven zodat ik me heerlijk in het zwembad kan laten zakken. Veel beter als een massage en zeker na de ergernis nu blijkt dat de gasslang met verdeler niet blijkt te passen en met veel druppels zweet een tussenoplossing mogelijk maak.

 

In de avond eten we bij het bekende restaurant aan het water, waar we getrakteerd worden door Monique op een heerlijke maaltijd, de zon in de zee zien zakken en het water langzaamaan een spiegel wordt. De muggen doen ondertussen hun best.

 

Wandelen met twee gasflessen.

 

Zaterdag, 16 maart 2019

 

Isla de Mujeres – Cancun

 

Met behoorlijk wat minder gewicht gaat Dirk terug op weg naar huis. Een simpele rugzak verlost van cadeautjes, onderdelen en een anker met karretje. We gaan bijtijds want wil nog graag een gasvulling scoren bij een bedrijf met klinkende naam MaxiGas. De taxi brengt ons naar de veerboot en ik draag de gasfles onder de arm en zet deze gewoon tussen de bagage van alle andere passagiers. Niets aan het handje.

 

 

We weten inmiddels de weg en huren de auto bij Europ cars. Bij de Yanmar dealer, scoor ik nog snel een aantal goedkope originele Yanmar oliefilters en gaan opzoek naar het gasimperium. De Googlemaps probeert ons twee verschillende locaties aan te wijzen waarbij we natuurlijk de eerste optie nemen waar we in een straat komen waar ze nog nooit van MaxiGas hebben gehoord. Dan de tweede optie en wat blijkt een heel klein winkeltje met de toonbank op de erfafscheiding van winkel en stoep wordt er weer heftig nee geschud en kunnen me niet aan een gasvulling helpen, geen koppeling of de inventiviteit van een mogelijke koppeling zodat ik doorverwezen word naar Home Depot. Home Depot is een uit de kluitengewassen Gamma in het kwadraat en hebben er van alles en ook gasflessen en allerlei koppelingen. Geen koppeling voor mijn fles maar wel een nieuwe 9,5 kg vulling fles die met geen mogelijkheid in de uitsparing van de boot zal passen. Lijkt me leuk op zee om te koken met een schuivende ijzeren fles in het gangboord tijdens het zeilen. Toch maar doen en koop de lege fles en een koppeling aan de fles met gasverdeler. Dat is een oplossing, niet ideaal. De tijd begint op te schieten voor Dirk en we moeten hem snel naar het vliegveld brengen voor tijdig vertrek. Files stapelen zich op en krijgen zoonlief ruimschoots voor de vertrekhal. Een laatste zwaai en ik wil nog even naar de botenwinkel voor een stekker. Dat valt niet mee want we worden behoorlijk opgehouden door files en de afstand is verder dan dat ik verwachtte. Met een stekker rijker en een terugreis naar de luchthaven zonder middageten wordt het voor Jacqueline behoorlijk afzien en weet een blikje met chips bij een winkeltje te bemachtigen om haar hongerklop te stillen. Met trillende vingers wordt het aluminium zegel van het blikje gescheurd en ik zie haar weer opknappen.

 

Monique komt met stralende glimlach om het hoekje aan de zijingang van de uitgang en wij hebben de auto op de parking staan om zo haar snel te verlossen van haar twee tassen die ook weer gevuld zitten met onderdelen. Een bacteriedodend middel voor water, twee handdoeken die drogen zonder nat te worden, een haak voor de ankerketting, magnesium tegen de hoofdpijn en de spierpijn.

 

Bijkletsen en blij met de nieuwe gast rijden we naar Puerto Juarez terug om de auto in te leveren en de veerboot te nemen met de onderdelen en de nieuwe en oude gasfles. Een taxichauffeur waarschuwt ons dat de gasflessen niet mee op de veerboot kunnen en we zullen deze moeten verstoppen in een zak. Hij haalt heel behulpzaam een zak uit de auto en ik pak de ketels in en aan in de rij staan voor de boot. Een medewerker van de maatschappij komt op me af en informeert wat er in de zak zit en kan er niet omheen om toe te geven dat het wat simpele lege keteltjes zijn. Jullie raden het al, regels zijn regels en de gastanks mogen niet mee. Zal wel te maken hebben met het gigantische luchtdrukverschil dat ontstaat als er losgegooid wordt en de zeelucht over de tanks stroomt. Niet dus, en ik krijg als oplossing mee om me te laten overzetten met de vrachtveerdienst. Een stukje verderop, 2 kilometer. Ik laat de dames achter en ga lopen om die twee kilometer zonder taxi te maken. Ook bij Navigando weigeren ze me en verwijzen me iets verder door naar de vrachtboot. Ik loop en loop en na 9 kilometer kom ik bij de veerboot voor vrachtauto’s. Natuurlijk kom je om 18.10 aan en de boot is vertrokken om 18.00 uur. De volgend boot is om 20.00. Ik heb de hele dag nog niet gegeten, 12 kilometer gelopen met twee gastanks, en de winkel van de veerboot is dicht. Ik scoor nu ook een zak chips uit de automaat en een blikje cola.

 

De boot is comfortabel en op dit uur uitgestorven. Ik zit alleen in de grote wachtzaal aan boord en wordt behoorlijk slaperig. Na aankomst staan er bij de uitgang van een vrachtveer geen taxi zodat het laatste stukje lopend af gelegd worden. Ik ben blij als ik er ben, Monique ligt al op bed en probeer nog snel een boterham te eten voordat ik mijn bed op zoek.

No, no en nog eens No!

lijkt simpel
lijkt simpel

 

Vrijdag, 15 maart 2019

 

Isla de Mujeres

 

Het is de laatste dag voor Dirk op Isla de Mujeres en daarvoor toch nog een golfkar gehuurd om een laatste rondje te maken over het eiland. Het is bekend terrein geworden en weet de drempels al te liggen. Ik neem de gasfles mee om bij het gasstation een vulling te halen. Gasvulling is nu wel een echt item geworden want de zeer gedienstige en breeduit lachende gasbaas met gaspistool in de hand schudt heftig het hoofd dat hij dit nog nooit heeft gezien en derhalve deze fles niet kan vullen. We worden naar allerlei winkels doorverwezen maar halen overal nul op rekest vanwege de linkse gas-draad op de kraan. De fles is bijna leeg en wil toch kunnen koken als we aan boord of onderweg op zee zijn. Bij de zoveelste no en nog eens no met een vriendelijk doorverwijzen naar een volgende winkel met dezelfde no. Ik laat het erbij zitten en denk de oplossing in Cancun te halen morgen.

 

Nu verder genieten en rijden een vast rondje om lekker uit te waaien en een hapje te halen op het strand. Lekker in de koelte tussen de mensen die in ligstoelen op het strand liggen te braden. De mooiste tinten rood liggen op het zand en wij eten een Hamburger met onze lange broek en dichtgeknoopt hemd.

 

Op de boot een moment van rust en een duik in het zwembad om wat af te koelen maken we ons op om in de avond aan het strand de laatste maaltijd te gaan halen. Een fijn bezoek van Dirk waar we de kans hebben gekregen om met elkaar wat van de Maya’s te ontdekken in het huidige Mexico.

 

Apparaatiskj

Ankerproblemen
Ankerproblemen

 

Donderdag, 14 maart 2019.

 

 

Isla de Mujeres

 

 

Dirk wil Mexico voor een dag zelf beleven en gaat deze keer echt op zoek naar de binnenstad. Voor mij een prima moment voor de klussen. De controlekast van de generator afkoppelen en toch maar eens een proefmeting doen. Nu blijkt er bij het draaien van de generator geen enkel restspanning op de vier draden te staan waar volgens het boekje toch een spanning moet zijn van 2-4 volt. Ik begin te twijfelen of de meting van de Alfonso op Cozumel wel goed zijn uitgevoerd zodat ik toch maar weer ga bellen met Nederland. Ook hier word ik niet veel wijzer.

 

Op de steiger verwissel ik de wartels aan de ankers en controleer de ankerketting waarbij de 30 meter 9 mm ketting een zeer roestig einde heeft. Ik zaag het stuk eruit en maak een nieuwe splits om de ketting te koppelen aan de rest van de lijn. Het reserveanker aan de 8 mm ketting en steek de oude schakelaar uit het dek en verlijm met kit de nieuwe op het dek. De draden vast aan de stuurkast van het anker en de boel is weer op orde. Dit zijn de normale gewone klussen maar moeten wel gedaan worden.

 

Jürgen de Zwitser die zijn Bavaria verkocht heeft aan een Amerikaans stel geeft aan dat hij komend weekend wil vertrekken naar Florida. Ik geef aan dat mijn mogelijkheid pas donderdag of vrijdag voordoet. Een ander Amerikaans schip komt aan de steiger en al snel hebben we een leuk contact aan Steve en Michelle. Steve moet de papieren winkel bestormen maar dat blijkt niet erg mee te zitten en de agent zegt dat hij het veel te druk heeft zodat Steve morgen de Apparaatiskj moet gaan bestormen Ik geef hem enkele adviezen en dat hij zijn etenswaren bij ons kwijt kan om de inbeslagname van het Gezondheidsdepartement kan voorkomen.

Leedvermaak

Muurschildering op twee huizen in een hoek.
Muurschildering op twee huizen in een hoek.

 

Woensdag, 13 maart 2019

 

 

Cancun

 

 

Met de kleine jongen van 1 meter 93 op stap. Cancun onveilig maken om een centrum te ontdekken en eventueel een PIC te regelen. Een certificaat dat je nodig blijkt te hebben als je langer dan 5 dagen in Mexico blijkt te liggen. De declarant had me hier al op gewezen maar dat het helemaal geen haast heeft om deze te regelen. Nu is het bestuursapparaat van een land een prima indicatie hoe het allemaal geregeld is. Uiteindelijk weten we het gebouw te vinden maar de heren ambtenaren hebben nog nooit van zulk een formulier gehoord zodat ik de 52 US$ in de zak houdt. Bij de Yanmar winkel een paar filters ophalen die verassend goedkoop blijken te zijn.

 

De taxichauffeur brengt ons naar de hotelzone, waarbij hij vertelt dat er in de afgelopen jaren 20 mensen een arm been of ander onderdeel zijn kwijtgeraakt aan de krokodillen die tussen de mangroves leven in het binnenmeer. Hij zet ons verder veilig af in het hart van het toerisme en we vinden een restaurant voor de lunch waar het bedienend personeel wel erg veel lol in het werk heeft. Ze lopen met zelf geïmproviseerde showtjes de klanten te bedien. Een pul met bier op het hoofd en daar bovenop een cocktail, loopt de ober tussen de tafels door. Het hele terras zit te wachten op de klap maar blijkt allemaal goed te gaan. Leedvermaak kan gelukkig niet toegepast worden en onze uitstekende hap wordt met een breed lachend gezicht en huppelpasje aan tafel gebracht. De obers staan elkaar op te hitsen en beoordelen elkaar. Wat een leuke manier om zo je werk in te vullen.

 

Na het eten lopen we langs het strand richting Cancun. Mexico overheid heeft de eerste 5 meter kust gekocht zodat de hotels geen hekken aan de laatste meters kunnen plaatsen en dat wandelen aan de kuststrook mogelijk maakt. Alleen vervelend, dat als je naar de weg wil lopen voor een taxi, het bijna onmogelijk is de weg te bereiken omdat de hotels de doorstekende gasten niet doorlaat.

 

Via een kruip door en sluipdoor weggetje weten we de weg te vinden en stappen in de klaarstaande taxi voor de rit terug naar het zwembad op het hotelterrein. Een leuke gezellige dag en wandelen terug naar de boot met een keur aan leguanen die zich liggen op te warmen in de zon.

Eten bij de Mexicaan en bij een bar vraag ik driemaal om de rekening maar daar blijkt deze ober helemaal geen tijd voor te hebben. Hij maakt overal een praatje en onze Peso’s worden genegeerd totdat ik uit mijn slof schiet en is de La Quenta snel vereffend.

 

Zonder gids

 

Dinsdag, 12-03-2019

 

Campèche – Isla Mujeres

 

 

Om de stad in zijn volle glorie te zien opteren we voor het treintje. Een rode trein met autobanden rijdt als bus rond met een Spaanssprekende dame die ons van alles over de stad vertelt. Het verstaan en vertalen gaat me redelijk af en denk behoorlijk wat te verstaan van het verhaal.

 

Alleen heel vreemd dat ze een standbeeld hebben opgericht voor de Nederlandse piraat Laurens de Graaf. Voor deze piraat en Nederlandse held hebben de mannen van Campèche 18 jaar aan een muur rond de stad gewerkt en dan word je na al die zweetdruppels en chagrijn nog beloond met een standbeeld. Bij ons zijn we al die beelden van de piraten aan het weghalen en de politiek correcte veranderen zelfs de straatnamen terwijl hier deze mannen strijdend als helden op een marktplein staan. Bij een kerk met een zwarte Jezus aan het kruis houden we even halt en bewonderen het martelaarschap van de zwarte Jezus.

 

Het treintje zet ons op de grote markt weer terug en lopen naar de auto voor de laatste etappe. De bouwwerken van Uxmal. Weer een piramide maar nu wel een bijzondere omdat deze in de beste staat is die ik gezien heb. Uxmal is een Maya ruïnestad in Yucatan, Mexico, 80 kilometer ten zuiden van Merida. Waarschijnlijk betekent de naam Uxmal (uitgesproken als Usjmaal) "driemaal gebouwd", maar dat is niet helemaal zeker.

Uxmal werd rond het jaar 500 door Hun Uitzil Chac Tutul Xiu gesticht. De macht bleef voor eeuwen in de handen van de familie Xiu. Het grootste gedeelte van de stad werd tussen 700 en1000 gebouwd. Op het hoogtepunt leefden er zo'n 25.000 mensen. Rond 1200 verloor de stad aan betekenis en verplaatsten de Xiu hun hoofdstad naar Mani. Beschrijvingen van Spaanse Conquistadores duiden er echter op dat Uxmal in de16eeeuw nog bewoond was.

Uxmal staat op de lijst van Werelderfgoedlijst.

Piramide van de tovenaar is de hoofdpiramide in deze Mayastad Uxmal. Het bestaat onder meer uit een met afgeronde hoekige piramide van circa 40 meter hoog. Aan de oostzijde staat een gebouw met een portaal met een groot masker. Deze keer doen we het zonder gids en dat bevalt prima. De verschillende hoge bouwwerken worden beklommen en bezocht. Bergen met foto’s om thuis te zien wat we allemaal hebben gezien.

Bij een grote typisch ronde bouw met een rieten dak als restaurant eten we een prima hapje en zien de grote tafels gedekt voor de busladingen mensen die een standaard buffet krijgen. Wij maken ook gebruik van het uitstekende buffet en maken ons op om terug te rijden naar Cancun waar het al snel donker wordt omdat we van slag raken door een tijdsverschil. Blijkt in Mexico 4 verschillende tijdzones te zijn en zelfs voor Cancun hebben ze de tijd gewisseld om de toeristen een wat langere dag te laten beleven.

 

In het donker geven we de auto terug en lopen snel naar de pont waar we meteen op kunnen stappen.

 

In hamburgertent in het dorp vinden we een snelle hamburger waar de gebakken schijf gehakt op tafel gesmeten wordt door een veel te dikke dame die schommelend tussen de tafels haar weg weet te vinden.

 

 

Culturele blote billen

 

Maandag, 11-03-2019

 

 

Isla de Mujeres – Campèche.

 

Op het internet zoeken we een autoverhuurbedrijf vlakbij de veerboot van Puerto Juarez maar worden door alle sites doorverwezen naar het hotelgebied of de luchthaven. We laten het erop aan komen en zullen wel bij een taxi vragen om ons bij een dichtstbijzijnde verhuurder te brengen. De Ferry stuift naar de overkant en wat blijkt Europ-cars zit naast de aankomst van de veerboot en kunnen gelijk overstappen in een bijna gloednieuwe Passaat. Prima geregeld en vooral gemakkelijk.

 

Het rijden in Mexico is met de bedaardheid zoals we dat bij ons gewend zijn in tegenstelling tot de kamikaze stunters van Guatemala. Het voelt goed en ben al snel gewend. Dirk kijkt mee voor wat betreft de richting van de weg en heeft zijn programma klaar van de te bezoeken bezienswaardigheden. Wij laten ons meevoeren als gewillige cultuurbarbaren en gaan monter mee op weg. Chichen Itza op het programma en ga weer eens een hele massa piramide gestapelde stenen bezoeken. Ik doe een beetje onterecht negatief maar heb nu wel erg veel tempels van die heerlijke Maya’s achter de rug zodat ik wat opzie tegen de wandeling in de openbare ruimte. De entreebewijzen zijn duur maar daar hoop je veel voor terug te krijgen. De gids is ronduit slecht en draait een vast ingestudeerd verhaal op waar soms geen touw aan vast te knopen is. Opeens word ik een beetje geïrriteerd en zie de gids wakker schieten en geeft nu een wat betere beschrijving van het wonder van de slang die met een bepaald zonlicht en het spel van de schaduw in een wandelende kronkelende slang weet te verplaatsen. Chichen Itza is een van de zeven wereldwonderen en dat is al bijzonder genoeg. De stad ligt in het noorden van de Mexicaanse staatYucatan en werd pas laat in de geschiedenis van de Maya belangrijk, nl. in de 10eeeuw. Volgens de legendes werd de stad in987 veroverd door Topiltzin Ce Acati Quetzalcoa. In deze tijd eindigde de Klassieke Tijd van de Maya en veel van de steden van het zuiden kwamen leeg te staan. Het oude ahauschap, Koning of grote Heer had afgedaan. In Chichén Itzá werd daarom een anderestaatsinrichting gehanteerd die meer op collectief leiderschap neerkwam. Bovendien stond de staat meer open voor het burgerschap van mensen uit andere streken die veroverd werden en zo werd Chichén Itzá het centrum van een groter rijk dan de Maya's tot dusver gekend hadden.

Chichén Itzá ligt niet ver van de rand van de oude krater van Chicxulub. Van deze beroemde krater, die gevormd is door de inslag die waarschijnlijk een eind maakte aan de dinosauriërs isaan het oppervlak niet veel te zien, behalve de Cenotes, de ondergrondse poelen die in het klovenstelsel van de krater gevormd zijn.

Op 7 juli 2007 werd Chichén Itzá tot een van zeven wereldwonderen gekozen. Chichén Itzá moest het opnemen tegen andere bekende monumenten, zoals de Chinese Muur en De Eiffeltoren.

 

Op het terrein wemelt het van de toeristen en gidsen die hun repertoire afdraaien als ineens een jonge dame voorbijloopt met twee zeer in het oog lopende blote billen rondstapt op het terrein. De gids kan er niet om lachen maar het voorval maakt wel mijn bezoek aan Chichen Itza heel bijzonder. Ik begrijp nu waarom het hier een wereldwonder is.

 

Met de auto op weg naar de stad Campeche. Dirk boekt een hotelkamer met de telefoon en wij rijden de route. Het is een heel eind maar de wegen zijn goed. In Campeche is het een soort van herkenning van Cartagena in Colombia en Cartagena in Guatemala.

De stad werd in 1540 door Spaanse Conquistadores gesticht op de plaats van de Mayastad Ah-Kim-Pech. Ten tijde van de komst van Juan de Grijalva in 1517 regeerde Moch-Cuoh over de stad, die succesvol Spaanse aanvallen wist te weerstaan. Pas na Moch-Cuohs dood in 1540 werd Campeche door de conquistador Francesco de Montejo onderworpen, die de stad San Francisco de Campeche doopte.

Campeche werd een belangrijke doorvoerhaven van waaruit goederen uit het schiereiland Yucatan naar Cuba en van daar naar Europa verscheept werden. Wegens haar rijkdom trok de stad snel piraten aan. Onder anderen Cornelis Jol, Abraham Blauvelt, Cristopher Myngs, Henry Morgan, Francis Drake, Laurens de Graaf, Henry Every en Rock de Braziliaan wisten de stad te plunderen. Na een verschrikkelijke aanval van meerdere groepen piraten in 1663 werd overgegaan tot het bouwen van stadsmuren van 3,5 meter dik en andere fortificaties. De bouw duurde 18 jaar en had tot gevolg dat Campeche een van de best verdedigde steden in het Spaanse rijk werd.

Campeche was was de belangrijkste haven van Yucatán tot het halverwege de negentiende eeuw voorbij werd gestreefd door Sisal en Progreso. Het was tijdens de Kastenoorlog de enige stad op Yucatán die niet door rebellen werd ingenomen. In 1857 werd het de hoofdstad van de nieuw opgerichte staat Campeche.

 

Wij vinden er een leuk hotel en maken een wandeling over het centrale plein waar we door honger in de eerste de beste tent binnenvallen. Het eten is goed maar later blijkt dat we veel meer gelegenheden hadden kunnen kiezen.

Wowww

szonsondergang op Isla de mujeres
szonsondergang op Isla de mujeres

 

Zondag, 10-03-2019

 

Isla de Mujeres

 

De golfkar staat mooi klaar en kan de ingevlogen gast het eiland laten zien. Van de centrale locatie van de veerboten met al de souvenirs. Kleurrijk aardewerk, T-shirts met de zogenaamde geestige teksten en imposante sombrero’s. Sombrero’s met een diameter die alle andere voetgangers van de stoep drukken.

 

Een paar vrienden uit de LHBT-categorie zitten opvallend gemaakt in de golfkar, de benen decent gekruist, de handen vast aan de opwaaiende sombrero terwijl in de andere hand met stijl en flair een mojito gedronken wordt. De chauffeur met getrimd baardje weet de weg niet meer en wordt geassisteerd door een co-driver die de man met een hand op de dij de route wijst. Zelfs Jacqueline kan een spontaan Woww niet onderdrukken. Ook deze mannen vieren feest op dit eiland en het is ze gegund na al dat werken in de betuttelende maatschappij.

 

Na een paar boodschappen een showup aan het zwembad voor een frisse afkoeling en de buren bekijken. Het gaat er allemaal wat gezapig aan toe en het is een rustmoment geworden in de dagelijkse gang. In de avond lopen we een visrestaurant binnen die zich presenteert als vismarkt. Je koopt je vis per gewicht die dan meteen bereid wordt. Het nadeel is dat de optisch kleine vis altijd nog te groot is en erg duur wordt. Het eten is prima en een belevenis. De zon doet zijn best om met een mooie stralenkrans in de zee te zakken tussen de gebouwen van Cancun.

 

Onderhandelen met de maffia

de oude maffia
de oude maffia

 

Zaterdag, 09-03-2019

 

Isla de Mujeres

 

 

Dapper vraag ik de taxichauffeur om me naar de aankomsthal van het vliegveld te brengen. Dit blijkt een probleem want de aankomsthal is volledig afgeschermd voor buitenstaanders omdat het vervoer door de hotelbusjes en bussen is geregeld. Via de vertrekhal lopen we naar een afgeschermd gedeelte waar een wacht iedereen die naar binnen wil, buiten houdt.

 

We wachten en via telefonisch contact hoor ik eerst dat het vliegtuig met Dirk wat vroeger is geland en vervolgens hoor ik bericht dat hij staande is gehouden omdat het anker meer dan 500 $ kost en daarom invoerbelasting betaald moet worden. Dirk heeft een weigerende creditcard en vraagt me om te komen om te betalen.

 

De wacht weigert me om binnen te laten en belanden in een patstelling dat we wel willen betalen maar niet kunnen.

Na wat telefoontjes krijg ik bij gratie van de Mexicaanse president en Generaal van de strijdkrachten, dispensatie en mag doorlopen naar de hal. Wat een vervelend einde en wat een opgave voor Dirk om zoveel moeite voor het sjouwen en dan de problemen bij de douane op te lopen. Voor het transport heeft hij goed gezorgd. Met een geniaal rolkarretje is het gewicht van het anker prima verdeeld en loopt het anker gesmeerd met je mee.

Met wat stevig onderhandelen met de maffia, die de taxi's indelen en de zogenaamde prijzen bepalen, zitten we in een taxi. Wel een prima service dat we een flesje water, wat zoutjes en een paar servetjes krijgen zodat al snel het schoolreis idee ontstaat.

 

Vreemd dat door de verschillende maatregelen om verkeer en afhalers te weren dit soort situaties ontstaan. We moeten opletten dat Schiphol niet hetzelfde gaat creëeren. 

Knauwend Amerikaans

Robalo of snook
Robalo of snook

 

Vrijdag, 08-03-2019

 

 

Isla de Mujeres

 

Nu we toch een kar hebben, laten we deze de zware boodschappen sjouwen. IJsblokjes halen en naar de supermarkt voor bier, water en sappen. In de winkel haal ik een stekker die op de stroompaal past. Wat verderop in het dorp scoor ik de condensatoren. Met allerlei onderdelen rijker en boodschappen lever ik de kar in en heb de tijd om me druk te houden met nog maar eens proberen de generator te repareren. Helaas ondanks de nieuwe condensatoren en een uurtje werken om alles terug op zijn plaats brengen moet ik het opgeven en concludeer dat de printplaat echt kapot moet zijn. Ik bel naar Nederland en vraag prijsopgave en de mogelijkheden de printplaat zo snel mogelijk te leveren.

 

De stekker druk ik met mijn dunne stroomdraadje in de paal en wat blijkt: de koelkast doet het ermee en koelt nu de inhoud.

Een Amerikaan groot en dik, eigenaar van een visboot komt verwonderd vragen of dat (hij wijst op de stroomdraad) alles is wat de boot aan energie gebruikt? Ik bevestig dat en hij begint in een volledig knauwend plattelands Amerikaans verder te vragen en of we wel eens storm hebben gehad. Ik maak de boel niet erger dan het is en zeg dat we veel geluk hebben gehad maar kan het niet laten om te vertellen dat ik liever in een storm met een zeilbootje lig dan met zulk een motorschip c.q. visboot inclusief uitkijktoren en uithouders. Hij kijkt me aan en knikt dan begrijpend, een zeil drukt in de golven en dempt de golven, een motorboot met een extra gewicht boven is een speelbal van de ene golf naar de andere.

 

Aan de printplaat wordt nu van alle kanten gewerkt om deze te bemachtigen.

Grasmaaier als transport

De haai en de vrouwen van het eiland
De haai en de vrouwen van het eiland

 

Donderdag, 07-03-2019

 

 

Isla de Mujeres

 

Bij de receptie horen we dat er nog steeds geen kar is zodat ik me instel op nog een dagje strompelen en loop teleurgesteld terug naar de boot maar krijg na een uurtje het verrassende WhatsApp-bericht dat er een kar is vrijgekomen, omdat er iemand niet is komen opdagen.

 

Dit komt goed uit want kan nu de voet wat ontzien en toch van alles gaan bekijken. Het eiland is snel gezien en rijden naar een restaurant waar ik mijn ogen uitkijk.

Een paar Amerikaanse patsers staan half in het water te zuipen uit grote RVS-bekers met de mooiste dames om zich heen. De dames met borstprotheses, gevormd en gemodelleerd door de plastische chirurg en afgewerkt met de meest bizarre tatoeages, doen een wedstrijd achter het strakgespannen textiel. De spierbundels van de patsers zijn evenzo getatoeëerd en we zullen maar zeggen dat het bij elkaar hoort. De geluiden van overdreven lachen en balt-gedrag overstemd steeds meer het terras. Wij eten een prima maaltijd en het uitzicht met de zwembadgasten is vermakelijk. De obers lopen af en aan, maar de efficiëntie is ver te zoeken. Is er nu niemand die eens nagedacht heeft hoe een bepaald proces met minder moeite tot een beter resultaat kan leiden?

 

De golfkar start pruttelend als een grasmaaier en schuif langzaam de file in van de toeristen die de petjes en hoeden vasthouden, de mooie dames op de achterbank, achterstevoren kijkend en zich vasthoudend als er weer een wegobstakel genomen moet worden. Ze hebben hier zeer afdoende snelheid beperkende drempels weten te maken die weleens niet gezien worden. De achterbank zitter zie je een slag loskomen van de bank waarna het voertuig van stilstand in volle vaart vooruitgaat. Jacqueline moppert als de drempel weer eens te snel genomen wordt, ik kan mijn glimlach niet houden.

 

De zee imponeert met de branding en de schuimkoppen op het water hoewel het niet extreem waait. Het gevoel van de landrot valt over me heen.

Bijvangst

Summum van toerisme
Summum van toerisme

 

Woensdag, 06-03-2019

 

 

Isla Mujeres

 

Het is koud! 24 Graden in Mexico is heerlijk koel op de steiger en de meeste Mexicanen dragen nu lange mouwen in plaats van de normale T-shirtjes. De Chef de Bureau zit diep weggekropen onder een trui naar haar computer te staren en verontschuldigt zich dat er geen golfkar is. De kar staat met stukken in de garage.

 

We besluiten om er toch op uit te gaan en lopen langs de weg naar het dorp. In het dorp besluiten we een kar te huren en zien dat deze weliswaar een stuk duurder is maar wordt me geweigerd omdat ik geen rijbewijs kan laten zien. Je moet dus een rijbewijs hebben voor een aftandse golfkar met een simpele voor en achteruit. Volledig beveiligt door het gaspedaal. Gaspedaal loslaten is automatisch de motor af. Gaspedaal aanraken is de motor starten en meteen vooruit.

We lopen dan maar wat verder langs de waterkant het dorp in en langs de kust met de wind in de rug, richting de boot.

 

Bij een strandtent of restaurant eten we een broodje vis met een prachtig turquoise uitzicht van de verschillende tinten kleuren groen of lichtblauw in het zeewater.

Het lopen valt me zwaar door de nog altijddurende jicht. Door het ontzien van de grote teen ga ik leunen op de kleine teen en loop daar een paar behoorlijke blaren op. De pijn gaat zich nu verplaatsen van grote teen naar de kleine. Bijvangst zullen we maar zeggen.

 

In de middag krijgen we de leftovers van de koelkast van Quantum Leaf omdat ze morgenochtend vertrekken naar huis. Wij eten in de avond een heerlijke tonijn steak en vinden in de Doggybag een lekker stuk kaas dat bij de borrel genuttigd wordt. Bij de winkel haal ik nog wat zakken ijs voor de koelkast zodat we toch een beetje koude in de bak hebben.

 

Even contact met Dirk en melden hem dat we op een prachtig eiland zijn met de mooiste stranden, de oceaan die op de rotsen slaat en de vreemde manier van transporteren met golfkarren zonder golfbaan..

 

Opgelucht

Cruiseschepen varen af en aan.
Cruiseschepen varen af en aan.

 

Dinsdag, 05-03-2019

 

 

Cozumel – Isla Mujeres

 

Wij willen tanken maar het tankstation ligt vol met tenderbootjes om te tanken want deze ochtend schuiven er 5 Cruiseschepen voorbij om de hordes kooplustigen en wereldontdekkers op het eiland los te laten. De tenders, die een prachtige dag tegemoet gaan, aan de pomp houden mij tegen en besluit om het tanken maar over te slaan.

 

Vanochtend om 6 uur op, vuil in de container, ijswinkel is helaas gesloten, de buurman wakker maken om de ankerlijn over te dragen en de verdere lijnen los.

Precies om 07.00 varen we de haven uit en hijs het zeil. Er staat weinig wind zodat het niet snel gaat maar hebben tijd genoeg en ook de stroom geeft ons een prima zet de goede kant op. Onderweg meten we soms 3 mijl stroom en lopen bij tijd en wijle 7 mijl over de grond. Onder de kust van Cancun valt de wind weg maar ook de stroom zodat we met 0,85 mijl op de klok en 1.0 SOG toch maar de motor starten. We halen de Saltair in en broer Rikus kan vanuit Nederland via Marine traffic alles monitoren en in de gaten houden. De sms’jes vallen binnen dat we ingelopen worden door boot X. Ik kijk rond maar zie geen boot X en neem aan dat het een onderzeeër zal zijn.

 

Voorbij de bocht komt de wind door en de laatste 6 mijl naar Isla de Mujeres zeilen we met een comfortabele 3 knoop op de klok het mooie schone water door. Rond het eiland is het 3 meter diep en zien de verschillende vormen en profiel van de bodem aan ons voorbij flitsen.

 

In de haven treffen we de Quantum Leaf en de Llorena. Het is een gezellige steiger met een mooie mix van Motorboten en zeilschepen. Opvallend is dat de zeilers zich allen komen voorstellen en dat ze allen hulp aanbieden indien nodig.

 

De incheckprocedure wordt eerst door de Mexicaanse steiger chef gedaan en dan door een heel onzeker Mexicaans meisje die in gebrekkig Engels ons probeert uit te leggen dat alles via het codewoord Queen B betaalt kan worden maar dat we wel de US$ 5 moeten betalen als borg bij het tafeltennis. Op het moment dat ze begint wat de procedure is voor het tennissen rem ik haar af dat ik niet kan en wil tennissen. Teleurgesteld kijkt ze me aan en ik ben opgelucht dat ik niet hoef te tennissen.

 

De Voedselbank

Frutas y verduren bij de Mega Markt
Frutas y verduren bij de Mega Markt

 

Maandag, 04-03-2019

 

Cozumel

 

Gisteren contact gehad met Adolfo, de monteur van de generator, maar ook deze ochtend en hij laat weten dat hij pas op het eind van de dag komt omdat hij een afspraak heeft gemaakt met de sub dealer in Cancun om het probleem te bespreken.

 

Het maakt ons de handen vrij om boodschappen te halen voor de komende dagen. Bij het winkeltje haal ik eerst een paar zakken met ijsklonten om de koelkast op koude te krijgen. Daarna lopen we op het gemak naar de stad en gaan eerst langs de bank voor wat cash geld en vervolgens in de Megamarkt voor de boodschappen van de komende dagen. Zware spullen zoals water en frisdrank samen met de etenswaren laden we in de taxi. Met een karretje naar de steiger en de boot, eindelijk is de voedselbank weer gevuld.

 

De buren zijn op documenten jacht en waarschuw hen voor het departement hygiëne die op jacht is naar vers en diepvries vlees, aangebroken etenswaren, fruit en groenten. Deze spullen worden in beslag genomen omdat ze bang zijn dat Mexico door de bacteriën, insecten en of andere kwaadwillende bacteriën geschaad zou worden. De buurman adviseren we om de spullen bij ons aan boord te zetten. Dit blijkt een goed advies want de controle vindt plaats en na de controle overhandig ik de courgettes en de wortels terug aan de rechtmatige eigenaren.

 

De middag is voor de voorbereiding van morgen zoals bakskisten opruimen en inladen. En te wachten op de Adolfo die natuurlijk niet komt opdagen en het probleem generator blijft bestaan. Hij bezweert me via de WhatsApp dat de windingen in de generator goed zijn en dat het op te lossen valt met een nieuwe printplaat en een paar condensatoren. Allemaal heel mooi maar het is weer een reparatie zonder resultaat.

 

Een mooie avond in de kuip en bereiden ons voor om de waypoints in de verschillende apparaten in te brengen. 43,5 Mijl staat de Queen B te wachten.

Carnaval

Wachten op de perfecte man.
Wachten op de perfecte man.

 

Zondag, 3 maart 2019

 

 

Cozumel.

 

Het is dan wel zondagmorgen maar iets wat je uitdaagt blijft doorknagen en spring dan maar opnieuw in de bakskist om te zien of ik het veld op de wikkeling kan zetten. Met een hoop gekreun, een nat T-shirt moet ik helaas opgeven. Met enig Googlen over dealers en hulpdealers komt Jacqueline achter twee mogelijke servicedealers in Cancun. Ik geef de adressen door aan Adolfo. Het moet, maar vrees het ergste voor het beest. Wat heb ik in de loop der tijd een hoop tijd aan verloren. Maak een foto van het type plaatje en zie dat de generator van het bouwjaar 2009 is. Dat is toch al 10 jaar maar dat moet een elektrisch gedeelte toch gewoon kunnen overleven?

 

We gaan de stad in en komen de optocht met een jury tegen. De groepen moeten hier pas op de plaats maken en een speciaal showtje voor de tribune uitvoeren waar de punten verzameld worden. Het is allemaal niet zo sensationeel ik zou graag deinende billen, zwaaiende borsten, dikke lach, verleidelijke blikken en prachtige sexy outfits willen zien van een Zuid Amerikaans land. Niets van dit al, alles is verpakt in een vleeskleurig nylon pakje waar alle kleurrijke versierselen op vast zijn gezet. De dansjes en de danspassen zijn van een choreografisch ondermaats gehalte en had dat ook kunnen bedenken. Zwaai met de arm naar rechts, dan naar links en stapje vooruit en bedenkelijk kijken wat de voorganger nu weer doet.

 

We hebben het dan ook snel gezien en vluchten uit de brandende zon naar de schaduwkant van de weg en proberen een bank te vinden. Het wordt toch na enkele teleurstellingen de HSBC-bank die ons weer de begeerde peso’s weet te leveren. Van hieruit scoren we in een winkel nog snel een Mexicaanse vlag en halen wat boodschappen bij een Mega supermarkt. We hebben de stad nu wel gezien en deze plaats wordt nu al bekend zodat we teruggaan richting schip en onderweg in een strandtent een lekker kopje koffie en een cola halen.

 

Nu wel uitzicht op hele mooie mensen die gaan snorkelen en samen zijn met de familie. Fijn om tussen de gewone Mexicaanse mensen te zijn, het gaat er zeer gemoedelijk en beleefd aan toe.

 

Terug aan boord treffen we als buurman de Destiny met schipper Andy, vrouw en kind. Met een standaard praatje: " waar ben je geweest en waar ga je naar toe?" meldde Andy een probleem met zijn toilet dat deze telkens vol liep met water of ander gerei. Ik ken het probleem en haal uit mijn kastje het eendenbek-rubber en maak een hele familie blij met een rubbertje. Het toilet is snel gerepareerd en de familie zit blij in de kuip..

 

We zullen de Destiny nog wel vaker zien want ook hun plannen zijn uiteindelijk Panama. We brengen de avond door aan boord en laten ons door de muggen behoorlijk klieren. Hoort erbij zullen we maar denken.

 

 

 

Gewichtige spullen

Vaarleed
Vaarleed

 

Zaterdag, 2 maart 2019

 

Cozumel.

 

Er schijnt een winkel te zijn met watersportspullen. Met een grote hoop dat deze wel een anker zal hebben. Het wordt een lange wandeling terwijl mijn voet nog steeds protesteert. Afzien en de winkel blijkt wel op Internet te bestaan maar niet in het echt. De winkel blijkt een auto-reparatieplaats, maar iemand weet te vertellen dat het een eindje verderop is komen te zitten. We strompelen gewoon de extra kilometer door. Na een anderhalve kilometer geef ik het op en strompel nu naar een Collectivo halte voor een busje naar het centrum. De bus rijdt de lange weg terug en zet ons voor een groot winkelcentrum af. Ook een centrum en gaan op zoek naar wat spulletjes. Buiten nemen we de taxi en laten ons met de gewichtige spullen thuisbrengen. Geen anker, geen generator.

 

In de kuip houden we de terugkerende vloot in de gaten en het wordt een flink gemanoeuvreer van de kapiteins, die zich als haantjes gedragen. Hevig ruzie makend met de ankerlijnen en de ankerboeien heeft iedereen zijn eigen stijl om in te varen, de een geluidloos de ander hard roepend, veel motorgeweld of beleid. Het blijft leuk om andersmans vaarkunsten te aanschouwen in de haven.

 

Niets-wetende havenmeester

Oppergod van de Maya's
Oppergod van de Maya's

 

Vrijdag, 1 maart 2019

 

 

Cozumel

 

Alle spullen ordenen en de stand opmaken waar we een anker kunnen kopen en of er een monteur is voor de generator. De buurjongen weet zogenaamd overal raad mee maar als ik hem vertel over de condensatoren en over het laden van een nieuw veld, zegt hij al snel dat hij verstand heeft van het tuigwerk en zeilen maar dat zijn broer dit allemaal wel weet.

Na een uur staat Tom op de kade en vraagt waar hij me mee kan helpen. Ik begin het praatje maar ook hij weet zich snel te distantiëren van dit probleem en zal iemand bellen die dit wel kan. Opeens staat er Adolfo op de kade met tas en meetapparatuur die op de hoogte is gebracht door de niets-wetende havenmeester van gisteren. Ik ben er blij mee en met de vragen en de antwoorden krijg ik vertrouwen in de man. Hij weet in ieder geval meer dan ik en dat is dan mooi meegenomen. Na veel gezucht, in en uit de bakskist klimmen, meetresultaten doorgeven en heftig "Nee" knikken komt hij er ook niet uit en zegt dat het ligt aan het ontbreken van een magnetisch veld van de rotor. Zo ver was ik zelf ook gekomen. Helaas moet hij weg maar komt maandag terug en dan kan hij ondertussen informatie inwinnen voor de oplossing van het probleem.

 

De havenmeester staat zenuwachtig op de kade want hij wil dat ik me inschrijf bij de administratie. Ik zeg hem dat Alberto al mijn papieren heeft en zo gauw als hij terug is, kom ik. De reden is dat het Carnaval is op het eiland en dat het kantoor om 15.00 uur sluit om pas woensdag terug te komen. Dan maar inschrijven zonder papieren en dat blijkt ineens te kunnen, het bureaucratisch bolwerk wijkt voor de vrije dagen en de Peso’s.

 

Afgerekend tot dinsdagochtend en Alberto laat zich ineens zien maar blijkt een bewijs van betaling nodig te hebben van de Queen B. Deze is zojuist gedaan en krijg weer een brief mee als bewijs dat alles betaald is, in deze haven. Vanavond om 20.00 is hij klaar zijn met zijn formulieren zodat we even vrij zijn om te gaan passagieren. Natuurlijk hebben we Alberto helemaal niet meer gezien.

 

De jicht is niet over en met een pijnsignaal bij elke stap strompel ik langs de boulevard en probeer Peso’s uit een ATM te scoren. Creditcards en contant geld valt absoluut niet mee want de meeste banken krijgen geen contact met de banken in Nederland en uiteindelijk, bij de HSBC komen er een paar Peso’s uit de machine vallen. Mijn creditcards worden niet geaccepteerd in een restaurant.

 

Bij een strandtent eet ik een heerlijk stuk Mahi-Mahi en geniet van de prachtige zonsondergang vanaf het terras. Een dag van klungelen en wachten. Geen centimeter resultaat en geen Alberto met zijn papieren.

 

Anker verspeeld

Cozumel
Cozumel

 

Donderdag, 28 februari 2019

 

Punta Allen – Cozumel

 

 

De wekker maakt me om 05.00 uur wakker en het schip deint als een hobbelpaard. Het bed stijgt en daalt, de wind zoemt door de mast. Het lijkt slecht weer buiten en dat is niet volgens de voorspelling, mijn eerste gedachte. Het hoofd boven de buiskap uit, blijkt het met de wind wel mee te vallen maar de korte golfslag met bijhorende deining is zeker niet verwacht.

Voorbereiden op de tocht zoals ontbijt en koffie in de kan sta ik na alle voorbereidingen op het voordek om het anker naar binnen te krijgen. Stukje bij beetje laat ik de motor het schip naar voren opschuiven en haal de ketting binnen totdat de Queen B bijna recht boven het anker ligt en de golven voor het uitbreken van mijn anker moet zorgen. De lier heeft er moeite mee en slaat regelmatig door de slip heen. Ik zet de boel vaster en help mee aan de ketting te trekken, de boeg trekt verwaand zijn neus op om de volgende golf te nemen en ineens gaat alles gemakkelijker en denk dat het anker uitgebroken is en dat we vrij zijn. Beetje beduusd zie ik een stuk wartel met ketting boven komen maar zonder het anker. De wartel is gebroken en baal behoorlijk. Nu, net als de golven zo hoog zijn, het water melkachtig wit is van het ronddwarrelend stof. Wat nu te doen, hier blijven? Kans op het terugvinden van het anker zonder apparatuur en met deze golven lijkt me klein zodat ik het anker als verloren beschouw, het zal niet voor niets zo vast zitten.

 

Met een minder humeur loop ik naar achter maar ben al snel met mijn aandacht bij het terugvaren tussen de ondieptes. Na ander halfuur laveren volgens de zogenaamde adviesroute op de Garmin digitale kaart gaat het zeil op en varen we met een meer dan ideale wind en gouden koers naar Cozumel. De stroom helpt een handje, de wind helpt, de zon is ons goed gezind, alleen jammer van mijn vertrouwde anker.

 

Er zijn drie havens en het lijkt me het beste om de haven te nemen, het dichtstbij de stad, om daar te informeren naar de immigratie om in te klaren. Vlakbij de haven neem ik contact met de havenmeester maar het blijft bij een antwoord met een stand-by. Na een halfuur geef ik het op en loop de haven binnen, een verzamelhaven van charterzeilschepen, visboten, parasailing en discoschepen en minder ingesteld op bezoekende schepen.

We krijgen na heel wat moeite een plaats toegewezen en ook dan is het niet zeker of we mogen blijven liggen. De havenmeester van dienst is druk aan het bellen en vraagt aan zijn baas of het toegestaan is om die vreemde buitenlanders te accepteren.

 

Wij zijn blij om rustig vast te liggen en vraag de man, die steeds aan het bellen is, of er een agent is voor het papierwerk van de immigratie. Dit blijkt in Mexico een andere zaak te zijn, dan in veel andere landen.

Eerst een show-up van een mevrouw van de immigratie en zegt ons morgen om 09.00 uur bij het kantoor te melden.

Dan maakt Alberto de Haas zijn opwachting en biedt zijn diensten aan voor een US$ 150. Dat is heel wat geld en dan zijn we nog niet klaar want dan komen de kosten van de verschillende diensten nog met hun rekeningen. Alberto begint driftig te bellen en doet zijn werk en communiceert op een samenzweerderige toon en maniertjes. Toch krijgt hij het voor elkaar dat er dezelfde avond iemand komt van Departement Gezondheid, vervolgens iemand van Customs. Niemand durft de stap te maken om van de kade aan boord te stappen zodat het bij interviews blijft. Alberto is er blij mee want hij weet op deze manier snel zijn stempels binnen te halen. Alberto maakt een afspraak voor morgen om 10.00 uur met ons en neemt alle documenten mee. Het is inmiddels pikkedonker geworden, de avondwarmte heeft de muggen wakker gemaakt en ik sla de intriganten met allerlei loze slagen van mijn benen af. Uiteindelijk winnen de muggen en trek een lange broek aan en spuit me vol met een wolk Deet.

 

Leuk om in Mexico te zijn, Cozumel is Amerikaans toeristisch en een verzamelbak van Cruiseschepen getuige van de vier grote drijvende "steden" die nu voor de wal liggen. De terugkerende chartervloot zorgt ervoor dat de Queen B een rumoeriger ligplaats heeft dan de zeiltocht vandaag op volle zee. Als toegift proberen de verschillende disco's elkaar te overstemmen.

 

Onrustige ankerplek

Quantum Leaf
Quantum Leaf

 

Woensdag 27 februari 2019

 

19° 17’382 N  87° 24’588. -  Punta Allen.

 

De afspraak is Punta Allen maar omdat het zo voorspoedig loopt en ook nog dat de wind ten gunste is gedraaid zodat de geplande extra slag niet gemaakt hoeft te worden, zou ik het liefste door zijn gevaren. Nu komen we in donker aan bij de aanloop van Punta Ellen en minder zeil om de snelheid van 6 knoop terug te brengen naar 3 knoop, uitgekiend om aan te komen rond 6 uur in de ochtend bij de aanbevolen vaargeul. Later blijkt dit varen op de ondieptes ook gemakkelijk in donker gedaan te kunnen worden, hoewel er geen tonnen zijn vaar je op de elektronische kaart de aanbevolen denkbeeldige lijn af.

 

Rond zes uur maakt Jacqueline me wakker en laveren tussen de ondieptes door naar het eiland om daar te ankeren. Rond 08.00 is de eerste etappe afgewerkt. Een heerlijke trip met geweldig zeilweer en waar de Queen B zich fantastische heeft gedragen zo scherp aan de wind.

 

Bij het eiland verwacht ik uit de wind te kunnen liggen maar helaas staan er flinke rollers langs het eiland, veroorzaakt door de stroom en toch wat wind. Het anker uit en de Queen B ligt wat onrustig mee te dansen op een behoorlijke deining. Het anker houdt goed in deze grond en de ankerwacht geeft bijna een stilstaande positie zodat het zeker en vast ligt. Nadat de Quantum Leaf binnen komt lopen en even contact hebben, is het tijd om een paar uur bij te slapen. Rond twaalf uur terug in de kuip en houd de vliegvissers in de gaten met slanke ranke boten die op koers gehouden worden door een lange stok. De kunst is om het vaartuig met zo weinig geluid de vissen te benaderen.

 

Het is een mooi plekje in een baai achter een eiland in Mexico met een geweldige zonsondergang over een water zo groot als bij ons het IJsselmeer.

 

Zie je wel, wij zijn sneller.

onderweg.
onderweg.

 

Dinsdag 26 februari 2019

 

 

San Pedro Belize – Mexico. 19° 17’382 N  87° 24’588

 

De wind is gaan liggen en de zee lijkt wat gekalmeerd. Nu mijn rusteloosheid want ik kan niet wachten tot 09.00 uur om te vertrekken. Maak contact met de Bottom Leaf en haal het anker op om te gaan. Je moet zeilen en vertrekken met een zeilschip wanneer het kan en niet blijven wachten. Met een bocht vaar ik naar de denkbeeldige lijn tussen vuurtoren en gele boei. Jacqueline staat op het voordek om de ondieptes in de gaten te houden. We schuiven tussen het rif en het koraaleiland door en vlakbij de gele ton bakboord uit de zee op. Al snel loopt de diepte op en is de manoeuvre geslaagd.

 

Nu het zeil op en varen scherp aan de wind evenwijdig aan de kust naar het eerste waypoint. Quantum Leaf belt ons voor de laatste informatie en vertel hem dat het allemaal meevalt en dat hij zich aan de instructies van de almanak moet houden. In de verte zien we dat ook Bottom Leaf naar buiten komt en het zeil zet.

 

De Queen B loopt lekker door, ondanks dat we behoorlijk scherp aan de wind moeten varen. In de verte zie ik de Quantum Leaf de Queen B inhalen. Dat is niet leuk en controleer verschillende malen mijn zeil en pomp het water uit de bilge, het water uit de gootsteen, draai een paar slagen aan de lieren, kijk naar de windindicator maar zie de opponent dichterbij komen. Ik neem contact op met de VHF, blijkt de concurrent de motor bij te hebben staan om hoogte te houden.

 

Even later zeilt de Quantum Leaf zonder motor en dan zien we een andere situatie de Queen B loopt een heel stuk sneller. Dat doet de schipper goed. De  wind zet aan tot aan 20 knoop, de zeilen worden strakker aangezet en kan het net niet bezeild houden. Ik zie de kust naderen en weet dat ik een baai terecht kan komen zodat er ruimte genoeg is, maar niet mijn ideale koers.

 

De reis gaat voorspoedig en de Queen B zit telkens tegen de 6 knoop aan ondanks de scherpe koers aan de wind. Jacqueline zorgt voor de kombuis en ik kan me de schipper wanen in de kuip om vooral dat andere schip weg te varen. Al snel zijn ze uit zicht en varen we onbedreigd naar het genoegen: “zie je wel, we zijn sneller”.

 

Onderweg tijd voor het rubbervisje los te laten achter het schip om te vissen, we signaleren voorbij varende cruiseschepen. Over de marifoon horen we de Mexicanen met elkaar communiceren zodat we weten dat we de grens zijn gepasseerd

 

Opgelicht door de mooie donkere dame

Golfkarren door de straat
Golfkarren door de straat

 

Maandag, 25 februari 2019

 

 

Cay Caulker – San Pedro

 

 

Met de geïmproviseerde schakelaar in de hand laat ik de lier het anker uit het water takelen. Dit is comfortabel, om het werk door de machines te laten uitvoeren. De laatste dagen is er weinig beweging voor wat betreft ingaande of uitgaande boten zodat ik aanneem dat er genoeg volgers zullen zijn, die ook op het weergaatje gewacht hebben. Vooralsnog zijn we de enige en al snel rolt het zeil uit en zeilen we naar de aangegeven geul. De waterdiepte op de meter tikt al snel naar de nul en vind het onprettig om zo op de rand van wel of niet te moeten varen. Met deze wind in het zeil, een dikke knik in de schoot maakt het losgevoel in me weer wakker. Twee uur later varen we het ankergebied van San Pedro binnen en zien het zusje van de Queen B op anker liggen. Bottom Leaf wacht ook op beter weer en voor vertrek naar Mexico. Voordat ik anker, vaar ik langs voor een praatje en stemmen met elkaar af om samen op te varen naar Punta Allen, een anker mogelijkheid halfweg Cozumel. Zij hebben al uitgeklaard zodat de beurt aan ons om de ambtelijke molen te bestormen.

 

Anker uit en liggen meteen vast. De bijboot in het water en varen al snel met de dinghy naar de wal met de papieren in een waterdichte tas voor het geval dat.

 

San Pedro is een leuk stadje en het vervoermiddel is de golfkar. Niet de elektrische versie maar de stationaire dieselmotor als voortbeweging zodat het al snel het gevoel opkomt van een verzameling grasmaaiers op zaterdagmorgen thuis, die op hol zijn geslagen. Golfkarren die de straten verstoppen, bemenst door de vele toeristen en Amerikanen die hier een huis bezitten volgens de beschrijving van de stad.

 

Op ontdekking naar de immigratie en komen natuurlijk op lunchtijd van de dienst aan en kunnen om half twee weer terecht. Het is nu kwart voor twaalf en besluiten een strandtent op te zoeken voor een salade.

 

Om kwart voor twee staan we voor een balie met een aantal mensen te wachten maar zijn al snel aan de beurt. De man vraagt of we de bemanningslijst vier keer hebben gekopieerd en kan alleen maar ontkennend antwoorden. Een bemanningslijst laat ik zien van de vorige haven en de beambte zegt dat het voldoende als deze vier keer is gekopieerd. Dat wordt op jacht voor een kopieerapparaat. Het naastliggende hotel wil de service niet verlenen en verwijst naar de stad. Met vier kopieën rijker staan weer voor de balie en daar worden de kopieën afgekeurd want er staat een stempel van Belize op. Ja ..maar… U vertelde me net dat deze goed genoeg was. Een heel verhaal dat dit zo maar niet gaat en dat je een lijst nodig hebt zoals deze. Hij overhandigt me "deze" en ik vul in. En nu vier kopieën! Met een beetje gemekker en gezeur loopt hij naar de kopieermachine en kopieert de papieren. Waar zijn uw bootpapieren twee keer gekopieerd? Meneer, bij de eerste vraag van de vier kopieën was dit alles wat er nodig is en nu vraagt u kopieën van de bootpapieren. Hij staat op en sloft naar de kopieermachine. De man wordt steeds sacherijniger maar ik ook. Na een lange invultijd, formulieren printen, stempelen, handtekening zetten, enkele vragen zoals de bestemming en wanneer. Ik besluit Cozumel op te geven en besluit mijn mond dicht te houden over Punta Allen, om nog meer vragen te voorkomen. Een uurtje later heb ik de formulieren en word door verwezen naar de deur ernaast, na eerst Belize$ 100 (40,00) betaald te hebben. De deur ernaast is gesloten en niemand thuis. Ik loop terug en zeg dat er niemand is. De man vraagt of ik telefoon heb en zeg dat ik er geen heb, wat ook klopt want in heel Belize heb ik geen contact kunnen maken. Als antwoord krijg ik een briefje met telefoonnummer. Dankuwel maar wat moet ik ermee?

 

Weer buiten ont moet ik een Mexicaanse man die wel wil bellen voor ons. Het blijkt een afgesloten nummer te zijn zodat ik maar weer eens terugga. Nu wordt de man boos op mij maar ik op hem! Het wordt een woordenwisseling maar de beambte pakt toch zelf zijn mobiel en krijgt iemand aan de lijn die meteen komt. Dankuwel!

 

Een prachtige donkere slanke dame komt binnen en doet net alsof ze het erg druk heeft en belt met de telefoon op haar schouder en wijst me een stoel aan. Legt de telefoon op het bureau en begint mijn papieren klaar te maken terwijl ze gewoon met haar vriendje doorspreekt. Nu moet ik weer $100 betalen voor een Zarpe. Ik weet dat ik opgelicht word maar wat moet je. Rond 1600 uur sta je dan buiten met de benodigde papieren, een bak vol stress en wetende dat het allemaal geen zin heeft. De gegevens en formulieren worden toch weggegooid.

 

Nog snel wat boodschappen en slaan zo weinig mogelijk niet-houdbare spullen in om de komende dagen naar Cozumel te overbruggen. Een Chinese thermosfles gescoord en deze blijkt echt Chinees want wat je ook doet hij lekt altijd en er komt overal koffie uit bij het inschenken. Zelfs de vormgeving is herkenbaar en het plastic heeft geen enkele bewerking gehad zodat de scherpe kantjes en randjes van de mal er nog aan zitten

 

We varen terug naar de boot en de wind neemt behoorlijk toe. De golven stromen over het rif en achter het rif is de ruzie van de deining op zee nog lang niet voorbij. We zullen morgen wel zien. Via de marifoon hebben we nog even contact met de collega en stemmen af rond 09.00 te vertrekken.

Ocean Control

 

Zondag, 24 februari 2019

 

Caulker Caye

 

Jacqueline heeft zich ingeschreven voor een snorkelsessie op het rif. Vanwege mijn voet en hierdoor niet in een flapper passend blijf ik op de wal en gaat zij de wondere wereld onderwater verkennen. Ze komt terug met enthousiaste verhalen van gespotte zeepaardjes, haaien, roggen, barracuda's, kleine visjes en grote visjes, mooie kleuren en geen kleuren. Vooral het wuivende koraal met al zijn kleuren maakt veel indruk. Hier ben ik voor gekomen en heb het eindelijk allemaal gezien, zegt ze met enige trots.

 

Ik heb als een oude vent op de bank gezeten in het internetcafé en heb een lange conversatie met broer Rikus via WhatsApp. Het weerbericht controleren, het ziet er allemaal goed uit voor vertrek morgen of dinsdag. Na lang overleg besluiten we een nachtje door te varen omdat de eerstvolgende haven net buiten het bereik van het daglicht ligt.

 

Ik vind het helemaal niet erg om weer een wat langere tocht te zeilen en haast te maken op de geplande route naar boven. Jacqueline maakt veel werk van de navigatie en wordt een virtuoos met allerlei knopjes en ik hoor de piepjes en bliepjes uit de kajuit komen. Spacecontrol en Groundcontrol is veranderd in Ocean Control. De hoofd GPS heeft de route en de elektronische kaart heeft een update van de positie zo ook de handheld GPS. Alle apparaten geprogrammeerd op routes zodat de bereikte punten vanzelf overspringen van het ene naar het andere waypoint.

 

De stuurautomaat stuurt het roer en ik hoef alleen maar glazig over de golven te kijken en op tijd wakker worden bij aankomst. Het wordt allemaal steeds gemakkelijker met het varen op de zee. Waar is de tijd van gegist bestek, zonnetje schieten, lijnen op de kaarten en er dan toch nog minimaal 4 tot 5 mijl ernaast te zitten. Nu is er een nauwkeurigheid van 15 meter midden op de oceaan en bij aankomst in het aanloopkanaal, je kunt zelfs in de dichte mist met waypoints binnen komen. Een ervaring, tijdens dikke mist, met de waypoint van de Reeds almanak volgde ik de steeds veranderende tonnenlijn bij Stellendam het havenhoofd foutloos binnen. Alleen een probleem met mijn duim maar dat is een heel ander verhaal.

 

Door de kapotte generator is de koelkast en de diepvries uitgevallen. De kast is door Jacqueline brandschoon gemaakt en hebben alle spullen die bederven aan de vissen gevoerd. Dat was nodig want op afstand was de ingezette ontbinding waar te nemen. Goed dat het schoon is maar het verandert wel ons eetgedrag. De maaltijd is een combinatie van gedroogde pasta aangevuld met tonijn uit blik. Ook prima.

 

Tijdens het wegvaren met de bijboot van de dinghy-steiger zwemt een rog onder het bootje door. Met elegante vleugels wiekt de rog door het water. Een prachtig gezicht.

 

 

Voet in een veel te kleine schoen

 

Zaterdag, 23 februari 2019

 

Caulker Caye

 

 

Terug bij ons Vlieland. De generator van het eiland klinkt al vertrouwd brommend over het water. De schepen rond de Queen B liggen allemaal op anker en ieder houdt iedereen in de gaten. Met hoeveel mensen aan boord, wat de activiteiten op het dek zijn en of ze aan boord zijn ja of nee. Dat aan boord zijn is te herkennen aan de bijboot die aanwezig is of niet. Elke bemanning gaat wel even naar de wal om de benen te strekken of boodschappen te halen. De bijboten komen bij elkaar bij de zogenaamde dink-steiger waar de rubberboten tegen elkaar liggen te dansen op de deining. Opvallend is dat er zo weinig sloten gebruikt worden zodat dit wel een vertrouwd gevoel geeft voor wat betreft het niet stelen door de plaatselijke bevolking. Ik ben de sloten vergeten en heb zulk een vertrouwen dat ik de boot achter laat zonder deze aan de ketting te leggen.

 

Ik pers mijn voet in een veel te kleine schoen en strompel door de straten, zo snel mogelijk en voorzichtig naar het café met het vertrouwde internet. Neem contact op met de familie en werk de email brievenbus bij. Krantjes laden en voel me gevuld met informatie. Prima zo.

 

Vanochtend brandde de gasvlam ineens een stuk minder zodat de angst ontstond dat het gas op was. Na controle bleek de magneetspoel van de gasklep het begeven te hebben en dan ben je gelukkig dat ik toen meteen een reserve klep heb besteld. Weer een klus. Nu meteen maar de schakelaar aanpakken van de ankerlier. Ik kom er al snel achter en ik vermoedde het al dat de dek schakelaar door het zonlicht en het zoute water de geest heeft gegeven zodat ik met een grote lichtschakelaar en een draad de dek schakelaar weet te vervangen. Nu alleen de schakelaar uit het voorluik laten komen om de ankerprocedure uit te voeren en dan maar weer naar binnen opbergen.

Gelukkig geen grote stukken zoals ankerliermotor vervangen.

 

De generator laat me niet los en probeer nog een keer de lading van de rotor te activeren en maak alles droog op de motor met een keukenrol. Het blijkt helemaal niet nat en alles ziet er fris en gezond uit. Op het stroomgedeelte zit een dekseltje waar de draden van de wikkelingen tezamen komen en ook deze is nieuw te noemen. Nog maar een keer de generator opstarten om te hopen op de verlossende bieb, die aangeeft dat er spanning is.

 

We zwemmen een paar rondjes rond de boot, poets met een borstel de waterlijn schoon en veeg ook nog onder water de schroef schoon. Niet omdat het nodig is maar het is altijd een goede zaak. Voor zijn met de zorgen.

 

De website wordt geüpdatet en neem de boeken Spaans ter hand om me voor te bereiden op de Mexicanen. We komen eraan!

 

Dubbel gespierde ankerlier

San Pedro
San Pedro

 

Vrijdag, 22 februari 2019

 

Caulker Cay – San Pedro – Caulker Caye

 

Om te kunnen uitklaren en een technieker te vinden voor de reparatie van de generator zetten de plannen op San Pedro. We maken de Queen B klaar om te zeilen want het zal wel even doorbijten worden met deze wind. De golfjes met schuimkopjes slaan over de ankerketting tegen de romp. Ik zet mijn voet op de schakelaar van de lier maar deze geeft geen krimp. Deze tegenslag kan er nog wel bij. Ik rol mijn mouwen op en trek aan de ankerketting om het anker uit de grond te trekken. Een dikke klomp witte klei komt omhoog en spoel en steek het af met de stok van het visnet. Nog een laatste ruk aan de ketting en het anker valt keurig op de boegrol. Met de neuringlijn trek de ketting strak en borg op deze wijze het anker. Met een draaien naar de wind rol ik de Genua uit en al snel varen we met een mooie 5 knoop halve wind richting San Pedro over de ondieptes.

 

Regelmatig de meter op 0, kijk ik met angst naar het water waar ik de grassige bodem aan me voorbij zie flitsen. Op het rif vlak naast de geul breken de grote golven, de kracht van de wind blijft. Met de regelmatige 28 knoop op de klok gaat de trip naar San Pedro snel.

 

San Pedro is een van de meest welvarende plaats of streek van Belize en veel Amerikanen kopen er onroerend goed om kapitale villa neer te zetten aan de oceaan met de brekers voor de deur. Een vliegveldje, in de achtertuin van het stadje, laat een komen en gaan van vliegtuigen zien. Op de kaart staat dat bij het Texaco station nog 4.5 voet water staat echter zien geen dieselstation en de diepte wordt steeds minder zodat ik de boot draai en een plekje tussen de andere geankerde schepen ga liggen.

 

Vlak voor een collega IP380 ankeren en kijk erg bezorgd naar het gegier van het schip achter de ketting en de onbeschutte plaats achter het rif. Om met het kleine rubberbootje aan wal te gaan is een optie om meer dan nat te worden. We blijven maar aan boord en zien later een rubberboot met 4 mensen drijfnat worden van het overslaande water en stuivende schuimkopjes. De vrouwen worden afgezet en de twee mannen komen snel een praatje maken en geven aan dat de heer Palmer, de vervanger van Herb de weersvoorspeller, aangeeft dat er een windgaatje voorspeld is voor komende dinsdag. Ik hoor dit aan en zeg dat ik dan om het allemaal af te wachten liever terugvaar naar Cualker Caye. Dat lijkt ook de mannen geen slechte optie.

 

Na klein beraad met Jacqueline is het al snel de mouwen oprollen en de ketting op handkracht binnentrekken. Klus geklaard en dikke droppels zweet op het voorhoofd is terugzeilen met de Genua samen met de halve wind. Twee uur later varen we het ankergebied binnen en drop het anker bijna op dezelfde plaats.

 

Dat was een snelle San Pedro. Prima gezeild, jammer van het niet kunnen vinden van de technische assistentie voor de generator. De avond gebruiken we nogmaals om de almanak te onderzoeken naar de mogelijkheden voor de komende dagen.

Cubaanse meneer valt voor de charmes

Prima internet plek
Prima internet plek

 

Donderdag, 21 februari 2019

 

 

Caulker Cay

 

 

De voet voelt een stuk beter aan en begin ineens te lopen in plaats van te strompelen alhoewel het allemaal broos is. Ben wel van de ergste pijn af en begin maar meteen met het probleem "generator" aan te pakken. Ik haal de warmtewisselaar van de motor af en breng een slang van de buitenwaterpomp naar de interne koeling pomp en de uit watering boven op de kop breng ik met een nieuwe slang naar de uitlaat om het restwater via de uitlaatgassen te koelen.

 

Bij het proefdraaien blijkt er een slang wat water te morsen zodat ik de generator uitzet. Zet de slang nog eens strakker vast en start de motor weer op. Verdorie, een pakking van de uitlaatwater op de kop van de motor slaat door en zet de motor weer stil. Nu deze extra vastzetten, na de zitting van de uitlaat goed schoon gemaakt te hebben. Start de generator weer op en nu zijn alle koppelingen en slangbevestigingen droog op de motor, maar wat blijkt er is ineens geen stroom. Los je het ene probleem op dan val je in het andere.

 

Ik heb maar weinig verstand van het elektrische veld van generatoren en kom er niet achter wat er precies aan de hand is. Eerst de zekering opzoeken die ik na heel intens zoeken weet te vinden. Doormeten en na goedbevinden terugplaatsen. Dan probeer ik met een 9 volt batterij het magnetisch veld van de generator te activeren maar na telkens weer opstarten van de motor geeft de elektrische spanning geen enkele krimp. De voltmeter slaat niet meer uit en weet dat ik de strijd ga verliezen voor wat betreft mijn kennis. Ik kan geen veld meten en heb geen ervaring met het controleren en opladen van de condensatoren zodat ik hulp moet inroepen om de generator aan de praat te krijgen. Met Luc heb ik nog enig contact en enkele adviezen maar kan het moeilijk plaatsen in mijn Fisher Panda situatie.

 

Dan maar vakantie vieren door de tender in het water te leggen, de motor te plaatsen en tegen de hoge golfjes op te varen en ons tot het hemd nat te laten worden. Op de “dink” steiger omkleden en lopen door het dorp. Een Vlieland gevoel, alleen zijn alle straten van zand, geen asfalt. De golfkarren zijn het vervoermiddel bij uitstek en de karren zijn afgeladen met grijskuivende Amerikanen. Ook de taxichauffeurs gebruiken de golfkar om je naar de vliegstrip te brengen of van strandtent naar strandtent.

In de hoofdstraat staan een paar zware dieselmotoren generatoren aan te drijven voor de stroomvoorziening op het eiland om me te confronteren met mijn eigen verloren spanning situatie. De koelkast zal nu snel opwarmen en de klep van de vrieskist zal kreunend als een grafkelder open en dicht gaan. 5 portie vlees liggen erin, nog te gebruiken goed voor de komende twee dagen en dan zal het restant weg gegooid moeten worden. Op het terrein van de elektriciteitsmaatschappij is het een bende van olieleidingen en losliggende kabels. De deuren staan allemaal open voor extra koeling en het geluid is niet om aan te horen. Dat dit kan in het paradijs.

 

Bij een strandtent gaan we zitten voor een bord nacho’s en internet en krijg contact met de zonen. Dirk boekt bij de Queen B om samen Mexico te bezoeken en Monique (vriendin van Jacqueline) zou daarna willen komen om samen de overtocht naar Cuba te varen.

 

Achter een glas cola kijken we uit op de brekende branding van het rif een kilometer van het strand af. Wat een mooie kleurrijke frisse wereld om ons heen.

 

Ineens staat een donkere man op het terras met een bundel geld in de hand om dollars te wisselen. Niemand geeft aandacht ook de tafel met een 6 jonge meiden niet totdat de man een van de meisjes aankijkt en zegt ik vind je ogen mooi en waar kom je vandaan. Het meisje is verguld en antwoord Canada en de man springt lachend van plezier op en zegt. See you later alligator. Het terras in verwondring achterlatend en het meisje verguld van de aandacht.

 

 

 

 

Een Cubaanse meneer die plots valt voor de charmes van Jacqueline is zo van slag af dat hij verschillende keren komt vragen wat ze besteld heeft. Met glimmende ogen en niets horend loopt hij weer weg en blijft bij het bedienen oogcontact houden. Het is allemaal heel erg vriendelijk.

Zenuwachtig laveren

Vissersschepen in Belize
Vissersschepen in Belize

 

Woensdag 20 februari 2019

 

 

Gallows Cay - Caulker Cay

 

Het is een zenuwachtig laveren over en tussen de zandbanken, onderweg staat de dieptemeter weer regelmatig op 0. Geen handbreed meer onder de kiel maar gelukkig krijgen we geen confrontatie met de bodem. Het waait hard en heb ervoor gekozen om met dubbel gereefd zeil te vertrekken van onze mooie ankerstek. De wind neemt toe tot soms 26 -27 knoop maar de meter houdt de naald driftig boven de 20 knoop. Dat is 6 Bft en dat zie je aan het water. De schuimkopjes rollen over het water zonder een echte golfslag omdat het rif de golven in een witte schuimkraag weet te breken.

 

De Queen B loopt regelmatig een 6 knoop bij halve wind met dit kleine zeil. Wat later zet ik de fok als halve Genua erbij en het schip gaat lekker lui op een oor liggen en begint op hol te raken met een 6.5 knoop over de ondieptes heen. Ik voel me ongemakkelijk maar volg braaf alle aanwijzingen van de kaart en vaar met de aangegeven waypoints. Bij een doorgang met veel staken en boeien rol ik toch de fok terug en zet de motor licht bij om in te grijpen als het mis gaat.

 

Zoals het gelezen kan worden: het is vervelend spannend navigeren maar met mooie omstandigheden om te zeilen. In de verte zien we een echt eiland met veel bebouwing en de sportvliegtuigjes vliegen af en aan. Er is een vliegstrip om veel gasten te brengen of te halen. In de baai waar een dertig schepen geankerd liggen kruipen we langs het Canadese schip dat we in Placencia al eerder ontmoet hebben. Het blijft hard waaien maar het anker geeft geen krimp en de draaicirkel is een rechte lijn op de elektronische kaart door de constant uit dezelfde richting waaiende wind. Het ziet er allemaal leuk uit maar we blijven aan boord om zeker te zijn van het anker en om de voet wat meer rust te geven.

 

 

In de maneschijn.

Gollows Caye
Gollows Caye

 

Dinsdag 19 februari 2019

 

Cucumber Beach Marina - Gallows Cay

 

 

Drinkwater laden en de waypoints invoeren van de route om naar het einddoel Gallows Cay te varen. Het zijn kleine afstanden maar het is een fantastisch vaargebied zodat het genieten is met zeilen als wel het ontdekken van de eilanden met de omgeving. De wind staat stevig uit het oosten en waait pittig tegen de vaarrichting in zodat ik kies voor een stuk te motoren om zo weer hoogte te maken voor de komende dagen. Met deze wind de route vervolgen met halve wind. Verder heb ik op de windverwachting gezien dat het de komende dagen wel eens behoorlijk kan aantrekken met de wind.

 

Jacqueline gaat afrekenen en ik koester mijn teen. Strak in het vel, glanzende huid en een immer brandend en kloppend gevoel geeft aan dat ik het gewricht moeilijk kan bewegen. Elke tik of stoot is een krimp van de pijn maar wil me niet laten kennen en strompel zo goed en zo kwaad als het kan over het dek. Als ik maar geen afstanden hoef te lopen. Jacqueline is nu de boodschapper en bode en betaalt het havengeld en de kosten van het water.

 

Koude draaien met de generator die steeds meer koelvloeistof verliest zodat ik nu zeker ben dat de warmtewisselaar stuk is. Gewoon fris zoet water bijvullen en bijhouden blijft het machien aan de gang. Jacqueline aan boord en vertrek varend over de ondiepte. Nu heb ik rekening gehouden met het hoge water rond 10.30. We glijden zonder enige moeite over de zanderige ingang en al snel loopt de diepte op naar 2 meter, begeleid door twee dolfijnen die naast het schip opduiken.

 

Er ligt een groot Cruiseschip ver buiten de haven van Belize City en het zijn de grote catamaran veerboten die vanochtend uit de haven gevaren zijn om de gasten aan de wal te tenderen. Nu begrijp ik dat deze boten speciaal als nevenindustrie van zulk een cruiseschip bestaan. Wat een impact heeft zulk een varend toeristisch circus. Dit land bestaat er bijna van. 700.000 Passagiers worden er per jaar op dit land losgelaten. Dikke portemonnees en bijna wereldvreemde mensen die zo snel mogelijk moeten genieten om na 14 dagen vakantie, een jaar keihard moeten werken.

 

We kiezen een diepe inham van het eiland Gallows Cay en zien op het einde van de inham een aantal verroeste verlaten bakken liggen. Er is niemand bij of omheen zodat we te snel aannemen dat ze verlaten zijn. In de buurt van deze bakken ankeren en liggen prima een beetje te lamballen als er een sleepboot aankomt. De kapitein, een in en in donkere man, komt naar buiten en vraagt vriendelijk of we ergens anders willen gaan liggen en adviseert een plaats op een kruising. Natuurlijk gehoor gevend halen we anker op en leggen aan op de nieuwe plek. De sleepboot zien we op en neer varen en vreemde capriolen uithalen maar als het puntje bij paaltje komt en hij vaart weer onze richting op met 6 bakken die als een slang zich achter hem uitvouwt. Hij mindert vaart om niet te veel golven voor ons te veroorzaken en vaart met een gillend alarm van de dieptemeter richting het rif. Ik sta een beetje perplex van de vakkundigheid van de kapitein en ook van zijn natuurlijke voorkomendheid. Later als hij weer terugkomt met twee bakken is het weer gas terug om ons niet teveel te storen. Klasse man! Een Manatee houdt de boel met ons in de gaten en komt zelfs nieuwsgierig bovenwater met zijn kop.

 

Ik gun de voet de extra rust en blijf zoveel mogelijk stil op de bank liggen. Na 1800 uur valt de duisternis in en even later komt de maan tussen de mangrovebosjes als een prachtige volle maan naar boven. Adembenemend mooi, het schijnsel van de maan op het wateroppervlak, de maan die de omgeving van de duistere takken verlicht. Tijd nemen om te kijken en te fotograferen. In de kuip blijven we de maan en de sterrenhemel bewonderen in een volledig stille wereld door iedereen verlaten geankerd in de rimboe.

 

Plezier in die vreemde toeristen

 

Maandag, 18 februari 2019

 

Cucumber Beach Marina.

 

Het zwembad blijft leeg zodat het maandag gevoel al snel over de haven valt. De vuilnisophaaldienst, een vrachtwagen vol met afval waar de vuilnismannen op de lading staan om van hoop naar hoop te rijden. We willen foerageren en de stad verkennen. Vanochtend heb ik last gekregen van een pijnlijke voet maar denk de jicht nog te kunnen beteugelen door veel water te drinken. Ik maak me weer eens druk over de generator en heb het koelwater probleem nog steeds niet onder controle. Rond de middag stappen we in de taxi en laten ons naar de stad rijden. Een brede aangereden asfaltweg brengt ons de laagbouw stad in met veel kleine winkeltjes en het valt op hoe weinig verkeer er is. Er staan huisjes van 10 vierkante meter in de hoofdstraat met vervallen deuren en schots en scheef planken. Je kunt wel zeggen dat je in het centrum woont. We lopen naar de kathedraal en treffen er een kleine bakstenen kerk met een typische Engelse bouw. Op het moment van het bezoek blijkt er een begrafenis aan de gang te zijn en loop braaf met de pet in de hand een stukje de kerk in om getuige te zijn van de sobere inrichting. Absoluut geen kathedraal maar wel in de ogen van deze mensen. Alles is klein in Belize, alles in verhouding van het inwonertal en de portemonnee. Ik respecteer de afscheidsdienst en loop verder door de straat en sta stil bij een visser met een werpnet. Ik geef hem een paar munten en de man begint zich ineens helemaal uit te sloven voor de foto. Springt in het water tot borsthoogte en werpt zijn net. Hij heeft er plezier in dat die vreemde toerist hem wil fotograferen.

 

Bij een restaurant eten we een hapje wat prima smaakt maar erg lang duurt voordat het op tafel komt. Jacqueline krijgt de verkeerde schotel en begint toch al aan haar bord om nog niet langer te wachten. Dan komt de ober zich excuseren en krijgt Jacqueline haar bestelde schotel alsnog. Twee borden eten voor haar en een voor mij. Kerkhof met taxi

 

Bij de supermarkt halen we flink boodschappen en treffen een taxi bij de ingang die ons weer netjes weet af te zetten in de haven. Wat een leuke knusse onbeduidende plaats. Hoofdstad Belize City krijgt per jaar 700.000 Cruiseschip toeristen te verwerken en begrijp werkelijk niet hoe het deze iets weet te bieden. Ze zijn er wel heel gelukkig mee.

 

De Jicht begint snel te verergeren en loop nu te trekken met mijn pootje en ben blij dat ik het been in ruststand aan boord weet te leggen en weet nog snel een krantje te laden.

 

Hart slaat paar slagen over

zwemmen
zwemmen

 

Zondag, 17 februari 2019

 

Colson – Belize City: Cucumber Beach Marina

 

 

Voel me behoorlijk belazerd door de kaart en de almanak als ik de ingang binnenloop van de jachthaven Cucumber Beach Marina. Op de kaart ziet het er erg gelikt uit, groot zwembad met veel speeltoestellen. De wind blaast de Queen B met grote snelheid richting aanloop punt en vaar exact de kompaskoers om in een rechte lijn het havenhoofd en het kanaal door te varen. 8 Voet of omgerekend 2,5 meter diepgang blijkt op de dieptemeter maar 1,4 meter te zijn. De dieptemeter valt tussen de haveningang naar nul en er is geen weg meer terug. Ik moet door want de golven drukken me naar binnen. Mijn hart slaat een paar slagen over maar het gaat gelukkig goed. We zijn binnen maar voel me een beetje bedonderd door de mevrouw aan de marifoon want die doet geen enkele moeite om te vragen naar de diepgang van het verzandde haventje. Later blijkt dat ze er absoluut geen weet heeft wat een boot is en geeft aan dat ze he allemaal betreuren dat het zo achteruit gaat. Het grote zwembad wat vroeger ook bij de haven hoorde is nu los van de jachthaven.

 

Vanochtend nemen we rustig de tijd om met het Kwienbietje wat rond te toeren en varen langs de mangroves een riant binnenmeer op welk geheel omzoomd is met de lopende bossen. Takken staan kriskras door elkaar en over elkaar heen terwijl de kleine beestjes het als en geweldig protectoraat beschouwen. Een kraamkamer of couveuse voor al het beginnend leven. De grote vogels kunnen alleen jagen boven het open water, de reigers staan aan de rand maar hebben door de complexe structuur en de hoogte van de wortels geen mogelijkheid om bij de lekkere hapjes te komen.

 

Het water is kristalhelder en we zien de grassen op de stroom mee staan wuiven, opletten dat de schroef van het motortje niet vastslaat. Terug aan boord zien we de buurman anker opgaan. Een jong stel aan boord met twee grote honden die blaffend en springend het kajuit dak en het dek onveilig maken. Met klapperende zeilen het anker omhoog en zonder te starten zeilen ze weg. Even later zie ik over de landtong dat ze vastgelopen zijn op de ondiepte. Bij het wegvaren roep ik de Seawolf op of ze hulp nodig hebben maar deze wordt vriendelijk bedankt en geweigerd want ze wachten wel op hoogwater om verder te kunnen varen.

 

De mevrouw van de marifoon met de onvermelde ondiepte blijkt een aardige dame en komt al snel naar ons toelopen voor de administratie het inboeken van de Marina. In het gesprek blijkt dat ze nog nooit op een boot is geweest en voelt ze behoorlijk onwennig maar geeft wel haar misnoegen weer van de directie dat ze het zo laten achteruitgaan.

 

In de middag lopen we naar het zwembad en treffen er een waar waterparadijs aan waar de lokale bevolking zich op de vrije zondag weet uit te leven. Mooie donkere jonge mensen die het flirten naar elkaar niet kunnen laten, er worden grappen gemaakt en veel gelachen. Ze hebben veel schik en voel me erg op mijn gemak tussen hen.

 

In de haven lopen we nog wat over het terrein en tref heel wat boten die wel gestald zijn voor onderhoud maar toch zijn vergeten. Het veranderd er is een waar kerkhof.

 

honeymooners
honeymooners

 

 

Zaterdag 16 februari 2019

 

South Water Cay - Colson Cay

 

Rubberbootje in het water en op verkenning op het eiland South Water Cay. Het staat op de Unesco lijst en begrijp deze beslissing niet. Het is inderdaad een mooi en leuk eiland met een drietal afgescheiden resorts. Jammer dat er hekwerken geplaatst staan om ieder zijn bezit te markeren. We landen bij een bar met een vulstation voor luchtflessen en lopen over het eiland. Verkeersbord: Pas op voor vallende kokosnoten, lijkt me een beetje laat en onontkoombaar als je hier tussen de bomen moet lopen. Verkeerde plaats, verkeerd moment denk ik bij mezelf en loop gewoon door. Het hele eiland wordt door personeelsleden geveegd zodat het meer dan schoon is. De lodges met tweepersoonsbedden en een klamboe, staan alle ramen en deuren open om de frisse zeewind de onstuimige geuren te beteugelen. Veel gasten zijn met een boot rond het rif aan het duiken en snorkelen. De lodges staan aan het strand en kan nu wel invullen dat dit soort toeristische resorts zo in trek zijn bij de honeymooners en andere romantici.

 

Ik zou het leuk vinden voor een nachtje maar om hier drie weken of langer te blijven trekt me totaal niet. Bij een hek is de toegang met dikke sloten vergrendeld en op het moment dat ik wil omdraaien komt een wacht op ons aflopen dat we buiten het hek via de stenen langs het water zo het terrein op kunnen. Dit is vreemd, maar een licht schouderophalen geven we gevolg aan de simpele oplossing van de wacht. De wacht is hier om iedereen te instrueren hoe je illegaal een terrein op kunt lopen.

 

Ook hier een luchtflessen station, boten met gidsen voor het rif, de mannen die het terrein staan aan te harken en de al beschreven hutten op palen met uitzicht over het water. We lopen terug en gaan nu zelf op onderzoek om te snorkelen maar dat valt tegen. Je moet de weg weten, niet overal zijn de aquariumvissen ruim voorhanden en moet je echt naar het rif aan de buitenkant zijn om een mooi zicht op deze beschermde dieren te krijgen. Bij een klein eilandje ter grote van een uit de kluiten gewassen molshoop stappen we uit de dinghy en kom er al snel achter dat de ondergrond vlijmscherp is, we proberen het bij het grote eiland nog een keer. De enige oogst is dat ik tussen de grote dode hoop met Conch-schelpen een kleine levende schelp vindt met bewoner en een prachtige zachte roze kleur aan de binnenkant.

Ik laat hem al snel weer los en laat het zijn leven maar leven. Zit toch al opgesloten genoeg in zijn eigen keurslijf. We varen met het rubberbootje terug naar de Queen B en stel de “officier van dienst” voor om wat verder op naar een volgende eiland te gaan.

 

Ankerop, zeiltje omhoog en zeilen tussen de verschillende mangrove eilanden door, angstvallig de dieptemeter in de gaten houdend. Het gaat gelukkig allemaal goed en ben blij met de geringe diepgang van de Queen b want de jachten met meer diepgang hebben hier geen kans om zonder brokken te varen. Bij Colson Cay ankeren tussen de mangroves

 

In een prachtige baai vinden we een mooi plekje en ankeren er met een viertal buurschepen. De catamarans liggen natuurlijk vooraan vanwege de geringe diepte. De mangroves houden de golfslag tegen en de wind die over het eiland komt is valt neer op masthoogte. We liggen comfortabel achter het anker en toch kleppert en zingt de mast.

 

 

Puzzelen door het rif

South Water Cay
South Water Cay

 

Vrijdag, 15 februari 2019

 

Placencia – South Water Cay

 

En nu voor ons het exploreren van bestemming Belize. Anker op en varen al snel met het zeil, halve wind naar het Noorden richting South Water Cay. We varen door een soort van breed kanaal met dieptes van 10 meter en voel me daar zeer comfortabel bij maar bij de doorgang om naar de eilanden te varen zijn het veelal ondieptes met niet meer dan 2 meter water. Op de dieptemeter staat verschillende malen 0,1 of 0,2 en dat betekent 10 of 20 centimeter water onder de kiel. Net zoals de Duitsers zeggen: Houdt een handbreed water onder de kiel en je loopt nooit vast, is het hier wel erg letterlijk.

 

Het is puzzelen met navigatie en laverend varen met behulp van de kaart en de almanak, van waypoint naar waypoint. De verschillende kleuren water, donkerblauw naar lichtgroen en melkwit geeft de verschillende dieptes aan, alleen erg vervelend dat de ene keer is het diep en kun je de bodem zien, en dan denk je dat je vast loopt en de andere keer zie je geen bodem maar is het gevaarlijk ondiep. Het maakt me onder zeil niet gerust zodat ik de motor start en het liever op mechanische voortstuwing vast wil lopen dan met volle zeilen drukkend op de grond, rots of koraal.

 

Bij South Water Cay vinden we een mooie ankerplek en na het vastleggen een heerlijke duik in het water om de warmte, de spanning van de ondieptes te doen vergeten.

Kanaal graven door Maya's.

 

 

Donderdag, 14 februari 2019.

 

 

Placencia.

 

Valentijnsdag vieren in een land, waar de folders reclame maken als het land van de ultieme huwelijksreis. De witte stranden met palmbomen en het verhuren van lodges direct aan zee veilig afgeschermd door een rif waar de branding op breekt. Je hoeft alleen maar dromerig naar je partner te kijken, de Pinacolades leeg te zuigen, af en toe je borsthaar nat maken in het azuurblauwe water waar de vissen, schildpadden en veel ander gespuis je uitlachen. Wij lopen de verschillende stalletjes langs en koop een herinnering aan deze dag. Een schildpadje gezaagd uit een schelp.

 

We zijn speciaal geland om eindelijk een internet signaal op te vangen en de familie op uitgebreide manier te woord te staan. Leuk om te horen dat ze het allemaal goed gaat en voel me gerust dat zij zich ook gerust voelen.

 

Met de dinghy maken we een tochtje dwars door een eiland waar grote mooie luxe landhuizen gebouwd worden, vervolgens oversteken naar de stad en komen uiteindelijk toch uit bij de dinghydok van het zogenaamde gokpaleis.

 

Ik had een hoop vooroordelen over Belize maar ook deze zijn voor mij naar het rijk der fabelen want ontmoet hier erg aardige mensen. En ondanks dat het land armer is dan Guatemala is het er veel opgeruimder, de huizen zijn net het stadium krot voorbij maar zit er dicht tegen aan. De Bars en de uitspanningen voor de toeristen zijn eenvoudig maar helemaal van deze tijd.

 

Belize omvat een mixture van Caribische en Latino culturen overvleugeld door Engelse Baymen (Mensen van de Baai) die zich hier gevestigd hebben. De totale bevolking bestaat uit slechts 300.000 inwoners. Lands bevolking heeft net zoveel inwoners als een kleine middelgrote stad in buurland Mexico. Belize belangrijkste cultuur is nog steeds de geschiedenis van de Maya’s 1000 jaar voor christus met als hoogtepunt de Mayacultuur in de tijd van 250 na Chr. tot 700 na Christus. De Maya’s hebben 1500 jaar geleden, een kanaal gegraven in het schiereiland tussen het huidige Belize en Mexico Yucatan, om het handelen te vergemakkelijken tussen die gebieden. Ik heb het die Hollanders in die tijd niet zien doen om een kanaal te graven tussen twee zeeën.

 

De Spanjaarden troffen in het begin van 1500 een ongastvrije bevolking en probeerden te handelen. Met name hout om huizen te bouwen omdat er hier veel minder goud en zilver was te vinden dat werd wel gevonden en geroofd van de plaatselijke bevolking in Mexico of Honduras. De Spanjaarden waren hier het eerst maar bewijsbaar vestigden ze zich pas rond 1600 waarna al snel de Engelse piraten kwamen als Baymen. Het rif en de eilanden met de vele mangroves is een geweldig gebied om je te verstoppen of ontsnappen bij achtervolgingen, zeker als je de weg kent op en rond het rif.

 

Slaven werden ingebracht door de Engelsen om hout te kappen. Dit werd profijtelijker dan de piraterij. Spanje beschouwde het als hun kolonie maar door de steeds groter aantallen Engelsen raakten de Spanjaarden de grip al snel kwijt en zeker toen de slag om het land plaats vond die door de Engelsen gewonnen werd. De Battle of St George Caye 10 september 1798 veroverden de Engelsen het land maar stelden het pas in 1871 onder de Britse kroonkoloniën. In 1947 als voorbeeld van het India probeerde Belize onder de Engelsen uit te komen als kroondomein onder de naam British Honduras. In 1961 werd Belize een land. Nu loopt er ook nog een claim van Guatemala op Belize welke zelfs in 2002 nog geuit werd maar hoop dat deze verder niet ingelost hoeft te worden. Scheelt toch weer een conflict in deze complexe wereld.

 

Gokhol

Kristal helder water
Kristal helder water

Woensdag, 13 februari 2019

 

 

Placencia

 

 

Wakker worden na een nacht met een ankeralarm. Het maakt je onrustig maar we liggen net aan het einde van de veilige cirkel te draaien. Te veel ketting gestoken want de naaste boten liggen gewoon naast de Queen B. Niks aan de hand maar een alarmpiepje zet de stress-factor gewoon in werking.

 

Vanuit de kuip zie ik de Canadese buurman met de honden worstelen om deze naar de wal te brengen. Ik spreek hem aan maar heeft even geen tijd want de grootste hond staat op springen en hij wil dat eerst voorrang geven. Ik wacht gewoon af en bij terugkomst met een wat meer ontspannen mensen vriend vraag ik hem waar je het beste kunt afmeren met de dinghy en waar de befaamde hoky-poky taxi is. De vrouw blijkt een Nederlandse en als ze de kans krijgt is het een Nederlandse stortvloed van verhalen, adviezen en weetjes. Ze is veel te blij om eens eindelijk na dertig jaar Nederlands te praten. Ik ben blij met de informatie en gaan op weg naar de heren ambtenaren. Het dinghy dok is geen probleem en is de eerste hindernis snel genomen. Aardige barlui die het helemaal geen probleem vinden stappen we vanuit de kroeg een totaal andere wereld binnen. Placencia heeft overwegend zandwegen en een stukje verharde weg in het midden van het dorp. Bekend staat het verharde wandelpad van een mijl lang. Niet bekend of het een landmijl is of een zeemijl, scheelt al snel 200 meter. Aan het wandelpad liggen verschillende drinkgelegenheden, strandtenten, souvenirwinkels en vrouwen die op de grond hun snuisterijen te koop aanbieden.

 

Naast de MnM-Hardware store is de Hoky Poky taxiboot service. We stappen in en stuiven met een tiental mensen in een glijdende vaart over het water en verdwijnen tussen de mangrovebossen naar het eindstation. We zitten nu in het havengebied van Placencia en hebben de industrie gescheiden van de bewoning. In het watertaxi-eindstation staan taxichauffeurs die de zeiltoeristen naar de verschillende diensten weten te brengen, een prima service met onderling een afgesproken prijs zodat onderhandelen niet nodig is ook niet kan.

 

Departement nummer 1: Immigratie. Een schijnbare lange rij met wachtende mensen die half in de ingang en op de trap staan. We sluiten ons aan en de rij verandert in een kwartier met geen enkele aanschuivende voetstap. Ineens stappen enkele mensen naar buiten en lost de zogenaamde lange rij ineens heel snel op. Mensen voor een verlenging, uitklaren, paspoort schouwen en nog enkele zeer belangrijke handtekeningen en stempels die geplaatst moeten worden. De dienstdoende ambtenaar is bijzonder vriendelijk en maakt grapjes en is meer dan gewoon behulpzaam. Departement 2: naar de douane voor de stempel en datum in het paspoort. De dame swingt achter haar bureau en vraagt of er gevaarlijke zaken aan boord zijn. Ik knipoog naar haar en wijs naar achter, Jacqueline. Met een schaterlach streept ze de lijst met gevaarlijke zaken door. Ook hier weer een som dollars. Departement gezondheid, het loket naast de douane maar dan stropt de rij want de ambtenaren hebben het erg druk met een containerschip en de Cruiseboot die gisteren is aangekomen. We wachten een halfuur en dan komt een licht geïrriteerde mevrouw aanlopen die geen irritatie naar ons doet blijken maar meer naar het vele huidige werk van nu. Ze biedt iedereen een stoel aan en begint aan haar zware taak. Stempelen van dubbel ingevulde formulieren en de rekening van 50 Belize dollar. Nu de laatste horde: de havenautoriteiten en moet ook hier weer een documenten fee betalen. Uiteindelijk een 150 US$ verder mogen we hier een maand blijven. De taxi brengt ons terug naar de watertaxi die zojuist blijkt te zijn vertrokken. We eten een stukje kip met rijst en we blijken met genoeg mensen te wachten om een extra boot in te zetten om ons terug te brengen. Inklaar-procedure volbracht.

 

Terug in de stad lopen we over de zand Highway, naar het voetbalveld midden in het centrum zonder tribunes, en scoren een voetbalvlaggetje van Belize waar we een prima gastenvlaggetje voor in de mast kunnen maken.

 

In het café waar de dinghy aangemeerd ligt blijkt een waar ontmoetingspunt te zijn voor Amerikaanse schippers. De vrouwen keuvelen wat af, en aan enkele tafels wordt Eenendertigen gespeeld, de munten worden in stapels op en neer geschoven. Dit is een waar gokpaleis.

 

We hebben nog steeds geen telefoonverbinding en ook geen internet. Aan boord ontvangen we een satelliet boodschap van de familie die ons kwijt zijn. We worden blijkbaar gemist.

 

Na het drankje het bootje in en voelen ons helemaal opgenomen in het Belizaanse milieu. Vlaggetje in de mast, stempels op de papieren en een frisse duik in het water.

 

 

De laatste dagen

 

Dinsdag, 12 februari 2019

 

 

Burnt Key Guatemala – Placencia Belize

 

 

De wekker waarschuwt ons voor de komende dag en staan op in het donker. Nog een momentje wachten voor het echte licht en gebruik de tijd om het huisvuil weg te brengen en gooi de boot los.

 

Met een beheerste snelheid tokkelen we door de kloof. Wat een pracht en wat een sfeer. De mist dampt van de golven af en de wolken omhullen de bergen. Even breng ik de snelheid van de Queen B omlaag en gaat Jacqueline op het voordek staan vanwege de mist om de weg te wijzen en te vinden.

 

Rond 08.00 uur zijn we voor Livingston en vaar voorzichtig over de zogenaamde “Bar”. Een grote zandplaat voor de rivier die een diepte moet hebben van 1,50 meter en we steken 1,40 meter. De zandplaten blijken zich te verplaatsen en opweg van het ene waypoint naar het andere, zie ik aan de zijkant van de boot, de vissers in het water wandelend van boot naar boot lopen. Zonder problemen, geen gevoel van wrijving of het aanraken van het harde zand, loopt al snel de dieptemeter op. Erover heen en het gevoel van vrijheid overvalt me.

 

Eerst nog de motor maar al snel kan het zeil omhoog en loop met een gangetje van 3 tot 5 mijl naar Belize.

 

De zon staat samen met de zeelucht te branden en wordt er hondsmoe van maar al veel te blij met de zeiltocht. Rond 16.30 landen we voor de rede van Placencia en laten het anker vallen. Het anker houdt meteen en de rust valt over de Queen B.

 

Eten en vroeg naar bed, varen is vermoeiend.

Hoestende en pruttelende motor

Kloof bij Livingston in de ochtend
Kloof bij Livingston in de ochtend

 

Maandag, 11 februari 2019.

 

 

Rio Dulce - Burnt Key

 

Dag van afscheid nemen. Afrekenen bij Ninneth met een lieve Hug en een stralende glimlach. Oscar, de steun en toeverlaat van de haven en zwaai een groet naar allen. Bedankt lieve mensen van Tijax!

 

Eerst gaan tanken aan de overkant van de rivier bij Ram-Marine. Er gaat weinig diesel in de bak en kom er dan ook later achter dat deze helemaal niet vol is. De grote diameter van het pistool ie eigenlijk te klein voor de kleine inlaat van de tank. Ik moet de lucht regelmatig een weg naar buiten geven om daarna weer de tank te vullen. De ontluchter blaast wat diesel uit en denk dat de tank vol is.

 

Nu afscheid nemen zonder te zwaaien maar het hoofd vol met herinneringen en zetten koers naar Burnt Key. In Burnt Key weten we een watertaxi te regelen en deze blijkt gewoon van de haven te zijn. De eigenaar start de motor die prachtig aanslaat en een mooi sonoor geluid weet te produceren. Wat blijkt er moet nog snel wat hydraulische olie bij het stuurmechanisme. Bij vertrek spuiten we weg maar de motor hapert alsof deze een valse luchtprobleem heeft. Bij een Tienda(winkel) aan de rand van de kloof moet snel nog twee kannetjes benzine getankt worden en vertrekken met een pruttelende motor. Ik vraag me af of we het wel halen met deze motor. De kloof blijft prachtig en de motor overwint de luchtbellen en stuift in een glijdende beweging door de bochten en ontvouwt het ene mooie panorama na de andere. Klapwiekende wegvluchtende vogels, vissers die met hun werpnetten de wereld weten te vangen, de indianen in hun uitgeholde boomstammen, het blijft een wondere mooie wereld.

 

In Livingston naar het kantoor van Raoul waar de papieren al klaarliggen van de Queen B. Vervelend dat de naam verkeerd op het formulier staat, ik blijk ineens Hiskes te heten misschien wat eleganter als bij iemand anders in Nederland, Kuikes. Moet toch niet zo moeilijk zijn?

 

Contact met de douane en er wordt een nieuwe Zarpe samengesteld met de goede naam. De Zarpe is een belangrijk document en het geeft de volgende haven de controlemogelijkheid waar je vertrokken bent, uitgeklaard hebt en met hoeveel mensen de rit is gevaren. Vertrek nooit zonder Zarpe want dan het je hier echt een probleem. Je wordt zelfs teruggestuurd naar het land waar je vandaan komt. Nu is dit voor Guatemala Belize geen probleem maar Jamaica Guatemala is andere koek.

 

In de tijd dat we wachten gaat de zoon van Raoul op zijn praatstoel zitten en vertelt de tijd al snel dood. Met nieuw formulier en een pakket stempels verlaat ik trots het kantoor. De watertaxi ligt klaar en reken de man meteen af. Hij gebruikt dit mazzeltje om meteen bij het tankstation af te tanken. Met een moeilijk op gang komende motor vertrekken we naar Burnt Key terug.

 

Uitgeklaard en klaar voor de volgende dag liggen we klaar om te vertrekken.

Dubbel weerzien

 

Zondag, 10 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

Er valt een email bericht binnen van de Tasman. Waar we uithangen en dat de bemanning van de Tasman, namelijk Martina en Harald, al een week aan boord zijn voor een maandje onderhoud. We besluiten niet te beantwoorden, maar een verrassingsbezoek te gaan brengen. Met de rubberboot naar de overkant en treffen Harald net van de douche en Martina is de boodschappen op het schip, via een wankele trap, aan het brengen. Een leuk weerzien want het is telkens een toevalligheid dat we elkaar treffen. In Suriname elkaar leren kennen op de steiger, in Grenada in de stromende regen, op Bonaire en later in de haven van Santa Martha Colombia en nu hier.

Een drankje in de Nan Nuajana bar waar ik versteld sta van de prachtige faciliteiten zoals extreem groot zwembad en mooie huisjes. Ook dit is een mooi en luxe resort. Ik begrijp steeds meer dat de Amerikanen dit als een waar overwinter paradijs omarmen.

 

Als afscheid van de Guatemalteekse keuken eten we nog een bijzondere Ceviche met rauwe garnalen en andere schelpdieren in een cocktail van azijn, ui, citroen en koriander. Heerlijk fris en smakelijk eten.

 

Van het restaurant naar de Ingrid. De Ingrid is een supermarkt met overwegend blikvoer maar dat komt juist goed uit. Blikken gekookte ham, groenten en andere ware overlevingsprodukten rijker stappen we trots uit de rubberboot om de voorraad op te slaan. De kakkerlakken kijken met genoegen de nieuwe lading etiketten en lijm van het karton aan dat naar binnen gesjouwd wordt. Met de spuitbus in de hand maken we de luiken open en als we een snoodaard treffen krijgt deze een golf gifstof in zijn kielzog.

 

Een groot schip is naast ons komen liggen en sla er in eerste instantie niet zo veel acht op totdat blijkt het nieuwe schip van Anna en Dave te zijn. Anna zwaait ons goede dag en ik weet haar niet zo snel te plaatsen maar al snel zijn de herinneringen van vorig jaar weer present. Met hen hebben we enkele wandeltochten gelopen naar Minca in Colombia en gezwommen in de snelstromende rivier met watervallen.

 

In de tuin van de finca drinken we samen een drankje en praten uitgebreid bij en vinden het jammer van het contact dat we al zo snel vertrekken, maar het is eenmaal zo. Vanwege familieredenen gaan ze aanstaande dinsdag naar huis en laten de boot enkele maanden in de haven. Guatemala, Rio Dulce doet zijn faam eer aan.

 

Om de 9 maanden Guatemala af te sluiten en afscheid te nemen maak ik een uitgebreide vlog van de jachthaven, de receptie, het zwembad en de huisjes. Uit de losse pols en bij het afluisteren van de tekst schrik ik van de stopwoordjes “eigenlijk’’. Bij een volgende vlog snel verbeteren. Afsluiting van een heerlijke periode met heel wat onderbrekingen.

Gedeeltelijk succes

 

Zaterdag, 9 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

Mijn verkoudheid, cadeau gekregen van de kleinkinderen, blijft uitdrukkelijk aanwezig en sla soms helemaal dicht om vervolgens al snotterend leeg te lopen. Geen medicijnen maar uitzieken en proberen weerstand op te bouwen. De griep of deze verkoudheid trotseren om krachten op te doen voor de volgende verkoudheid. Ik hoopte dat de temperaturen en de warmte van deze streek, het Nederlandse niezen in de kiem zou smoren.

 

Het is een dag om te wachten en doen niet veel meer dan op de website van de weersberichten kijken. Op het meer gaat het lekker te keer want soms staat er een bries van 26 knoop. Roberto, de Duitser, neemt de familie van Oscar een keer mee op de boot, dat wordt maar een gedeeltelijk succes en Roberto komt met verhalen terug als zijnde in een storm geraakt. Wat kan deze man op alles mopperen en van veel dingen een probleem maken. Jammer want het is geen verkeerde vent. Tijdens een gesprek met Oscar hoor ik zijn bezorgdheid over de politieke toekomst van Guatemala en hoopt dat er snel een oplossing komt voor de omkoperijen, het verziekte politieke bestel. Een Amerikaanse oplossing is niet het ideaal zodat er een moeilijke situatie ontstaat. Op dit moment blijken er al guerrillagroeperingen in de bergen rond te stappen die hun rechten op een andere manier willen afdwingen.

 

Mannen!

Film met heel wat vermeldingen.
Film met heel wat vermeldingen.

 

Vrijdag, 8 februari 2019

 

Rio Dulce

 

Ik heb al eerder geschreven dat er veel Amerikanen zijn. Overwinteraars van 6 maanden op en 6 maanden af. Het zijn veelal grijskuiven, strompelend, opgeblazen buiken, opgezette benen en nog een hele verzameling andere kwalen die aan de buitenkant waar te nemen zijn. Ik weet dat ik hier niet vervelend over moet doen want ben zelf ook al een grijsaard die met hartkwaal door de wereld heen moet schuifelen.

 

Op het Marifoon, het zogenaamde ”netje” worden de liefhebbers voor een film opgeroepen en nemen gehoor aan de oproep om eens te zien of er nog informatie op te doen is, bij de tafelgasten. Aan lange Bruegeliaanse tafels twee stukken pizza met sla en een cola plus een film die het verhaaltempo heeft van de bejaarde luiaard.

Een familie Roma die door de vader des huizes in de steek gelaten wordt, de hulp door haar minnaar verlaten vanwege de heuglijke mededeling van een kind. Kommer en kwel op het relationele vlak maar ook hoe sterk de vrouwen zich door het leven moeten slaan door alle pijn voor anderen te verstoppen. De hulp redt nog snel twee kinderen van de familie, verliest haar eigen kind bij de geboorte en iedereen is uiteindelijk gelukkig met de situatie zoals die is. Het is de film die zelfs geen brok in de keel weet op te wekken maar we genieten wel.

Meteen nadat het filmdoek de projector loslaat, staan alle gasten op en gaan direct in de watertaxi zitten om naar huis te gaan. Geen palaver en geen grandioze uitwisseling Einde contact.

 

De ontspanning na een dag van olie verversen, dieselfilters wisselen en boodschappen bijeensprokkelen.

De volle klop

Rio Dulce. Tortugal Creek
Rio Dulce. Tortugal Creek

 

Donderdag, 7 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

De klop van de Jetlag is in volle gang. Maar je kunt toch niet, niets doen? Oplossing is ondamks het ingehouden vervelende humeur verder gaan met het afmonteren van het dieselpompje. Draden trekken door de bakskisten om naar de pomp te brengen en de aansluitingen. Pompje werkt prima maar het gewenste resultaat blijft achter, de generator start niet veel sneller of je moet de brandstof-selenoid open zetten door het opstartpaneeltje van de generator in werking te stellen.

 

Nu de spullen terugplaatsen voor het komende vertrek. Stuurwiel op zijn plaats, rubberboot in het water, de buitenboordmotor gangbaar maken en proefvaren. We zijn zo driftig bezig dat we de lunch vergeten te prepareren en deze gebruiken bij de receptie.

 

Jammer dat het zwembad in reparatie is. De vakmensen staan met vuile kleren in het voormalige bad de naden uit te bikken en schoon te maken.

 

Op de computer komt steeds meer een windgaatje naar boven voor aankomende dinsdag. Bijna alle dagen noordenwind maar dinsdag is weinig tot geen wind en overwegend uit het westen. Dat moet de dag van vertrek worden. De vraag of de dames en heren van de immigratie werken kan nog steeds gesteld worden maar nu is er geen argument van het weekend. De planning van boodschappen en programma wordt meteen aangepast en calculeren de mogelijkheden.

 

 De kriebel van het vertrek overkomt me weer en denk aan twintig dingen tegelijk. Eindelijk is het varen en zeilen weer in zicht. Te lang vastgelegen.

 

Jean Marie?
Jean Marie?

 

Woensdag, 6 februari 2019

 

 

Rio Dulce

 

 

De kriebel van vertrekken begint een beslag te krijgen op de nieuwsvergaring van alle dag. Www.windy.com wordt te pas en te onpas opengegooid en verwacht dat het beste is, om maandag te vertrekken. Zondag uitklaren maar dat zal wel niet kunnen omdat de dames en heren van de immigratie niet werken zodat er een mogelijkheid gezocht moet worden, om het uitklaren op vrijdag plaats te laten vinden. Eerst maar even wachten of het weer zo blijft.

 

De Jetlag slaat toe, voel me suf en kom tijdens de koffie en het ontbijt tot niets, totdat ik als een automatisme me verhef en dan de ene klus na de andere afwerk. Ik heb niet voor niets een zak vol met reserveonderdelen bij me.

 

De buitenwaterdouche demonteren en merk dat de polyester versterkte slang een anorisma vertoond. Een dikke blaas met water tussen de versterking en de buitenbuis is een kwestie van tijd dat deze zal klappen. Een minder leuk vooruitzicht om in het slechtste geval 700 liter water uit de tank het schip in gepompt te krijgen. De slang zit achter de generator en met een hoop gesteun en kromme rug is de kunst om de slang los te koppelen en een nieuwe slang met nieuwe klemmen te installeren. De nieuwe kraan erop en ben nu eindelijk van de losse slang in de bakskist af.

Tijdens het monteren het oliepeil van de generator controleren waar niets mis mee is, echter wel met het peil van de koelvloeistof, deze staat verdacht laag en zal het kleine lek moeten zoeken. Klus voor later.

 

Nu de extra dieselpomp plaatsen zodat ik verlost moet worden van het moeizame opstarten van de generator. Veel werk en pijnlijke knieën om de stuurdraad van het opstart paneel naar de bilgeruimte te brengen.

 

Roberto en Oscar komen een biertje halen waar we gezellig bijpraten wat later brengt Oscar een pasta van Maïs, ingepakt in maïskolfbladeren. Een lieve geste, maar het is totaal niet onze smaak. Morgen toch even complimenteren voor de bijzondere smaak. Net zoals de Engelsen zeggen: Little bit different.

 

De avond is voor het internet en op Belize Cruisernet van Facebook ontdek ik een stranding van een schip wat sprekend op het schip van Jean Marie lijkt. Het zou toch niet zo zijn dat hij met zijn zatte kop?

 

 

Jeuk en Vlooien zijn gratis

steigerroddel
steigerroddel

 

Dinsdag, 5 februari 2019

 

Ciudad Guatemala – Rio Dulce

 

07.00 Uur opstaan na een heerlijke nacht en maak gebruik van het ontbijt. Drie geroosterde sneeën brood met een kuipje jam en een kop koffie geeft in ieder geval het gevoel dat je iets hebt gegeten. Om half negen word ik naar het Litegua station gebracht waar de busjes klaar staan, om de passagiers naar Litegua Norte te brengen om over te stappen in de riante, ruime, voor Europese begrippen afgeschreven toeringbussen over te laden. Het gaat allemaal vlekkeloos alleen de vlooien uit de bekleding weten mijn huid te bereiken, net boven mijn sokken en krijg kleine rode puntjes op de huid. Jeuk op de verkeerde plaats maar moet niet zeuren want ook deze trip is niet druk en heb ruimte genoeg. Jeuk en vlooien zijn gratis.

 

Het weerzien met Jacqueline en de Queen B is erg hartelijk en de boot is omgetoverd in een spic en span paleis. Gastvrij aankomen gelardeerd met de roddelverhalen van de steiger. Kevin is ondertussen met de Magique vertrokken, de Duitsers zijn teruggekomen vanwege enige spanning aan boord.

 

Jacqueline heeft door de introductie van Kevin en Sharon een flinke stap vooruit gemaakt in de zeilerswereld van de eeuwige steigerkapiteins. In het restaurant eet ik de Guatemalteekse vissoep met kokos als specialiteit en heb het gevoel dat ik heel lang weg ben geweest en toch ben ik meteen weer aangepast.

 

 

 

Eerste klas vliegen

 

Maandag, 4 februari 2019.

 

 

Vlijmen – Ciudad Guatemala.

 

Met een vrolijke lach, 6 uur in de ochtend, word ik door mijn schoondochter Nikkelien opgehaald om me naar het station te brengen. Gesterkt door een regelmatige hartslag zwaai ik met haar een veel te drukke week uit. Zo gauw als je de neus laat zien word je meteen ondergedompeld in de problematiek van alledag. In de trein is het uitblazen en zie de zon langzaam opkomen door het venster.

 

Mijn telefoon bewaart de tickets en mag daardoor gewoon doorlopen en ben benieuwd hoe de betrouwbaarheid van United Airlines nu zal zijn. Het gaat goed totdat je in het vliegtuig zit. Weer 20 minuten in het vliegtuig wachten voordat we verder kunnen taxiën. Reden wordt niet gegeven.

Een meer dan comfortabele vlucht omdat deze keer 3 stoelen tot mijn beschikking zijn en kan mijn benen comfortabel gestrekt neerleggen en zelfs een prima dutje maken om de tijd te verkorten. In Houston, 5 uur wachten op de volgende vlucht maar ook deze is niet volgeboekt en kan tijdens de vlucht van 4 uur, met een buurman de middenstoel delen. De stoel naast ons is de zetel voor de overtollige spullen en kan mijn lange benen diagonaal onder de onbezette stoel steken.

 

Om half elf aankomst en ken de klappen van de zweep bij de taxistandplaats als geen ander. Na 5 minuten sta ik in het hotel en kan heerlijk slapen.

Wat ben ik toch slim.

united airlines in de bocht
united airlines in de bocht

 

Vrijdag/zaterdag 25/26 januari 2019

 

Guatemala Ciudad – Houston – Frankfurt -Amsterdam – ‘s-Hertogenbosch.

 

Het is koel in de hal en de nachtwacht springt vanachter zijn bureau op om de sleutel met afstandsbediening van de tv aan te nemen. Hij opent de stalen deur naar de straat waar de taxi staat te wachten. Tijdens de rit zegt de taxichauffeur todo niente nada en het maakt de korte rit en beetje sinister. In de hal gaat het inchecken vlekkeloos en weet een rij van een dertig personen te omzeilen door een apparaat te gebruiken dat vlakbij de incheckbalie staat waar niemand gebruik van maakt.

Wat ben ik toch slim, maar besef dat ik langer in een stoel moet hangen want het vliegtuig zal niet eerder vertrekken.

 

De gate gaat open en word braaf ondervraagd of iemand aan mijn bagage is geweest en of ik een pakketje van iemand anders meeneem. Ik ontken natuurlijk alles want bij positief antwoord, staat je wat te wachten. Geen geintjes bij deze controle.

 

In het vliegtuig installeer ik me comfortabel, boeken op zijn plek, portemonnee uit de broekzak, telefoon op vliegstand, et cetera. Vliegtuig wordt door een kar van zijn plek geduwd en de motoren worden verder opgestart. Dan denk je dat alles op tijd is en dat we vertrekken maar nu even niet. De purser meldt een klein probleempje maar dat slechts 5 minuten zal duren. Na een kwartier meldt de gezagvoerder zich persoonlijk met een bericht dat er een klein probleem is maar dat het met 5 minuten opgelost is. Dan denk ik nog waarom zeg je dit, als het een klein probleem is dan niets zeggen en gewoon vertrekken. De Spaanssprekende mensen worden nu op de hoogte gehouden door een Spaans mitrailleur gesprek waar geen enkel touw aan vast te knopen valt, ook niet voor mijn buurman die al meer dan dertig jaar getraind Spaans spreekt. Zelfs zijn moeder kon aan de borst nog verstaanbaar toetoetoe zeggen maar van deze mevrouw is aan te nemen dat ze een 78 toeren plaat heeft ingeslikt.

 

Het wordt een wachtkamer van twee en halfuur en het vliegtuig wordt teruggesleept naar de terminal. Iedereen eruit en voor iedereen een omboeken naar een andere vlucht. De meeste passagiers moeten naar de aankomsthal om hun koffer op te halen welke uit het vliegtuig geladen wordt, door de douane het land in. Passeren van alle taxichauffeurs die hun ritten aanbieden, deze gewoon negeren door de straat over te steken naar de lift in de garage. Op de tweede verdieping ben je weer in de vertrekhal en bij de counter kun je de vluchten omboeken. Gelukkig mag ik om half 2 mee naar Houston en dan van Houston naar Frankfurt. Frankfurt naar Amsterdam. Dat wordt geen gemakkelijke. Het vertrek van half twee wordt half drie en de vlucht naar Frankfurt komt ook in gevaar. Wat een knulligheid, wat een desinteresse om de passagiers op de hoogte te houden zonder enige empathie worden de veranderingen veel te laat afgeroepen. In Houston moet ik flink opschieten om de gate te halen en ook deze vlucht loopt in de vertraging. Lang leve United Airlines, en maar opscheppen in de verschillende brochures dat het de meest betrouwbare vliegmaatschappij is van de Verenigde Staten. Dan wordt de VS-betrouwbaarheid, voor mij een standaard die niet hoog geacht wordt.

 

In Frankfurt kom ik bijtijds aan en kan gerust de procedures afwikkelen tussen de vluchten in. Moe en geradbraakt kom ik om 1900 uur aan op Schiphol. Nu de trein in die netjes op tijd rijdt. Koen haalt me van het station en ben mijn vermoeidheid voorbij zodat de slaap maar niet komt. Lang leve de zondag die nu voor de deur staat. Suf en geradbraakt

Dokter Bibber

 

Donderdag, 24 januari 2019

 

Rio Dulce – Ciudad Guatemala

 

De vertrekhal van het Litegua station in Rio Dulce vult zich gestaag en kijk naar de grote verscheidenheid van mensen. Indianen, lokale latino’s en toeristen. Toeristen met grote en kleine rugzakken, meestal jonge mensen, vrouwen in de meerderheid, die op “ontdekkingsreis” zijn. Nu komt er een vreemd gezelschap van een vijftal lookalike ontwikkelingswerkers binnen die zeer interessant met elkaar staan te palaveren en minzaam op de mensen neerkijken: “vooral naar de mensen die op een stoel zitten en waarom staan deze mensen niet voor ons op”, mentaliteit.

 

Het blijkt een doktersgezelschap uit Zwitserland te zijn die een paar experimenten aan het uitvoeren zijn met een frequentie apparaat waarmee je bloeddruk kunt beïnvloeden en verschillende functies van je organen kunt activeren. De “Spooky2”. De jongen naast me op de stoel is een van de leerlingen van de professor maar weet wel heel erg weinig van het menselijk lichaam. Toen hij sprak van de bloeddruk moest ik hem uitleggen hoe je deze moest meten en dat er een hoge en lage druk is. Hij begon driftig te pennen in zijn schriftje en bij het wat persoonlijker praten tijdens de busreis bleek hij tweetalig opgevoed te zijn. Een Friese moeder getrouwd met een Zwitser resulteert in een Vlaming tongval, maar zijn taal had zeker de toets van meer dan gemiddeld doorstaan. Twee paspoorten rijker en een experiment in Guatemala, toch een leuke vent.

 

De reis is comfortabel te noemen en kom om 1600 uur aan in het hotel waar ik in de tuin tot rust kom. Ik ben onderweg naar Nederland voor de Cardioversie en wil zo snel mogelijk van de onregelmatige klop in mijn borst af.

 

Een portie nasi laten bezorgen. Een portie voor een heel Valkhotel want het is bijna een vuilniszak vol met overigens heerlijk gebakken nasi met garnalen en kruip vroeg in bed om de wekker nog op 03.30 uur te zetten. Met het op tijd vertrekken en de nacht doorbrengen in het hotel wil ik het vervelende hectische reizen wat aangenamer maken.

Erg warm.

Verkrijbaar bij Wellenshop. Teakproppen
Verkrijbaar bij Wellenshop. Teakproppen

 

Woensdag, 23-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

Voor mij de laatste dag, er staat nog een klus die op de fictieve todo-lijst staat. De extreme warmte met brandende zon is de oorzaak dat de houten afdekstopjes van de houtschroeven in de houtenstootlijst en de sierrand op de zijkant van de kajuit eruit springen. Met een kleine schroevendraaier wip ik de houtresten eruit, schroef de schroef uit en boor met een boor van 10 mm het gat op. Kit in het gat, schroef terug en vervolgens de houtstop erin. Met de zaag het overtollige hout eraf en met een schuurpapiertje vlak maken. Voorstaande bewerking 36 keer in de brandende zon, zweetdruppels druipend van het hoofd en ben twee uur later tevreden over het resultaat.

 

In de stad halen we boodschappen en lopen weer terug met de boodschappen op de rug, want vanavond komen Sharon en Kevin van de Magique op bezoek. Voor het bezoek nog even het zout van het lijf door een duik in het bad. We treffen een aantal Nederlanders en krijgen een gezellig contact en moeten helaas het gesprek te snel afbreken omdat we de afspraak hebben voor de borrel in de kuip.

 

Tijdens de borrel krijgen we adviezen, waypoints, strepen en aandachtspunten op de kaart voor de tocht naar Belize. Vooral de veilige en mooie ankerplekken bij het rif zijn voor mij erg belangrijk en kijk er steeds meer naar uit om te vertrekken maar eerst even nog op en neer naar Nederland.

Is that true?

Finco Paraiso
Finco Paraiso

 

 

Dinsdag 22 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Een dagje excursie naar de warmwaterbronnen van Paraiso. Inlezen op het internet. Het blijkt een ondergewaardeerd toeristische attractie te zijn, bekend bij Guatemalteken en minder voor buitenlandse toeristen.

 

Via het landgoed van het resort naarde stad en genieten van de omgeving. In de straat van Rio Dulce steek ik snel over want ik wil graag de voortgang van de kerk zien. Het gaat gestaag, je kunt de vorderingen zien. De toren is klaar qua ruwbouw en hoogte, drie mannen staan blokken te stapelen aan de zijkant van de kerk. Ik maak complimenten voor het vele werk wat er verzet is, de mannen lachen en spreken me toe. Met een zwaai lopen we verder en wensen ze veel geluk.

 

In de zijstraat treffen we een busje aan waar we in de bus kunnen wachten terwijl het dak gebruikt wordt voor een lading barbecue bakplaten. Een heel gewicht wordt doorgeven van de grond naar het dak en stel me vraagtekens of het busje niet topzwaar wordt. Het gaat altijd goed en zo ook nu.

 

Met volle bus rijdt de chauffeur erg rustig om zoveel mogelijk klanten te kunnen oppikken en komen veilig bij de afslag naar de Finca Paraiso. Bedelende kinderen, schooiende kokosnoot verkoopsters, kinderen die om de kokosnoot schooien lopen we door het bos over het pad langs een rivier waar Indiaanse vrouwen met ontbloot bovenlijf de was aan het beuken zijn of aan het spoelen. 10 Minuten wandelen over komen we bij een waterval waar een lading  chickenbus, Amerikaanse toeristen, in het water liggen. De dames hebben het erg naar hun zin en laten zich verwennen door het hete water wat van de berg valt. In het water stoten de visjes tegen de voeten die de loszittende velletjes afknagen. Even schrikken maar het is een plezierig gevoel er blijkt veel loszittend vel aanwezig, gezien de vele visjes die mijn voeten vertroetelen of zien als voederbak. Eén van de Amerikaanse dames roept ineens verschrikt “Not There” en kijkt met groot ongeloof naar beneden. Iedereen schiet in de lach en een andere dame komt aangesneld en vraagt “Is that true?”. Weer gelach.

 

Een Amerikaan rond de 70 met baard kruipt in de holte van de waterval en het is alsof Neptunus de wereld in kijkt, jammer dat er geen fototoestel is. Later stelt Michael zich voor en zegt er meteen bij dat zijn beroep kerstman is. Ik wist niet dat het een beroep is want kerstman ben je, of je bent het niet. De man denkt van zichzelf sympathiek te zijn maar is het niet zodat we na een paar beleefdheden weglopen. Hohoho

 

Bij het teruglopen koopt Jacqueline een kokosnoot en wordt meteen bestormd door een aantal kinderen die graag de kokosnoot willen hebben. Jacqueline geeft de halfvolle noot en de kinderen groepen zich en de noot wordt snel gekraakt om de scherven met kokos als snoepjes uit te delen. Bij de uitgang worden we door twee kleine meisjes begeleid naar de “collectivo” voor het busje en kunnen meteen instappen. Een heerlijke ervaring en inderdaad een ondergewaardeerde uitstap. Heerlijk warm tot heet zwavelhoudend water, visjes voor de verzorging, aanrader voor iedereen.

 

In de stad, wandelen naar de Lancia haven voor de lunch. Uitkijken over het water en genieten van de plaatselijke keuken. Boodschappen doen en teruglopen zodat we een flink aantal kilometers op de stappenteller verzamelen. Bruschetta tomaat en avocado met ei lijkt me een gezonde afsluiting van de dag.

 

Wachtstand

Veroveringen in Midden Amerika
Veroveringen in Midden Amerika

 

Maandag 21-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Na de koffie van de ochtend lonkt de onvoltooide. De onvoltooide generator afmonteren en plaats de spullen netjes op zijn plaats. Nu de koelvloeistof in de motor en starten. Ontluchten en nogmaals starten, het vloeistof reservoir levert steeds meer koelvloeistof aan de motor maar laat de motor lekker doorlopen. En ineens slaat de generator weer af wegens oververhitting. Is het nu toch niet opgelost of is het oorzaak lucht?

 

De warmtewisselaar maar los en zie dat er lucht in de kamer zit en vul van buitenaf wat koelvloeistof bij. Nadat de generator afgekoeld is, start ik de boel op en nu blijft het beest meer dan een uur draaien. Klus gedaan.

 

Tijd voor de normale dagelijkse dingen en de voorbereidingen voor de reis naar huis. Samen wandelen naar de toren voor het uitzicht over het water en uitzicht op de brug, genieten van de koele wind die over de toren blaast.

Terug aan boord kan ik het niet laten om enkele klussen te doen en vermoord ondertussen toch nog 4 kakkerlakken die zich achter en onder de bekleding hebben weten te verstoppen. Rotbeesten.

 

In het restaurant drinken we een frisdrank en halen de internet berichten op voor het broodnodige contact met de familie. We zitten duidelijk in de wachtstand.

 

 

 

Zwarte en bruine stukjes in het spoelwater

 

Zondag 20 januari 2019

 

Rio Dulce

 

Vannacht tussen alle dromen door, alle stappen in gedachten laten passeren hoe ik de generator aan ga pakken. Op het moment dat Jacqueline aankondigt een internet signaal in het restaurant te halen en sla ik de bakskist open om eerst met een diepe frons naar het beest te kijken. Als de eerste slangklem losgeschroefd is, is het eerste schaap over de dam en al snel ligt de kuip vol met slangen, buisjes, slangklemmen, warmtewisselaar, bouten, moeren en schroeven. Ik ben er bedreven in geraakt en weet precies welke volgorde ik moet aanhouden om zo dicht mogelijk bij de spoelpoorten van de cilinder te komen. Met gebruik van de slangen en buisjes maak ik een in en uitgang om met de waterslang de boel te spoelen. Een aantal bruine en zwarte stukjes worden door het spoelwater uit de motor gespuugd en krijg een continue goed doorlopende stroom uit het blok zodat ik moet aannemen dat het weer opgelost is. Nu het grote monteren en op zijn plaats zetten van alle onderdelen. Met geen mogelijkheid krijg een schroef terug zodat ik dit later met een slangklem zal oplossen. Het neemt zoveel tijd in beslag dat ik de boel niet afgemonteerd krijg zodat ik steunend en kreunend, een geforceerde rug afscheid neem van de generator en in de kuip een flesje cola gebruik met de rug ondersteund door de kussens in de kuip.

 

Een verfrissende duik in het zwembad en onderwater spoel ik mijn vette vingers af en neem een heerlijke douche na het chloor bad. In de avond de luiken van de kajuit sluiten, koken en een prima avond met krantje op de computer terwijl de airco de comfortabele lucht verspreidt.

 

Nieuwe zweetlaag.

Marina Tortugal
Marina Tortugal

 

Zaterdag, 19-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Wakker worden naast een kasteel, recht voor de mangroves, de overhangende platforms van de resort waar mensen zitten te ontbijten, schippers die over het dek van hun aangemeerde schepen lopen, een hond die blaft, boten die voorbij komen met een nieuwe lading toeristen of die weggebracht worden. Een kop koffie in de kuip met een koele duik in het warme water, ja ik weet wat ik schrijf, een koele duik in het warme water. Het klam zweet wrijf je weg in het zachte water en het is alsof je weer een nieuwe zweetlaag hebt.

 

Beetje lezen en rommelen tegen lunchtijd met het rubberbootje op zoek naar een lunch. Bij de marina van Tortugal aanleggen en blijkt een erg aardig restaurant te zijn met een prima burger. Veel Amerikaanse schippers zitten te wachten op de boodschappen boot. Een prima plek om even bij te praten voor hen en het lijkt inmiddels een grote familie.

 

Het vertrek van een stel dat een tas vergeten is, iedereen uitgezwaaid en na 5 minuten weer terug in de haven waar het grote zoeken start. Terug naar de boot, zoeken van tas in tas blijkt deze later gewoon op de bar in het restaurant te liggen, met een zucht van verlichting vertrekken ze weer.

Met een omweg terug naar de Queen B waar we anker op gaan en terug varen naar de haven. De kopsteiger is bezet zodat ik achterruit de box invaar en de Queen B goed vastleg voor de tijd dat ik van boord zal zijn. De loopplank uitgelegd en dichter tegen de steiger zodat Jacqueline minder afstand hoeft te overbruggen.

 

In de haven zijn we weer van harte welkom en vallen met de neus in de boter want er is vanavond een barbecue georganiseerd. Amerikaanse party, iedereen neemt alleen voor zichzelf mee. Het Nederlandse Amerikaans Feestje is  inbrengen en delen met elkaar, maar hier ligt de zaak wat genuanceerder.

Verschillende nationaliteiten van Amerikaans, Canadees, Duits, Oostenrijks en wij als Nederlanders. Het is een gezellige avond en onderscheid al snel de stereotypes door alleen maar te zien hoe men discussieert. De Duitser weet het al snel veel beter en krijgt al snel gelijk om maar niet te diep in een onbelangrijk onderwerp verzeild te raken.

 

Het grote vat met een berg gloeiend houtskool houdt het langer vol dan onze honger en bij het naar bed gaan moeten we de gloeiende kooltjes met wat water blussen. De dag gaat hiermede sissend ten einde.

 

Altijd beet in de ochtend.

Manatee biotoop
Manatee biotoop

 

Vrijdag, 18-01-2019

 

 

Burnt Key - Rio Dulce

 

Het regent eens niet. Wel bewolkt maar het nodigt direct uit om het ontbijt in de kuip te gebruiken. Er is niet veel beleg zodat het een toast jam met kop koffie is geworden maar vind het prima. Ik heb het hier een beetje gezien en spreken af dat we vandaag maar ergens anders moeten gaan liggen.

 

Ineens staat een lachende visser met twee vissen in een schaal op de steiger naast de boot. Een dag te laat maar dit is beter dan nooit. Het “Vliegend Net” is vandaag vervangen voor Mister “Altijd Beet in de Ochtend”. Uitgesproken op zijn Indiaans klinkt het heel wat simpeler. Glanzend verse ogen, twee verschillende soorten en dat voor 10 Q ofwel 1,10 €. Op de steiger ontschub ik de vissen en maak ze schoon zodat ze nog een tijdje in de vriezer kunnen overwinteren.

 

De generator start ik voor wat extra koude maar na een drie kwartier geeft deze weer de geest met hetzelfde euvel als een tijdje terug, het "beest" loopt warm. Ik neem me voor om niet te foeteren, maar mijn stressmeter op de polshorloge slaat een piek door het glas heen.

 

Een lekkere duik en nog even tijd voor een gastcollege varen met de gemotoriseerde rubberboot. Jacqueline moet de slag onder de knie krijgen om snel door de compressie heen te komen maar na een poosje aan het koord trekken, slaat de motor aan. Enige manoeuvreer kunsten en ruim de motor op en maken de Queen B klaar voor vertrek. Afrekenen bij de eigenaar en varen kalm de haven uit.

 

Met een omweg langs het eiland wil ik eens kijken naar het Manatee Biotoop Centrum maar zie weinig activiteiten en vaar direct door richting Rio Dulce. Na een half uur komt er een beetje wind en rol de Genua uit en zet de motor stil. Eindelijk rust en op het meer valt het internet op mijn telefoon binnen zodat er enkele WhatsApp berichtjes de ruimte in gezonden kunnen worden.

 

Heerlijk zeilen, alles in rust maar dan ineens een lucht van verbrandend of schroeiend plastic. De radar waar ik een beetje mee aan het oefenen en spelen was heeft ergens kortsluiting opgelopen en begeeft het. Weinig gebruikt en toch al 6 jaar oud, nu dat weer. Radar loopt achter voor wat scheepsbewegingen op de AIS maar bij het binnenlopen van een tonnenlijn of andere vaarwegen is radar toch wel handig. Toch nog maar eens bedenken of ik vervang ja dan nee.

 

Voorbij Rio Dulce in de baai vlak voor het kasteel van de Felipe leggen we de Queen B in de ruststand door het anker in het water te laten vallen. Even rusten en dan met de motor de ankerketting strak trekken om te zien of het de boel houdt.

Met het avondeten bak ik de visjes in de olie en eten een smakelijke maaltijd op een heerlijk stekje met uitzicht op de verlichte kasteelmuren.

 

 

Indiaan "Het vliegend Net"

 

 

Donderdag, 17-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

 

Rond 07.00 schrik ik wakker maar hoor geen klop of tik van een visser met twee mooie spartelvers gevangen vissen. Ik draai me maar om en begin me te realiseren dat al die succesverhalen van grote vangsten ook maar fabels zijn. Eerst dokter No Fish in Jamaica die elke dag vis beloofde en nu de indiaan “vliegend Net” die hetzelfde doet. Geen vis!

 

Rustig opstaan en genieten van het windstille uitzicht met af en toe een bui. Heel sereen, maar de vertrekkende schepen uit de baai verstoren al snel die ochtend zachtheid door de plof te starten en één voor één te vertrekken. Wij blijven liggen en om het feest der vertrekkers te vieren gooit de bar de muziek keihard aan zodat we het met een soort van Shakira festival de rest van de ochtend moeten doen.

 

Omdat er geen vis is, waag ik zelf nog maar eens met de werphengel maar er zit hier weinig vis totdat er een paar aalscholvers vlakbij het water induiken en mij demonstratief laten zien hoe je een visje boven water brengt, deze in je bek omkeert en naar binnen laten glijden. Blurps en bedankt tot de volgende keer en meneer de Zwart duikt nog eens naar de diepte.

 

Middag koken en enkele kleine klussen onder handen genomen, zoals het leeslampje bij de kaartentafel. Wie de constructie uitgevonden heeft moet briljant zijn geweest, die hem moet repareren moet geniaal zijn. Allerlei glaasjes in gleufjes en stukjes metaal die van de ene helft de andere moeten passen zonder een boutje of moertje maar alles precies pas. Na twee keer pielen en binnenskamers mopperen lukt het me om de lamp weer aan de praat te krijgen met nieuwe snoer. Bootje in het water omdat het voornemen is om in de bar een borrel te gaan halen maar omdat er niemand komt opdagen ruim ik het bootje maar weer op.

 

Ook meneer Vliegend Net zien we niet zodat het moeilijk zal zijn om morgen af te rekenen want ik wil nu eens op een andere plek deze wereld bewonderen.

Hoe gaat het met...?

 

Woensdag, 16-01-2019

 

 

Burnt Key

 

De vishengel met kunstvisje uit de achterkajuit en probeer een vis te vangen. Als deze toch niet gebracht wordt, dan maar zelf aan de slag. Prima tijdvulling en resultaat is op voorhand nul. Uitgooien, even wachten, langzaam naar binnen takelen en dit ritueel opnieuw maar dan op een andere plaats. Ik vis al jaren en nog nooit heb ik iets gevangen met een werphangel. Dit is niet voor mij weggelegd. Verkeerde techniek of tactiek, verkeerd aas of gewoon ongeduldig.

 

Na een vruchteloze poging, werp ik me maar op de klussen.  De nieuwe gasverdeler met manometer, en maak me het programma van de elektronische kaart en gps eigen. Breng de waypoints van Punta Gorda Belize in. Ik mag nog niet vertrekken maar wat zou ik graag ……

 

Op de steiger verschijnt een Engelsman die vraagt waar de beheerder is. Ik wijs naar de werkplaats maar hij zegt dat er niemand is. Tja, dan moet je het mij niet vragen. Of ik de beheerder de groeten wil doen van de Pink Panther. Dat kost niets, en beloof hem dat ik dat zal doen.

 

In de middag bellen naar mijn vader en probeer mijn zoon te bellen die ik uit zijn slaap haal. Het zijn waarschijnlijk afkick verschijnselen om te weten wat er mogelijk speelt.

Hoe gaat het met de koers van de aandelen, hoe gaat het met de afwikkeling Brexit, hoe gaat het met het bedrijf, hoe gaat het met de vakantie van de middelste zoon, hoe gaat het met de jongste zoon die op conferentie is, hoe gaat het met de oudste en hoe gaat het ….. ? Vragen genoeg, en nu nog loskomen van dit alles.

 

De beheerder komt zich nog even laten zien en maakt een praatje. Ik doe hem de groeten van de Pink Panther maar het duurt een tijdje voordat hij deze weet te plaatsen. De vis wordt beloofd voor morgenochtend 07.00 uur.

 

Ontstressen.

Rustig haventje
Rustig haventje

 

Dinsdag, 15-01-2019

 

Burnt Key

 

Bootje met motor in het water voor een verkennend, toch al bekend tochtje. Via de mangrove bossen naar het meer. Langs de schamele hutten op palen langs de waterkant. Vrouwen met de was of dames die zich wassen. Kinderen spelen langs de waterkant, boten liggen achteloos op het half droge, visnetten in een warboel, rookpluimen onder de rietenkap uit. Op het meertje verborgen achter de mangroves maken we een rondje en verkennen de schepen op anker in de baai. Langs de andere toegangswater van de baai naar het meer. Altijd leuk om je te vergapen in een andere wereld.

 

Een beheerder komt even polshoogte nemen en vindt het prima dat we enkele dagen blijven liggen en moeten maar afrekenen bij vertrek. Ik vraag om wat vis en hij bevestigt dat hij het zal vragen. Onduidelijk blijft hoe, wat en wanneer. Mijn krabbennet geef ik aan hem mee want de ijzeren beugels zijn opgevreten door de vochtige lucht in de bakskist en alleen het geplastificeerde omhulsel houdt de boel nog bij elkaar. Hij is er blij mee.

 

Einde middag begin ik actief te worden met houten stoppen. Deze stoppen zijn een houten rondje, asje, van 10 mm om de schroeven te verbergen. tussendoor ruim ik de kast met gereedschap op door alles netjes geordend in een ongeordende kast op te ruimen. Van enkele nooit gebruikte spullen neem ik afscheid en ook enkel tubes met lijm die volledig verdroogd zijn. De schuiflade voorzie ik van een nieuw slotje en loop ook nog even twee vol sprintende kakkerlakken aan. Te laat met de spuitbus en weet dat we er nog niet van verlost zijn. Verder kom ik helemaal op mijn gemak. De hectiek van alle dag is zich langzaam aan het oplossen.   

 

Regen? Gewoon vertrekken.

 

Maandag, 14-01-2019

 

 

Rio Dulce – Burnt Key

 

 

Het regent pijpenstelen maar dat is voor een rechtgeaarde boeren Nederlander geen beletsel te zijn om boodschappen te doen voor enkele dagen naar de jungle. Met 5 dagen eten en drinken aan boord zetten we koers naar het einde van het meer Izabal.

 

Kevin, waarschuwt me dat er veel regen voor de komende dagen voorspelt is. Ik kijk naar boven, steek mijn hand uit en vang de druppels die voorspeld zijn al op. Geen probleem om te vertrekken zeg ik hem, hij lacht en geeft me gelijk.

 

Met een 2000 toeren en een behoorlijke vaart zonder enige storende trillingen varen we naar de monding van de baai van Burnt Key. Burnt Key is een jachthaventje volledig op zijn retour. Bijna geen bezoekers en het restaurant heeft zefs de koelkast open staan om te laten zien dat de menukaart uitverkocht is, de hangsloten hangen los aan de deur. Wij leggen aan om enkele dagen op rust te komen en uitzicht te houden op al het verkeer van de indianen met schoolgaande kinderen, vissers met werpnetten en de gewone schippers in boomstammen, die blik op oneindig houden en doorpeddelen. Voor ons is alles bijonder, voor hen is het normaal.

 

Vanuit de kuip is het prachtig om te genieten van de jungle, de bergen met wolken. De geluiden om me heen, de schreeuwen van de vogels, de lokroepen van de watervogels, het klapwielen van de groepen reigers die over het water scheren op weg naar hun slaapplaats. Wat een rust, wat een prachtige omgeving.

 

 

Omlopen voor drie kwispelende honden

 

Zondag 13 januari 2019

 

 

Rio Dulce

 

 

In het kader van de broodnodige beweging zet ik mijn botten aan de gang voor een stevige wandeling naar het kasteel San Felipe. Nieuwe wandelstappers, fototoestel in de aanslag loop ik eerst over de Finca en zie tientallen verschillende vogels van tak tot tak voor mij wegspringen. Ik spot zelfs een prachtige geheel rood vogeltje zo groot als een merel. Ik krijg hem niet te pakken in mijn lens en geef het op. Bij de uitgang wordt de poort voor me opengerold en krijg de indruk dat ik over de weg met camera’s in de gaten ben gehouden. Wel zo veilig.

 

Door de stad-straat linksaf de weg met bossen in. De weg gaat omhoog en omlaag en bij de keuze afslag linksom of rechtdoor naar het kasteel staan er drie grote kwispelende en spelende honden aan de rand van de weg. Ik heb geen enkele bescherming en kies daarom maar de veilige weg door linksaf te slaan en een paar honderd meter om te lopen, in plaats in een strijdgewoel met een paar uitgelaten kwispelende honden te geraken die het wel leuk vinden om die rare vogel eens te testen.

 

In een restaurant vlak voor de ingang neem ik een water en kijk naar een feelgood film op de televisie. Drie jonge kinderen vergapen zich en ondanks dat ze zich kunnen concentreren blijven ze bewegen en hangen in allerlei standen.

 

Terug naar het dorp en haal enkele noodzakelijke boodschappen en drink en eet wat bij een plaatselijk restaurant voor Sundog. 6 Euro eten met drankje geeft me het gevoel dat we in een heel goedkoop land zijn en dat de armoede groot is. Hoe kun je als restauranthouder met dit geld rondkomen.

 

Deze keer geen watertaxi naar de overkant maar gewoon de benewagen. De deur rolt als vanzelf open en de wacht van de Finca vraagt nergens meer naar. Onderdeel van het meubilair geworden. In het zwembad poets ik nu het wandelzilt van de huid. Heerlijk uitstapje en 13 kilometer op de teller.

De duiker kan niet zwemmen.

Sigrid met haar boek
Sigrid met haar boek

 

Zaterdag, 12-01- 2019

 

 

Rio Dulce

 

Even in de achteruit en de Queen B maakt een zwierige boog door het water, nu in de vooruit en het roer naar de andere kant en de Queen B huppelt naar de Polikliniek voor een dag opname. Een vervangende schroef, en het is net zoals bij de tandarts, de kiespijn is over als je daar de drempel overstapt. Je vraagt je meteen af of het wel noodzakelijk is om de kies te laten trekken zo nu ook met de schroef. Geen enkel trillinkje en de Queen B laat zich dartel voortstuwen. Het is alsof de klapschroef praat, alsof ze me smekend op andere gedachtes wil brengen. Het zijn allemaal hersenspinsels maar het is wel waar dat er geen trillingen zijn. Toch doorzetten want de speling is al eerder geconstateerd, kwestie van tijd dat ze er echt vanaf moet, kan ik het beter hier laten doen dan bij een werf met boomstammen in de jungle waar dan ook.

 

Negen uur wordt natuurlijk 10 uur en schuiven achteruit naar de kraan waar we met de gekende professionaliteit, niet te vergeten de duiker voor het zekeren van de singles, worden getakeld. Hoe achteloos om gegaan wordt ,met de veiligheid van de duiker, is om kippenvel te krijgen. Hijsen gaat gewoon door ondanks dat de duiker continue onderwater is. Leuk en bizar om te weten dat de jongen helemaal niet kan zwemmen, hij houdt zich overal aan vast en is een geheel met het water. De Queen B komt keurig statig uit het zachte Rio Dulce water en wordt naar een vrije box getransporteerd, meteen opgekegd en gezekerd alsof deze een jaar moeten blijven staan. Meteen sprokkel ik wat gereedschap bij elkaar en de klapschroef schuift na het verwijderen van de zes schroeven soepel van de as alsof deze nooit vast heeft gezeten. Dat is een meevaller en bij het passen van de originele IP 380-schroef blijkt er nog genoeg schroefdraad over om het allemaal prima af te monteren. In plaats van twee moeren kan er maar 1 moer op. Dat kan me verder geen moer schelen als ik in de moer naar een gaatje boor om een splitpen als borging te gebruiken.

 

Nu pas meldt Dylan zich de monteur, beetje laat en het meeste werk is al gedaan maar het komt goed uit want de RVS moer is keihard en met mijn amateur gereedschap krijg ik geen gaatje in de moer geboord. Dylan neemt de moer mee en boort een gaatje in de werkplaats. Dylan is een bijzonder aardige vent maar praat als een professional. Met iedereen een uitgebreide babbel terwijl ik maar wacht en me afvraag of hij de klus wel serieus neemt.

 

Na een uur komt hij terug met een doorboorde moer en zet de moer op het schroefdraad en trek de boel goed aan. Nu het gaatje in de as en dat valt nu ook niet mee. Met grote zweetdruppels van Dylan en mij komt het gaatje erin en steek triomfantelijk de splitpen door de moer en de as. Nu zorgen voor de terugkeer naar het water. Karen deelt me in om 15.00 uur en heb tijd voor een broodje. Kijk naar de hartslag van de afgelopen 4 uur op mijn horloge en zie behoorlijke pieken, kalmte wordt gewaardeerd door de rikketik en neem me voor om wat rustiger te gedragen en niet zo met houtpakketten te sjouwen of met de stalen steunen dragen en net doen dat ze niets wegen om indruk te maken op de jonge gasten.

 

Dylan is een zoon van een donkere Amerikaan die in Duitsland is gelegerd geweest en daar is Dylan in Frankfurt geboren. Een Duitser met donkere gelaatstrekken en rastahaar, mooie combinatie. Het Duits uit zijn mond heeft wel iets bijzonders, je verwacht dit helemaal niet. Dylan heeft 3 jaar geleden via internet een zeilschip gekocht in Guatemala en is begonnen met het klaarmaken voor vertrek. Uiteindelijk gebleven omdat hij een Amerikaanse vriendin hier heeft gevonden en zijn zich aan het settelen. Hij de hoofd mecanicien van de Ram marine en zij is een massage praktijk begonnen. In de hele wereld wordt er brood gebakken zodat er overal kansen genoeg zijn als je maar aanpakt.

 

In de gemeenschappelijke ruimte treffen we Sigrid, de Belgische schipperse en auteur is van een heel aardig boek: “Solo, Mijn Droom Achterna”. Een prima boek voor de schippers die een lange reis willen maken en hier alles vinden over de voorbereidingen in de vorm van todo-lijstjes met leuke verhalen die doorgeklikt kunnen worden. Typisch lees of leerboek van de huidige tijd om tijdens het lezen door te klikken naar extra uitleg of extra verhaal. Leuk, een aanrader voor elke vertrekker!

Sigrid staat op de kant voor reparatie aan de romp. Zestien plekken die onderhanden genomen moeten worden en in de tussentijd is ze Kapiteinse op een groot 16 meter schip dat naar Florida gebracht moet worden met een weerbarstige eigenwijze eigenaresse. Het enige positieve is dat ze goed van betalen is, lacht Sigrid.

 

Terug bij de boot horen we dat 15.00 uur 16.00 uur wordt en we plakken er maar wat extra tijd aan. Om kwart voor vier staan de heren klaar en wordt de Queen B van zijn voetsteunen gehaald en comfortabel in het water gelegd. De dag opname is beëindigd en bij de proefvaart houdt de Queen B zich prima. De effectiviteit van deze schroef is veel groter dan bij de klapschroef en bij 2100 toeren loopt de dame gracieus 6 knoop door het water. Een keer achteruit slaan en ook dat gaat uitstekend, nu terug naar de haven en leg bij de kopsteiger weer aan. We willen maandag toch weer een tocht maken.

 

In het zwembad wordt al het luizweet en de waterbestendige vetten van de handen en de onderarmen afgewreven. Tegen niemand zeggen!

 

Groezelige mandarijnen

omslag van een boek van Paolo Coelho.
omslag van een boek van Paolo Coelho.

 

 

Vrijdag 11-01-2018

 

 

Burnt Key – Rio Dulce

 

De trillingen van de schroef worden erger en moet een paar keer het toerental aanpassen om de stand met de minste trillingen te vinden. Het is goed dat de reparatie zo snel mogelijk uitgevoerd gaat worden.

 

Vanochtend is de Amèl van een paar dagen geleden weer teug op zijn plaats en een ander schip schuift wat verder op de baai in en ankert. Een wherry komt mandarijnen aanbieden en koop 4 heerlijke, vreemd uitziende vruchten. Ze zien er vuil en groezelig uit maar als de schil verwijderd is, is het heerlijk sappig fruit.

 

De koelkast heeft geen oplaadmoment gehad omdat de hoeveelheid eten voor deze dagen prima uitgebalanceerd is en dat de restkoude optimaal is benut zodat de generator zich braaf koest heeft mogen houden

 

Tegen de middag terug naar Tijax en genieten van het meer, het is een bekend vaargebied geworden. De bergen met de witte wolken op de helling en de donkere regenwolken op de top geven een indruk weer van een boekomslag van de schrijver de Coelho.

 

In de haven aanleggen aan de kopse kant van de gastensteiger omdat morgen getakeld moet worden. Om alle lijnen van de haven op te rollen om de Queen B, op een plaats neer te leggen en dat morgen opnieuw te doen, lijkt het me verstandiger om de makkelijkste weg te kiezen. Overigens is Oscar het er volledig mee eens.

 

We worden aan alle kanten verwelkomt door een zwaai en een lach en het is als thuis komen in je eigen jachthaven in Nederland. In de avond een hapje eten in het restaurant en slaan de avond stuk met internetten en mijn boek.

Te veel afgezaagd?

 

Donderdag 10-01-2019

 

 

Burnt Key

 

Het telefonisch contact met Karen van Ram Marine is hartelijk en ze weet meteen een afspraak voor de Queen B te plannen voor zaterdagochtend rond negen uur.

Mooi dat het allemaal afgewerkt kan worden. Ik maak me wel enige zorgen omdat bij het monteren van de klapschroef 15 jaar geleden een stuk van de as heb moeten afzagen, om de klapschroef passend te maken. Hoeveel schroefdraad is er vanaf? We zullen wel zien en in het slechtste geval moet een nieuwe schroefas gemaakt worden.

 

Een uitgeholde boomstam met een mooie kleurrijke mevrouw die koffie te koop komt aanbieden. Helaas hebben we geen koffie nodig en vraag om vis. Ze schudt van nee en peddelt in haar trage uitgebalanceerde tempo weer door.

 

Het Queenbietje weer los en maken een lange tocht door de kreken en baaien op zoek naar het haventje Burnt Key. Totaal verlaten zijn de steigers en er liggen enkele schepen voor anker in de baai. Het zijn de leuke herinneringen van een aantal maanden geleden die de sympathie voor deze haven oproepen. We nemen voor om de volgende keer wel aan te leggen.

 

Ze zijn er wel, maat je ziet ze niet.

 

Woensdag, 09-01-2019

 

Burnt Key

 

Vanuit de kuip bewonderen we de wereld. Overal de roep van vogels en in de verte zien we de toeristen in de snelle boten voorbij snellen. Een heerlijke duik in het water en laat het warme water de huid strelen. Jacqueline maakt een lange zwemtocht waar ik niet zo blij van word. Het blijft gevaarlijk omdat de  wherry-schippers  meer op hun telefoon kijken met vol gas vooruit bollen, zonder dat ze goed over de opgerezen boeg kunnen kijken.

Ook het zwemmen met lange afstand is een gevaar als je onderweg niet goed wordt. Ondanks al deze nadelen heeft ze uiteindelijk haar kilometer erop zitten en wordt de afstand hevig bekritiseert vanwege het te weinig aangeven op haar smartwatch. Tijden veranderen, je zwemt niet meer maar je wordt gestuurd om zoveel minuten met zoveel slagen met zoveel meters. Als aan alle voorwaarden zijn voldaan krijg je een verslavend hartverwarmend trillinkje op je pols en verschijnt er een grote beker. Ondertussen kan Zuckerman je in de gaten houden en slaat al je gegevens op zodat de algoritme van de mens opgebouwd kan worden, hoe en wat te handelen in de toekomst.

 

Het boek 21 lessen in de 21steeeuw is voor mij weer een eyeopener en lees met groot genoegen van de wereld, die ik als onnozele hals zo vaak heb beleefd, zonder zorgen en geaccepteerd.

 

Met het bootje varen we de baai rond en kijken de ogen uit naar de huizen langs het water met eigen steigers. Het lijkt me fantastisch om een niet te groot vakantiehuis te hebben met de Queen B aan de eigen steiger. Zo ook hier een Engels zeilschip met in de tuin de Engelse vlag. Zelfs hier het chauvinistische nationalisme van de Engelsen in plaats van je gewoon als Brit te gedragen. Kom je terug in de realiteit dan is een huis in Verweggistan een blok aan je been. Er spreekt een ervaringsdeskundige van een huisje in Italië.

 

Het leven van de indianen gaat zijn gewone gang en de wherry’s brengen de kinderen naar en van school. Moeders die volleerd vol gas op en neer vliegen met de boten. In deze regio is alles moeras en de wortels van de mangrove geven vastigheid in de sompige omgeving. De huizen op palen en een paar vierkante meter graspollen, drijvend of vast.

 

Op het eind van de middag vertrekt de Amèl en liggen we alleen in de baai. De stille omgeving, je ziet geen mensen  maar ze zijn er toch, blijkt ons opgemerkt te hebben omdat we enkele wherry’s op bezoek krijgen die hun handelswaar komen aanbieden. Jammer dat we geen vis kunnen scoren.

 

Uit het vooronder duikel ik de originele vaste schroef van de Queen B op en zie dat er op de naaf nog vlees genoeg op zit om enkele aanpassingen te kunnen doen.

15 Jaar gewerkt

Langs de baaien
Langs de baaien

 

Dinsdag, 08-01-2018

 

Burnt Key

 

 

Bij het verlaten van de haven merk ik dat het mis is met de schroef. De klapschroef die een vaanstand heeft, als deze vrijloopt onder het zeilen, is een ingenieus stukje mechaniek dat met middelpuntvliedende kracht uitklapt om vooruit te kunnen varen of bij achteruit-varen via de vaanstand in de achteruit stand te klappen.

Allemaal mooi en het heeft 15 jaar gewerkt maar nu is het grote vernuft onderwater kas versleten. Ik maak een berekening van de voordelen en nadelen van het repareren na de reis naar Nederland of het nu zo snel mogelijk aanpakken zodat bij terugkomst geen zorgen zijn en kan er meteen vertrokken worden. Het besluit is om het zo snel mogelijk aan te pakken, na de paar dagen die we nu gepland hebben, om van de natuur te genieten.

 

De wind laat zich even zien en rol de Genua uit om een stukje te zeilen, wat graag zou ik nu meteen door willen varen om de reis te vervolgen. Voor Texas Bay zijn een drietal prachtige baaien en nemen de eerste baai, om er naast een Amèl te ankeren. Het anker houdt meteen en al snel valt de rust over de Queen B en zijn het de vissers die met snerpende buitenboord motoren langsvaren.

 

Beetje zwemmen en wat luieren, eindelijk eens niets doen. Jacqueline kiest voor een trainingsprogramma zwemmen en zwemt twee keer per dag een kilometer.

 

De avond en nacht zijn de riskante periodes voor dieven en rovers zodat de luiken gesloten blijven en de spullen in de kuip goed opgeborgen. Een rustige nacht want de wind valt geheel weg.

 

 

Wereldreis valt in duigen

Roatan Honduras
Roatan Honduras

 

Maandag, 07-01-2019

 

 

Rio Dulce

 

Doel vandaag is de aanval van een Jetlag verwerken zodat het lijkt dat een saaie heerlijk rustige ochtend zal worden. Krant lezen, de zonen bellen en heerlijk vanuit de kuip de omgeving in de gaten houden. Jacqueline krijgt een ernstige drang om de stuurboord kasten op te ruimen en zoekt alle doosjes met deksel en zonder deksel uit. Moppert dat ik de poetslappen niet heb opgeruimd maar ik reageer niet en laat mijn computerscherm alle moppers opvangen, ik noem dat schermduiken. Druk, druk, druk met niets.

 

De lunch is het kliekje van gisteren zodat we met een gevulde maag boodschappen gaan doen voor de komende dagen. Plan is richting Burnt Key te varen. De hoeveelheid eten valt geweldig mee, alleen het water met 5 kannen, 40 kg heerlijk helder bronwater is een behoorlijk gesjouw. We zijn klaar voor de eerste tocht van dit jaar. Jammer dat we niet vertrekken vanuit Guatemala omdat ik eind van januari terug naar Nederland zal gaan om de Cardioversie uit te laten voeren. Toch maar besloten om deze zo snel mogelijk uit te laten voeren en niet drie maanden te wachten. De consequentie is dan wel het kortere verblijf hier.

 

Met de victualiën in de tas drinken we nog een cola bij Bruno en gaan aan boord om alles in de vriezer of koelkast te brengen. De verdere middag is voor het zwembad waar we April treffen voor een praatje. Ze waren vertrokken naar één van de Honduras eilanden Roatan maar kregen elektriciteit problemen zodat ze terug gekomen zijn naar hier. Jammer voor hen en vooral ook dat ze besloten hebben om terug te gaan naar Florida en niet verder meer zullen reizen. Alweer een wereldreis in duigen.

 

Niet teveel doen.

 

Zondag, 06-01-2019

 

Rio Dulce

 

Een rustgevende nacht en bijna niets zo heerlijk als na verkwikkende nacht het luik openschuiven om een eerste blik naar buiten te werpen. Het gevoel van we zijn er! Na het ontbijt van een stukje toast met een lik jam komt Oscar ons begroeten en trots te laten zien hoe hard hij gewerkt heeft. Het is een leuk weerzien, ook het weerzien van Kevin die zijn vrouw Sharon voorstelt. Een beetje onwennig allemaal, maar na de steigerroddels van wie er nog is en wie er allemaal weg zijn, komt het sociale leven weer van de grond zoals ook de activiteiten.

 

Ik start op door het rubberbootje en de motor uit het luik te halen en deze weer gebruiksklaar te maken. Jacqueline wil nog niet mee maar ik vind het wel lekker om een rondje op verkenning te gaan en vaar naar de ankerplek om de boel te verkennen. Helaas geen bekende en ook geen nieuwe Nederlanders. Van de ankerplaats onder de brug door naar Tortugal en ook hier geen veranderingen zodat na een tijdje ik besluit terug te varen. De lunch halen we nog bij het restaurant maar in de middag krijg ik de kans om enkele boodschappen te doen zodat na een rustige middag zelf het avondeten klaarmaken om vroeg te bed te gaan om de slaap in te halen. Opletten dat ik niet teveel doe bij deze temperaturen want al snel ga je op de Nederlandse modus de problemen te lijf

 

Onderweg
Onderweg

 

Zaterdag, 05-01-2019

 

Ciudad Guatemala – Rio Dulce

 

Het zonlicht schijnt door de spleet van de gordijnen in de kamer en schuif de kamerdeur open. De kamer is gelijkvloers met het gazon zodat ik even het veldje oversteek naar de tafeltjes voor het ontbijt. Een simpel ontbijt en bestel een taxi om Jacqueline van het vliegveld af te halen en vervolgens naar het busstation van Litegua te brengen. Het zal een zware reis zijn voor Jacqueline, om na 18 uur vliegen en wachten direct in de bus te stappen voor een finale van nog eens 6 uur. Dat zal voor mij wat gemakkelijker zijn.

 

Ik stel me op tussen de wachtende families maar Jacqueline herkent me van verre omdat ik boven iedereen uitsteek. Dan heeft de gemiddelde Nederlandse lengte wat voordelen op de gedrongen gestaltes van de gemiddelde bewoner hier. Kus, kus en de taxichauffeur staat enthousiast te zwaaien om me te laten zien dat hij op een andere plek staat. Wat een aardige mensen zijn er om ons heen in tegenstelling tot allerlei horrorverhalen die de ronde doen over dit land.

 

Bij Litegua helpen de dames achter het loket en houden ons in de gaten om op tijd te waarschuwen om niet het kleine shuttle busje te missen. De grote bussen mogen de stad niet meer in en met de shuttle brengt is een soort van brug gemaakt tussen Calle 15 en het station Norte. Altijd controle op wapens bij het instappen maar alle ramen staan wagenwijd open zodat ik me het nut afvraag waarom bij binnenkomst van de bus gecontroleerd wordt terwijl de wapens gewoon aangegeven kunnen worden van buiten de bus. Lang leven de efficiëntie en risicobeheer. We hebben uitstekende plaatsen deze keer en maken de tocht mee vanaf de eerste stoel zodat we zicht hebben op de weg. De televisie staat bij tijd en wijle veel te hard maar de Co-driver stelt gelukkig verschillende keren het geluid zachter. De film laat een spoor van geweld zien en het geluid is de ene knal, boem, grrrrr, kedoink en nog eens kedoenk.

 

Bij de bekende tussenstop een broodje rosbief met een drankje hobbelen we weer verder de binnenlanden in. In de avond om halfzeven komen we aan in Rio Dulce en het is heerlijk koel. Dat zijn we niet gewend maar komt zeer welkom over. Na een telefoontje haalt de Lancia ons op en treffen een meer dan spic en span Queen B aan. Oscar heeft zich behoorlijk uitgesloofd, erg prettig. In het restaurant de onvolprezen vissoep en starten snel de airco om te proberen bij te slapen van de veel te lange reis.

Reizen

Guatemala
Guatemala

 

Vrijdag 04 01 2019

 

Vlijmen- New York- Guatemala

 

Helaas moeten we apart reizen. Jacqueline, weer helemaal de oude heeft na alle positieve medische resultaten geprobeerd dezelfde reis te boeken maar is teruggeschrokken voor de exorbitante prijs. 12 Uur later vertrekken scheelt 80% van de kosten zodat zij deze ochtend mij heel luxe met de auto naar Schiphol brengt. Ik ben veel te vroeg op Schiphol maar breng mijn tijd door met boodschappen, lezen, de kranten en wat internetten. De tijd gaat snel en aan boord van het vliegtuig probeer ik nog in slaap te komen maar dat lukt van geen kant. Met wat soepogen land ik op New York waar ik 5 uur moet wachten voor de volgende vlucht.

 

Ook de tweede vlucht geeft geen enkel probleem en kom om 22.00 uur aan in Ciudad Guatemala. Het hotel had een klaarstaande taxi beloofd maar na alle bordjes gelezen te hebben van de verschillende andere passagiers spreek ik een andere taxi aan, die me snel naar het hotel brengt. In het hotel wordt me verzekerd dat de taxichauffeur er echt was maar daar heb ik nu weinig aan. Het is gelukkig verder geen probleem en krijg al snel een kamer toegewezen waar ik heerlijk in slaap val.